voelt 'being the One Mind' eenzaam uiteindelijk?

Neo-Shulginist zei:

Ik snap niet hoe je én met alles verbonden kunt zijn, én kunt concluderen dat je dat in je eentje meemaakt. Volgens mij begrijp je dan nog steeds niet wat fundamenteel verwantschap is.

Klik om te vergroten...

Je hebt zeker een punt. Maar psychonaut Leo Gura zegt dat hij verder dan de meesten 'awakened' werd en ontdekte dat hij de enige was in het bestaan als 'de Ene' die de illusie van 'de ander' creëert. Sollipsisme op het hoogste niveau van Bewustzijn waar jij de enige bent die bestaat die zichzelf kan vergeten in een droom met 'anderen' die je tenslotte speelt, want jij bent het allemaal. Maar weinigen bereiken die 'God-realisatie,' zegt hij. Ik wil jou zeker geloven en wil dat jij gelijk hebt, maar hij heeft de psychische Awakening zo ervaren. Mijn vraag is daarom: ervaren anderen dat ook zo?

Sat chit ananda 💕

Het ene... Staat los van gevoel en identificaties met wereldse zaken ( Maya)

Misschien is Advaita Vedanta het onderzoeken waard.


Jij als brahman ( god ) staat boven nietige menselijke gevoelens zoals eenzaamheid en dergelijke.
Sat Chit Ananda is wat je bent. Tat Tvam Asi.

MaartenV zei:

Ok. Bedankt. Dat ga ik eens beter bestuderen, wanr ik dreigde al licht psychotische te gaan worden van de sollipsistische God-realisatie filosofie van Leo Gura, dat ik uiteindelijk het enig Bewustzijn ben dat deze illusie maakt en eeuwig alleen ben. Bedankt dus voor je tegenwerping.

Klik om te vergroten...

Inde kern ben je dat ook. The one and holy..
En alleen die ene IK bestaat echt. Al het andere is een illusie.
Of ipv een illusie de expressie van het grote geheel.

Of jij bent dit alles wat je hier ziet. Dat goddelijke/liefde is wat wij allemaal zijn. Ik ben jou en jij bent mij. En zo ook de buurman, de buschauffeur, de mensen waar je een hekel aan hebt. Alles is 1.

Ben vooral niet bang je bent eigenlijk goed op weg. Uiteindelijk kan het alleen maar zorgen voor bevreiding van onzin. En kun je er om/mee lachen.

MaartenV zei:

Voor mensen die een eenheidservaring hebben gehad of ervaring van non-dualiteit op psychedelica zou ik willen weten of ze als het uiteindelijke ene Bewustzijn zich eenzaam voelden, beseffenden dat zij het de hele tijd alleen waren die de rollen speelden die wij hier in deze fysieke dimensie van elkaar zien? Want dat is wat men vaak zegt: dat we rollen of characters spelen in een drama, maar dat we uiteindelijk slechts het ene Bewustzijn zijn. Als je Leo Gura kent, en ik heb zijn video's gezien op Youtube, dan kom je tot de conclusie tijdens een eenheidservaring op 5MeO-DMT dat jij de enige bent die bestaat die de illusie heeft van 'other'. Van de andere. Het feit dat er gedeeld bewustzijn bestaat en er 'anderen' zijn is een illusie die onmaskerd wordt door een mystieke ervaring van eenheidsbewustzijn ten gevolge van psychedelica en meditatie. Maar mijn vraag als niet-kenner is: voel je je met dit besef als het ene bestaande Mind of Bewustzijn alleen wanneer je ego is opgelost?

Klik om te vergroten...

Ik zou nooit teveel op anderen hun inzichten/realisaties steunen en al helemaal niet betreffende existentiële vraagstukken.

Maar om je vraag te beantwoorden:

Ja, er is alleen jezelf.

Maar je moet zélf tot die kern van jezelf doordringen, anders maak je verkeerde conclusies. Bijvoorbeeld dus: dat het eenzaam zou zijn om de "Ene Zelf" te zijn. Het is niet eenzaam. Eenzaamheid wordt pas mogelijk wanneer de illusie van een afzonderlijke zelf (en anderen) ontstaat/wordt geloofd. Maar er is geen afzonderlijke zelf en er zijn geen anderen. Die eenzaamheid wordt geprojecteerd op het idee van alleen te zijn als je afzonderlijke zelf. Dat is niet wat het is. In zo'n realisatie van "Eenheid" (zou je het kunnen noemen, er is niet echt een naam voor) verdwijnt de (kleine) zelf én verdwijnen anderen/de wereld. En eigenlijk niet eens dat: er wordt gezien (gerealiseerd) dat de kleine zelf en anderen/de wereld nooit zijn geweest, maar alleen de Ene Zelf. Die totaal niet eenzaam is, maar in eeuwige (tijdloze) bliss/gelukzaligheid.

MaartenV zei:

En vergeet je daarom je werkelijke aard als the One Mind hier in deze realm, de Aarde, om de illusie van interactie met anderen te hebben, terwijl je eigenlijk alleen het enige Bewustzijn bent dat bestaat. Almachtig, liefdevol, selfless en goddelijk, maar volledig alleen, dat af en toe moet dromen dat het met anderen is en zichzelf als the All Mind moet vergeten? Is dat wat je ervaart? Please, zeg dat het niet zo is, want dat idee, dat ik psychonaut Leo Gura hoor verkondigen, klinkt akelig.

Klik om te vergroten...

Ik weet niet waarom de illusie van "twee" of: "meer dan 1" wordt gecreëerd. Ik weet wel dat dit niet is omdat de Ene Zelf eenzaam zou zijn.

Maar ook weer niet weten wat de reden dan wel is vind ik persoonlijk mooi. Ik zou het niet anders willen. Sommige dingen zijn niet te weten. Het is het eeuwige mysterie van het bestaan en van mezelf (die 1 en dezelfde zijn).

Maar nogmaals: ga niet op anderen hun ervaringen af. Geloof niets, maar zie voor jezelf.



Alleen jijzelf kan jezelf kennen.

Neo-Shulginist zei:

Ik snap niet hoe je én met alles verbonden kunt zijn, én kunt concluderen dat je dat in je eentje meemaakt. Volgens mij begrijp je dan nog steeds niet wat fundamenteel verwantschap is.

Klik om te vergroten...

Als alles verbonden is, betekent dat ook dat er uiteindelijk maar 1 is. Alleen, tegelijkertijd is er (de illusie van) meer dan 1. Waardoor de wereld van vorm en zelf en anderen mogelijk is. Imo een goed iets! Maar dat is mijn persoonlijke mening.

Ik zie het als the best of both worlds:

Én er is de onderliggende realiteit van Eenheid, dus alles is verbonden. Én we hebben een (illusionaire) prachtige wereld met allemaal diverse vormen en kleuren waar we middels bewustzijn allerlei ervaringen en interacties mee kunnen hebben.

MaartenV zei:

Je hebt zeker een punt. Maar psychonaut Leo Gura zegt dat hij verder dan de meesten 'awakened' werd en ontdekte dat hij de enige was in het bestaan als 'de Ene' die de illusie van 'de ander' creëert. Sollipsisme op het hoogste niveau van Bewustzijn waar jij de enige bent die bestaat die zichzelf kan vergeten in een droom met 'anderen' die je tenslotte speelt, want jij bent het allemaal. Maar weinigen bereiken die 'God-realisatie,' zegt hij. Ik wil jou zeker geloven en wil dat jij gelijk hebt, maar hij heeft de psychische Awakening zo ervaren. Mijn vraag is daarom: ervaren anderen dat ook zo?

Klik om te vergroten...

Nouja ik moet wel zeggen dat je redelijk vaak ziet in de psychedelische community dat mensen een ego-dood meemaken waarin ze een 'hogere waarheid' leren kennen, maar dat ze vervolgens op paradoxale manier last krijgen van ego-inflatie omdat ze de Waarheid denken te kennen.

Ik zie dat dus als te ver doorschieten in je doel. Ja, psychedelica kunnen je helpen om even buiten je gangbare denkpatronen te stappen, en daarbij een gevoel van verbondenheid geven, even contact maken met dieper gelegen gevoelens, en de creativiteit bevorderen. Maar als je vervolgens denkt dat je alles weet dan heb je je ervaring verkeerd geïnterpreteerd.

Neo-Shulginist zei:

Nouja ik moet wel zeggen dat je redelijk vaak ziet in de psychedelische community dat mensen een ego-dood meemaken waarin ze een 'hogere waarheid' leren kennen, maar dat ze vervolgens opnparadoxale manier last krijgen van ego-inflatie omdat ze de Waarheid denken te kennen.

Ik zie dat dus als te ver doorschieten in je doel. Ja, psychedelica kunnen je helpen om even buiten je gangbare denkpatronen te stappen, en daarbij een gevoel van verbondenheid geven, even contact maken met dieper gelegen gevoelens, en de creativiteit bevorderen. Maar als je vervolgens denkt dat je alles weet dan heb je je ervaring verkeerd geïnterpreteerd.

Klik om te vergroten...

True. Herken het bij die Leo Gura en ook bij mezelf.

Het is (voor sommigen) makkelijk om in die valstrik te trappen.

Maar uiteindelijk is het juist steeds minder weten. Want wat je "wist" was/is alleen relatief waar (in relatie tot andere dingen). En wat echt is, is een mysterie. Zelfs wat je voor je ziet als wat we de wereld noemen: het is ondoorgrondelijk/niet te kennen als in: niet vast te leggen: "dít is wat het is". Dat is wat het hoofd altijd wil. Maar het hart weet op een andere manier: het is niet anders/niet afgescheiden van mezelf. En voelt niet de noodzaak iets vast te leggen, want het weet al dat wat het ook is, het is niet anders/los van mezelf.

En het gekke is, de "uiteindelijke realisatie" (dat klinkt zelfs alweer te exotisch, exclusief en daardoor verdelend) is niet 1 of ander verheven iets wat alleen enkelen hebben gezien of ervaren, maar dít moment dat iedereen al heeft/is, dat ook een doodnormale vorm aan kan nemen. Het is niet de vorm ervan, maar het "spul" waarvan het is gemaakt, dat significant is.

Daarom krijg ik ook wat de kriebels als zo iemand als Leo Gura zit te vertellen dat hij dingen heeft gezien die anderen niet hebben gezien. So what. Iedereen heeft dingen gezien die anderen niet hebben gezien.

Je hoeft ook helemaal geen psychedelica te nemen hiervoor.

MaartenV zei:

Voor mensen die een eenheidservaring hebben gehad of ervaring van non-dualiteit op psychedelica zou ik willen weten of ze als het uiteindelijke ene Bewustzijn zich eenzaam voelden, beseffenden dat zij het de hele tijd alleen waren die de rollen speelden die wij hier in deze fysieke dimensie van elkaar zien?

Klik om te vergroten...

Ik heb de verwijzing even niet bij de hand, maar Timothy Leary beschrijft deze ervaring — ervaring van eenheid + de gedachte dat je alleen bent — als een vorm van paranoia.

Er zit een kern van waarheid in deze ervaring. We zijn allemaal verbonden of wellicht zijn we op een of ander dieper niveau wel één en dat ervaar je een beetje (of denk je in ieder geval te ervaren), maar vervolgens gaat het ego aan het werk en het ego identificeert zich met de ervaring en zegt “Dat ben ik. Alleen ik besta. Ik heb anderen misschien wel bedacht”. Zo maak je van een ervaring van non-ego toch weer ego, want het ego is geniepig. Uiteindelijk wil het ego het idee van afgescheiden-zijn, van individu-zijn, toch niet loslaten en roept dan het beeld op van een soort kosmische ik en daar vloeit het gevoel van eenzaamheid weer uit voort.

Feit is, als dat gebeurd, durf je nog niet echt los te laten. Pas als je het ego loslaat kun je een ervaring krijgen van het non-ego. Anders kom je, vrij letterlijk, jezelf toch steeds weer tegen. Dus ik zou wat die Leo Gura zegt met een korrel zout nemen.

OtherShore zei:

Ik heb de verwijzing even niet bij de hand, maar Timothy Leary beschrijft deze ervaring — ervaring van eenheid + de gedachte dat je alleen bent — als een vorm van paranoia.

Er zit een kern van waarheid in deze ervaring. We zijn allemaal verbonden of wellicht zijn we op een of ander dieper niveau wel één en dat ervaar je een beetje (of denk je in ieder geval te ervaren), maar vervolgens gaat het ego aan het werk en het ego identificeert zich met de ervaring en zegt “Dat ben ik. Alleen ik besta. Ik heb anderen misschien wel bedacht”. Zo maak je van een ervaring van non-ego toch weer ego, want het ego is geniepig. Uiteindelijk wil het ego het idee van afgescheiden-zijn, van individu-zijn, toch niet loslaten en roept dan het beeld op van een soort kosmische ik.

Feit is, als dat gebeurd, durf je nog niet echt los te laten. Pas als je het ego loslaat kun je een ervaring krijgen van het non-ego. Anders kom je, vrij letterlijk, jezelf toch steeds weer tegen. Dus ik zou wat die Leo Gura zegt met een korrel zout nemen.

Klik om te vergroten...

Ja dan kun je solipsisme krijgen (alleen mijn geest is echt en jullie zijn allemaal verzinsels van mijn geest). Lijkt hetzelfde maar is iets totaal anders dan Eenheid (of hoe je het ook wilt noemen). In Eenheid weet je dat er op het niveau van vorm zeker wel ook "anderen" zijn, in de zin van dat er - net als jezelf - andere perspectieven/"body-minds" zijn, die zeker geen verzinsel van jouw persoonlijke mind zijn. Maar tegelijkertijd is er een onderliggende gedeelde essentie.

MaartenV zei:

Mijn vraag is daarom: ervaren anderen dat ook zo?

Klik om te vergroten...

Nog even over dit: ik heb het weleens zo ervaren, maar dan weet je eigenlijk zeker dat je niet op het hoogste niveau van realisatie zit, want er zit nog teveel ego in je ervaring. Sterker nog, misschien is het hele idee van hogere en lagere realisaties uiteindelijk één grote egotrip.

Mindless zei:

Ja dan kun je solipsisme krijgen (alleen mijn geest is echt en jullie zijn allemaal verzinsels van mijn geest).

Klik om te vergroten...

Bedankt voor deze uitleg. Ik had zo snel even niet paraat wat solipsisme inhoudt. Wat ik denk is, kort gezegd, solipsisme impliceert juist ego, en is dus zeker niet de ‘hoogste’ realisatie, maar alleen een verdere uitbouw van het ego op een veelomvattender niveau.

OtherShore zei:

Bedankt voor deze uitleg. Ik had zo snel even niet paraat wat solipsisme inhoudt. Wat ik denk is, kort gezegd, solipsisme impliceert juist ego, en is dus zeker niet de ‘hoogste’ realisatie, maar alleen een verdere uitbouw van het ego op een veelomvattender niveau.

Klik om te vergroten...

Ja, een psychopaat is bijvoorbeeld een extreem voorbeeld van solipsistisch denken: alleen ik ben echt/doe er toe en jullie zitten mij slechts in de weg of zijn er om mij te dienen. (dus manipuleer ik je om te krijgen wat ik wil)

Hoe "dichterbij" zelfrealisatie, hoe simpeler/liefhebbender vaak juist. De term zelfrealisatie is ook misleidend want er gaat in zekere zin helemaal niks gebeuren met- en veranderen aan jezelf. We zijn allemaal al zelfgerealiseerd (boeddha's: het geheel gemanifesteerd in een deel) we realiseren het ons soms alleen niet.

Bedankt allemaal voor jullie antwoord. Dat stelt me toch gerust en doet één en ander beter binnen perspectief plaatsen. Leo Gura lijkt me inderdaad een beetje de trappen kwijt te zijn waarbij het ego probeert te vatten wat hij ervaren heeft, terwijl ons ego waarschijnlijk te beperkt is om die ervaring te vatten.

MaartenV zei:

Bedankt allemaal voor jullie antwoord. Dat stelt me toch gerust en doet één en ander beter binnen perspectief plaatsen. Leo Gura lijkt me inderdaad een beetje de trappen kwijt te zijn waarbij het ego probeert te vatten wat hij ervaren heeft, terwijl ons ego waarschijnlijk te beperkt is om die ervaring te vatten.

Klik om te vergroten...

Denk nou juist niet dat hij een "beter, meer geavanceerd" ego heeft dat meer kan bevatten dan jou. Ten eerste, het is juist het ego dat verdwijnt in een dergelijke "ervaring". En ten tweede: het is het ego dat vervolgens wel of niet dat soort inzichten als "van mij, niet van jou" bestempeld.

Edit:

Had je verkeerd begrepen.

Je bedoelde dat ons ego (van ons allemaal) te beperkt is om die ervaring te vatten. En inderdaad. Het ego is als een soort demper. Het houdt veel dingen tegen die we niet willen voelen, maar het houdt ook allemaal dingen tegen die goed voor ons zijn om te zien.

Het ego is trouwens ook niet een soort ding, of entiteit. Het is slechts de "ik" gedachte, die dan wordt geloofd (door ons), waardoor ons denken super beperkt wordt. De bandbreedte wordt helemaal ingeperkt zeg maar. Zonder alles te betrekken op een "ik" wordt het denken vrij.

MaartenV zei:

psychonaut Leo Gura zegt dat hij verder dan de meesten 'awakened' werd en ontdekte dat hij de enige was in het bestaan als 'de Ene' die de illusie van 'de ander' creëert. Sollipsisme op het hoogste niveau van Bewustzijn waar jij de enige bent die bestaat die zichzelf kan vergeten in een droom met 'anderen' die je tenslotte speelt, want jij bent het allemaal. Maar weinigen bereiken die 'God-realisatie,' zegt hij.

Klik om te vergroten...

Voor iemand die een ego-dood heeft gehad klinkt dit voor mij namelijk als iemand die net vanuit zijn ego spreekt.
Zijn éénheids-ervaring zou ik eerder benoemen als een ´alleenheids-ervaring los van alles dat er is. Ik ben echt en alles dat ik zie verzin ik en bestaat in wezen niet. Zijn voor mij persoonlijk heel ´egovolle´ uitspraken net zoals dat hij vind dat hij verder dan de meesten awakened is.
Wat ik wel kan begrijpen is dat alles dat er is inclusief onszelf, dat we allen onderdeeltjes van een geheel zijn, dus we zijn het geheel. Net zoals de bubbeltjes in champagne, je drinkt geen bubbels met champagne, maar je drinkt gewoon champagne.
misschien heeft hij dat geheel ervaren maar dan is het in mijn ogen moeilijk om dit vanuit de ik-vorm uit te spreken
Het ´zelf´ is in mijn ogen niet ´jezelf.
Het ervaren van het ´zelf´ = ervaren van éénheid los van ´jezelf´.
(1 van) mijn overtuigingen is dat iedereen/alles ´kijkt/ervaart´ door 1 van de ´triljoenen´ ogen van het ´zelf/god´
Als het ´zelf´ een hoge zendmast is zijn wij de tv´tjes als in de ´ontvangers´ kan ik denken.

mandragora zei:

Het ´zelf´ is in mijn ogen niet ´jezelf.
Het ervaren van het ´zelf´ = ervaren van éénheid los van ´jezelf´.

Klik om te vergroten...

Ik denk wel dat geloven in de zelf (met kleine letter) in de weg staat (schijnbaar dan) van de echte Zelf ervaren.

Maar hoezo zou je zelf niet de Zelf zijn?

Er wordt wel gezegd, God is omnipresent. Dat betekent: overal aanwezig. Maar dan zouden we dus zeggen: God (of de Zelf) is óveral aanwezig, maar niet hier hoor, niet waar ik ben. Ik ben een speciaal plekje in het bestaan waar God níet aanwezig is.

Ik denk: onze zelf is wél de Zelf, alleen: wij hebben teveel eraan toegevoegd.

In plaats van: Ik Ben.

Is het bij ons (bijvoorbeeld) geworden:

Ik Ben Piet de Vries, man, val op vrouwen, geboren en getogen Hagenees, bakker van beroep, fervent sportvisser in me vrije tijd...

Die kern (Ik Ben) is aanwezig, alleen voegen we er vaak allemaal identiteit aan toe. (Letterlijk achter "Ik Ben")


Helaas heeft spiritualiteit ook wat een exotische bijklank gekregen. Hoe kan ik als dood nuchtere Hollandse/Belgische jongen (of meid) nou op het niveau van bijvoorbeeld een Indische goeroe zitten?

Maar toch, wie je ook bent, je bent een boeddha. Letterlijk: je bent het geheel dat zich manifesteert als een deeltje van deze creatie. Je hoeft dat niet te worden, je kan het niet eens worden, want je bent het al.

Ik kan aanraden om het hoofdstuk over 'self and identity' te lezen uit de Handbook of Social Psychology.

Daarin staat namelijk een complete maar beknopte beschrijving van wat er vanuit de psychologie bekend is over ons zelfbeeld. En daaruit volgt wel dat er allerlei verschillende perspectieven bestaan op het zelf, en dat onze beschrijvingen daarvan ook nogal afhangen van de context. Dat komt enerzijds omdat onze identiteit gelaagd is, maar anderzijds omdat ons geheugen niet absoluut is maar associatief.

Daarom vind ik het vaak vreemd als mensen het hebben over 'gewoon jezelf' zijn, of je 'echte zelf', of dus 'Zelf' met een hoofdletter. Want zijn dat niet allemaal verschillende conceptualiseringen van deelaspecten van je totale identiteit? Volgens de wetenschap kan je nooit al die versies van jezelf tegelijkertijd zijn. Dus waarom zou er dan een echte zelf en kennelijk een onechte zelf zijn? Die gedachte snijdt wat mij betreft niet echt hout. Volgens mij zijn het allemaal echt onderdelen van je identiteit.

Neo-Shulginist zei:

Ik kan aanraden om het hoofdstuk over 'self and identity' te lezen uit de Handbook of Social Psychology.

Daarin staat namelijk een complete maar beknopte beschrijving van wat er vanuit de psychologie bekend is over ons zelfbeeld. En daaruit volgt wel dat er allerlei verschillende perspectieven bestaan op het zelf, en dat onze beschrijvingen daarvan ook nogal afhangen van de context. Dat komt enerzijds omdat onze identiteit gelaagd is, maar anderzijds omdat ons geheugen niet absoluut is maar associatief.

Daarom vind ik het vaak vreemd als mensen het hebben over 'gewoon jezelf' zijn, of je 'echte zelf', of dus 'Zelf' met een hoofdletter. Want zijn dat niet allemaal verschillende conceptualiseringen van deelaspecten van je totale identiteit? Volgens de wetenschap kan je nooit al die versies van jezelf tegelijkertijd zijn. Dus waarom zou er dan een echte zelf en kennelijk een onechte zelf zijn? Die gedachte snijdt wat mij betreft niet echt hout. Volgens mij zijn het allemaal echt onderdelen van je identiteit.

https://onlinelibrary.wiley.com/doi/epdf/10.1002/9780470561119.socpsy001016

Klik om te vergroten...

De Zelf is dat wat ziet. We kunnen allerlei verschillende vormen van identiteit onderscheiden en aannemen, dat is het zelfbeeld. Maar het zelfbeeld ziet zelf niet, het wordt altijd gezien, door dat wat ziet (jezelf, dat wat je daadwerkelijk bent, niet dat wat je aanneemt als identiteit). En die veranderd niet, want het ziet vorm, maar is zelf vormloos. Het is eeuwig hetzelfde. Het is niet in tijd. Klinkt wat dramatisch maar het (jezelf) is eeuwigheid zelf: dit hier en nu, waarin tijd, de wereld, alles verschijnt.

Er zijn niet een echte zelf én een onechte zelf. Er is altijd alleen maar de echte zelf. De onechte zelf is een illusie. Dat is zo'n conceptualisatie, die gezien wordt door jezelf (de echte zelf). Een gedachte kan niet zien, alleen gezien worden.

Mindless zei:

De Zelf is dat wat ziet. We kunnen allerlei verschillende vormen van identiteit onderscheiden en aannemen, dat is het zelfbeeld. Maar het zelfbeeld ziet zelf niet, het wordt altijd gezien, door dat wat ziet (jezelf, dat wat je daadwerkelijk bent, niet dat wat je aanneemt als identiteit). En die veranderd niet, want het ziet vorm, maar is zelf vormloos. Het is eeuwig hetzelfde. Het is niet in tijd. Klinkt wat dramatisch maar het (jezelf) is eeuwigheid zelf: dit hier en nu, waarin tijd, de wereld, alles verschijnt.

Er zijn niet een echte zelf én een onechte zelf. Er is altijd alleen maar de echte zelf. De onechte zelf is een illusie. Dat is zo'n conceptualisatie, die gezien wordt door jezelf (de echte zelf). Een gedachte kan niet zien, alleen gezien worden.

Klik om te vergroten...

Je conceptualiseert zelf ook xD
Alleen dan op een heel minimalistische wijze door alleen een observerend deel te includeren in je definitie van zelf. Wat dat betreft snap ik discussies over solipsisme, want als je alleen het observerende deel tot jezelf rekent dan is niks wat daarmee contact kan maken. Behalve natuurlijk perceptie, gedachten en emoties, maar die heb je buiten jezelf geconceptualiseert dus die reken je dan gewoon niet mee.

Ik snap niet helemaal hoe je zulke harde demarcaties van het zelf kunt verenigen met een theorie over radicale verbondenheid. Juist vanuit zo'n oogpunt dat er één verbindend al is, zou ik verwachten dat je de zelf zou conceptualiseren met allerlei verschillende lagen die grensoverschrijdende connecties hebben. Eigenlijk zeg je zelf ook al dat zulke verbindingen bestaan:

Mindless zei:

Ja dan kun je solipsisme krijgen (alleen mijn geest is echt en jullie zijn allemaal verzinsels van mijn geest). Lijkt hetzelfde maar is iets totaal anders dan Eenheid (of hoe je het ook wilt noemen). In Eenheid weet je dat er op het niveau van vorm zeker wel ook "anderen" zijn, in de zin van dat er - net als jezelf - andere perspectieven/"body-minds" zijn, die zeker geen verzinsel van jouw persoonlijke mind zijn. Maar tegelijkertijd is er een onderliggende gedeelde essentie.

Klik om te vergroten...

Je gaat van radicale verbondenheid, naar een zeer geïsoleerde zelf die alleen maar kan observeren, maar die zelf kan dan via 'weten' toch wel invloed hebben op je gedachten, emoties, perceptie, én gedrag, maar zijn dat dan weer geen onderdelen van jezelf?

Sorry maar dat argument vind ik tegenstrijdig op belangrijke punten.

Neo-Shulginist zei:

die zelf kan dan via 'weten' toch wel invloed hebben op je gedachten, emoties, perceptie, én gedrag, maar zijn dat dan weer geen onderdelen van jezelf?

Klik om te vergroten...

Je bent niet het lichaam.. En gedachten en emotie en dergelijke zijn allemaal onderdeel van het lichaam.

Maar als je sat chit ananda in iedereen kan zien en je ziet in iedereen one loving energy dat is dan juist toch super eenheid/verbinding.

En eigenlijk valt dit het "zelf" niet te omschrijven met menselijke taal.. Stilte zegt het meest. 🍀

Advaita vedanta is non dualisme en vedanta is dualisme en zo zijn er meerdere stromingen die hier al 1000 jaren over discussiëren.

Ik raad jullie allemaal aan om naar Swamji te luisteren als jullie dit interessant vinden. Voor mij voelden het als thuis komen en als bevestiging voor mijn eigen ideeën.

Voor mij is dit de waarheid hoeft natuurlijk niet zo voor jullie te zijn.

Mindless zei:

Ik denk wel dat geloven in de zelf (met kleine letter) in de weg staat (schijnbaar dan) van de echte Zelf ervaren.

Maar hoezo zou je zelf niet de Zelf zijn?

Klik om te vergroten...

Ik doelde meer op... dat het ´Zelf´ niet alleen ´jezelf´ is maar ook alle anderen/omgeving.
Voor mij is het ´Zelf´ alles wat er bestaat, dus misschien ´goddelijk´ te noemen.
Jezelf is een miniscuul onderdeeltje van het ´Zelf´. Dus in wezen is jezelf ook het Zelf maar niet alleen jij of ik maar iedereen en alles wat er bestaat.
(Jezelf,ikzelf,hijzelf,zichzelf,mezelf,...) kan in mijn ogen meer beschouwd worden als het individu dat individualistisch denkt die interpretatie stopt buiten de vorm van je lichaam.

Mindless zei:

Er wordt wel gezegd, God is omnipresent. Dat betekent: overal aanwezig. Maar dan zouden we dus zeggen: God (of de Zelf) is óveral aanwezig, maar niet hier hoor, niet waar ik ben.

Klik om te vergroten...

Net andersom als je me begrijpt 😄, overal aanwezig omdat alles dat er is, dat is, inclusief hier en daar.