En hulp bieden of ander helpen bij zelfdoding, is indd strafbaar, dat is hier ook zo. Dat doe ik ook niet e. Ik vraag niemands hulp, laat staan ik iemand ermee help.
Beste Nihilist,
Dit doe je misschien niet en is niet je doel, je doel is duidelijk dat je niet meer wil leven, niet zoals het nu is en al een lange tijd is begrijp ik.
Zoals ik al eerder schreef heb je daar alle recht toe.
Alleen doordat je dit eerder al zo duidelijk hebt gemaakt, dacht ik vorig weekend live getuige te zijn van een zelfdoding. 😔
Je beschreef wat je nam, je beschreef wat erin je hoofd en lichaam gebeurde.
Ik kan je vertellen sinds je dit allemaal zo beschreef moet ik er met grote regelmaat aan denken. Gewoon buiten het feit dat het enorm triggert ook vanwege het feit dat ik het allemaal vreselijk verdrietig vind, gewoon omdat ik mens ben.
Snachts zag ik al voor me hoe de ambulances en helikopter bij je voor de deur zouden staan en of ze je dan misschien zouden redden en als dat dan zou zijn, hoe je er dan aan toe zou zijn. In coma, geincubeerd, hersenschade, verlamd? Etc etc.
Ook smorgens was het het eerste waar ik aan dacht. (zou hij er nog zijn)
Ik zit in een groep "Herstel na poging tot zelfdoding." Ik ben enorm geschrokken van de hoeveelheid mensen die daar zitten die enorme schade hebben over gehouden na een poging.
Dus ik denk dat je het wel in een goed perspectief moet blijven zien. (die waarschuwing enzo)
Mensen lezen dat iemand niet meer leven wil en lezen dan vervolgens een soort live verslag van hoe dit gedaan wordt.
Mensen hebben gevoel, je kan niet verwachten dat het niemand wat uitmaakt en helemaal niets doet, toch? 🙂
We zijn geen robots en jammer voor jou, want dat geloof je volgens mij niet meer, maar er zijn ook nog goede mensen. 🙂
En wat betreft je idee om dit in bad te doen. Ik had ooit een vriendin die werkte bij de recherche die me ooit zei, 'doe het alsjeblieft niet met je polsen door in bad, bloed stolt en het is echt vreselijk om dat op te moeten ruimen.'
Zij heeft daar jaren later nog eens emdr behandeling voor moeten hebben.
Dat moet je niet willen, anderen met zo'n shock achter willen laten, of alleen het beeld al voor je naasten... Ongeacht of het hun werk is ofniet, je weet niet wie jou vindt.
Ook ik ben ooit met de voorbereiding bezig geweest, zelfs besproken met m'n naasten. Ook ik voelde hierdoor opluchting, vooral toen m'n moeder zei, probeer nog dat emdr en anders laat ik je gaan. Dan gun ik je rust.
Ook over mij kwam een soort rust/opluchting.
Het gekke was, ik kon dus
wel rust vinden in m'n hoofd. Door de erkenning dat ik mocht voelde ik rust, geen getrek meer etc. Maar zo ontdekte ik dat ik dus wel rust in mezelf kon vinden, het zat er dus wel blijkbaar. Ik moest het alleen even aan iets anders koppelen.
Het onverwachte overlijden van één van m'n beste vrienden waar ik bij was, zorgde er in één klap voor dat het bij mij omdraaide. Ik voelde zoveel intens verdriet en realiseerde me dat in ieder geval één iemand dit ook zou gaan voelen en dat was m'n moeder. En dat wilde ik haar niet aandoen.
Hoe rot ik het ook vond, dat ik dit voelde, omdat het me toen ineens tegenhield, terwijl ik rust had gevonden in m'n keuze, kon ik in ieder geval haar dit niet aandoen.
Daarbij vroeg ik me ook ineens af... Hoe erg vind IK het eigenlijk dat ik haar niet meer zie als ik er niet meer ben. Dat deed eigenlijk ook wel wat met me.
Ik ben dan ook best benieuwd..
Hoe vind jij het dat je je moeder niet meer ziet straks.
Ik begreep dat je wel bij haar geweest bent, dus dat er contact is, vandaar m'n vraag.
Ik blijf je het beste wensen ik hoop alleen wel dat er geen soort live verslag meer komt van een soort van poging, want we zijn allemaal mensen met gevoel, net zoals jij toch? 🙂
En het maakt niet uit wat je voelt, je voelde opluchting en verdriet bij je moeder,je voelt spijt naar je beste vriendin, je voelde pas veel plezier bij het kijken van die Netflix serie, je voelt rust, dus je voelt. 🙂
Trouwens die groep 'Nazorg en Herstel na poging tot zelfdoding' is op Facebook en daar kun je ook anoniem je verhaal doen. Daar zitten mensen die ook op het punt staan niet meer te willen leven etc. Alleen manieren over hoe en wat mag daar niet.
Het is knap dat je nu rust in je hoofd hebt gevonden bij leven, waarschijnlijk door de erkenning van je moeder laatst. Je zou kunnen denken, 'het kan altijd nog.'
Wie weet wat er nog veranderen kan. 🙏🏻
Ik zie jou bijvoorbeeld wel goed zijn voor een hond of kat of ander getraumatiseerd dier uit het asiel. Zoveel diertjes die op veel liefde zitten te wachten en weten hoe het is om getraumatiseerd te zijn en een heel lief baasje zouden wensen. 🙏🏻
Vriendelijke groet en het is een lang verhaal geworden, maar ja, ik heet niet voor niets.. AlwaysTrying. ☺️
(nu nog even 10 minuten twijfelen of ik het durf te plaatsen. 😅)
