Er is leven, er is leven na de dood..

ik vind het allemaal wel lollig, vooral gewoon blijven schijven wat je denkt. maar wilde toch even dat aspectje even naar de voorgrond halen.

ik kan er wel om lachen, ik ben eigenlijk nooit met dat soort zaken bezig.

Het is inderdaad allemaal een kwestie van of jij in de materiële wereld gelooft of niet. Het geloven in een materiële wereld die los van jouw bewustzijn bestaat, wordt realisme genoemd. Maar realisme heeft weinig (niets) met realiteit te maken, aangezien niemand ooit iets buiten het eigen bewustzijn mee heeft gemaakt. Ondanks dat realisme een aanname/geloof is, is dit de huidige algemeen aanvaarde opvatting over de aard van het universum.

Voor iedereen die ooit een ego-oplossing heeft meegemaakt is het simpel: Dat wat normaal de realiteit/wereld wordt genoemd is werkelijk een constructie van het verstand. Het is een projectie van gedachten óver jouw werkelijke ervaring van zien, horen, ruiken, voelen, proeven. En wat wij 'de dood' noemen is simpelweg het beëindigen van een bepaalde perceptie, niet van een werkelijk fysiek organisme. Wanneer iemand "dood" gaat, is de werkelijke ervaring dat "diegene" simpelweg niet meer in jouw bewustzijn verschijnt. Alles wat gedachten daar over te zeggen heeft is irrelevant. Zo ook is de eigen dood een illusie. Als jij in de eerste plaats niet in jouw lichaam zit, wat is de dood dan nog? Zeker, jouw persoonlijkheid en jouw "fysieke" lichaam zullen op een dag ophouden met bestaan. Maar dat het eigen bewustzijn óók sterft is een aanname, een geloof.

Ik geloof niet in een god of iets in die richting.
Maar toch ben ik ervan overtuigd dat er leven na de dood is.
Hoe? Dat ga ik je nu zeggen.

Als een mens dood gaat ben ik ervan overtuigd dat er een onzichtbare stof vrijkomt uit je hersens.
Je bewustzijn zeg maar..

Hetzelfde bewustzijn dat er nu voor zorgt dat ik dit topic zit te maken.

Je leeft voort in een wereld die niet zichtbaar is voor de normale mens.

Je kan communiceren met andere stoffen, in andere mensen hun onderbewustzijn binnendringen.
(Herinner je je die dromen die je ooit eens hebt gehad? Toen iemand die je dierbaar was overleed en steeds vaker in je dromen voorkomt om te zeggen dat het goed gaat? Nou ik wel in ieder geval.)

Ik vind dit zowat nog ietwat logisch en kan wel met dit idee leven.

Hoe zit het met jullie?
Wat is jullie idee rond leven na de dood?

Ik denk dat het individu na de dood niet zal blijven bestaan, het is immers onze omgeving en relaties met mensen die ons huidige wereld beeld van de ik schept. De vraag die ik lastig te beantwoorden vind is, creëert de materialistische wereld ons bewustzijn of creëert het bewustzijn het idee dat we een lichaam hebben.

Er zijn dus meerdere mogelijkheden:
1. Je hersenen creëeren je bewustzijn volledig, sterven deze af dan is er dus niks meer over.
2. Je hersenen zijn als een ontvanger op een tv, het bewustzijn komt dus ergens anders vandaan. Als het lichaam sterft blijft het signaal bestaan, maar wordt niet meer in een materialistisch lichaam ervaren. Sommige denken ook dat het consumeren van psycho-actieve stoffen de zender tijdelijk verandert, je ervaart andere dimensies.
3. De materialistische wereld bestaan niet en het bewustzijn schept de wereld van interactie met objecten. Dood heeft geen definitie hier want er vergaat niks. Het is een transitie van bewustzijn wat altijd bestaat. Collectief met individuen die allemaal uiteindelijk een zijn. Zoals elke golf een specifiek object is maar het uiteindelijk uit een zee bestaat.

Het zal wel een van deze drie zijn, maar ik denk dat jij zoals je nu bent nooit volledig zal sterven. Het universum bestaat nu, dus zal waarschijnlijk altijd bestaan. In altijd zit oneindig en dit bevat alle mogelijke configuraties van verschillende universa. Uiteindelijk zal er weer een universum ontstaan met soortgelijke configuraties als nu, dus als het waren ben je weer levend. Dood gaan is een definitie die wij mensen binden aan een kleine gebeurtenis op cosmische schaal. Op cosmische schaal bestaan we eigelijk niet omdat de tijd die we in beslag nemen nihil is. Het leven is daarom ook een enorm mooi wonder. Misschien zit het leven na de dood hem wel in quantum entanglement. Jij hebt interactie met je omgeving en de omgeving met jou, hierdoor wordt je misschien entangeled met alles waar je geweest bent en leef je verder in een of andere quantum informatie, het is maar een idee.

Een misschien nog belangrijkere vraag is, wie ben jij?
Het is erg aannemelijk dat jij denk dat je gewoon een enkel individu bent, maar in werkelijkheid besta je uit miljoenen organismen die allemaal samenwerken. De totaal som van al deze processen zorgt voor een bewuste ervaring. Een heel erg mooi voorbeeld om dit beter aan te kaarten is, het moment wanneer epileptische mensen geopereerd worden en de linker en rechter hersenhelft worden gescheiden. De epileptische acties ontstaan doordat de linker en rechter helft niet goed met elkaar communiceren dacht ik. Wanneer deze los van elkaar worden gesneden is het probleem verholpen, maar dan gebeurt er iets enorm eigenaardigs. Iedere hersenhelft gaat verder als een eigen individu, de ene helft bevat veel vermogen om analytisch te denken en de andere doet veel met creativiteit. In een geval was het zo dat een vrouw die deze procedure ondergaan was, in de nacht opeens wakker werd uit haar slaap omdat ze gewurgd werd. Dit was dus haar linker hand die een eigen leven had gekregen, de ene hersenhelft had suïcidale neigingen gekregen en wilde er dus een eind aan maken. Wat dit laat zien is, welke hersenhelft ben jij nu eigenlijk?

Een ander mooi voorbeeld is als we 2 personen pakken. Ieder persoon krijg een hersenhelft van de ander, wie ben jij dan nog?

De definitie van dood gaan is niet gebonden aan het proces van verval, maar aan de beëindiging van de erkenning van een enkel individu. Houdt ook nog rekening dat een individu op is gemaakt uit miljoenen andere organismen. Het is dus alleen maar een transitie van bewuste waarneming.

ElvenSpice zei:

Een misschien nog belangrijkere vraag is, wie ben jij?

Klik om te vergroten...

Daar komt het uiteindelijk altijd op neer als je wilt weten wat het universum is, wat bestaan is, wat de dood is, enzovoort.

Het is erg aannemelijk dat jij denk dat je gewoon een enkel individu bent, maar in werkelijkheid besta je uit miljoenen organismen die allemaal samenwerken. De totaal som van al deze processen zorgt voor een bewuste ervaring.

Klik om te vergroten...

Maar nu ben je aan het fantaseren, dat is pure interpretatie. Wanneer is iets een organisme? Als het "leeft" en een begin en een eind heeft? Stop 'ik' bij de buitenkant van mijn huid en begin 'jij' bij de buitenkant van jouw huid? Dit is allemaal speculatie van het verstand. Als je iets over je werkelijkheid wilt weten, moet je vòòr het verstand blijven. Het lichaam creëert niet bewustzijn, bewustzijn creëert het lichaam, wat in werkelijkheid slechts een sensatie is. En geloven in een fysiek lichaam en dat jij dat bént is simpelweg identificatie met het lichaam (en om het even duidelijk te maken: ook ik identificeer me het merendeel van de tijd met het lichaam. ).

Een ander mooi voorbeeld is als we 2 personen pakken. Ieder persoon krijg een hersenhelft van de ander, wie ben jij dan nog?

Klik om te vergroten...

Wederom, als je je identificeert met het lichaam dan is dit een relevante vraag. Maar de relevantie van die vraag verdwijnt compleet als je je dis-identificeert met je lichaam. Je bent geen van beide persoonlijkheden, maar het bewustzijn ván beide persoonlijkheden. De vraag of een orgaan persoonlijkheid in zich draagt is weer een hele andere. Dit zou best zo kunnen zijn, als je verhalen hoort van transplantaties, waarbij iemands persoonlijkheid (deels) begint te lijken op die van de donor. Ik zou er ook niet van opkijken, want zogenaamde fysieke objecten zijn in werkelijkheid specifieke frequenties/trillingen.

De definitie van dood gaan is niet gebonden aan het proces van verval, maar aan de beëindiging van de erkenning van een enkel individu.

Klik om te vergroten...

Uiteindelijk is de dood hetzelfde als het leven. Het moment dat iets "in" bestaan komt, is exact hetzelfde moment dat het "uit" bestaan (terug naar ongeconditioneerd bewustzijn a.k.a. jezelf) verdwijnt. En met "in bestaan" komen bedoel ik hier niet de geboorte van een baby bijvoorbeeld, maar het "in bestaan" komen van een perceptie, sensatie of gedachte. Het elk moment accepteren van de dood ís leven.

Hmm.
Dit laat mij nadenken, dit kan misschien ook verklaren waarom je één bent met je omgeving, met de mensen om jou. Omdat zoals jij aangaf dat sommige mensen geloven dat psycho-actieve stoffen je hersenen (ontvanger) tijdelijk verstoort.

ik denk dat er niks is. Als alles en iedereen een leven na de dood heeft. Zelfs muggen en mieren dan word het een gekke boel lijkt me.

Denk er juist niet teveel over na. Het is eerder dat 'anderen', 'het lichaam', 'de wereld', 'objecten', enzovoort door het verstand bedachte concepten zijn. Wanneer het verstand (verstand = enkel gedachten) niet actief is, bestaan al deze dingen niet. Niet dat ze wel bestaan zolang het verstand actief is, maar dat is wel wat we geloven. Dingen die je zelf hebt bedacht, hebben geen realiteit van zichzelf.

Mindless zei:

Denk er juist niet teveel over na. Het is eerder dat 'anderen', 'het lichaam', 'de wereld', 'objecten', enzovoort door het verstand bedachte concepten zijn. Wanneer het verstand (verstand = enkel gedachten) niet actief is, bestaan al deze dingen niet. Niet dat ze wel bestaan zolang het verstand actief is, maar dat is wel wat we geloven. Dingen die je zelf hebt bedacht, hebben geen realiteit van zichzelf.

Klik om te vergroten...

Dit is niet gezond voor mijn brein, ergens snap ik wat je bedoelt..
Maar aan de andere kant kan ik jou uitleg op verschillende manieren opvatten.
Dus ik denk dat we sowieso beide niet op dezelfde hoogte zitten.

Het is ook lastig hoor in het begin, om niet steeds je gedachten te gaan volgen.

In werkelijkheid is dit allemaal ongelofelijk simpel. Maar het punt is dat we als mensen beschikken over het verstand (gedachten/de mogelijkheid om te denken). Dit is op zich een geweldige en ongelofelijk nuttige tool, maar als mensheid hebben we ons massaal geïdentificeerd mét onze gedachten. En gedachten willen altijd de complexe kant op. Zelfs als keer op keer wordt gezegd dat de staat van ongeconditioneerd bewustzijn simpel is, willen gedachten dit compliceren. Waar het hele bewustwordingsproces om draait, is om onszelf weer te dis-identificeren met gedachten en zo weer tot onze werkelijke identiteit van simpel, vredig, gelukzalig bewustzijn zonder identificatie met gedachten te komen.

Stel jezelf eens de vraag 'ben ik bewust?'

Wat is die stilte wanneer je gedachten stoppen? Jijzelf toch? Zo simpel is het. Vervolgens is het gewoon een kwestie om die staat zonder gedachten langer en langer te maken. Inzichten en dergelijke komen dan vanzelf wel.

het menselijk brein is onwijs goed in hokjes maken, en patronen te zoeken waar die neem eens hoeven of kunnen zijn. dat heeft niks met compliceren te maken, maar juist het tegenovergestelde. ofgefilterde informatie kunne we niet aan. door hokjes, patronen, stereotypes etc. te maken blijft de informatiestroom nog op gang.

als je denkt zonder te kunnen functioneren is leuk, maar dan hou je jezelf voor de gek. patroenen vormen om de wereld duidelijker te maken heeft ons zover gebracht, wie zijn wij om ervanaf te wijken?

kokosmakroon900 zei:

ik denk dat er niks is. Als alles en iedereen een leven na de dood heeft. Zelfs muggen en mieren dan word het een gekke boel lijkt me.

Klik om te vergroten...

En dat is juist waar het bij non-dualisme/spiritualiteit om draait: herontdekken dat je niets bent. Maar dan niet door middel van het verstand en geloof daarin (nihilisme), maar door realisatie. Dat 'niets' is namelijk niet wat het verstand dénkt wat het is. Het is namelijk een bewust niets, dat wéét dat het dit bewuste niets is. Het is liefde zelf. Maar ook dat kan makkelijk weer compleet verkeerd geïnterpreteerd worden door het verstand. Het is alleen mogelijk om er zelf (door middel van realisatie dus) achter te komen wat dit niets nou echt is.

MeejheM zei:

het menselijk brein is onwijs goed in hokjes maken, en patronen te zoeken waar die neem eens hoeven of kunnen zijn. dat heeft niks met compliceren te maken, maar juist het tegenovergestelde. ofgefilterde informatie kunne we niet aan. door hokjes, patronen, stereotypes etc. te maken blijft de informatiestroom nog op gang.

Klik om te vergroten...

En dat is allemaal hartstikke prima als je bewust met concepten werkt (denkt), maar waar het hier om gaat is alle keren dat het verstand jouw ervaring probeert te rationaliseren en compliceren. Dus wanneer het verstand probeert de wereld te begrijpen door middel van gedachten/interpretatie én jouw verhouding (identiteit) ten opzichte van dat wereldbeeld. Al dat compliceren dient alleen om het gevoel van een afzonderlijke zelf ten opzichte van een externe wereld in stand te houden. En dat neemt onnodig ongelofelijk veel energie en zorgt constant voor gevoelens van gescheidenheid (jij tegen de wereld). Er is helemaal niets mis met concepten op zich, maar wanneer er identificatie optreedt mét die concepten, dan zorgt dat elke keer weer voor problemen.

als je denkt zonder te kunnen functioneren is leuk, maar dan hou je jezelf voor de gek. patroenen vormen om de wereld duidelijker te maken heeft ons zover gebracht, wie zijn wij om ervanaf te wijken?

Klik om te vergroten...

Maar die processen die nodig zijn gaan automatisch en draaien als het ware op de achtergrond. Zoals gezegd gaat het hier enkel om de processen die enkel en alleen bestaan om een conceptueel wereldbeeld en identiteit te creëren. En die processen komen elke keer op gang als je even niets hoeft te doen/denken. Als we helemaal niets hoeven te doen, zijn we nog steeds constant aan het nadenken. Al die gedachten activiteit is er om het hele systeem van verlangen (naar een moment in de toekomst) en de fictieve identiteit in stand te houden en zo de werkelijke identiteit van simpel ongecompliceerd bewustzijn te verhullen.

In plaats van zo een gecompliceerde uitleg aan te geven, is het simpelste nog steeds : ja, er is leven na de dood.

Ale bon, ik geloof in het hiernamaals omdat ik rooms-katholiek ben grootgebracht en nog steeds dagelijks doe.
Wat voor mij wilt zeggen: voor elke maaltijd een dankwoord naar Hem hierboven. 's avonds voor het slapen tegen Hem alles vertellen wat er slecht verloopt en samen proberen een oplossing voor te zoeken om het beter te doen dan toen. Mensen verklaren mij vaak genoeg als idioot, maar ik ben over algemeen wel diegene die die al fluitend door het leven gaat

Ma bon, uiteindelijk ga ik zonder enige zorg en dood tegemoet

De simpele observatie is inderdaad: ja er is leven na de dood. Want: Er gaan mensen dood en nieuwe mensen worden weer geboren. Maar wat het juist gecompliceerd maakt, is dat mensen geloven in een leven na de dood voor de persoon. Er is geen leven na de dood voor de persoon, want de persoon wordt gecreëerd door het verstand en bestaat in eerste instantie dus al niet.

Fluitend door het leven gaan en geen angst voor de dood hebben is natuurlijk hartstikke goed. Maar wat als je nú ineens op je sterfbed zou liggen en te horen zou krijgen dat je nog 5 minuten te leven hebt. En dat je kristalhelder voor ogen ziet dat je in geen enkel opzicht weet wat er met jou als persoon gaat gebeuren? Omdat je nog steeds denkt dat je een 'persoon' bent. Denk je dat er dan nog steeds geen angst voor de dood is?

Mindless zei:

De simpele observatie is inderdaad: ja er is leven na de dood. Want: Er gaan mensen dood en nieuwe mensen worden weer geboren. Maar wat het juist gecompliceerd maakt, is dat mensen geloven in een leven na de dood voor de persoon. Er is geen leven na de dood voor de persoon, want de persoon wordt gecreëerd door het verstand en bestaat in eerste instantie dus al niet.

Fluitend door het leven gaan en geen angst voor de dood hebben is natuurlijk hartstikke goed. Maar wat als je nú ineens op je sterfbed zou liggen en te horen zou krijgen dat je nog 5 minuten te leven hebt. En dat je kristalhelder voor ogen ziet dat je in geen enkel opzicht weet wat er met jou als persoon gaat gebeuren? Omdat je nog steeds denkt dat je een 'persoon' bent. Denk je dat er dan nog steeds geen angst voor de dood is?

Klik om te vergroten...

Ik stel me al wat als? Vragen niet aan mezelf. Zou ik dat wel doen, zal ik op het terug mijn overtuiging de bovenrand nemen, omdat er geen plaats is voor al die ander mogelijke theorieën.

Ik vind het altijd wel boeiend om hier andere theorieën over te lezen. Simpelweg omdat niemand het antwoord zal weten. Wat mij betreft is er absoluut geen leven na de dood. Ik wil voor alles een verklaring of wetenschappelijke bewijzen zien, zijn die er niet? Dan ga ik uit van het meest logische. Leven na de dood gaat tegen alle logica in dus ik kan absoluut niet geloven dat dit bestaat.

Dus je ziet overal leven om je heen. Steeds weer komt er nieuw leven op. En je bent nu zelf op dit moment in leven. Je kent niets anders dan leven. En toch vind jij het het meest logisch dat er geen leven na de dood is? :P

Geloven in de dood, dat is pas onlogisch en vergezocht. Niemand weet zelf ook maar iets van de dood, alleen van leven. Maar sowieso is het een goed idee om geen dingen te gaan geloven.

SmartieAndMe zei:

Ik vind het altijd wel boeiend om hier andere theorieën over te lezen. Simpelweg omdat niemand het antwoord zal weten. Wat mij betreft is er absoluut geen leven na de dood. Ik wil voor alles een verklaring of wetenschappelijke bewijzen zien, zijn die er niet? Dan ga ik uit van het meest logische. Leven na de dood gaat tegen alle logica in dus ik kan absoluut niet geloven dat dit bestaat.

Klik om te vergroten...

Op basis van de wetenschap is het evident dat dood, echt dood is. Bij het geloofsaspect zijn er 2 delen, het lichaam en de ziel, lichaam rot weg, maar een ziel blijft rondwandelen

ik zie een lichaam echt als noodzakelijk om een geest te herbergen. je hebt je zintuigen, maar ook de manier waarop andere mensen je zien. zonder lichaaam is er volgens mij geen bewustzijn. of je ziel/geest mogelijk in een andere vorm kan bestaan kan ik pas zeggen zodra wetenschappers hebben ontdenkt waar dat gehuisbergt is in een levend lichaam.

dat een individu kan bestaan zonder lichaam heb ik nog geen bewijs van gezien. dat je identiteit opeens overgedragen zal worden op een ander lichaam is daardoor volgens mij voldoende aangetoond. dat een ziel vrij rond zou kunnen zweven lijkt mij zinloos zonder interactie met de levende wereld. reincarnatie geloof ik dus niet.

of er een hemel/hel, eeuwige jachtvelden, helheim/valhalla zou bestaan weet je pas als je aan de beurt bent. of zoiets bestaat durf ik geen uitspraken over te doen.