Mijn LSD en keta ervaring was echt geweldig!
Kan het niet goed uitleggen maar de energy die vrij kwam was zo mooi.
200ug LSD en daarna licht gebruik van keta.
Een keertje een lijntje te hoog maar geweldig.
Maar natuurlijk ook een combi waar je sterk in je schoenen moet staan want sommige gingen helemaal niet lekker daarop.
Bij mij werd het alleen maar beter.
Ik heb ook een keer gehad dat ik niet meer wist dat ik psilo op had, was toen uit mijn lichaam getreden en mijn geest zweefde door de kamer. Ik vond dat toen heel even eng, was ook pas mijn 4e trip. Maar kon me daar redelijk snel overheen zetten, gewoon door rustig te blijven en je niet te verzetten. Ik was toen nog geen ervaren psychonaut, maar het liet me wel meteen zien dat zolang je je maar niet verzet je in principe alles aankan.Dat wil zeggen, ik had enige tijd ook niet door dat ik paddo's genomen had. Zoiets. Lastig uit te leggen. Het hele idee van de ervaren psychonaut die wel wat gewend is gaat dan uit de deur.
(Zo heb ik wel meer ervaringen gehad waarin je als tripper nederig wordt gemaakt, hoewel ik in die ervaringen nog wel de hele tijd wist dat ik aan het trippen was. En dat is wel een groot verschil met die keer op Hawaiiaanse.)
Die Hawaiaanse (zoals die vroeger werd verkocht) is echt een ervaring op zich. Het is ook geen cubensis.
Er zullen altijd mensen zijn die menen dat het enige verschil tussen paddo's is de hoeveelheid werkzame stoffen die uiteindelijk in het bloed terecht komen, maar in mijn ervaring klopt dat niet. Op de een of andere manier hebben die verhoudingen tussen psilocine en psilocybine (ook al wordt psilocine omgezet in psylocibine meen ik) ook invloed. Of wellicht dat er ook nog andere stoffen op de achtergrond een rol spelen. Alkaloïden e.d.
Het idee erachter is dat de zuurtegraad van de citroen hetzelfde doet wat normaal de zuurtegraad van je maag doet. Of dat ook echt zo werkt is de vraag inderdaad, maar ik heb wel vaak genoeg de lemon tek gedaan om te weten dat het wel degelijk iets doet waardoor de trip veel sneller en harder komt opzetten.Wat betreft die lemon-tek heb ik idee dat het in ieder geval meer werkzame stoffen beschikbaar maakt. Maar of die ook al in het glas in psilocine worden omgezet vraag ik me af.
Lemon tek werkt inderdaad best goed, maar verkort je Psylo trip toch ook wel een beetje.
Dan gooi ik er liever een mao remmer a la peganum harmala tegenaan.
Die Hawaiaanse (zoals die vroeger werd verkocht) is echt een ervaring op zich. Het is ook geen cubensis.
Goed verwoord. Denk ook vooral een verschil tussen echte psychonauten en mensen die enkel uitzijn op plezier.De mensen hier die altijd mdma gebruiken bij lsd (ik las hier ergens dat een groep in Amsterdam dat altijd doet) om te garanderen de trip positief te houden, ik vraag me af hoe zij nu een lsd trip zouden ervaren zonder mdma. Wanneer die positieve steun er niet is en je dus op jezelf aangewezen bent, maar totaal niet hebt geleerd hoe om te gaan met de eventuele donkere dalen van een psychedelische ervaring. Of dat om de een of andere reden de mdma een keer helemaal verkeerd valt (het gebeurt) en de lsd je die ellende 10x harder laat voelen.
Het zijn cheats om maximaal plezier te beleven, maar met psychedelica is dat een spelletje russian roulette. Meestal gaat het goed, tot op een keer... Ik wil niemand bang praten, maar zoals PsychedelicMagic ook zegt: lsd is op zichzelf al zo bijzonder. En ook zo compleet als geestverruimend middel. Het hele ding met psychedelica is dat het niet draait om alleen plezier. Je speelt met vuur als je denkt van wel.
Ik klink nu heel belerend, maar je wilt hier niet op de harde manier achter komen.
Goed verwoord. Denk ook vooral een verschil tussen echte psychonauten en mensen die enkel uitzijn op plezier.
Een echte psychonaut is niet vies van plezier, maar dat is bijzaak en mooi meegenomen.
Goed verwoord. Denk ook vooral een verschil tussen echte psychonauten en mensen die enkel uitzijn op plezier.
Een echte psychonaut is niet vies van plezier, maar dat is bijzaak en mooi meegenomen.
Sterk.Je mag best gaan trippen in de hoop dat het plezierig wordt, maar als je het plezier wil afdwingen, dan zijn andere middelen wellicht geschikter dan psychedelica.
Ik denk dat dit gewoon de kern van het verhaal is.Je mag best gaan trippen in de hoop dat het plezierig wordt, maar als je het plezier wil afdwingen, dan zijn andere middelen wellicht geschikter dan psychedelica.
Sterk.
Als je plezier wil afdwingen is een psychedelicum wellicht niet het juiste middel. Plezier mag wel een motivator zijn.
Goed verwoord. Denk ook vooral een verschil tussen echte psychonauten en mensen die enkel uitzijn op plezier.
Een echte psychonaut is niet vies van plezier, maar dat is bijzaak en mooi meegenomen
De mensen hier die altijd mdma gebruiken bij lsd (ik las hier ergens dat een groep in Amsterdam dat altijd doet) om te garanderen de trip positief te houden, ik vraag me af hoe zij nu een lsd trip zouden ervaren zonder mdma. Wanneer die positieve steun er niet is en je dus op jezelf aangewezen bent, maar totaal niet hebt geleerd hoe om te gaan met de eventuele donkere dalen van een psychedelische ervaring. Of dat om de een of andere reden de mdma een keer helemaal verkeerd valt (het gebeurt) en de lsd je die ellende 10x harder laat voelen.
Om de bron der bronnen Wikipedia maar weer eens te quoten: 'Een psychonaut is iemand die op ontdekkingsreis gaat in het universum van de geest – een mentale reiziger. In de meest gebruikte zin van het woord verkent een psychonaut zijn geest door middel van of met behulp van psychoactieve stoffen.'
Zoals gewoonlijk druk ik me weer veel te ongenuanceerd uit, omdat ik even snel tussen de bedrijven door wilde reageren.Hm. Ik vind dit altijd opnieuw weer een beetje een lastige discussie. Wie bepaalt wat een 'echte psychonaut' is en wanneer je dat bent? En dat je dat dus per definitie niet bent wanneer plezier geen bijzaak is maar één van de hoofddoelen?
Om de bron der bronnen Wikipedia maar weer eens te quoten: 'Een psychonaut is iemand die op ontdekkingsreis gaat in het universum van de geest – een mentale reiziger. In de meest gebruikte zin van het woord verkent een psychonaut zijn geest door middel van of met behulp van psychoactieve stoffen.'
Ik ben het met je eens dat als je je eigen geest écht volledig wil verkennen, dat je dan ook het negatieve niet moet schuwen. En in de praktijk zal het doorgaans ook gebeuren dat mensen die frequent trippen en experimenteren met verschillende dosissen die schaduwkanten vroeg of laat ook keihard tegenkomen. Ik bedoel, je kunt daar moeilijk omheen, een sterke trip 'ripped' makkelijk zonder pardon alles van je af en legt bloot wat je probeert te verschuilen of negeren. Het is meer de vraag 'wanneer' dan 'of', wat dat betreft, wanneer je het land der psychedelica betreedt.
Maar plezier als bijzaak en mooi meegenomen zien gaat mij persoonlijk daarin net wat te ver. Het psychonautschap, whatever die term dan ook exact moge betekenen en wie dat bepaalt, kan m.i. best samengaan met plezier als een van de belangrijkste redenen zien om te trippen.
Ik begon ooit met trippen omdat ik hou van kennis. Wetenschappelijke kennis, maar ook zeker kennis door ervaring. Vanwege dit doel ben ik ook geïnteresseerd om middelen te proberen die met een behoorlijke kans een wat mindere ervaring geven (bijv. salvia). En dat ga ik ook zéker nog doen. Maar ik merk wel dat dat wat minder haast heeft. En dat ik al een tijdje wat minder in m'n vel zit betekent ook dat ik al een tijd geen psychedelica gebruik in m'n eentje. Ik vind het heel dubbel: enerzijds zou trippen juist in zo'n toestand extra zinvol kunnen zijn, anderzijds denk ik: neuh, dat komt wel weer als ik sterker ben. Ik ga dan voor nu liever even in de 'ignore'-stand en laat de duistere hoekjes in m'n brein liever even een beetje voor wat ze zijn. De LSD-trips met Eik bijvoorbeeld waren zeer duidelijk spiritueel van aard en best intens, maar daarnaast ook happy en licht en lieflijk. En daar gingen we eigenlijk ook wel een beetje voor. Dat betekent niet dat het niet moeilijk had mogen of kunnen worden want die mogelijkheid moet je altijd in je achterhoofd houden, maar het plezier mag van mij best wel een hoofddoel vervullen als het kan. Je hebt de keuze niet echt, da's een feit, en als psychonaut (ik vind dat eigenlijk maar een stomme term) weet je dat. Sterker nog: dat niet-weten is voor velen denk ik onderdeel van de ervaring, de spanning vooraf, altijd toch weer een beetje Russische roulette. Maar als je de keuze wél zou hebben... ik wist het wel, ik denk dat ik voor een abonnement op leuke, mooie, hemelse, ontroerende, kleurige, lichte trips zou gaan! Maakt dat mij dan een onechte psychonaut? If so, dan draag ik die titel met trots, haha. ^^
Even los daarvan: standaard MDMA nemen tijdens LSD-trips lijkt mij ook niet wenselijk en ik vond het zelfs erg verbazend om te lezen dat er mensen zijn die dit standaard doen. Why would you do that?! LSD heeft alles al in zich. Ik ben super geïnteresseerd om de candy flip een keer te proberen, maar hoe jammer zou het zijn als je de puurheid - en eerlijkheid - van een psychedelisch middel nooit meer zou (durven) ervaren zonder de bemoeienis van MDMA, omdat je bang bent voor negativiteit.
Ik besef dat ik mezelf hiermee een beetje tegenspreek, want waarom dan hierbij wel een kanttekening, als ik vind dat plezier best wel een van de hoofddoelen mag zijn... Mja, ik vind dit dan weer te geforceerd naar de andere kant.Je mag best gaan trippen in de hoop dat het plezierig wordt, maar als je het plezier wil afdwingen, dan zijn andere middelen wellicht geschikter dan psychedelica.
Als je er een hobby van gemaakt hebt om bergen te beklimmen en dan van berg naar berg te springen, mag je best iedere keer weer vurig hopen dat je de overkant haalt, en dat dat dan weer een mega euforische rush/kick geeft. Maar je moet niet verbaasd staan te kijken als je op een dag de kant mist en in het ravijn dondert. Risico van het vak. Je kunt iedere keer een brug bouwen die voorkomt dat je valt, maar dat doet dan toch weer een beetje af aan die kick...
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."