Er is leven, er is leven na de dood..

ik vind het allemaal wel lollig, vooral gewoon blijven schijven wat je denkt. maar wilde toch even dat aspectje even naar de voorgrond halen.

ik kan er wel om lachen, ik ben eigenlijk nooit met dat soort zaken bezig.

Dat is zeker een kenmerk van het menselijke bewustzijn: de interesse (eerder: fascinatie) voor dingen die niet noodzakelijk zijn voor overleving. We lijken het ingebouwd te hebben om over de meer existentiële kwesties na te denken. Maar dat is de invulling van bewustzijn, dat zijn gedachten ín bewustzijn. Zelf bedoel ik met bewustzijn alleen: zijn en het bewust zijn van zijn (door woorden nu al te gecompliceerd gemaakt, kun je nagaan ). Het is nog steeds hetzelfde bewustzijn dat eerder die gedachtes in zich had, maar door nu voor langere tijd alleen bewust te zijn van bewustzijn zelf (meditatie dus), wordt duidelijk dat de aard van dit bewustzijn iets totaal anders is dan het normale menselijke bewustzijn (bewustzijn dat door taal geconditioneerd is). Op wat voor manier bewustzijn dan anders blijkt te zijn, kan alleen zelf ondervonden worden. Maar het is niet zo dat je slechts wat gedachtes en filosofieën over het leven hebt. Dit lijkt natuurlijk wel zo als dergelijke ervaringen in woorden beschreven worden, maar dat komt omdat deze ook weer d.m.v. taal geïnterpreteerd worden.

Waarom bewustzijn in plaats van simpelweg zijn? Omdat bewustheid altijd samenkomt met zijn. In je directe ervaring zijn het deze twee aspecten die constant zijn. De rest in je ervaring is continu aan verandering onderhevig, maar bewustzijn is het enige dat geen onderbrekingen heeft. En zonder het aspect van bewustheid is bewustzijn natuurlijk niet wat het is, het is een cruciaal aspect. Zonder dat aspect zou ervaring in zijn geheel onmogelijk zijn. Dat wat constant is, moet toch de basis voor ervaring zijn? Haal bewustzijn weg, wat blijft er dan over van je ervaring?

Joopiejo zei:

@Mindless
Dromen lijken soms echt op het moment dat je droomt, maar ik beschouw het niet als de werkelijkheid, dat onderscheid kan ik prima maken. Daar hoef je niet diepzinnig over te doen. Een droom is prima een droom te noemen, toch zeker als je niet meer droomt. Al snap ik niet helemaal wat je analoog over dromen te maken heeft met leven na de dood.

Klik om te vergroten...

Dat onderscheid kun je nu maken ja, wanneer het verstand voor de waakstaat op gang is gekomen. Maar zoals je zelf al zegt lijken dromen echt op het moment dat je droomt. Dat geldt toch ook voor nu? Waar is het verschil dan? Stel dat je nóg een keer wakker wordt in/van de waakstaat, dan geldt toch precies hetzelfde?

Wat ik bedoelde met die metafoor, was dat als een compleet universum (dat van de droom) teniet kan worden gedaan in 'echtheid' op het moment van wakker worden, waarom kan dat dan niet met dit universum? Wat is het verschil, buiten dat de waakstaat steeds weer terugkeert? Is dat genoeg om te zeggen dat het als fysiek universum 'echt' is?

Ik snap nu wat je bedoelt met je vergelijking met een droom. Maar ik neem maar gewoon iets aan. Als je het bewustzijn weglaat is dat een aanname, net zo goed als dat je kunt aannemen dat bewustzijn iets wezenlijks is. Je kunt ook aannemen dat we in the matrix leven, of de trumanshow. Je kunt ook aannemen dat we in god's domein bestaan. Ik neem aan dat we in een ecologie leven op een planeet. En dat we slechts zijn. Ik denk dat ideeën alleen bestaan in de hersenen en zo ook het idee dat mensen een bewustzijn zouden hebben.

Er is in de filosofie ooit bedacht dat het bewustzijn iets is, dat we dus in staat zouden zijn om vast te stellen dat er iets bestaat in onze hoofden wat voor ons de werkelijkheid voorziet (voortekent) en dat we dat het bewustzijn kunnen noemen. Men is die aanname gaan onderzoeken en heeft zelfs allerlei soort van bewijzen voor gevonden.

Maar ik denk dat het meer voor de hand ligt dat we helemaal niet in staat zijn om vast te stellen of er iets bestaat wat voor ons die werkelijkheid voortekent. Die werkelijkheid is er gewoon, daar zit niks van een bewustzijn tussen volgens mij. Je hersenen zijn gewoon zo. Als je hersenen je ideeën kunnen geven, dan wil niet zeggen dat het ook de werkelijkheid is.

Het is misschien geen symphatieke gedachte omdat het inhoudt dat onze gedachtes (buiten de interactie met wat ik aanneem als werkelijkheid) eigenlijk geen betekenis hebben, maar het is wel waar ik in geloof. Misschien moeilijk in te komen ook als je in iets compleet anders gelooft. En natuurlijk is het ook maar een idee en weet ik niet zeker dat de werkelijkheid / het leven ook daadwerkelijk zo in elkaar steekt.

Of bewustzijn iets wezenlijks is? Als je bewustzijn wilt ontkennen, zul je toch eerst bewust moeten zijn om dat überhaupt te kunnen doen? Dus zelfs het ontkennen ervan bevestigt het bestaan ervan. Het is dus toch zeker niet een simpele aanname, maar eerder een directe observatie van je ervaring. Lijkt mij dan Bewustzijn lijkt me nou juist hetgene waar je geen aannames over hoeft te doen. Als je jezelf vraagt 'ben ik bewust?' dan ben je toch absoluut zeker van het antwoord? Of zeg ik nou gekke dingen? :P

Nee zeker niet, het is een redelijk algemeen aanvaarde kijk op het leven volgens mij. Ik denk dat mijn kijk wat dat betreft redelijk afwijkt van de norm. Ik denk dat het geloof dat er zoiets is als het bewustzijn heel erg voor de hand ligt als je afgaat op je ervaringen, op je gevoel. Maar dat wil niet zeggen dat het ook echt bestaat. Ik denk dat het gevoel van het bestaan van bewustzijn vergelijkbaar is met het gevoel van het bestaan van god, of 'iets'. Of het gevoel van dualisme tussen lichaam en geest.

Als ervaring of idee voelt het voor veel mensen 'echt', maar dat wil niet zeggen dat het ook echt bestaat denk ik. Het kan volgens mij net zo goed als een soort van bijwerking gezien worden van de werking van onze hersenen. Hersenen weg, dat deel van de 'realiteit' weg denk ik. Dan kun je aannemen omdat het een ervaring is dat het besef van bewustzijn echt is, maar je komt er nooit achter of het ook echt iets is in het leven van mensen of slechts een idee. Dat is ook een kwestie van geloven volgens mij.

Begrijp me niet verkeerd, in het dagelijks leven geniet ik van gesprekken en ideeën van mezelf en medemensen. Ik doe er gewoon aan mee, maar als ik erover nadenk dan ben ik wel wat cynisch als het gaat om ideeën van mensen.

Hmm oke, ik snap een beetje wat je bedoeld denk ik. Jij hebt dus eigenlijk op geen enkele manier het gevoel dat er ook maar iets echt is aan je eigen ervaring? Aan de ene kant begrijp ik intellectueel gezien hoe je zo naar je ervaring kan kijken, maar gevoelsmatig eigenlijk totaal niet. Er is volgens mij íets echt (waar is misschien een beter woord) aan mijn ervaring, al is dat iets niet zo makkelijk te definiëren. Ik ben altijd wel benieuwd hoe mensen die denken zoals jij zullen reageren op bijvoorbeeld een ego-oplossing of NDE of zo. Hoe ga je immers reageren als je geen gedachten hebt om je ervaring mee te interpreteren.

Ow dat weet ik ook niet, ik heb die termen ook even moeten googlen eerlijk gezegd. Maar ik sta bijvoorbeeld wel open voor een goeie dmt trip, heb ik nog nooit gedaan, maar lijkt me wel een hele ervaring.

Mijn 'bijna' dood ervaring(en)..

Als eerste dit was dom dacht dat ik het kon hebben ivm tolerantie.

Is er leven na de 'dood' mijn antwoord is :
Er is iets wat mij wakker maakte omdat ik niet meer kon ademhalen. Had teveel downers op toen. Werd gewekt door een helder licht waar ik was in gedachte toen ik sliep of beter gezegd doodging vanwege ademhalingdepressie. Was compleet verlamd x aantal uur vechten om adem te halen. Tot ik weer in 'slaap' viel. Heb toen hele bizarre visioenen gehad die mij denk ik hebben gered. Zo was ik in staat dingen te herinneren die ik verdrongen had waar ik hoop van kreeg.

Zal het zo uitgebreider vertellen stomme telefoon ook..

Ben wel benieuwd Tijdloos.

Damn serieus verhaal..

Fijn dat het dan nog als vermaak dient. Is verder ook helemaal geen probleem. Natuurlijk snap ik wel dat ik vaak hartstikke zweverig overkom.

Klik om te vergroten...

nou, het feit dat ik me niet echt bezighoud met zweverige dingen, meestal niet dieper nadenk over zaken die mijns inziens of duidelijk, of te abstract zijn, en toch deze topics blijf volgen toont wel aan dat ik me er best mee vermaak.

af en toe natuurlijk een logisch niet zweverig postje achterlaten doe ik graag, om de balans een beetje te behouden. waarschijnlijk krijg je nog meer inzicht in je overtuigingen als je daar weer een antwoord op moet formuleren.

Het is altijd goed om je eigen overtuigingen niet te laten vastroesten en ze dus te blijven testen, dus ik waardeer een andere kijk zeker.

Ik ben nu wel benieuwd naar Tijdloos zijn verhaal. Waar blijf je? :P

tijdloos heeft zijn verhaal nu al gepost hoor, je moet alleen even in het moment leven. het is toch altijd nu?

tijdloos is misschien even vrijetijdloos?

Waar dan? Ik dacht dat er nog meer zou komen.

prachtig hoe jij niet tegen die wazige spiritualiteit kan.

Mindless zei:

Waar dan? Ik dacht dat er nog meer zou komen.

prachtig hoe jij niet tegen die wazige spiritualiteit kan.

Klik om te vergroten...

Het was nog niet helemaal klaar inderdaad , had weinig tijd vandaar de late aanvulling.

Zal verdergaan waar ik was:

Tijdloos zei:

Mijn 'bijna' dood ervaring(en)..

Als eerste dit was dom dacht dat ik het kon hebben ivm tolerantie.

Is er leven na de 'dood' mijn antwoord is :
Er is iets wat mij wakker maakte omdat ik niet meer kon ademhalen. Had teveel downers op toen. Werd gewekt door een helder licht waar ik was in gedachte toen ik sliep of beter gezegd doodging vanwege ademhalingdepressie. Was compleet verlamd x aantal uur vechten om adem te halen. Tot ik weer in 'slaap' viel. Heb toen hele bizarre visioenen gehad die mij denk ik hebben gered. Zo was ik in staat dingen te herinneren die ik verdrongen had waar ik hoop van kreeg.

Zal het zo uitgebreider vertellen stomme telefoon ook..

Klik om te vergroten...

Toen ik slaapverlamming had waardoor hulp ook niet kon worden ingeroepen , was het meest confronterend dat ik alleen was. Het gevoel van eenzaamheid verdween zodra ik weg viel. Om het verhaal wat in te korten, ik werd wakker na 24+ uur. Waar ik wakker van werd was 'vreemd' nooit meegemaakt , iemand (een neutrale stem) schreeuwde mijn naam daarna hoorde ik een harde bonk alsof een zware deur dicht gesmeten werd. Ik werd vooral wakker van de stem die me bekend voorkwam die mijn naam schreeuwde in de leegte van het licht. Toen kwam ik weer bij positieven kon me weer bewegen was nog wel moe.. Maar van (teveel) slapen word je moe.

Waarom of hoe ik dit overleeft heb mag joost weten. Voor mij is het wel duidelijk dat er meer is. Ik ga niet verkondigen dat er leven na de dood is. Misschien komt de dood tot leven ?

Kleine sidenote:
Ik droom (bijna) nooit althans onthoud ze nooit maar zal deze ervaring niet snel vergeten..

En droom of niet je mag terecht twijfelen of het zo is, voor mij is dit de een van de ervaringen iig.
De rest houd ik even voor me voor ik te zweverig overkom

Tijdloos zei:

De rest houd ik even voor me voor ik te zweverig overkom

Klik om te vergroten...

Goed idee. Voor mij is het al te laat.

Wel erg interessant. Sommige dingen in het onderbewuste zijn in ieder geval vreemder dan je je kan voorstellen. (quote van ik geloof Terence McKenna).

ik vind de naam nogal engelstalig klinken, dan verwacht je geen nederlandse quote.

Ratio versus spiritus. It's on!

weer eens wat anders dan de kruistochten.

Ik heb zo hier en daar wat gelezen, ik ben nogal moe en ga zo slapen dus.
Hoe het heelal is ontstaan? Dat zal voor altijd onbekend blijven.
Waarom ik denk dat mensen in een soort God geloven? Omdat dit heel wat dingen in het leven vergemakkelijkt, in dit geval vragen over leven na de dood, hoe het universum is ontstaan enzovoort. Daar heb ik geen problemen mee zolang ze hun geloof maar niet proberen op te dringen.

Na een tijdje veel gelezen te hebben rondom het menselijk brein, het bewustzijn, enzovoort..
Ben ik erachter gekomen door eigen ervaringen dat niet alles wetenschappelijk bewezen moet zijn om waar te zijn. Ik denk hierbij aan een ketamine trip waarbij ik in een K-hole beland ben en een soort OBE heb ervaren. Man wat was dit MOOI! Ik liep letterlijk op de straten, ik kon vliegen, enzovoort. Ik zag mensen lopen op mijn straat, kort daarna kwam ik bij en merkte ik dat deze mensen er ook ECHT liepen. Dus dat alles met elkaar verbonden is kan mogelijk zijn denk ik dan. Was dit echter toeval of ben ik tijdens de K-hole bijgekomen zonder dat ik het zelf merkte en stiekem gewoon uit de ruit zat te kijken waarna ik terug in mijn bed ben gaan liggen, wat voor de meesten de meest logische verklaring gaat zijn.

Ook wil ik nog aanhalen dat een aantal van de wetenschappelijke studies die je dagelijks ziet voorbij komen niet alle informatie bevatten en soms ook nep zijn. Vind jij een bepaalde studie wel interessant en wil je zeker zijn dat het klopt? Zoek meerdere bronnen op. Aangezien ik nu wel wil gaan slapen ga ik afsluiten met mijn aangepaste mening over leven na de dood.

Als een persoon geboren wordt, denkt deze persoon niets. Hij leeft puur op natuurlijke instincten die in het menselijke DNA gegraveerd zijn. Dit komt omdat de hersens verre van minimaal ontwikkeld zijn. Probeer jij maar eens iets te herinneren van toen je 1 jaar oud was, of 2 jaar. Mijn vroegste herinnering is een beeld van familie die dateert uit de tijd dat ik 4 jaar oud was.

Je bewustzijn vormt zoals eerder gezegd patronen, stereotypes enzovoort om de wereld te laten zien zoals het nu is. Denk hierbij aan het bekende gezegde: "Geld is een illusie". Het heeft waarde omdat wij aangeleerd kregen dat dit iets waard is. Zo is een boom een boom omdat wij het een boom noemen.

Stel je eens voor dat je nu weer dat pasgeboren baby'tje bent met minimaal ontwikkelde hersens, je gaat ermee akkoord dat je toen nog niet echt een bewustzijn had of ben je meer iemand die gaat zeggen dat het te lang geleden is om het te herinneren? Ik ga er in ieder geval mee akkoord dat als je dood gaat dit bewustzijn ook gewoon weg is en het leven na de dood bestaat uit herinneringen van jou, foto's en video's van jou, in het bewustzijn en in de omgeving van familie, vrienden, enzovoort.

Ik heb jammer genoeg onlangs moeten ervaren dat de overleden personen die ik soms zag niet echt waren zoals ik dacht, of ja, wou denken. Maar dat dit in mijn hoofd afspeelde omdat ik de ervaring van deze overlijdens niet echt verwerkt heb, buiten matig aan de drugs verslaafd zijn geweest. (Ondertussen al 3 à 4 maanden clean buiten 1 ketamine trip 2 weken terug wat ook de reden is dat ik overlijdens van enkele jaren geleden opnieuw heb moeten verwerken, het een plaats geven.)

Dit betekent niet dat de overleden persoon weg is, want deze zal altijd verder leven in jou gedachten, in foto's, video's, enzovoort.

Ergens zou ik wel willen geloven dat de overleden personen ergens anders zijn, verder leven met andere overledenen in de vorm van een "hemel" zoals jullie dat noemen. Maar als ik verder nadenk is dit best wel onlogisch, dit neemt niet weg dat het mogelijk is maar wel onwaarschijnlijk. Het is gemakkelijker voor mijzelf de realiteit in te zien, hoe deprimerend deze soms ook kan zijn.

Verder ben ik tevreden met mijn mening, maar ik hou toch in mijn achterhoofd dat een andere theorie ook mogelijk zou kunnen zijn, ik denk dat iedereen dit wel doet of tenminste zou moeten doen. Anders krijg je van die achterlijke geradicaliseerde mentaal gehandicapten.

Zal ik hierdoor mijn leven anders lijden? Nee, ik heb bij meerdere overlijdens ingezien dat het leven kort is, een van de reden waarom ik nog steeds elke dag doe alsof het een van de laatsten is, nee niet dé laatste, dan zou mijn leven ondertussen een zootje zijn. Ik draag zorg voor mijn toekomst maar maak zoveel mogelijk tijd vrij om te genieten. Met een kindje opkomst is dit momenteel ietwat moeilijker dan anders, maar zeker mogelijk.

Bedankt voor het lezen, goedenacht!

MentalFucked zei:

Na een tijdje veel gelezen te hebben rondom het menselijk brein, het bewustzijn, enzovoort..
Ben ik erachter gekomen door eigen ervaringen dat niet alles wetenschappelijk bewezen moet zijn om waar te zijn. Ik denk hierbij aan een ketamine trip waarbij ik in een K-hole beland ben en een soort OBE heb ervaren. Man wat was dit MOOI! Ik liep letterlijk op de straten, ik kon vliegen, enzovoort. Ik zag mensen lopen op mijn straat, kort daarna kwam ik bij en merkte ik dat deze mensen er ook ECHT liepen. Dus dat alles met elkaar verbonden is kan mogelijk zijn denk ik dan. Was dit echter toeval of ben ik tijdens de K-hole bijgekomen zonder dat ik het zelf merkte en stiekem gewoon uit de ruit zat te kijken waarna ik terug in mijn bed ben gaan liggen, wat voor de meesten de meest logische verklaring gaat zijn.

Klik om te vergroten...

Daar ben ik het helemaal mee eens. Wat zegt meer over jouw werkelijkheid, je eigen directe ervaring of een paar tekens die achter elkaar gezet worden (woorden/taal) waarvan over het algemeen overeengekomen is dat ze in staat zijn werkelijk iets te zeggen over een zogenaamde objectieve werkelijkheid? Ik denk toch echt het eerste.

Stel je eens voor dat je nu weer dat pasgeboren baby'tje bent met minimaal ontwikkelde hersens, je gaat ermee akkoord dat je toen nog niet echt een bewustzijn had of ben je meer iemand die gaat zeggen dat het te lang geleden is om het te herinneren? Ik ga er in ieder geval mee akkoord dat als je dood gaat dit bewustzijn ook gewoon weg is en het leven na de dood bestaat uit herinneringen van jou, foto's en video's van jou, in het bewustzijn en in de omgeving van familie, vrienden, enzovoort.

Klik om te vergroten...

Waarom zou je als baby geen bewustzijn hebben? Omdat je geen gedachten had die opgeslagen werden in je geheugen? Heeft een dier dan ook geen bewustzijn? Als het reageert op zijn omgeving, is dat het bewijs dat er wel degelijk bewustzijn is. Hetzelfde met een baby. We zijn zó verdwaald in taal dat we woorden gelijk beginnen te stellen aan bewustzijn.

Ergens zou ik wel willen geloven dat de overleden personen ergens anders zijn, verder leven met andere overledenen in de vorm van een "hemel" zoals jullie dat noemen. Maar als ik verder nadenk is dit best wel onlogisch, dit neemt niet weg dat het mogelijk is maar wel onwaarschijnlijk. Het is gemakkelijker voor mijzelf de realiteit in te zien, hoe deprimerend deze soms ook kan zijn.

Klik om te vergroten...

Waarom is dat deprimerend? De persoon bestaat naar mijn mening alleen in onze gedachten. Stoppen gedachten, dan stopt de persoon. Want wat is er meer aan een persoon dan gedachten? Het bewustzijn áchter en ván de persoon (gedachten) echter is een ander verhaal. Dat bewustzijn staat imo helemaal los van de persoonlijkheid. Wat pas écht deprimerend zou zijn, is dat je voor altijd vast zou zitten aan dezelfde persoonlijkheid en dit allemaal ook nog eens zou herinneren. Dat zou toch een ware hel zijn? Maar zelfs binnen een leven verandert je persoonlijkheid continu, terwijl het bewustzijn bewust is van al deze veranderingen. Het is volgens mij het grootste goed dat we niet écht de persoon zijn en daar dus vrij van zijn. Verre van deprimerend.

Mijn eerste opvattingen (toen ik 16-19 jaar was)
was dat er na de dood een soort film werd afgespeeld van je leven waar je in zat. Even nadien had ik het omgekeerd (als je dood gaat ga je van je dood naar het leven).
Deze theorie heb ik nog aantoegevoegd dat er een verhoogd serotonine in je hersenen komt.
Dus je ervaart eerst alles als traag zijnde , maar naar het einde toe gaat het heel snel.
Je ervaart eerst niets geluk , op het einde ervaar je een overweldigend gelukzalig gevoel.
Je wilt eerst niet volgen , maar op het einde bleek het allemaal niets in z'n eigen.
Nu bij nader inzien blijkt dit biologisch gezien onmogelijk (hoe kan je nu in godsnaam alle herinneringen chronologisch opslaan?).
Nu is mijn opvatting dat er de stof dmt in overvloed wordt losgelaten op het brein waardoor je iets begint te ervaren.
Dat iets zal ik (hopelijk) nog in de loop van mijn levensjaren mogen ondervinden.

Anyway, we zullen het allemaal zelf kunnen ondervinden, tot die dag kunnen we nog lekker discussieren, dankzij het leven