#1
DankjeElvenSpice zei:@Mindless, gefeliciteerd zie dat je mod bent geworden![:)]()
Meditatie
91 antwoorden
13 weergaven
18-5-2026
#2
Even een update van mijn laatste bevindingen op het gebied van meditatie. Misschien dat dit ook nuttig is voor andere mensen.
Een tijdje geleden zag ik ergens in een filmpje dat het aan te raden is om 's ochtends erg vroeg op te staan en dan direct te gaan mediteren. Dit leek me toen wel wat, maar het kwam er steeds niet van omdat ik dan toch weer relatief laat op bed ging en dus ook geen zin had om er erg vroeg uit te gaan. Toch kwam er een dag dat ik erg moe was door een drukke werkweek en daardoor half 10 's avonds al op bed ging, wat erg vroeg is voor mij. Hierdoor werd ik half zes in de ochtend al goed uitgeslapen wakker en dacht ik laat ik dat mediteren toch maar eens proberen zo vroeg op de ochtend. Het was nog niet echt de tijd die aangeraden werd (vier uur 's nachts/'s ochtends), maar het was wel lekker donker en vooral: heel erg stil buiten. En ik moet zeggen, de meditatie ging heel erg gemakkelijk. Op de een of andere manier voel je dat de wereld om je heen nog ligt te slapen. De stilte van je omgeving leidt je heel makkelijk je eigen stilte in. Na de meditatie voelde ik me alsof ik een heel goede nacht had geslapen. Dit was in het weekend, maar ik ben nu ook begonnen doordeweeks vroeger op bed te gaan (rond tien uur), waardoor ik wat vroeger kan opstaan (rond zes uur), zodat ik nog voor het werk kan mediteren. Enorme aanrader dit. Niet tegenop kijken, het is heel fijn om de dag zo te beginnen.![:)]()
En dat uurtje 's avonds mis je ook niet.
En dan nog iets wat ik de laatste dagen doe om door de dag heen zo bewust/mindful mogelijk te worden/blijven, vooral tijdens het doen van klusjes waar ik geen zin in heb. Je kent het wel: afwassen, stofzuigen, de was doen, enzovoort. Iedereen heeft wel iets wat hij/zij liever overslaat, maar ik zeg je: deze activiteiten zijn enorme mogelijkheden om bewuster te gaan leven en je meditatie te verdiepen en stabiliseren. Mindfulness is de laatste tijd een beetje een trend aan het worden en dit heeft zeker zijn voordelen, maar simpelweg mindfulness alleen is helaas niet genoeg. Het probleem met mindfulness is namelijk dat mindfulness niets doet met WIE nou eigenlijk mindful is. En zo kan het ego dus mooi doorgaan met de usual stuff, denkende dat het o zo spiritueel bezig is omdat het aandachtig de dag doorloopt.![:wink:]()
Maar laat dat ego nou net de hele kern van het probleem zijn. Nou heb ik een hele tijd geleden eens ergens een of andere non-dualiteit iemand (volgens mij was het Adyashanti) horen zeggen dat álle spirituele zoektochten uiteindelijk allemaal bij hetzelfde belanden en dat is: opgeven. Opgeven van willen, van verlangen, van controle. Kortom, stukje bij beetje het ego opgeven.
Hier dan een voorbeeld van een dergelijke situatie. Stel ik ben bezig met de was ophangen. Iets waar ik altijd een bloedhekel aan heb gehad. Ik dacht altijd dat ik een hekel aan de activiteit zelf had, maar dat is het niet. Wat dit klusje zo vervelend maakt voor mij, is dat mijn gedachten me constant geestelijk aan het martelen zijn zolang ik ermee bezig ben: "dit is verschrikkelijk saai", "ik wou dat dit over was, zodat ik verder kan met bla bla bla", "straks als ik hier klaar mee ben, moet ik ook nog bla bla bla". Het klinkt misschien kinderachtig, maar dit dwangmatige denken is voor mij aan de orde van de dag. Ik overdenk álles en het is om gek van te worden. Ik weet ook hartstikke goed dat het gestoord is, maar toch doe ik het. Het is een regelrechte dwangneurose. En mijn "oplossing" was altijd om dan de boel maar zo snel mogelijk te gaan doen, om er maar vanaf te zijn, maar dit resulteerde er in het geval van het huishouden doen dan altijd in dat ik erna bekaf was omdat ik constant aan het zwoegen was geweest én tegelijk aan het vechten tegen mijn gedachten. Er is echter een andere optie dan vechten en dat is opgeven. Opgeven van ergens anders willen zijn dan waar je nu bent. Deze vorm van opgeven heeft niets met lafheid te maken, maar juist met moed om durven los te laten. Specifiek gezegd is dit hoe ik dat doe:
Elke keer wanneer ik dergelijke vervelende gedachten krijg tijdens een bepaalde activiteit zeg ik woordeloos tegen het universum: "nu mag jij het overnemen". That's it!![:grin:]()
Maar let op: woordeloos. Het is niet een zin die ik uitspreek of zelfs alleen maar denk. Het is géén gedachte. Het is het opgeven van mijn wil om ergens anders te zijn dan waar ik ben. Het is hetzelfde als wanneer je de drang voelt om iemand te corrigeren, maar dit dan niet doet én (belangrijk!) de drang intern ook loslaat. Ben je ook zo'n neuroot als mij? Probeer dit, het werkt. Misschien niet in één keer, maar dan komt dat omdat je je wil niet opgeeft, niet echt. Probeer het gewoon steeds weer. ![:)]()
En hoe het dan werkt? De 'ik' die wil, die verlangt, die controle moet hebben is zelf een gedachte. Het is NIET jezelf. Wanneer je het universum/de totaliteit toestemming geeft om het over te nemen, dan neemt het het over. Meteen, ogenblikkelijk. Nou ja, het neemt het niet echt over. Het heeft al de hele tijd de controle en verstopt zich achter jou en laat je geloven dat jij het bent die de controle heeft. ![:tearsofjoy:]()
En het universum (ik bedoel niet dit fysieke universum, maar het moet toch een naam hebben) wil NIET naar het volgende moment, het is compleet tevreden met handdoeken ophangen en stofzuigen. ![:grin:]()
Uiteraard weer ultra zweverig allemaal, maar als je zoals mij vaak helemaal gek wordt van je gedachten, waarom gewoon niet proberen? Het werkt en het werkt met álles. Je kunt je altijd beroepen op het universum om het van je over te nemen. De problemen die je denkt te hebben zijn helemaal niks voor het universum. Diep van binnen weet "je" exact hoe je de situatie aan moet pakken. Maar dat moet je wel zelf ontdekken door bereid te zijn je (valse) wil op te geven. Het heeft alleen wat doorzettingsvermogen en moed nodig. En je kan het best klein beginnen tijdens dus bijvoorbeeld huishoudelijke klusjes. Tijdens je stressvolle baan zal wel wat meer uitdaging zijn (ga ik ook proberen), maar ik denk dat het hetzelfde idee is. Veel succes voor wie het wil proberen en laat vooral even weten hoe dat gaat!
Een tijdje geleden zag ik ergens in een filmpje dat het aan te raden is om 's ochtends erg vroeg op te staan en dan direct te gaan mediteren. Dit leek me toen wel wat, maar het kwam er steeds niet van omdat ik dan toch weer relatief laat op bed ging en dus ook geen zin had om er erg vroeg uit te gaan. Toch kwam er een dag dat ik erg moe was door een drukke werkweek en daardoor half 10 's avonds al op bed ging, wat erg vroeg is voor mij. Hierdoor werd ik half zes in de ochtend al goed uitgeslapen wakker en dacht ik laat ik dat mediteren toch maar eens proberen zo vroeg op de ochtend. Het was nog niet echt de tijd die aangeraden werd (vier uur 's nachts/'s ochtends), maar het was wel lekker donker en vooral: heel erg stil buiten. En ik moet zeggen, de meditatie ging heel erg gemakkelijk. Op de een of andere manier voel je dat de wereld om je heen nog ligt te slapen. De stilte van je omgeving leidt je heel makkelijk je eigen stilte in. Na de meditatie voelde ik me alsof ik een heel goede nacht had geslapen. Dit was in het weekend, maar ik ben nu ook begonnen doordeweeks vroeger op bed te gaan (rond tien uur), waardoor ik wat vroeger kan opstaan (rond zes uur), zodat ik nog voor het werk kan mediteren. Enorme aanrader dit. Niet tegenop kijken, het is heel fijn om de dag zo te beginnen.
En dan nog iets wat ik de laatste dagen doe om door de dag heen zo bewust/mindful mogelijk te worden/blijven, vooral tijdens het doen van klusjes waar ik geen zin in heb. Je kent het wel: afwassen, stofzuigen, de was doen, enzovoort. Iedereen heeft wel iets wat hij/zij liever overslaat, maar ik zeg je: deze activiteiten zijn enorme mogelijkheden om bewuster te gaan leven en je meditatie te verdiepen en stabiliseren. Mindfulness is de laatste tijd een beetje een trend aan het worden en dit heeft zeker zijn voordelen, maar simpelweg mindfulness alleen is helaas niet genoeg. Het probleem met mindfulness is namelijk dat mindfulness niets doet met WIE nou eigenlijk mindful is. En zo kan het ego dus mooi doorgaan met de usual stuff, denkende dat het o zo spiritueel bezig is omdat het aandachtig de dag doorloopt.
Hier dan een voorbeeld van een dergelijke situatie. Stel ik ben bezig met de was ophangen. Iets waar ik altijd een bloedhekel aan heb gehad. Ik dacht altijd dat ik een hekel aan de activiteit zelf had, maar dat is het niet. Wat dit klusje zo vervelend maakt voor mij, is dat mijn gedachten me constant geestelijk aan het martelen zijn zolang ik ermee bezig ben: "dit is verschrikkelijk saai", "ik wou dat dit over was, zodat ik verder kan met bla bla bla", "straks als ik hier klaar mee ben, moet ik ook nog bla bla bla". Het klinkt misschien kinderachtig, maar dit dwangmatige denken is voor mij aan de orde van de dag. Ik overdenk álles en het is om gek van te worden. Ik weet ook hartstikke goed dat het gestoord is, maar toch doe ik het. Het is een regelrechte dwangneurose. En mijn "oplossing" was altijd om dan de boel maar zo snel mogelijk te gaan doen, om er maar vanaf te zijn, maar dit resulteerde er in het geval van het huishouden doen dan altijd in dat ik erna bekaf was omdat ik constant aan het zwoegen was geweest én tegelijk aan het vechten tegen mijn gedachten. Er is echter een andere optie dan vechten en dat is opgeven. Opgeven van ergens anders willen zijn dan waar je nu bent. Deze vorm van opgeven heeft niets met lafheid te maken, maar juist met moed om durven los te laten. Specifiek gezegd is dit hoe ik dat doe:
Elke keer wanneer ik dergelijke vervelende gedachten krijg tijdens een bepaalde activiteit zeg ik woordeloos tegen het universum: "nu mag jij het overnemen". That's it!
Uiteraard weer ultra zweverig allemaal, maar als je zoals mij vaak helemaal gek wordt van je gedachten, waarom gewoon niet proberen? Het werkt en het werkt met álles. Je kunt je altijd beroepen op het universum om het van je over te nemen. De problemen die je denkt te hebben zijn helemaal niks voor het universum. Diep van binnen weet "je" exact hoe je de situatie aan moet pakken. Maar dat moet je wel zelf ontdekken door bereid te zijn je (valse) wil op te geven. Het heeft alleen wat doorzettingsvermogen en moed nodig. En je kan het best klein beginnen tijdens dus bijvoorbeeld huishoudelijke klusjes. Tijdens je stressvolle baan zal wel wat meer uitdaging zijn (ga ik ook proberen), maar ik denk dat het hetzelfde idee is. Veel succes voor wie het wil proberen en laat vooral even weten hoe dat gaat!
#3
Nou het universum mag het op momenten dat ik dood wil echt hélemaal van me overnemen hoor. :')
Iets minder sarcastisch maar niet minder serieus: ik zal er eens op letten aankomende week. Thanks.
Iets minder sarcastisch maar niet minder serieus: ik zal er eens op letten aankomende week. Thanks.
#4
Ik merk dat bewust en zen zijn gedurende de dag een stuk makkelijker is als je zo nu en dan echt gaat zitten mediteren.
Die momenten dat je wil ontsnappen aan iets, dat zijn goede kansen om je over te geven aan die situatie. In plaats van te blijven denken aan wanneer het over zal zijn of aan iets leuks dat later komt, kun je die gedachten/verlangens opgeven. Doe je dat voldoende dan neemt het universum het direct over en is de situatie waar je aan wilde ontsnappen helemaal niet moeilijk meer. Het universum is ook niet iets wat van heel ver of diep opgeroepen moet worden. Het is overal dus ook precies waar je al bent. Het is direct zonder tijd beschikbaar.
Maar ja, ik weet natuurlijk ook hoe lastig een dergelijke situatie kan lijken. Soms wil je gewoon door de grond zakken. Maar aangezien het universum zich direct manifesteert als hoe jij je van binnen voelt, moet het van binnen gezocht worden.
Die momenten dat je wil ontsnappen aan iets, dat zijn goede kansen om je over te geven aan die situatie. In plaats van te blijven denken aan wanneer het over zal zijn of aan iets leuks dat later komt, kun je die gedachten/verlangens opgeven. Doe je dat voldoende dan neemt het universum het direct over en is de situatie waar je aan wilde ontsnappen helemaal niet moeilijk meer. Het universum is ook niet iets wat van heel ver of diep opgeroepen moet worden. Het is overal dus ook precies waar je al bent. Het is direct zonder tijd beschikbaar.
Maar ja, ik weet natuurlijk ook hoe lastig een dergelijke situatie kan lijken. Soms wil je gewoon door de grond zakken. Maar aangezien het universum zich direct manifesteert als hoe jij je van binnen voelt, moet het van binnen gezocht worden.
#5
Ja. Heb je ook wel gelijk in. Op momenten dat ik me rot voel lukt het soms al best goed. Ik heb in ieder geval veel minder (nauwelijks eigenlijk) negatieve gedachten. Ik snap wel wat je bedoelt met dat je je daarmee minder gaat identificeren. Ik ben best wat rustiger. Ik kan vervelende klusjes of gedachten of gevoelens beter uitstaan of laten gaan. Ik kan meer loslaten. Ik beschadig mezelf minder. Ik kan het iets beter accepteren als ik een kutdag heb en dan probeer ik zonder al te veel na te denken door te gaan met wat ik moet doen.
Maar, nu de maar. Op momenten dat ik me écht heel erg rot voel is alles en overal grijs. Het is niet dat ik niet weet dat het over gaat, maar het is overal en oneindig op dat moment. Iets leuks dat later komt heeft geen impact want hetgene wat ik normaal leuk vind vind ik niet leuk meer. Dat besef maakt het nog erger. Het is net alsof je levend verdrinkt.
Maar, nu de maar. Op momenten dat ik me écht heel erg rot voel is alles en overal grijs. Het is niet dat ik niet weet dat het over gaat, maar het is overal en oneindig op dat moment. Iets leuks dat later komt heeft geen impact want hetgene wat ik normaal leuk vind vind ik niet leuk meer. Dat besef maakt het nog erger. Het is net alsof je levend verdrinkt.
#6
Om het even iets positiever te maken trouwens: toen ik m'n meditatie oefening afgelopen zaterdag deed merkte ik trouwens dat het steeds beter gaat of zo. Op gegeven moment was ik echt helemaal weg. Tegelijkertijd heel ver weg en ook heel dicht bij mezelf. Alsof alles bestaat maar ook tegelijkertijd niets. Ik kan het niet goed uitleggen. Toen ik weer m'n ogen open deed was het net alsof ik een verre reis had gemaakt of zo. :P De 45 minuten dat die oefeningen duren gaan de laatste tijd elke keer steeds gemakkelijker (of sneller?) voorbij.
#7
Mooi!ZERO- zei:Ja. Heb je ook wel gelijk in. Op momenten dat ik me rot voel lukt het soms al best goed. Ik heb in ieder geval veel minder (nauwelijks eigenlijk) negatieve gedachten. Ik snap wel wat je bedoelt met dat je je daarmee minder gaat identificeren. Ik ben best wat rustiger. Ik kan vervelende klusjes of gedachten of gevoelens beter uitstaan of laten gaan. Ik kan meer loslaten. Ik beschadig mezelf minder. Ik kan het iets beter accepteren als ik een kutdag heb en dan probeer ik zonder al te veel na te denken door te gaan met wat ik moet doen.
Ja, heel herkenbaar. Je kunt echt in zo'n donkere wolk zitten dat het lijkt alsof er niets anders is dan dat. Dat dingen wegvallen waar je normaal nog naar kon verlangen is trouwens niet een slecht iets. Het voelt niet fijn om op zo'n moment niet te kunnen denken "morgen heb ik tenminste dit of dat", maar dat wegvallen van verlangens is denk ik natuurlijk in dit proces. Sommigen noemen het ook wel dark night of the soul. Het verliezen van eerdere interesses, maar nog niet echt aangekomen zijn bij je eigen geluk, dus dan kan het lijken alsof er helemaal geen lichtpuntje is.Maar, nu de maar. Op momenten dat ik me écht heel erg rot voel is alles en overal grijs. Het is niet dat ik niet weet dat het over gaat, maar het is overal en oneindig op dat moment. Iets leuks dat later komt heeft geen impact want hetgene wat ik normaal leuk vind vind ik niet leuk meer. Dat besef maakt het nog erger. Het is net alsof je levend verdrinkt.
Dat is dan wel weer mooi!ZERO- zei:Om het even iets positiever te maken trouwens: toen ik m'n meditatie oefening afgelopen zaterdag deed merkte ik trouwens dat het steeds beter gaat of zo. Op gegeven moment was ik echt helemaal weg. Tegelijkertijd heel ver weg en ook heel dicht bij mezelf. Alsof alles bestaat maar ook tegelijkertijd niets. Ik kan het niet goed uitleggen. Toen ik weer m'n ogen open deed was het net alsof ik een verre reis had gemaakt of zo. :P De 45 minuten dat die oefeningen duren gaan de laatste tijd elke keer steeds gemakkelijker (of sneller?) voorbij.
#8
ZERO- zei:Ik ben klaar met mijn groepsbehandeling
Dat is fijn!
Ging het goed? Wat heb je er allemaal uit geleerd? Ga je zelf er nu ook mee door of laat je het hierbij?
#9
Mooi!ZERO- zei:Ik ben klaar met mijn groepsbehandeling
Maar je bent nooit klaar met meditatie hè.
#10
Ehm tja wat is goed.. Ben (meestal) weer rustig in m'n hoofd en dat is het belangrijkste, maar mijn klachten zijn (nog) niet helemaal over. Ik blijf soms enorm heftig reageren op bepaalde situaties + daar moeilijk mee om kunnen gaan (=zelfbeschadiging). Ik weet niet of ik daar ooit helemaal van af kom maar ik hoop in ieder geval wel dat de pauzes ertussen nu weer steeds langer zullen worden. Maar heb wel meer door hoe mijn negatieve gedachtegang getriggerd wordt en hoe ik me op mijn ademhaling en lichaam kan concentreren om dat te onderbreken.oortjes zei:ZERO- zei:Ik ben klaar met mijn groepsbehandeling
Dat is fijn!
Ging het goed? Wat heb je er allemaal uit geleerd? Ga je zelf er nu ook mee door of laat je het hierbij?
En @ Mindless ja dat blijf ik wel doen want het helpt met de drukte in mijn hoofd en wat meer mijn voeten op aarde houden/krijgen.
Er is hier nog wel een vervolgbehandeling op trouwens maar ik weet nog niet of ik die ga doen. Misschien volgend jaar. Ik sta ook ingeschreven bij een onderzoek naar preventieve terugval therapie voor depressie en via daar kan ik ook (gratis) nog behandeling krijgen. Moet ik wel een fmri laten doen haha.
#11
Oh ja, heb nog wel een vraag. Wat is het verschil tussen met je gedachten meegaan of je gedachten observeren tijdens het mediteren? Als je denkt over je gedachtes dan heb je je gedachtes al niet meer.
Stel je gedachte is, ik ben vandaag te laat gekomen op mijn werk. Is het observeren van je gedachten dan dat je vaststelt dat deze gedachte veel bij je op komt en dat je hier dus veel mee bezig bent? Tijdens het mediteren probeer je je aandacht elke keer terug te brengen naar bijv. je ademhaling, maar als je je gedachten observeert, dan laat je tegelijkertijd soms ook je gedachten gaan toch? Als ik constant op mijn ademhaling let kan ik tenslotte niet denken aan het feit dat ik vandaag te laat ben gekomen op mijn werk, bijvoorbeeld.
Stel je gedachte is, ik ben vandaag te laat gekomen op mijn werk. Is het observeren van je gedachten dan dat je vaststelt dat deze gedachte veel bij je op komt en dat je hier dus veel mee bezig bent? Tijdens het mediteren probeer je je aandacht elke keer terug te brengen naar bijv. je ademhaling, maar als je je gedachten observeert, dan laat je tegelijkertijd soms ook je gedachten gaan toch? Als ik constant op mijn ademhaling let kan ik tenslotte niet denken aan het feit dat ik vandaag te laat ben gekomen op mijn werk, bijvoorbeeld.
#12
Het cruciale zit hem in de dis-identificatie met de gedachte.
In jouw voorbeeld: "Ik ben te laat gekomen op mijn werk." gaat het er niet om, om vast te stellen dat deze gedachte veel bij je opkomt, maar puur om in te zien dat de 'ik' in die gedachte niet jouw eigen ik/zelf is. Die 'ik' is een gedachtevorm, die verwijst naar jou als afzonderlijk iemand: de persoon, die een combinatie is van het lichaam en de geest (gedachten). In het engels ook wel body-mind genoemd. Taal creëert de persoon als het ware. Dit zou op zich geen probleem zijn als we dit inzien, maar we denken meestal dus dat we echt die 'ik' van onze gedachten zijn. Het is een diep geloof dat meestal niet zo 1, 2, 3 ingezien en losgelaten wordt.
Inderdaad, je zou kunnen zeggen dat als je denkt óver je gedachten, dan heb je je gedachten al niet meer, dan zijn ze niet meer van jou, oftewel: ze verwijzen niet meer naar jouw 'body-mind'. Gedachten komen wel in je op, maar die link tussen jou en het woordje 'ik' of 'mij' of 'mijn' is er niet meer. Je ademhaling observeren is zo goed, omdat ademhaling en de gedachtenstroom met elkaar zijn verbonden. Observeer je je ademhaling, dat wil zeggen: laat je je ademhaling gebeuren in plaats van dat je het probeert te reguleren/controleren, dan word je ook een onafhankelijke observator van gedachten.
Heel simpel gezegd:
Slapend/dromend (met gedachten geïdentificeerd) bewustzijn met de gedachte: "Ik ben te laat gekomen op mijn werk"
- Er is geloof dat 'ik' echt te laat ben gekomen op 'mijn' werk. De droom (wat normaal realiteit wordt genoemd) wordt geloofd.
Wakker bewustzijn met de gedachte: "Ik ben te laat gekomen op mijn werk"
- Er is alleen bewustzijn ván die gedachte. Er wordt gezien dat de gedachte niets, maar dan ook helemaal niets met jezelf te maken heeft. Ja, binnen de droom ben "je" te laat en heeft dit waarschijnlijk consequenties, maar de gedachte en zelfs de complete droom zeggen niets over bewustzijn zelf. Hierdoor hoeft de droom niet meer compleet serieus genomen te worden, het is niet meer ernstig. De uitkomst van de droom heeft dan geen invloed meer op je vrede/geluk. Het is andersom: de dis-identificatie zorgt ervoor dat de droom mooier en mooier wordt. Je laat meer en meer je ware zelf van vrede/geluk/liefde toe in de droom, juist omdat gezien wordt dat dat niet afhankelijk is van de inhoud van de droom. Die manier van zijn/kijken is meditatie.
In jouw voorbeeld: "Ik ben te laat gekomen op mijn werk." gaat het er niet om, om vast te stellen dat deze gedachte veel bij je opkomt, maar puur om in te zien dat de 'ik' in die gedachte niet jouw eigen ik/zelf is. Die 'ik' is een gedachtevorm, die verwijst naar jou als afzonderlijk iemand: de persoon, die een combinatie is van het lichaam en de geest (gedachten). In het engels ook wel body-mind genoemd. Taal creëert de persoon als het ware. Dit zou op zich geen probleem zijn als we dit inzien, maar we denken meestal dus dat we echt die 'ik' van onze gedachten zijn. Het is een diep geloof dat meestal niet zo 1, 2, 3 ingezien en losgelaten wordt.
Inderdaad, je zou kunnen zeggen dat als je denkt óver je gedachten, dan heb je je gedachten al niet meer, dan zijn ze niet meer van jou, oftewel: ze verwijzen niet meer naar jouw 'body-mind'. Gedachten komen wel in je op, maar die link tussen jou en het woordje 'ik' of 'mij' of 'mijn' is er niet meer. Je ademhaling observeren is zo goed, omdat ademhaling en de gedachtenstroom met elkaar zijn verbonden. Observeer je je ademhaling, dat wil zeggen: laat je je ademhaling gebeuren in plaats van dat je het probeert te reguleren/controleren, dan word je ook een onafhankelijke observator van gedachten.
Heel simpel gezegd:
Slapend/dromend (met gedachten geïdentificeerd) bewustzijn met de gedachte: "Ik ben te laat gekomen op mijn werk"
- Er is geloof dat 'ik' echt te laat ben gekomen op 'mijn' werk. De droom (wat normaal realiteit wordt genoemd) wordt geloofd.
Wakker bewustzijn met de gedachte: "Ik ben te laat gekomen op mijn werk"
- Er is alleen bewustzijn ván die gedachte. Er wordt gezien dat de gedachte niets, maar dan ook helemaal niets met jezelf te maken heeft. Ja, binnen de droom ben "je" te laat en heeft dit waarschijnlijk consequenties, maar de gedachte en zelfs de complete droom zeggen niets over bewustzijn zelf. Hierdoor hoeft de droom niet meer compleet serieus genomen te worden, het is niet meer ernstig. De uitkomst van de droom heeft dan geen invloed meer op je vrede/geluk. Het is andersom: de dis-identificatie zorgt ervoor dat de droom mooier en mooier wordt. Je laat meer en meer je ware zelf van vrede/geluk/liefde toe in de droom, juist omdat gezien wordt dat dat niet afhankelijk is van de inhoud van de droom. Die manier van zijn/kijken is meditatie.