voelt 'being the One Mind' eenzaam uiteindelijk?

Neo-Shulginist zei:

Je conceptualiseert zelf ook xD

Klik om te vergroten...

Neo-Shulginist zei:

Alleen dan op een heel minimalistische wijze door alleen een observerend deel te includeren in je definitie van zelf. Wat dat betreft snap ik discussies over solipsisme, want als je alleen het observerende deel tot jezelf rekent dan is niks wat daarmee contact kan maken. Behalve natuurlijk perceptie, gedachten en emoties, maar die heb je buiten jezelf geconceptualiseert dus die reken je dan gewoon niet mee.

Klik om te vergroten...

Neo-Shulginist zei:

Ik snap niet helemaal hoe je zulke harde demarcaties van het zelf kunt verenigen met een theorie over radicale verbondenheid. Juist vanuit zo'n oogpunt dat er één verbindend al is, zou ik verwachten dat je de zelf zou conceptualiseren met allerlei verschillende lagen die grensoverschrijdende connecties hebben. Eigenlijk zeg je zelf ook al dat zulke verbindingen bestaan:

Je gaat van radicale verbondenheid, naar een zeer geïsoleerde zelf die alleen maar kan observeren, maar die zelf kan dan via 'weten' toch wel invloed hebben op je gedachten, emoties, perceptie, én gedrag, maar zijn dat dan weer geen onderdelen van jezelf?

Sorry maar dat argument vind ik tegenstrijdig op belangrijke punten.

Klik om te vergroten...

Mindless zei:

Natuurlijk, alles wat we bespreken is een concept, (want je download het naar taal) maar de Zelf (jezelf) is geen concept en een zelfbeeld wel.

Of ik begrijp je hier niet goed(?)


Wat essentieel aan je is, kan toch niet zomaar verdwijnen, of juist aan je toegevoegd worden? Dat bedoel ik met Zelf: je essentie, dat wat niet veranderd. Dat wat je daadwerkelijk bént: altijd.


Snap ik ook wel. Het is ook nogal een paradoxaal onderwerp om te bespreken.

Dit klinkt misschien far out:

Je hebt jezelf: je essentie. Die veranderd niet. Onze vormloosheid. Maar de wereld (van vorm) is gemaakt van diezelfde vormloosheid die jij (en iedereen) bent.

Dus hoewel bijvoorbeeld je lichaam niet behoort tot je essentie, (want: het heeft vorm, het veranderd constant en jij (de Zelf) ziet al die verandering) is je lichaam gemaakt van het "spul" dat jij bent. In die zin kun je zeggen dat het lichaam (en de hele wereld) ook jezelf is, alleen het kan niet je essentie zijn, want vorm is voortdurend veranderlijk: het komt en gaat, terwijl jij blijft als wat jij (eeuwig) bent.

Dus onder andere daar ligt die radicale verbondenheid: de hele wereld is gemaakt van het "spul" dat jij bent. Maar nog radicaler dan dat delen we ook nog eens onze (vormloze) essentie. Alles in de wereld is verbonden met elkaar bovenop een basis die gedeeld wordt door alles. De wereld van vorm verschijnt in het vormloze en het vormloze is aanwezig in alle vorm.

Ik weet dat ik (weer) heel stellig klink, maar ik kan het niet echt anders zeggen.

Klik om te vergroten...

Neo-Shulginist zei:

Slechts observeren kan imo niet de essentie zijn van een mens. Want mensen worden gekenmerkt door veel meer aspecten.

Klik om te vergroten...

Neo-Shulginist zei:

Je zegt dat dingen die veranderlijk zijn niet essentieel kunnen zijn. Maar dat denk ik juist wel. Interrelaties zijn essentieel voor het handhaven van het zelf, want in een vacuüm gaan we heel snel dood. Juist door de interrelaties die je aangaat kun je een onderscheid maken tot jezelf in relatie tot de omgeving, en dat is precies wat je tot een individu maakt. Met dan wel de kanttekening dat ook de demarcatie tussen jezelf en de omgeving een conceptualisering is.

Klik om te vergroten...

Neo-Shulginist zei:

Kijk, ik ken de Boeddhistische grondslag bij het mediteren hoor, over het herkennen van de alom aanwezige observeerder enzo. Maar ik zie dat als een nuttig gedachtentrucje hoe je kunt voorkomen jezelf te laten meeslepen door gedachten die je hebt en in plaats daarvan meer te leren over jezelf.

Klik om te vergroten...

N3K0 zei:

De mens ansich heeft ook al die verschillende kenmerken. Zoals gevoelens en gedachten en ideeën. (Ego) en dergelijk. Dat is wat een mens een mens maakt. Met een lichaam wat 1 grote symbiose is van allemaal andere organismen enzo.

Ik en Mindeless zeggen alleen dat je dat niet bent. Dat is niet de "echte" ik.

Maar dit hoeft natuurlijk niet jou waarheid te zijn he. Voor mij is het vanzelfsprekend dat ik niet het lichaam kan zijn. ( o.a het boek de symbiotische planeet heeft mij dit laten inzien)
En het boek Verslaafd aan denken heeft mij meer inzichten gegeven over " de realiteit" ( dat niks bestaat als alleen in het hoofd )

Klik om te vergroten...

Neo-Shulginist zei:

In de boeken van Jan Geurtz staat ook steeds een diagram die de verscheidene lagen van je identiteit laten zien, als een soort ui die je steeds verder kan afpellen.
Ja, daarin heb de observeerder als kern. Maar dat betekent imo dat de rest onecht is of geen onderdeel van je identiteit. Net zoals dat de schil van een ui ook gewoon onderdeel is van een ui.

Klik om te vergroten...

Neo-Shulginist zei:

In de boeken van Jan Geurtz staat ook steeds een diagram die de verscheidene lagen van je identiteit laten zien, als een soort ui die je steeds verder kan afpellen.
Ja, daarin heb de observeerder als kern. Maar dat betekent imo dat de rest onecht is of geen onderdeel van je identiteit. Net zoals dat de schil van een ui ook gewoon onderdeel is van een ui.

Klik om te vergroten...

MaartenV zei:

Om eventjes terug te komen op mijn eigen vraag hier naar het eenzaam zijn van het Godgerealiseerd Bewustzijn: voor het God-gerealiseerde Bewustzijn is er geen gemis meer. Het is al heel. Het is volledig heel of geheeld. Er is geen tekort naar en gemis naar iets 'erbuiten', want het is alomvattend. Er is geen 'erbuiten' meer, dus ook geen verlangen naar iets 'erbuiten'. Alles omvattend. Enkel vanuit het individuele ego kunnen we ons inbeelden dat we eenzaam zouden zijn, als we nog steeds een ego zouden zijn en ons Godsbewuszijn voorstellen te zijn. Maar als alomvattend geheel waar het ego is opgelost is er geen enkel gemis of tekort meer is, is er ook geen behoefte aan 'de ander', want die is er al. Zo begrijp ik het nu.

Klik om te vergroten...

jmmk zei:

Hee Maarten, je slaat wat mij aangaat de spijker op z'n kop met je eigen reactie van 1 maart.
Ik heb zelf ruim twee jaar terug een dergelijke ervaring gehad, een ‘satori’. Niet drugsgerelateerd (hoewel ik daar niet vies van ben), maar op een gegeven dag werd ik gewoon wat verder wakker dan normaal (of misschien wel wat minder ver wakker dan normaal en was m'n ego niet zo ‘bij de les’ ).
Volstrekt niet eenzaam (om rechtstreeks op je vraag in te gaan), in tegendeel (is er een tegendeel van eenzaam?), ik voelde me juist vervuld en verbonden.
Wat ook al door anderen hier is aangehaald, het voelde ook compleet gewoon (eigenlijk gewoner dan gewoon) en ook enorm voor de hand liggend. Zelfs zózeer, dat ik me erover verbaasde dat ik het nooit eerder gezien had (en ik ga al een tijdje mee, nu gepensioneerd). Het was me ook duidelijk dat je ook eigenlijk niks kunt ‘doen’ om er te komen (dat markeerde wel het definitieve einde van veel gezoek).
Terwijl ’ik’ erin zat, meende ‘ik’ een overgang gemaakt te hebben en dat het verder zo zou blijven. Zou fijn geweest zijn. Ondanks dat ‘voor de hand liggende’ en ‘normale’ loste mijn perspectief aan het einde van de dag op en kwam ik weer in mijn gebruikelijke staat van zijn (een persoonlijk bewustzijn). Jammer genoeg ben ik er tot nog toe niet meer in terechtgekomen.

Klik om te vergroten...

Neo-Shulginist zei:

Ik snap niet hoe je én met alles verbonden kunt zijn, én kunt concluderen dat je dat in je eentje meemaakt. Volgens mij begrijp je dan nog steeds niet wat fundamenteel verwantschap is.

Klik om te vergroten...

Assepoester zei:

Misschien kun je ook even uitleggen wat "fundamenteel verwantschap" is?

Klik om te vergroten...

Neo-Shulginist zei:

Dat de materie waaruit we bestaan zo sterk met elkaar verweven is dat je alleen denkbeeldig een grens kunt aangeven tussen waar wij als individu beginnen en het andere ophoudt.

Denk bijvoorbeeld aan bomen die via fotosynthese zuurstof uitstoten, waarna wij de zuurstofatomen inademen en onderdeel maken van de moleculen in ons lichaam.

Klik om te vergroten...

Neo-Shulginist zei:

Dat de materie waaruit de realiteit bestaat zo sterk met elkaar verweven is dat je alleen denkbeeldig een grens kunt aangeven tussen waar wij als individu beginnen en het andere ophoudt.

Denk bijvoorbeeld aan bomen die via fotosynthese zuurstof uitstoten, waarna wij de zuurstofatomen inademen en onderdeel maken van de moleculen in ons lichaam.

Klik om te vergroten...

MaartenV zei:

Voor mensen die een eenheidservaring hebben gehad of ervaring van non-dualiteit op psychedelica zou ik willen weten of ze als het uiteindelijke ene Bewustzijn zich eenzaam voelden, beseffenden dat zij het de hele tijd alleen waren die de rollen speelden die wij hier in deze fysieke dimensie van elkaar zien? Want dat is wat men vaak zegt: dat we rollen of characters spelen in een drama, maar dat we uiteindelijk slechts het ene Bewustzijn zijn. Als je Leo Gura kent, en ik heb zijn video's gezien op Youtube, dan kom je tot de conclusie tijdens een eenheidservaring op 5MeO-DMT dat jij de enige bent die bestaat die de illusie heeft van 'other'. Van de andere. Het feit dat er gedeeld bewustzijn bestaat en er 'anderen' zijn is een illusie die onmaskerd wordt door een mystieke ervaring van eenheidsbewustzijn ten gevolge van psychedelica en meditatie. Maar mijn vraag als niet-kenner is: voel je je met dit besef als het ene bestaande Mind of Bewustzijn alleen wanneer je ego is opgelost? En vergeet je daarom je werkelijke aard als the One Mind hier in deze realm, de Aarde, om de illusie van interactie met anderen te hebben, terwijl je eigenlijk alleen het enige Bewustzijn bent dat bestaat. Almachtig, liefdevol, selfless en goddelijk, maar volledig alleen, dat af en toe moet dromen dat het met anderen is en zichzelf als the All Mind moet vergeten? Is dat wat je ervaart? Please, zeg dat het niet zo is, want dat idee, dat ik psychonaut Leo Gura hoor verkondigen, klinkt akelig.

Klik om te vergroten...