Even over een andere boeg, want eerder werd in dit topic al opgeworpen dat er sinds het boek van Osho ook vergaande vorderinge zijn gemaakt in wetenschappelijk onderzoek naar ego-dood.
Echt fundamenteel op dit punt is de publicatie van Carhart-Harris et al. (2014) over de werking van het Default Mode Network (DMN). Dat Default Mode Network is een vrij stabiele connectie tussen verschillende hersengebieden die samen betrokken zijn bij de productie van het ego. Even in lekentermen uitgelegd zijn er natuurlijk verschillende cognitieve functies nodig om de grenzen van jezelf te herkennen. Informatie afkomstig van de ogen, het evenwicht, de huid, en het gehoor, moet met elkaar verbonden worden en geordend volgens een idee van hetgeen wat al die informatie met elkaar verbindt. Dus het DMN verbindt hersengebieden met elkaar, ordent die informatie, en geeft zo een interpretatie van welke delen van de informatie horen bij 'ik' en welke delen van de informatie bij 'daarbuiten'.
Nu blijkt dus dat tijdens psychedelische ervaringen de activiteit in dit Default Mode Network
daalt.
Oftewel: de massa van binnenkomende informatie wordt niet meer geordend, waardoor je het vermogen verliest om nog onderscheid te maken tussen jezelf en het andere. Daardoor krijg je verlies van ego, en allerlei nieuwe inputs van informatie die leiden tot verwarring maar ook creativiteit (dankzij nieuwe inzichten). Op hersenscans is dit terug te herkennen omdat hersendelen (zoals bijvoorbeeld de visuele cortex) ineens zelfstandig de binnenkomende informatie moeten verwerken, en daardoor meer decentraal connectie proberen te zoeken. Je hebt dit mogelijk ook wel eens gezien in
een superbekende grafiek over toegenomen hersenconnectiviteit tijdens psychedelische trips:
Bekijk bijlage 54318
Daarin zie je verschillende hersendelen met verschillende kleuren, en de strepen zijn connecties tussen die hersendelen zoals vastgesteld tijdens hersenscans.
Het blijkt ook dat dit twee verschillende 'stable states of consciousness' zijn, die elkaar kunnen afwisselen.
De theorie van Carhart-Harris et al. (2014) is dus dat de entropie (zeg maar chaos) in het brein toeneemt omdat er geen centrale sturing meer is die bepaalt welke hersendelen wanneer met welke moeten communiceren om een eenzelvig beeld te produceren (wat het DMN doet). Daardoor neemt decentrale communicatie tussen hersendelen toe, waardoor het brein op nieuwe manieren met zichzelf gaat praten. Tegenwoordig is er dus ook een booming tak van de neurofarmacologie die onderzoekt hoe dit dan via leerprocessen leidt tot duurzame veranderingen in gedrag. Want die wetenschappers zien ook wel dat fundamentele psychedelische ervaringen vaak leiden tot verschillen in gedrag en denken. Blijkt dus dat psychedelica inderdaad een proces aanwakkeren wat 'neuroplasticiteit' wordt genoemd. De bestaande neuronen in het brein blijken nieuwe verbindingen te groeien met naastgelegen neuronen, en dat soort nieuwe shortcuts maken het makkelijker om de nieuwe inzichten weer op te roepen.
Kijk, nou wil ik dit niet allemaal te plat slaan met allerlei beta-wetenschappelijke inzichten, want dat is ook slechts een perspectief. Details over biochemische processen gaat ons vermoedelijk nooit echt wat leren over hoe het is om betekenis of waarde te ervaren. Maar ik vind dit soort wetenschappelijke inzichten wel een fundamenteel begrip geven over wat nou het verschil in bewustzijn is tussen ego en extra-ego. We kunnen er namelijk onderdelen van meten.
Entropy is a dimensionless quantity that is used for measuring uncertainty about the state of a system but it can also imply physical qualities, where high e...
www.frontiersin.org
