Denk nou juist niet dat hij een "beter, meer geavanceerd" ego heeft dat meer kan bevatten dan jou. Ten eerste, het is juist het ego dat verdwijnt in een dergelijke "ervaring". En ten tweede: het is het ego dat vervolgens wel of niet dat soort inzichten als "van mij, niet van jou" bestempeld.Bedankt allemaal voor jullie antwoord. Dat stelt me toch gerust en doet één en ander beter binnen perspectief plaatsen. Leo Gura lijkt me inderdaad een beetje de trappen kwijt te zijn waarbij het ego probeert te vatten wat hij ervaren heeft, terwijl ons ego waarschijnlijk te beperkt is om die ervaring te vatten.
Voor iemand die een ego-dood heeft gehad klinkt dit voor mij namelijk als iemand die net vanuit zijn ego spreekt.psychonaut Leo Gura zegt dat hij verder dan de meesten 'awakened' werd en ontdekte dat hij de enige was in het bestaan als 'de Ene' die de illusie van 'de ander' creëert. Sollipsisme op het hoogste niveau van Bewustzijn waar jij de enige bent die bestaat die zichzelf kan vergeten in een droom met 'anderen' die je tenslotte speelt, want jij bent het allemaal. Maar weinigen bereiken die 'God-realisatie,' zegt hij.
Ik denk wel dat geloven in de zelf (met kleine letter) in de weg staat (schijnbaar dan) van de echte Zelf ervaren.Het ´zelf´ is in mijn ogen niet ´jezelf.
Het ervaren van het ´zelf´ = ervaren van éénheid los van ´jezelf´.
De Zelf is dat wat ziet. We kunnen allerlei verschillende vormen van identiteit onderscheiden en aannemen, dat is het zelfbeeld. Maar het zelfbeeld ziet zelf niet, het wordt altijd gezien, door dat wat ziet (jezelf, dat wat je daadwerkelijk bent, niet dat wat je aanneemt als identiteit). En die veranderd niet, want het ziet vorm, maar is zelf vormloos. Het is eeuwig hetzelfde. Het is niet in tijd. Klinkt wat dramatisch maar het (jezelf) is eeuwigheid zelf: dit hier en nu, waarin tijd, de wereld, alles verschijnt.Ik kan aanraden om het hoofdstuk over 'self and identity' te lezen uit de Handbook of Social Psychology.
Daarin staat namelijk een complete maar beknopte beschrijving van wat er vanuit de psychologie bekend is over ons zelfbeeld. En daaruit volgt wel dat er allerlei verschillende perspectieven bestaan op het zelf, en dat onze beschrijvingen daarvan ook nogal afhangen van de context. Dat komt enerzijds omdat onze identiteit gelaagd is, maar anderzijds omdat ons geheugen niet absoluut is maar associatief.
Daarom vind ik het vaak vreemd als mensen het hebben over 'gewoon jezelf' zijn, of je 'echte zelf', of dus 'Zelf' met een hoofdletter. Want zijn dat niet allemaal verschillende conceptualiseringen van deelaspecten van je totale identiteit? Volgens de wetenschap kan je nooit al die versies van jezelf tegelijkertijd zijn. Dus waarom zou er dan een echte zelf en kennelijk een onechte zelf zijn? Die gedachte snijdt wat mij betreft niet echt hout. Volgens mij zijn het allemaal echt onderdelen van je identiteit.
Je conceptualiseert zelf ook xDDe Zelf is dat wat ziet. We kunnen allerlei verschillende vormen van identiteit onderscheiden en aannemen, dat is het zelfbeeld. Maar het zelfbeeld ziet zelf niet, het wordt altijd gezien, door dat wat ziet (jezelf, dat wat je daadwerkelijk bent, niet dat wat je aanneemt als identiteit). En die veranderd niet, want het ziet vorm, maar is zelf vormloos. Het is eeuwig hetzelfde. Het is niet in tijd. Klinkt wat dramatisch maar het (jezelf) is eeuwigheid zelf: dit hier en nu, waarin tijd, de wereld, alles verschijnt.
Er zijn niet een echte zelf én een onechte zelf. Er is altijd alleen maar de echte zelf. De onechte zelf is een illusie. Dat is zo'n conceptualisatie, die gezien wordt door jezelf (de echte zelf). Een gedachte kan niet zien, alleen gezien worden.
Je gaat van radicale verbondenheid, naar een zeer geïsoleerde zelf die alleen maar kan observeren, maar die zelf kan dan via 'weten' toch wel invloed hebben op je gedachten, emoties, perceptie, én gedrag, maar zijn dat dan weer geen onderdelen van jezelf?Ja dan kun je solipsisme krijgen (alleen mijn geest is echt en jullie zijn allemaal verzinsels van mijn geest). Lijkt hetzelfde maar is iets totaal anders dan Eenheid (of hoe je het ook wilt noemen). In Eenheid weet je dat er op het niveau van vorm zeker wel ook "anderen" zijn, in de zin van dat er - net als jezelf - andere perspectieven/"body-minds" zijn, die zeker geen verzinsel van jouw persoonlijke mind zijn. Maar tegelijkertijd is er een onderliggende gedeelde essentie.
Je bent niet het lichaam.. En gedachten en emotie en dergelijke zijn allemaal onderdeel van het lichaam.die zelf kan dan via 'weten' toch wel invloed hebben op je gedachten, emoties, perceptie, én gedrag, maar zijn dat dan weer geen onderdelen van jezelf?
Ik doelde meer op... dat het ´Zelf´ niet alleen ´jezelf´ is maar ook alle anderen/omgeving.Ik denk wel dat geloven in de zelf (met kleine letter) in de weg staat (schijnbaar dan) van de echte Zelf ervaren.
Maar hoezo zou je zelf niet de Zelf zijn?
Net andersom als je me begrijpt 😄, overal aanwezig omdat alles dat er is, dat is, inclusief hier en daar.Er wordt wel gezegd, God is omnipresent. Dat betekent: overal aanwezig. Maar dan zouden we dus zeggen: God (of de Zelf) is óveral aanwezig, maar niet hier hoor, niet waar ik ben.
Nouja daar ben ik het dus mee oneens. Je kunt wel allerlei onderscheid gaan maken, maar uiteindelijk zijn dat dus ook psychologische constructen die grenzen van definities afbakenen. Wat mij betreft is het duidelijk dat er allerlei interrelaties bestaan tussen de verschillende lagen van onze identiteit en wat daarbuiten ligt. Zo'n denkwijze wordt verder beschreven in deep ecology, waarin dus de interrelaties tussen onszelf en de omgeving centraal staan. Want ons gedrag maakt uit. Er is een realiteit waar onze keuzes invloed op hebben. En die omgeving heeft ook weer invloed op onze interne belevingswereld. Als je die interrelaties ziet als net zo echt als de realiteit die binnen en buiten ons ligt, dan wordt het dus lastig om onderscheid te maken tussen wat ons is en wat anders.Je bent niet het lichaam.. En gedachten en emotie en dergelijke zijn allemaal onderdeel van het lichaam.
Maar als je sat chit ananda in iedereen kan zien en je ziet in iedereen one loving energy dat is dan juist toch super eenheid/verbinding.
Dan verschillen wij daar gewoon van gedachten//meningen//ideeën//ervaring. Helemaal prima. 🥰Nouja daar ben ik het dus mee oneens. Je kunt wel allerlei onderscheid gaan maken, maar uiteindelijk zijn dat dus ook psychologische constructen die grenzen van definities afbakenen. Wat mij betreft is het duidelijk dat er allerlei interrelaties bestaan tussen de verschillende lagen van onze identiteit en wat daarbuiten ligt. Zo'n denkwijze wordt verder beschreven in deep ecology, waarin dus de interrelaties tussen onszelf en de omgeving centraal staan. Want ons gedrag maakt uit. Er is een realiteit waar onze keuzes invloed op hebben. En die omgeving heeft ook weer invloed op onze interne belevingswereld. Als je die interrelaties ziet als net zo echt als de realiteit die binnen en buiten ons ligt, dan wordt het dus lastig om onderscheid te maken tussen wat ons is en wat anders.
Deep ecologists definiëren het de 'ecological self' als "a wide, expansive, or field-like sense of self, which ultimately includes all life-forms, ecosystems, and the Earth itself". Je bent dus verbonden met hetgeen dat ons overstijgt, door de interrelaties die je hebt met je omgeving.
Imo past zo'n filosofie ook beter bij de ervaring je die hebt aan psychedelica![:wink:]()
) (En alles wijst uiteindelijk toch naar het ene. "God als zelfrealisatie") (Al denkt dit nietige ego'tje dat soms wel of doet ze alsof) Je bent dus alles en alles is 1.Je bent dus verbonden met hetgeen dat ons overstijgt, door de interrelaties die je hebt met je omgeving.
Natuurlijk, alles wat we bespreken is een concept, (want je download het naar taal) maar de Zelf (jezelf) is geen concept en een zelfbeeld wel.Je conceptualiseert zelf ook xD
Wat essentieel aan je is, kan toch niet zomaar verdwijnen, of juist aan je toegevoegd worden? Dat bedoel ik met Zelf: je essentie, dat wat niet veranderd. Dat wat je daadwerkelijk bént: altijd.Alleen dan op een heel minimalistische wijze door alleen een observerend deel te includeren in je definitie van zelf. Wat dat betreft snap ik discussies over solipsisme, want als je alleen het observerende deel tot jezelf rekent dan is niks wat daarmee contact kan maken. Behalve natuurlijk perceptie, gedachten en emoties, maar die heb je buiten jezelf geconceptualiseert dus die reken je dan gewoon niet mee.
Snap ik ook wel. Het is ook nogal een paradoxaal onderwerp om te bespreken.Ik snap niet helemaal hoe je zulke harde demarcaties van het zelf kunt verenigen met een theorie over radicale verbondenheid. Juist vanuit zo'n oogpunt dat er één verbindend al is, zou ik verwachten dat je de zelf zou conceptualiseren met allerlei verschillende lagen die grensoverschrijdende connecties hebben. Eigenlijk zeg je zelf ook al dat zulke verbindingen bestaan:
Je gaat van radicale verbondenheid, naar een zeer geïsoleerde zelf die alleen maar kan observeren, maar die zelf kan dan via 'weten' toch wel invloed hebben op je gedachten, emoties, perceptie, én gedrag, maar zijn dat dan weer geen onderdelen van jezelf?
Sorry maar dat argument vind ik tegenstrijdig op belangrijke punten.
Natuurlijk, alles wat we bespreken is een concept, (want je download het naar taal) maar de Zelf (jezelf) is geen concept en een zelfbeeld wel.
Of ik begrijp je hier niet goed(?)
Wat essentieel aan je is, kan toch niet zomaar verdwijnen, of juist aan je toegevoegd worden? Dat bedoel ik met Zelf: je essentie, dat wat niet veranderd. Dat wat je daadwerkelijk bént: altijd.
Snap ik ook wel. Het is ook nogal een paradoxaal onderwerp om te bespreken.
Dit klinkt misschien far out:
Je hebt jezelf: je essentie. Die veranderd niet. Onze vormloosheid. Maar de wereld (van vorm) is gemaakt van diezelfde vormloosheid die jij (en iedereen) bent.
Dus hoewel bijvoorbeeld je lichaam niet behoort tot je essentie, (want: het heeft vorm, het veranderd constant en jij (de Zelf) ziet al die verandering) is je lichaam gemaakt van het "spul" dat jij bent. In die zin kun je zeggen dat het lichaam (en de hele wereld) ook jezelf is, alleen het kan niet je essentie zijn, want vorm is voortdurend veranderlijk: het komt en gaat, terwijl jij blijft als wat jij (eeuwig) bent.
Dus onder andere daar ligt die radicale verbondenheid: de hele wereld is gemaakt van het "spul" dat jij bent. Maar nog radicaler dan dat delen we ook nog eens onze (vormloze) essentie. Alles in de wereld is verbonden met elkaar bovenop een basis die gedeeld wordt door alles. De wereld van vorm verschijnt in het vormloze en het vormloze is aanwezig in alle vorm.
Ik weet dat ik (weer) heel stellig klink, maar ik kan het niet echt anders zeggen.
"Slechts" observeren is anders alles waar je wereld (alle zintuigen), je sensatie en je denken uit bestaat. Poehhh dat is nogal wat om "slechts" te noemen imo.Slechts observeren kan imo niet de essentie zijn van een mens. Want mensen worden gekenmerkt door veel meer aspecten.
"We" gaan dood? Het lichaam gaat dood. De vorm eindigt. En dat waar de vorm van gemaakt is neemt weer een andere vorm aan.Je zegt dat dingen die veranderlijk zijn niet essentieel kunnen zijn. Maar dat denk ik juist wel. Interrelaties zijn essentieel voor het handhaven van het zelf, want in een vacuüm gaan we heel snel dood. Juist door de interrelaties die je aangaat kun je een onderscheid maken tot jezelf in relatie tot de omgeving, en dat is precies wat je tot een individu maakt. Met dan wel de kanttekening dat ook de demarcatie tussen jezelf en de omgeving een conceptualisering is.
De observator wordt soms ook als een tussenstap gezien.Kijk, ik ken de Boeddhistische grondslag bij het mediteren hoor, over het herkennen van de alom aanwezige observeerder enzo. Maar ik zie dat als een nuttig gedachtentrucje hoe je kunt voorkomen jezelf te laten meeslepen door gedachten die je hebt en in plaats daarvan meer te leren over jezelf.
In de boeken van Jan Geurtz staat ook steeds een diagram die de verscheidene lagen van je identiteit laten zien, als een soort ui die je steeds verder kan afpellen.De mens ansich heeft ook al die verschillende kenmerken. Zoals gevoelens en gedachten en ideeën. (Ego) en dergelijk. Dat is wat een mens een mens maakt. Met een lichaam wat 1 grote symbiose is van allemaal andere organismen enzo.
Ik en Mindeless zeggen alleen dat je dat niet bent. Dat is niet de "echte" ik.
Maar dit hoeft natuurlijk niet jou waarheid te zijn he. Voor mij is het vanzelfsprekend dat ik niet het lichaam kan zijn. ( o.a het boek de symbiotische planeet heeft mij dit laten inzien)
En het boek Verslaafd aan denken heeft mij meer inzichten gegeven over " de realiteit" ( dat niks bestaat als alleen in het hoofd)
Ik identificeer mijzelf dus met die kern. Die kern als de echte "Ik" (Sat Chit Ananda)In de boeken van Jan Geurtz staat ook steeds een diagram die de verscheidene lagen van je identiteit laten zien, als een soort ui die je steeds verder kan afpellen.
Ja, daarin heb de observeerder als kern. Maar dat betekent imo dat de rest onecht is of geen onderdeel van je identiteit. Net zoals dat de schil van een ui ook gewoon onderdeel is van een ui.
)Je kunt die buitenste lagen ook wel meetellen in je identiteit. Met name in het gewone dagelijkse leven is dat praktisch/bruikbaar.In de boeken van Jan Geurtz staat ook steeds een diagram die de verscheidene lagen van je identiteit laten zien, als een soort ui die je steeds verder kan afpellen.
Ja, daarin heb de observeerder als kern. Maar dat betekent imo dat de rest onecht is of geen onderdeel van je identiteit. Net zoals dat de schil van een ui ook gewoon onderdeel is van een ui.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."