Goed verwoord. Denk ook vooral een verschil tussen echte psychonauten en mensen die enkel uitzijn op plezier.
Een echte psychonaut is niet vies van plezier, maar dat is bijzaak en mooi meegenomen.
Hm. Ik vind dit altijd opnieuw weer een beetje een lastige discussie. Wie bepaalt wat een 'echte psychonaut' is en wanneer je dat bent? En dat je dat dus per definitie
niet bent wanneer plezier geen bijzaak is maar één van de hoofddoelen?
Om de bron der bronnen Wikipedia maar weer eens te quoten:
'Een psychonaut is iemand die op ontdekkingsreis gaat in het universum van de geest – een mentale reiziger. In de meest gebruikte zin van het woord verkent een psychonaut zijn geest door middel van of met behulp van psychoactieve stoffen.'
Ik ben het met je eens dat als je je eigen geest écht volledig wil verkennen, dat je dan ook het negatieve niet moet schuwen. En in de praktijk zal het doorgaans ook gebeuren dat mensen die frequent trippen en experimenteren met verschillende dosissen die schaduwkanten vroeg of laat ook keihard tegenkomen. Ik bedoel, je kunt daar moeilijk omheen, een sterke trip 'ripped' makkelijk zonder pardon alles van je af en legt bloot wat je probeert te verschuilen of negeren. Het is meer de vraag 'wanneer' dan 'of', wat dat betreft, wanneer je het land der psychedelica betreedt.
Maar plezier als bijzaak en mooi meegenomen zien gaat mij persoonlijk daarin net wat te ver. Het psychonautschap, whatever die term dan ook exact moge betekenen en wie dat bepaalt, kan m.i. best samengaan met plezier als een van de belangrijkste redenen zien om te trippen.
Ik begon ooit met trippen omdat ik hou van kennis. Wetenschappelijke kennis, maar ook zeker kennis door ervaring. Vanwege dit doel ben ik ook geïnteresseerd om middelen te proberen die met een behoorlijke kans een wat mindere ervaring geven (bijv. salvia). En dat ga ik ook zéker nog doen. Maar ik merk wel dat dat wat minder haast heeft. En dat ik al een tijdje wat minder in m'n vel zit betekent ook dat ik al een tijd geen psychedelica gebruik in m'n eentje. Ik vind het heel dubbel: enerzijds zou trippen juist in zo'n toestand extra zinvol kunnen zijn, anderzijds denk ik: neuh, dat komt wel weer als ik sterker ben. Ik ga dan voor nu liever even in de 'ignore'-stand en laat de duistere hoekjes in m'n brein liever even een beetje voor wat ze zijn. De LSD-trips met Eik bijvoorbeeld waren zeer duidelijk spiritueel van aard en best intens, maar daarnaast ook happy en licht en lieflijk. En daar gingen we eigenlijk ook wel een beetje voor. Dat betekent niet dat het niet moeilijk had mogen of kunnen worden want die mogelijkheid moet je altijd in je achterhoofd houden, maar het plezier mag van mij best wel een hoofddoel vervullen als het kan. Je hebt de keuze niet echt, da's een feit, en als psychonaut (ik vind dat eigenlijk maar een stomme term) weet je dat. Sterker nog: dat niet-weten is voor velen denk ik onderdeel van de ervaring, de spanning vooraf, altijd toch weer een beetje Russische roulette. Maar als je de keuze wél zou hebben... ik wist het wel, ik denk dat ik voor een abonnement op leuke, mooie, hemelse, ontroerende, kleurige, lichte trips zou gaan! Maakt dat mij dan een onechte psychonaut? If so, dan draag ik die titel met trots, haha. ^^
Even los daarvan: standaard MDMA nemen tijdens LSD-trips lijkt mij ook niet wenselijk en ik vond het zelfs erg verbazend om te lezen dat er mensen zijn die dit standaard doen. Why would you do that?! LSD heeft alles al in zich. Ik ben super geïnteresseerd om de candy flip een keer te proberen, maar hoe jammer zou het zijn als je de puurheid - en eerlijkheid - van een psychedelisch middel nooit meer zou (durven) ervaren zonder de bemoeienis van MDMA, omdat je bang bent voor negativiteit.
Ik besef dat ik mezelf hiermee een beetje tegenspreek, want waarom dan hierbij wel een kanttekening, als ik vind dat plezier best wel een van de hoofddoelen mag zijn... Mja, ik vind dit dan weer te geforceerd naar de andere kant.
![:)]()
Je mag best gaan trippen in de hoop dat het plezierig wordt, maar als je het plezier wil afdwingen, dan zijn andere middelen wellicht geschikter dan psychedelica.
Als je er een hobby van gemaakt hebt om bergen te beklimmen en dan van berg naar berg te springen, mag je best iedere keer weer vurig hopen dat je de overkant haalt, en dat dat dan weer een mega euforische rush/kick geeft. Maar je moet niet verbaasd staan te kijken als je op een dag de kant mist en in het ravijn dondert. Risico van het vak. Je kunt iedere keer een brug bouwen die voorkomt dat je valt, maar dat doet dan toch weer een beetje af aan die kick...
