#1
Je conceptualiseert zelf ook xDDe Zelf is dat wat ziet. We kunnen allerlei verschillende vormen van identiteit onderscheiden en aannemen, dat is het zelfbeeld. Maar het zelfbeeld ziet zelf niet, het wordt altijd gezien, door dat wat ziet (jezelf, dat wat je daadwerkelijk bent, niet dat wat je aanneemt als identiteit). En die veranderd niet, want het ziet vorm, maar is zelf vormloos. Het is eeuwig hetzelfde. Het is niet in tijd. Klinkt wat dramatisch maar het (jezelf) is eeuwigheid zelf: dit hier en nu, waarin tijd, de wereld, alles verschijnt.
Er zijn niet een echte zelf én een onechte zelf. Er is altijd alleen maar de echte zelf. De onechte zelf is een illusie. Dat is zo'n conceptualisatie, die gezien wordt door jezelf (de echte zelf). Een gedachte kan niet zien, alleen gezien worden.
Alleen dan op een heel minimalistische wijze door alleen een observerend deel te includeren in je definitie van zelf. Wat dat betreft snap ik discussies over solipsisme, want als je alleen het observerende deel tot jezelf rekent dan is niks wat daarmee contact kan maken. Behalve natuurlijk perceptie, gedachten en emoties, maar die heb je buiten jezelf geconceptualiseert dus die reken je dan gewoon niet mee.
Ik snap niet helemaal hoe je zulke harde demarcaties van het zelf kunt verenigen met een theorie over radicale verbondenheid. Juist vanuit zo'n oogpunt dat er één verbindend al is, zou ik verwachten dat je de zelf zou conceptualiseren met allerlei verschillende lagen die grensoverschrijdende connecties hebben. Eigenlijk zeg je zelf ook al dat zulke verbindingen bestaan:
Je gaat van radicale verbondenheid, naar een zeer geïsoleerde zelf die alleen maar kan observeren, maar die zelf kan dan via 'weten' toch wel invloed hebben op je gedachten, emoties, perceptie, én gedrag, maar zijn dat dan weer geen onderdelen van jezelf?Ja dan kun je solipsisme krijgen (alleen mijn geest is echt en jullie zijn allemaal verzinsels van mijn geest). Lijkt hetzelfde maar is iets totaal anders dan Eenheid (of hoe je het ook wilt noemen). In Eenheid weet je dat er op het niveau van vorm zeker wel ook "anderen" zijn, in de zin van dat er - net als jezelf - andere perspectieven/"body-minds" zijn, die zeker geen verzinsel van jouw persoonlijke mind zijn. Maar tegelijkertijd is er een onderliggende gedeelde essentie.
Sorry maar dat argument vind ik tegenstrijdig op belangrijke punten.
) (En alles wijst uiteindelijk toch naar het ene. "God als zelfrealisatie") 