voelt 'being the One Mind' eenzaam uiteindelijk?

MaartenV zei:

Mijn vraag is daarom: ervaren anderen dat ook zo?

Klik om te vergroten...

Nog even over dit: ik heb het weleens zo ervaren, maar dan weet je eigenlijk zeker dat je niet op het hoogste niveau van realisatie zit, want er zit nog teveel ego in je ervaring. Sterker nog, misschien is het hele idee van hogere en lagere realisaties uiteindelijk één grote egotrip.

Mindless zei:

Ja dan kun je solipsisme krijgen (alleen mijn geest is echt en jullie zijn allemaal verzinsels van mijn geest).

Klik om te vergroten...

Bedankt voor deze uitleg. Ik had zo snel even niet paraat wat solipsisme inhoudt. Wat ik denk is, kort gezegd, solipsisme impliceert juist ego, en is dus zeker niet de ‘hoogste’ realisatie, maar alleen een verdere uitbouw van het ego op een veelomvattender niveau.

OtherShore zei:

Bedankt voor deze uitleg. Ik had zo snel even niet paraat wat solipsisme inhoudt. Wat ik denk is, kort gezegd, solipsisme impliceert juist ego, en is dus zeker niet de ‘hoogste’ realisatie, maar alleen een verdere uitbouw van het ego op een veelomvattender niveau.

Klik om te vergroten...

Ja, een psychopaat is bijvoorbeeld een extreem voorbeeld van solipsistisch denken: alleen ik ben echt/doe er toe en jullie zitten mij slechts in de weg of zijn er om mij te dienen. (dus manipuleer ik je om te krijgen wat ik wil)

Hoe "dichterbij" zelfrealisatie, hoe simpeler/liefhebbender vaak juist. De term zelfrealisatie is ook misleidend want er gaat in zekere zin helemaal niks gebeuren met- en veranderen aan jezelf. We zijn allemaal al zelfgerealiseerd (boeddha's: het geheel gemanifesteerd in een deel) we realiseren het ons soms alleen niet.

Bedankt allemaal voor jullie antwoord. Dat stelt me toch gerust en doet één en ander beter binnen perspectief plaatsen. Leo Gura lijkt me inderdaad een beetje de trappen kwijt te zijn waarbij het ego probeert te vatten wat hij ervaren heeft, terwijl ons ego waarschijnlijk te beperkt is om die ervaring te vatten.

MaartenV zei:

Bedankt allemaal voor jullie antwoord. Dat stelt me toch gerust en doet één en ander beter binnen perspectief plaatsen. Leo Gura lijkt me inderdaad een beetje de trappen kwijt te zijn waarbij het ego probeert te vatten wat hij ervaren heeft, terwijl ons ego waarschijnlijk te beperkt is om die ervaring te vatten.

Klik om te vergroten...

Denk nou juist niet dat hij een "beter, meer geavanceerd" ego heeft dat meer kan bevatten dan jou. Ten eerste, het is juist het ego dat verdwijnt in een dergelijke "ervaring". En ten tweede: het is het ego dat vervolgens wel of niet dat soort inzichten als "van mij, niet van jou" bestempeld.

Edit:

Had je verkeerd begrepen.

Je bedoelde dat ons ego (van ons allemaal) te beperkt is om die ervaring te vatten. En inderdaad. Het ego is als een soort demper. Het houdt veel dingen tegen die we niet willen voelen, maar het houdt ook allemaal dingen tegen die goed voor ons zijn om te zien.

Het ego is trouwens ook niet een soort ding, of entiteit. Het is slechts de "ik" gedachte, die dan wordt geloofd (door ons), waardoor ons denken super beperkt wordt. De bandbreedte wordt helemaal ingeperkt zeg maar. Zonder alles te betrekken op een "ik" wordt het denken vrij.

MaartenV zei:

psychonaut Leo Gura zegt dat hij verder dan de meesten 'awakened' werd en ontdekte dat hij de enige was in het bestaan als 'de Ene' die de illusie van 'de ander' creëert. Sollipsisme op het hoogste niveau van Bewustzijn waar jij de enige bent die bestaat die zichzelf kan vergeten in een droom met 'anderen' die je tenslotte speelt, want jij bent het allemaal. Maar weinigen bereiken die 'God-realisatie,' zegt hij.

Klik om te vergroten...

Voor iemand die een ego-dood heeft gehad klinkt dit voor mij namelijk als iemand die net vanuit zijn ego spreekt.
Zijn éénheids-ervaring zou ik eerder benoemen als een ´alleenheids-ervaring los van alles dat er is. Ik ben echt en alles dat ik zie verzin ik en bestaat in wezen niet. Zijn voor mij persoonlijk heel ´egovolle´ uitspraken net zoals dat hij vind dat hij verder dan de meesten awakened is.
Wat ik wel kan begrijpen is dat alles dat er is inclusief onszelf, dat we allen onderdeeltjes van een geheel zijn, dus we zijn het geheel. Net zoals de bubbeltjes in champagne, je drinkt geen bubbels met champagne, maar je drinkt gewoon champagne.
misschien heeft hij dat geheel ervaren maar dan is het in mijn ogen moeilijk om dit vanuit de ik-vorm uit te spreken
Het ´zelf´ is in mijn ogen niet ´jezelf.
Het ervaren van het ´zelf´ = ervaren van éénheid los van ´jezelf´.
(1 van) mijn overtuigingen is dat iedereen/alles ´kijkt/ervaart´ door 1 van de ´triljoenen´ ogen van het ´zelf/god´
Als het ´zelf´ een hoge zendmast is zijn wij de tv´tjes als in de ´ontvangers´ kan ik denken.

mandragora zei:

Het ´zelf´ is in mijn ogen niet ´jezelf.
Het ervaren van het ´zelf´ = ervaren van éénheid los van ´jezelf´.

Klik om te vergroten...

Ik denk wel dat geloven in de zelf (met kleine letter) in de weg staat (schijnbaar dan) van de echte Zelf ervaren.

Maar hoezo zou je zelf niet de Zelf zijn?

Er wordt wel gezegd, God is omnipresent. Dat betekent: overal aanwezig. Maar dan zouden we dus zeggen: God (of de Zelf) is óveral aanwezig, maar niet hier hoor, niet waar ik ben. Ik ben een speciaal plekje in het bestaan waar God níet aanwezig is.

Ik denk: onze zelf is wél de Zelf, alleen: wij hebben teveel eraan toegevoegd.

In plaats van: Ik Ben.

Is het bij ons (bijvoorbeeld) geworden:

Ik Ben Piet de Vries, man, val op vrouwen, geboren en getogen Hagenees, bakker van beroep, fervent sportvisser in me vrije tijd...

Die kern (Ik Ben) is aanwezig, alleen voegen we er vaak allemaal identiteit aan toe. (Letterlijk achter "Ik Ben")


Helaas heeft spiritualiteit ook wat een exotische bijklank gekregen. Hoe kan ik als dood nuchtere Hollandse/Belgische jongen (of meid) nou op het niveau van bijvoorbeeld een Indische goeroe zitten?

Maar toch, wie je ook bent, je bent een boeddha. Letterlijk: je bent het geheel dat zich manifesteert als een deeltje van deze creatie. Je hoeft dat niet te worden, je kan het niet eens worden, want je bent het al.

Ik kan aanraden om het hoofdstuk over 'self and identity' te lezen uit de Handbook of Social Psychology.

Daarin staat namelijk een complete maar beknopte beschrijving van wat er vanuit de psychologie bekend is over ons zelfbeeld. En daaruit volgt wel dat er allerlei verschillende perspectieven bestaan op het zelf, en dat onze beschrijvingen daarvan ook nogal afhangen van de context. Dat komt enerzijds omdat onze identiteit gelaagd is, maar anderzijds omdat ons geheugen niet absoluut is maar associatief.

Daarom vind ik het vaak vreemd als mensen het hebben over 'gewoon jezelf' zijn, of je 'echte zelf', of dus 'Zelf' met een hoofdletter. Want zijn dat niet allemaal verschillende conceptualiseringen van deelaspecten van je totale identiteit? Volgens de wetenschap kan je nooit al die versies van jezelf tegelijkertijd zijn. Dus waarom zou er dan een echte zelf en kennelijk een onechte zelf zijn? Die gedachte snijdt wat mij betreft niet echt hout. Volgens mij zijn het allemaal echt onderdelen van je identiteit.

Neo-Shulginist zei:

Ik kan aanraden om het hoofdstuk over 'self and identity' te lezen uit de Handbook of Social Psychology.

Daarin staat namelijk een complete maar beknopte beschrijving van wat er vanuit de psychologie bekend is over ons zelfbeeld. En daaruit volgt wel dat er allerlei verschillende perspectieven bestaan op het zelf, en dat onze beschrijvingen daarvan ook nogal afhangen van de context. Dat komt enerzijds omdat onze identiteit gelaagd is, maar anderzijds omdat ons geheugen niet absoluut is maar associatief.

Daarom vind ik het vaak vreemd als mensen het hebben over 'gewoon jezelf' zijn, of je 'echte zelf', of dus 'Zelf' met een hoofdletter. Want zijn dat niet allemaal verschillende conceptualiseringen van deelaspecten van je totale identiteit? Volgens de wetenschap kan je nooit al die versies van jezelf tegelijkertijd zijn. Dus waarom zou er dan een echte zelf en kennelijk een onechte zelf zijn? Die gedachte snijdt wat mij betreft niet echt hout. Volgens mij zijn het allemaal echt onderdelen van je identiteit.

https://onlinelibrary.wiley.com/doi/epdf/10.1002/9780470561119.socpsy001016

Klik om te vergroten...

De Zelf is dat wat ziet. We kunnen allerlei verschillende vormen van identiteit onderscheiden en aannemen, dat is het zelfbeeld. Maar het zelfbeeld ziet zelf niet, het wordt altijd gezien, door dat wat ziet (jezelf, dat wat je daadwerkelijk bent, niet dat wat je aanneemt als identiteit). En die veranderd niet, want het ziet vorm, maar is zelf vormloos. Het is eeuwig hetzelfde. Het is niet in tijd. Klinkt wat dramatisch maar het (jezelf) is eeuwigheid zelf: dit hier en nu, waarin tijd, de wereld, alles verschijnt.

Er zijn niet een echte zelf én een onechte zelf. Er is altijd alleen maar de echte zelf. De onechte zelf is een illusie. Dat is zo'n conceptualisatie, die gezien wordt door jezelf (de echte zelf). Een gedachte kan niet zien, alleen gezien worden.