voelt 'being the One Mind' eenzaam uiteindelijk?

De mens ansich heeft ook al die verschillende kenmerken. Zoals gevoelens en gedachten en ideeën. (Ego) en dergelijk. Dat is wat een mens een mens maakt. Met een lichaam wat 1 grote symbiose is van allemaal andere organismen enzo.

Ik en Mindeless zeggen alleen dat je dat niet bent. Dat is niet de "echte" ik.

Maar dit hoeft natuurlijk niet jou waarheid te zijn he. Voor mij is het vanzelfsprekend dat ik niet het lichaam kan zijn. ( o.a het boek de symbiotische planeet heeft mij dit laten inzien)
En het boek Verslaafd aan denken heeft mij meer inzichten gegeven over " de realiteit" ( dat niks bestaat als alleen in het hoofd )

Neo-Shulginist zei:

Kijk, ik ken de Boeddhistische grondslag bij het mediteren hoor, over het herkennen van de alom aanwezige observeerder enzo. Maar ik zie dat als een nuttig gedachtentrucje hoe je kunt voorkomen jezelf te laten meeslepen door gedachten die je hebt en in plaats daarvan meer te leren over jezelf.

Klik om te vergroten...

De observator wordt soms ook als een tussenstap gezien.

Eerst heb je normaal menselijk bewustzijn (dat gelooft enkel het lichaam te zijn)

Dan heb je als tussenstap de observator. Dus: nee, ik ben niet het lichaam, ik ben dat wat het lichaam (en de wereld) ziet. Dus een "beweging" inwaarts als het ware.

En dan, is er weer een uitwaartse "beweging" waarin je áls de observator waarvan je hebt gezien dat je dat bent, juist weer terugkeert naar de wereld, maar met het weten dat je dát (het vormloze dat alles ziet) bent. Je keert terug naar de wereld van vorm en herkent dat je eigen vormloosheid in alle vormen aanwezig is. Dat alles gemaakt is van dat wat jij bent.

N3K0 zei:

De mens ansich heeft ook al die verschillende kenmerken. Zoals gevoelens en gedachten en ideeën. (Ego) en dergelijk. Dat is wat een mens een mens maakt. Met een lichaam wat 1 grote symbiose is van allemaal andere organismen enzo.

Ik en Mindeless zeggen alleen dat je dat niet bent. Dat is niet de "echte" ik.

Maar dit hoeft natuurlijk niet jou waarheid te zijn he. Voor mij is het vanzelfsprekend dat ik niet het lichaam kan zijn. ( o.a het boek de symbiotische planeet heeft mij dit laten inzien)
En het boek Verslaafd aan denken heeft mij meer inzichten gegeven over " de realiteit" ( dat niks bestaat als alleen in het hoofd )

Klik om te vergroten...

In de boeken van Jan Geurtz staat ook steeds een diagram die de verscheidene lagen van je identiteit laten zien, als een soort ui die je steeds verder kan afpellen.
Ja, daarin heb de observeerder als kern. Maar dat betekent imo dat de rest onecht is of geen onderdeel van je identiteit. Net zoals dat de schil van een ui ook gewoon onderdeel is van een ui.

Neo-Shulginist zei:

In de boeken van Jan Geurtz staat ook steeds een diagram die de verscheidene lagen van je identiteit laten zien, als een soort ui die je steeds verder kan afpellen.
Ja, daarin heb de observeerder als kern. Maar dat betekent imo dat de rest onecht is of geen onderdeel van je identiteit. Net zoals dat de schil van een ui ook gewoon onderdeel is van een ui.

Klik om te vergroten...

Ik identificeer mijzelf dus met die kern. Die kern als de echte "Ik" (Sat Chit Ananda)

En idd vanuit o.a advaita vedanta is al het andere "vals" ofwel Maya.

Zodra we stoppen met ons identificeren met wat we niet zijn stopt het lijden en de cirkel van Samsara ( reïncarnatie)
Ofwel zodra we ""verlicht"" raken. (zelfrealisatie) (ik wil niet zeggen dat ik dat ben ofzo hoor )

Ik word altijd zo blij van Swami 🥰
Hij heeft ook diverse Q&A filmpjes.

Neo-Shulginist zei:

In de boeken van Jan Geurtz staat ook steeds een diagram die de verscheidene lagen van je identiteit laten zien, als een soort ui die je steeds verder kan afpellen.
Ja, daarin heb de observeerder als kern. Maar dat betekent imo dat de rest onecht is of geen onderdeel van je identiteit. Net zoals dat de schil van een ui ook gewoon onderdeel is van een ui.

Klik om te vergroten...

Je kunt die buitenste lagen ook wel meetellen in je identiteit. Met name in het gewone dagelijkse leven is dat praktisch/bruikbaar.

Maar ga je er existentieel naar kijken, dan valt alles dat in tijd aanwezig is weg.

De illusie van zelf (met kleine letter) en de illusie van tijd gaan samen op. Alsnog heeft ook tijd natuurlijk enorm praktische toepassingen voor dit wereldse bestaan. Maar dat maakt tijd nog niet minder illusionair. Er is nog steeds niet een écht verleden of toekomst.

Om eventjes terug te komen op mijn eigen vraag hier naar het eenzaam zijn van het Godgerealiseerd Bewustzijn: voor het God-gerealiseerde Bewustzijn is er geen gemis meer. Het is al heel. Het is volledig heel of geheeld. Er is geen tekort naar en gemis naar iets 'erbuiten', want het is alomvattend. Er is geen 'erbuiten' meer, dus ook geen verlangen naar iets 'erbuiten'. Alles omvattend. Enkel vanuit het individuele ego kunnen we ons inbeelden dat we eenzaam zouden zijn, als we nog steeds een ego zouden zijn en ons Godsbewuszijn voorstellen te zijn. Maar als alomvattend geheel waar het ego is opgelost is er geen enkel gemis of tekort meer is, is er ook geen behoefte aan 'de ander', want die is er al. Zo begrijp ik het nu.

MaartenV zei:

Om eventjes terug te komen op mijn eigen vraag hier naar het eenzaam zijn van het Godgerealiseerd Bewustzijn: voor het God-gerealiseerde Bewustzijn is er geen gemis meer. Het is al heel. Het is volledig heel of geheeld. Er is geen tekort naar en gemis naar iets 'erbuiten', want het is alomvattend. Er is geen 'erbuiten' meer, dus ook geen verlangen naar iets 'erbuiten'. Alles omvattend. Enkel vanuit het individuele ego kunnen we ons inbeelden dat we eenzaam zouden zijn, als we nog steeds een ego zouden zijn en ons Godsbewuszijn voorstellen te zijn. Maar als alomvattend geheel waar het ego is opgelost is er geen enkel gemis of tekort meer is, is er ook geen behoefte aan 'de ander', want die is er al. Zo begrijp ik het nu.

Klik om te vergroten...

Ja, wanneer gedacht wordt dat er echt "anderen" zijn (waar je zelf dus van afgesloten bent, want het zijn anderen dan jij), wordt eenzaamheid een mogelijkheid.

En tja ego oplossing... Het ego (aka de afzonderlijke zelf) is al nooit echt geweest. Dus proberen het weg te krijgen is eigenlijk juist het in stand houden ervan.

Hee Maarten, je slaat wat mij aangaat de spijker op z'n kop met je eigen reactie van 1 maart.
Ik heb zelf ruim twee jaar terug een dergelijke ervaring gehad, een ‘satori’. Niet drugsgerelateerd (hoewel ik daar niet vies van ben), maar op een gegeven dag werd ik gewoon wat verder wakker dan normaal (of misschien wel wat minder ver wakker dan normaal en was m'n ego niet zo ‘bij de les’ ).
Volstrekt niet eenzaam (om rechtstreeks op je vraag in te gaan), in tegendeel (is er een tegendeel van eenzaam?), ik voelde me juist vervuld en verbonden.
Wat ook al door anderen hier is aangehaald, het voelde ook compleet gewoon (eigenlijk gewoner dan gewoon) en ook enorm voor de hand liggend. Zelfs zózeer, dat ik me erover verbaasde dat ik het nooit eerder gezien had (en ik ga al een tijdje mee, nu gepensioneerd). Het was me ook duidelijk dat je ook eigenlijk niks kunt ‘doen’ om er te komen (dat markeerde wel het definitieve einde van veel gezoek).
Terwijl ’ik’ erin zat, meende ‘ik’ een overgang gemaakt te hebben en dat het verder zo zou blijven. Zou fijn geweest zijn. Ondanks dat ‘voor de hand liggende’ en ‘normale’ loste mijn perspectief aan het einde van de dag op en kwam ik weer in mijn gebruikelijke staat van zijn (een persoonlijk bewustzijn). Jammer genoeg ben ik er tot nog toe niet meer in terechtgekomen.