Er is leven, er is leven na de dood..

Het is inderdaad allemaal een kwestie van of jij in de materiële wereld gelooft of niet. Het geloven in een materiële wereld die los van jouw bewustzijn bestaat, wordt realisme genoemd. Maar realisme heeft weinig (niets) met realiteit te maken, aangezien niemand ooit iets buiten het eigen bewustzijn mee heeft gemaakt. Ondanks dat realisme een aanname/geloof is, is dit de huidige algemeen aanvaarde opvatting over de aard van het universum.

Voor iedereen die ooit een ego-oplossing heeft meegemaakt is het simpel: Dat wat normaal de realiteit/wereld wordt genoemd is werkelijk een constructie van het verstand. Het is een projectie van gedachten óver jouw werkelijke ervaring van zien, horen, ruiken, voelen, proeven. En wat wij 'de dood' noemen is simpelweg het beëindigen van een bepaalde perceptie, niet van een werkelijk fysiek organisme. Wanneer iemand "dood" gaat, is de werkelijke ervaring dat "diegene" simpelweg niet meer in jouw bewustzijn verschijnt. Alles wat gedachten daar over te zeggen heeft is irrelevant. Zo ook is de eigen dood een illusie. Als jij in de eerste plaats niet in jouw lichaam zit, wat is de dood dan nog? Zeker, jouw persoonlijkheid en jouw "fysieke" lichaam zullen op een dag ophouden met bestaan. Maar dat het eigen bewustzijn óók sterft is een aanname, een geloof.

Ik geloof niet in een god of iets in die richting.
Maar toch ben ik ervan overtuigd dat er leven na de dood is.
Hoe? Dat ga ik je nu zeggen.

Als een mens dood gaat ben ik ervan overtuigd dat er een onzichtbare stof vrijkomt uit je hersens.
Je bewustzijn zeg maar..

Hetzelfde bewustzijn dat er nu voor zorgt dat ik dit topic zit te maken.

Je leeft voort in een wereld die niet zichtbaar is voor de normale mens.

Je kan communiceren met andere stoffen, in andere mensen hun onderbewustzijn binnendringen.
(Herinner je je die dromen die je ooit eens hebt gehad? Toen iemand die je dierbaar was overleed en steeds vaker in je dromen voorkomt om te zeggen dat het goed gaat? Nou ik wel in ieder geval.)

Ik vind dit zowat nog ietwat logisch en kan wel met dit idee leven.

Hoe zit het met jullie?
Wat is jullie idee rond leven na de dood?

Ik denk dat het individu na de dood niet zal blijven bestaan, het is immers onze omgeving en relaties met mensen die ons huidige wereld beeld van de ik schept. De vraag die ik lastig te beantwoorden vind is, creëert de materialistische wereld ons bewustzijn of creëert het bewustzijn het idee dat we een lichaam hebben.

Er zijn dus meerdere mogelijkheden:
1. Je hersenen creëeren je bewustzijn volledig, sterven deze af dan is er dus niks meer over.
2. Je hersenen zijn als een ontvanger op een tv, het bewustzijn komt dus ergens anders vandaan. Als het lichaam sterft blijft het signaal bestaan, maar wordt niet meer in een materialistisch lichaam ervaren. Sommige denken ook dat het consumeren van psycho-actieve stoffen de zender tijdelijk verandert, je ervaart andere dimensies.
3. De materialistische wereld bestaan niet en het bewustzijn schept de wereld van interactie met objecten. Dood heeft geen definitie hier want er vergaat niks. Het is een transitie van bewustzijn wat altijd bestaat. Collectief met individuen die allemaal uiteindelijk een zijn. Zoals elke golf een specifiek object is maar het uiteindelijk uit een zee bestaat.

Het zal wel een van deze drie zijn, maar ik denk dat jij zoals je nu bent nooit volledig zal sterven. Het universum bestaat nu, dus zal waarschijnlijk altijd bestaan. In altijd zit oneindig en dit bevat alle mogelijke configuraties van verschillende universa. Uiteindelijk zal er weer een universum ontstaan met soortgelijke configuraties als nu, dus als het waren ben je weer levend. Dood gaan is een definitie die wij mensen binden aan een kleine gebeurtenis op cosmische schaal. Op cosmische schaal bestaan we eigelijk niet omdat de tijd die we in beslag nemen nihil is. Het leven is daarom ook een enorm mooi wonder. Misschien zit het leven na de dood hem wel in quantum entanglement. Jij hebt interactie met je omgeving en de omgeving met jou, hierdoor wordt je misschien entangeled met alles waar je geweest bent en leef je verder in een of andere quantum informatie, het is maar een idee.

Een misschien nog belangrijkere vraag is, wie ben jij?
Het is erg aannemelijk dat jij denk dat je gewoon een enkel individu bent, maar in werkelijkheid besta je uit miljoenen organismen die allemaal samenwerken. De totaal som van al deze processen zorgt voor een bewuste ervaring. Een heel erg mooi voorbeeld om dit beter aan te kaarten is, het moment wanneer epileptische mensen geopereerd worden en de linker en rechter hersenhelft worden gescheiden. De epileptische acties ontstaan doordat de linker en rechter helft niet goed met elkaar communiceren dacht ik. Wanneer deze los van elkaar worden gesneden is het probleem verholpen, maar dan gebeurt er iets enorm eigenaardigs. Iedere hersenhelft gaat verder als een eigen individu, de ene helft bevat veel vermogen om analytisch te denken en de andere doet veel met creativiteit. In een geval was het zo dat een vrouw die deze procedure ondergaan was, in de nacht opeens wakker werd uit haar slaap omdat ze gewurgd werd. Dit was dus haar linker hand die een eigen leven had gekregen, de ene hersenhelft had suïcidale neigingen gekregen en wilde er dus een eind aan maken. Wat dit laat zien is, welke hersenhelft ben jij nu eigenlijk?

Een ander mooi voorbeeld is als we 2 personen pakken. Ieder persoon krijg een hersenhelft van de ander, wie ben jij dan nog?

De definitie van dood gaan is niet gebonden aan het proces van verval, maar aan de beëindiging van de erkenning van een enkel individu. Houdt ook nog rekening dat een individu op is gemaakt uit miljoenen andere organismen. Het is dus alleen maar een transitie van bewuste waarneming.

ElvenSpice zei:

Een misschien nog belangrijkere vraag is, wie ben jij?

Klik om te vergroten...

Daar komt het uiteindelijk altijd op neer als je wilt weten wat het universum is, wat bestaan is, wat de dood is, enzovoort.

Het is erg aannemelijk dat jij denk dat je gewoon een enkel individu bent, maar in werkelijkheid besta je uit miljoenen organismen die allemaal samenwerken. De totaal som van al deze processen zorgt voor een bewuste ervaring.

Klik om te vergroten...

Maar nu ben je aan het fantaseren, dat is pure interpretatie. Wanneer is iets een organisme? Als het "leeft" en een begin en een eind heeft? Stop 'ik' bij de buitenkant van mijn huid en begin 'jij' bij de buitenkant van jouw huid? Dit is allemaal speculatie van het verstand. Als je iets over je werkelijkheid wilt weten, moet je vòòr het verstand blijven. Het lichaam creëert niet bewustzijn, bewustzijn creëert het lichaam, wat in werkelijkheid slechts een sensatie is. En geloven in een fysiek lichaam en dat jij dat bént is simpelweg identificatie met het lichaam (en om het even duidelijk te maken: ook ik identificeer me het merendeel van de tijd met het lichaam. ).

Een ander mooi voorbeeld is als we 2 personen pakken. Ieder persoon krijg een hersenhelft van de ander, wie ben jij dan nog?

Klik om te vergroten...

Wederom, als je je identificeert met het lichaam dan is dit een relevante vraag. Maar de relevantie van die vraag verdwijnt compleet als je je dis-identificeert met je lichaam. Je bent geen van beide persoonlijkheden, maar het bewustzijn ván beide persoonlijkheden. De vraag of een orgaan persoonlijkheid in zich draagt is weer een hele andere. Dit zou best zo kunnen zijn, als je verhalen hoort van transplantaties, waarbij iemands persoonlijkheid (deels) begint te lijken op die van de donor. Ik zou er ook niet van opkijken, want zogenaamde fysieke objecten zijn in werkelijkheid specifieke frequenties/trillingen.

De definitie van dood gaan is niet gebonden aan het proces van verval, maar aan de beëindiging van de erkenning van een enkel individu.

Klik om te vergroten...

Uiteindelijk is de dood hetzelfde als het leven. Het moment dat iets "in" bestaan komt, is exact hetzelfde moment dat het "uit" bestaan (terug naar ongeconditioneerd bewustzijn a.k.a. jezelf) verdwijnt. En met "in bestaan" komen bedoel ik hier niet de geboorte van een baby bijvoorbeeld, maar het "in bestaan" komen van een perceptie, sensatie of gedachte. Het elk moment accepteren van de dood ís leven.

Hmm.
Dit laat mij nadenken, dit kan misschien ook verklaren waarom je één bent met je omgeving, met de mensen om jou. Omdat zoals jij aangaf dat sommige mensen geloven dat psycho-actieve stoffen je hersenen (ontvanger) tijdelijk verstoort.

ik denk dat er niks is. Als alles en iedereen een leven na de dood heeft. Zelfs muggen en mieren dan word het een gekke boel lijkt me.

Denk er juist niet teveel over na. Het is eerder dat 'anderen', 'het lichaam', 'de wereld', 'objecten', enzovoort door het verstand bedachte concepten zijn. Wanneer het verstand (verstand = enkel gedachten) niet actief is, bestaan al deze dingen niet. Niet dat ze wel bestaan zolang het verstand actief is, maar dat is wel wat we geloven. Dingen die je zelf hebt bedacht, hebben geen realiteit van zichzelf.

Mindless zei:

Denk er juist niet teveel over na. Het is eerder dat 'anderen', 'het lichaam', 'de wereld', 'objecten', enzovoort door het verstand bedachte concepten zijn. Wanneer het verstand (verstand = enkel gedachten) niet actief is, bestaan al deze dingen niet. Niet dat ze wel bestaan zolang het verstand actief is, maar dat is wel wat we geloven. Dingen die je zelf hebt bedacht, hebben geen realiteit van zichzelf.

Klik om te vergroten...

Dit is niet gezond voor mijn brein, ergens snap ik wat je bedoelt..
Maar aan de andere kant kan ik jou uitleg op verschillende manieren opvatten.
Dus ik denk dat we sowieso beide niet op dezelfde hoogte zitten.

Het is ook lastig hoor in het begin, om niet steeds je gedachten te gaan volgen.

In werkelijkheid is dit allemaal ongelofelijk simpel. Maar het punt is dat we als mensen beschikken over het verstand (gedachten/de mogelijkheid om te denken). Dit is op zich een geweldige en ongelofelijk nuttige tool, maar als mensheid hebben we ons massaal geïdentificeerd mét onze gedachten. En gedachten willen altijd de complexe kant op. Zelfs als keer op keer wordt gezegd dat de staat van ongeconditioneerd bewustzijn simpel is, willen gedachten dit compliceren. Waar het hele bewustwordingsproces om draait, is om onszelf weer te dis-identificeren met gedachten en zo weer tot onze werkelijke identiteit van simpel, vredig, gelukzalig bewustzijn zonder identificatie met gedachten te komen.

Stel jezelf eens de vraag 'ben ik bewust?'

Wat is die stilte wanneer je gedachten stoppen? Jijzelf toch? Zo simpel is het. Vervolgens is het gewoon een kwestie om die staat zonder gedachten langer en langer te maken. Inzichten en dergelijke komen dan vanzelf wel.

het menselijk brein is onwijs goed in hokjes maken, en patronen te zoeken waar die neem eens hoeven of kunnen zijn. dat heeft niks met compliceren te maken, maar juist het tegenovergestelde. ofgefilterde informatie kunne we niet aan. door hokjes, patronen, stereotypes etc. te maken blijft de informatiestroom nog op gang.

als je denkt zonder te kunnen functioneren is leuk, maar dan hou je jezelf voor de gek. patroenen vormen om de wereld duidelijker te maken heeft ons zover gebracht, wie zijn wij om ervanaf te wijken?

kokosmakroon900 zei:

ik denk dat er niks is. Als alles en iedereen een leven na de dood heeft. Zelfs muggen en mieren dan word het een gekke boel lijkt me.

Klik om te vergroten...

En dat is juist waar het bij non-dualisme/spiritualiteit om draait: herontdekken dat je niets bent. Maar dan niet door middel van het verstand en geloof daarin (nihilisme), maar door realisatie. Dat 'niets' is namelijk niet wat het verstand dénkt wat het is. Het is namelijk een bewust niets, dat wéét dat het dit bewuste niets is. Het is liefde zelf. Maar ook dat kan makkelijk weer compleet verkeerd geïnterpreteerd worden door het verstand. Het is alleen mogelijk om er zelf (door middel van realisatie dus) achter te komen wat dit niets nou echt is.

MeejheM zei:

het menselijk brein is onwijs goed in hokjes maken, en patronen te zoeken waar die neem eens hoeven of kunnen zijn. dat heeft niks met compliceren te maken, maar juist het tegenovergestelde. ofgefilterde informatie kunne we niet aan. door hokjes, patronen, stereotypes etc. te maken blijft de informatiestroom nog op gang.

Klik om te vergroten...

En dat is allemaal hartstikke prima als je bewust met concepten werkt (denkt), maar waar het hier om gaat is alle keren dat het verstand jouw ervaring probeert te rationaliseren en compliceren. Dus wanneer het verstand probeert de wereld te begrijpen door middel van gedachten/interpretatie én jouw verhouding (identiteit) ten opzichte van dat wereldbeeld. Al dat compliceren dient alleen om het gevoel van een afzonderlijke zelf ten opzichte van een externe wereld in stand te houden. En dat neemt onnodig ongelofelijk veel energie en zorgt constant voor gevoelens van gescheidenheid (jij tegen de wereld). Er is helemaal niets mis met concepten op zich, maar wanneer er identificatie optreedt mét die concepten, dan zorgt dat elke keer weer voor problemen.

als je denkt zonder te kunnen functioneren is leuk, maar dan hou je jezelf voor de gek. patroenen vormen om de wereld duidelijker te maken heeft ons zover gebracht, wie zijn wij om ervanaf te wijken?

Klik om te vergroten...

Maar die processen die nodig zijn gaan automatisch en draaien als het ware op de achtergrond. Zoals gezegd gaat het hier enkel om de processen die enkel en alleen bestaan om een conceptueel wereldbeeld en identiteit te creëren. En die processen komen elke keer op gang als je even niets hoeft te doen/denken. Als we helemaal niets hoeven te doen, zijn we nog steeds constant aan het nadenken. Al die gedachten activiteit is er om het hele systeem van verlangen (naar een moment in de toekomst) en de fictieve identiteit in stand te houden en zo de werkelijke identiteit van simpel ongecompliceerd bewustzijn te verhullen.

Dat is zeker een kenmerk van het menselijke bewustzijn: de interesse (eerder: fascinatie) voor dingen die niet noodzakelijk zijn voor overleving. We lijken het ingebouwd te hebben om over de meer existentiële kwesties na te denken. Maar dat is de invulling van bewustzijn, dat zijn gedachten ín bewustzijn. Zelf bedoel ik met bewustzijn alleen: zijn en het bewust zijn van zijn (door woorden nu al te gecompliceerd gemaakt, kun je nagaan ). Het is nog steeds hetzelfde bewustzijn dat eerder die gedachtes in zich had, maar door nu voor langere tijd alleen bewust te zijn van bewustzijn zelf (meditatie dus), wordt duidelijk dat de aard van dit bewustzijn iets totaal anders is dan het normale menselijke bewustzijn (bewustzijn dat door taal geconditioneerd is). Op wat voor manier bewustzijn dan anders blijkt te zijn, kan alleen zelf ondervonden worden. Maar het is niet zo dat je slechts wat gedachtes en filosofieën over het leven hebt. Dit lijkt natuurlijk wel zo als dergelijke ervaringen in woorden beschreven worden, maar dat komt omdat deze ook weer d.m.v. taal geïnterpreteerd worden.

Waarom bewustzijn in plaats van simpelweg zijn? Omdat bewustheid altijd samenkomt met zijn. In je directe ervaring zijn het deze twee aspecten die constant zijn. De rest in je ervaring is continu aan verandering onderhevig, maar bewustzijn is het enige dat geen onderbrekingen heeft. En zonder het aspect van bewustheid is bewustzijn natuurlijk niet wat het is, het is een cruciaal aspect. Zonder dat aspect zou ervaring in zijn geheel onmogelijk zijn. Dat wat constant is, moet toch de basis voor ervaring zijn? Haal bewustzijn weg, wat blijft er dan over van je ervaring?

Joopiejo zei:

@Mindless
Dromen lijken soms echt op het moment dat je droomt, maar ik beschouw het niet als de werkelijkheid, dat onderscheid kan ik prima maken. Daar hoef je niet diepzinnig over te doen. Een droom is prima een droom te noemen, toch zeker als je niet meer droomt. Al snap ik niet helemaal wat je analoog over dromen te maken heeft met leven na de dood.

Klik om te vergroten...

Dat onderscheid kun je nu maken ja, wanneer het verstand voor de waakstaat op gang is gekomen. Maar zoals je zelf al zegt lijken dromen echt op het moment dat je droomt. Dat geldt toch ook voor nu? Waar is het verschil dan? Stel dat je nóg een keer wakker wordt in/van de waakstaat, dan geldt toch precies hetzelfde?

Wat ik bedoelde met die metafoor, was dat als een compleet universum (dat van de droom) teniet kan worden gedaan in 'echtheid' op het moment van wakker worden, waarom kan dat dan niet met dit universum? Wat is het verschil, buiten dat de waakstaat steeds weer terugkeert? Is dat genoeg om te zeggen dat het als fysiek universum 'echt' is?

Ik snap nu wat je bedoelt met je vergelijking met een droom. Maar ik neem maar gewoon iets aan. Als je het bewustzijn weglaat is dat een aanname, net zo goed als dat je kunt aannemen dat bewustzijn iets wezenlijks is. Je kunt ook aannemen dat we in the matrix leven, of de trumanshow. Je kunt ook aannemen dat we in god's domein bestaan. Ik neem aan dat we in een ecologie leven op een planeet. En dat we slechts zijn. Ik denk dat ideeën alleen bestaan in de hersenen en zo ook het idee dat mensen een bewustzijn zouden hebben.

Er is in de filosofie ooit bedacht dat het bewustzijn iets is, dat we dus in staat zouden zijn om vast te stellen dat er iets bestaat in onze hoofden wat voor ons de werkelijkheid voorziet (voortekent) en dat we dat het bewustzijn kunnen noemen. Men is die aanname gaan onderzoeken en heeft zelfs allerlei soort van bewijzen voor gevonden.

Maar ik denk dat het meer voor de hand ligt dat we helemaal niet in staat zijn om vast te stellen of er iets bestaat wat voor ons die werkelijkheid voortekent. Die werkelijkheid is er gewoon, daar zit niks van een bewustzijn tussen volgens mij. Je hersenen zijn gewoon zo. Als je hersenen je ideeën kunnen geven, dan wil niet zeggen dat het ook de werkelijkheid is.

Het is misschien geen symphatieke gedachte omdat het inhoudt dat onze gedachtes (buiten de interactie met wat ik aanneem als werkelijkheid) eigenlijk geen betekenis hebben, maar het is wel waar ik in geloof. Misschien moeilijk in te komen ook als je in iets compleet anders gelooft. En natuurlijk is het ook maar een idee en weet ik niet zeker dat de werkelijkheid / het leven ook daadwerkelijk zo in elkaar steekt.

Of bewustzijn iets wezenlijks is? Als je bewustzijn wilt ontkennen, zul je toch eerst bewust moeten zijn om dat überhaupt te kunnen doen? Dus zelfs het ontkennen ervan bevestigt het bestaan ervan. Het is dus toch zeker niet een simpele aanname, maar eerder een directe observatie van je ervaring. Lijkt mij dan Bewustzijn lijkt me nou juist hetgene waar je geen aannames over hoeft te doen. Als je jezelf vraagt 'ben ik bewust?' dan ben je toch absoluut zeker van het antwoord? Of zeg ik nou gekke dingen? :P

Nee zeker niet, het is een redelijk algemeen aanvaarde kijk op het leven volgens mij. Ik denk dat mijn kijk wat dat betreft redelijk afwijkt van de norm. Ik denk dat het geloof dat er zoiets is als het bewustzijn heel erg voor de hand ligt als je afgaat op je ervaringen, op je gevoel. Maar dat wil niet zeggen dat het ook echt bestaat. Ik denk dat het gevoel van het bestaan van bewustzijn vergelijkbaar is met het gevoel van het bestaan van god, of 'iets'. Of het gevoel van dualisme tussen lichaam en geest.

Als ervaring of idee voelt het voor veel mensen 'echt', maar dat wil niet zeggen dat het ook echt bestaat denk ik. Het kan volgens mij net zo goed als een soort van bijwerking gezien worden van de werking van onze hersenen. Hersenen weg, dat deel van de 'realiteit' weg denk ik. Dan kun je aannemen omdat het een ervaring is dat het besef van bewustzijn echt is, maar je komt er nooit achter of het ook echt iets is in het leven van mensen of slechts een idee. Dat is ook een kwestie van geloven volgens mij.

Begrijp me niet verkeerd, in het dagelijks leven geniet ik van gesprekken en ideeën van mezelf en medemensen. Ik doe er gewoon aan mee, maar als ik erover nadenk dan ben ik wel wat cynisch als het gaat om ideeën van mensen.

Hmm oke, ik snap een beetje wat je bedoeld denk ik. Jij hebt dus eigenlijk op geen enkele manier het gevoel dat er ook maar iets echt is aan je eigen ervaring? Aan de ene kant begrijp ik intellectueel gezien hoe je zo naar je ervaring kan kijken, maar gevoelsmatig eigenlijk totaal niet. Er is volgens mij íets echt (waar is misschien een beter woord) aan mijn ervaring, al is dat iets niet zo makkelijk te definiëren. Ik ben altijd wel benieuwd hoe mensen die denken zoals jij zullen reageren op bijvoorbeeld een ego-oplossing of NDE of zo. Hoe ga je immers reageren als je geen gedachten hebt om je ervaring mee te interpreteren.

Ow dat weet ik ook niet, ik heb die termen ook even moeten googlen eerlijk gezegd. Maar ik sta bijvoorbeeld wel open voor een goeie dmt trip, heb ik nog nooit gedaan, maar lijkt me wel een hele ervaring.

Mijn 'bijna' dood ervaring(en)..

Als eerste dit was dom dacht dat ik het kon hebben ivm tolerantie.

Is er leven na de 'dood' mijn antwoord is :
Er is iets wat mij wakker maakte omdat ik niet meer kon ademhalen. Had teveel downers op toen. Werd gewekt door een helder licht waar ik was in gedachte toen ik sliep of beter gezegd doodging vanwege ademhalingdepressie. Was compleet verlamd x aantal uur vechten om adem te halen. Tot ik weer in 'slaap' viel. Heb toen hele bizarre visioenen gehad die mij denk ik hebben gered. Zo was ik in staat dingen te herinneren die ik verdrongen had waar ik hoop van kreeg.

Zal het zo uitgebreider vertellen stomme telefoon ook..

Ben wel benieuwd Tijdloos.