Ik heb Misofonie.
nl.wikipedia.org
In een relatie is misofonie echt heel lastig, na een dag hard werken ben ik extra gevoelig en dan kan je niet samen lekker aan de etenstafel eten omdat ik dan echt gek wordt van de eetgeluiden van mijn partner.
Vaak eten we dan ook apart, waarmee ik weet dat ik mijn vrouwtje daar best wel wat verdriet mee doe.
Helaas is er geen goede oplossing voor misofonie. Dexamphetamine helpt best wel goed om het door middel van een dopamine-shot te verbloemen maar dat noemt mij vrouw dan "het praatpilletje" omdat ik dan niet meer te stoppen ben met babbelen, dus ook niet echt een oplossing.
Ik heb dit ook! Wel in veel minder sterke mate. Mijn moeder heeft het ook. En ik heb een vriendin die het gelukkig ook heeft. Gelukkig, als in, we hebben elkaar. We zadelen elkaar vaak op met onze gewelddadige en moordzuchtige gedachten door elkaar de meest creatieve doch gruwelijke dingen te appen die we met (bij wijze van voorbeeld) een treinreiziger willen doen die in dezelfde coupé zit en die de hele tijd minuten lang ranzig op het zelfde chipsje zit te zuigen waarbij hij zijn speeksel tussen het spleetje van zijn tanden slurpt en hiermee geluiden produceert die tot in Noord-Siberië te horen zijn. Met wat pech ook nog eens smerige geuren als het bolognese of zoiets is. Om 9.00 uur ‘s morgens. Ónnodig gewoon.
Echt, als de politie zou ontdekken wat ik in de afgelopen jaren allemaal voor maniakale apps heb gestuurd omdat iemand weer eens in mijn buurt walgelijk zat te vreten, als een gek op iets te kauwen, slurpen of zuigen, dan werd ik morgen nog gearresteerd.
Verder kan ik er wel goed mee leven. Want heb er met bekenden / vrienden / familie minder last van. Lijkt me wel lastig als je het heel erg hebt. Je bent altijd de ‘zeikerd’, maar mensen beseffen niet hoe erg het kan storen. Het is niet rationeel, geen keuze.
Ik had ooit een examen voor m’n studie en ik was m’n oordoppen vergeten en ik zat naast een kerel die serieus continu hijgde als een bevallende walrus. Ik kon niks anders horen dan dat, ik werd helemaal gek, focussen werd onmogelijk, kon de vragen niet eens lezen. Ik wilde bijna door die zaal roepen of-ie gvd éven kon stoppen met dat gehijg, maar ja, dat is ook weer zoiets. Het is mijn probleem, niet dat van de ander. Wat kan die man eraan doen dat-ie ademt. En wie zegt dat-ie geen ziekte heeft; dus toen voelde ik me heel gemeen. Maar mijn concentratie werd echt zwaar belemmerd.
Ja, lastig dingetje, misofonie. Ik probeer er meestal maar wat om te lachen maar het is wel een serieus probleem voor veel mensen die eraan lijden, zeker als je er gedoe met je partner over krijgt (hebben m’n ouders ook, m’n moeder trekt het niet als m’n vader een appel eet, en hij wordt dan weer link omdat zij erover zeikt, ‘hoe moet ik volgens jou dánnnn een appel eten, hoeeee?!?’ xD). Drama.
OT: Ik heb migraine. Ik weet niet of het echt voor eeuwig chronisch is, hopelijk gaat het een keer weg, maar het is al heel erg lang onderdeel van m’n leven. Verder nog wat mentale/psychologische issues maar ik zou dat niet perse chronische ‘ziekte’ noemen in mijn geval, ligt er ook aan wat je onder ziekte verstaat trouwens.
