Zeker weten. Dit zegt hij zelf ook: "ik heb dit echt zo nu en dan nodig: gewoon even deze luchtigheid, slap geouwehoer, lol".Wat goed is tussen jou en je Bf, en waar ik in mee ga qua mijn goede vriendschap;
Je doet samen leuke dingen. Dat is ook waardevol. Even een avondje niet aan de ellende dingen maar bv potje kaarten met potje bier
Hier ben ik het ook mee eens. Het gaat om de juiste balans.Denk dat het ongezond is om zo sterk terug te vallen op vrienden buiten een advies, een luisterend oor/begrip of bemoedigende woorden om.
Entertainment als gezonde afleiding is natuurlijk ook belangrijk. Ik ga regelmatig uit eten, soms naar de bios of een concert met vrienden. Alleen maar over je eigen ellende praten leidt uiteindelijk ook tot niks. Ik doelde eigenlijk ook meer op het klaar voor je staan (of andersom) wanneer nodig.Wat goed is tussen jou en je Bf, en waar ik in mee ga qua mijn goede vriendschap;
Je doet samen leuke dingen. Dat is ook waardevol. Even een avondje niet aan de ellende dingen maar bv potje kaarten met potje bier
Ook helemaal mee eens.Maar ik heb bijvoorbeeld een complexe PTSS en daar heb ik toch echt wel professionele hulpverlening bij nodig gehad. Vrienden zijn geen hulpverleners en met dat soort diagnoses heb je wel meer nodig dan alleen een vriendschappelijk gesprek.
Het EK zal de afgelopen weken ook een zeer welkome afleiding en onderbreking zijn geweest en nog voor velen.Zeker weten. Dit zegt hij zelf ook: "ik heb dit echt zo nu en dan nodig: gewoon even deze luchtigheid, slap geouwehoer, lol".
Als onderbreking van de maar doorgaande ellende.
Ik zal het je nog sterker vertellen: vriendschap (of liever, sociale contacten) is een voorwaarde voor mentale gezondheid!Dit is een vraag die ik een paar dagen geleden op een ander forum tegenkwam en ik vond het erg interessant.
Voor mij persoonlijk is echte vriendschap heel belangrijk. Vooral denk ik omdat ik vrijwel geen familie meer heb om op terug te vallen. De afgelopen vier jaar zijn door diverse omstandigheden vaak nogal moeilijk voor me geweest (begon dus met Covid en de lockdowns) en ik heb me vaak afgevraagd hoe ik het zonder vrienden had volgehouden. Ik heb een vrij kleine maar wel hechte vriendenkring die goed op de hoogte zijn van mijn problemen en waar ik heel veel mee kan bespreken. Tegelijkertijd sta ik altijd open voor ze als ze bij mij hun hart willen uitstorten.
Het is wel zo dat er een aantal dingen zijn die ik ook met vrienden nooit echt aandurf te bespreken. Dus dan zou therapie een geschikte en aanvullende hulp kunnen zijn. Toch merk ik vrijwel altijd dat een heel goed en open gesprek met een vriend(in) me weer even op het juiste pad kan brengen. Dus vriendschap heeft zeker een bepaalde therapeutische waarde voor me maar ik moet toegeven dat ik op een punt ben beland in mijn leven waar ik therapie als aanvulling waarschijnlijk wel nodig heb.
Mijn vraag is dus of jullie van mening zijn dat echte vriendschap net zo waardevol kan zijn als therapie. En ik bedoel dan voor personen die nog redelijk normaal kunnen functioneren zonder urgente hulp. Want dan is vriendschap een waardevolle aanvulling maar waarschijnlijk niet voldoende.
Bedankt weer voor enige feedback.
Vriendschappen/sociale contacten doen mijzelf erg goed, maar nu denk ik even aan van die wijsgeren uit het Verre Oosten die bijvoorbeeld een jaar lang alleen op een berg zitten en daarbij niemand zien. En er compleet voldaan, zelfs in bliss zijnde uitzien.Ik zal het je nog sterker vertellen: vriendschap (of liever, sociale contacten) is een voorwaarde voor mentale gezondheid!
Niet als enige criterium maar in ieder geval in Westerse klinische psychologie wordt het als een zeer belangrijk onderdeel van mentaal welzijn gerekend. Sterker nog, veel stoornissen worden gedefinieerd door problemen in de sociale omgeving. Daarbij speelt natuurlijk ook een rol dat er in onze samenleving niet zoveel bergtoppen zijn waar je als kluizenaar een jaar kunt vertoeven zonder iemand tegen te komen.Vriendschappen/sociale contacten doen mijzelf erg goed, maar nu denk ik even aan van die wijsgeren uit het Verre Oosten die bijvoorbeeld een jaar lang alleen op een berg zitten en daarbij niemand zien. En er compleet voldaan, zelfs in bliss zijnde uitzien.
Dat lijkt mij niet het leven voor mij, maar ik vraag me dus af of dat per definitie waar is, wat je hier zegt.
Ergens ook niet gek, sinds onze westerse samenleving erg extravert gericht is: je moet erop uit, je onder de mensen bevinden, dingen buiten jezelf vinden. Dat is wat ons van jongs af aan wordt geleerd.Niet als enige criterium maar in ieder geval in Westerse klinische psychologie wordt het als een zeer belangrijk onderdeel van mentaal welzijn gerekend. Sterker nog, veel stoornissen worden gedefinieerd door problemen in de sociale omgeving.
Haha ja.Daarbij speelt natuurlijk ook een rol dat er in onze samenleving niet zoveel bergtoppen zijn waar je als kluizenaar een jaar kunt vertoeven zonder iemand tegen te komen.
Ja maar waar ik benieuwd naar ben is hoe iemand die dus niet vanuit bovengenoemd Westers perspectief komt, reageert op zo'n "sociaal isolement".Verder ben ik met je eens dat eenzaamheid een gunstige omstandigheid kan zijn voor spirituele groei. Maar een retraîte is wel wat anders dan een leven in de samenleving zonder zinvolle sociale contacten. Dan heb je het over sociaal isolement en juist die omstandigheid wordt met veel mentale problemen in verband gebracht.
Uiteindelijk was een groot deel van de zelfverwezenlijking van de Boeddha ook dat hij andere mensen kon leren over dingen als lijden en zijn. Dus hij was (deels) afhankelijk van een sociale context voor zelfverwezenlijking, ondanks een verlichte staat waarin je dat ogenschijnlijk van de hand doet.Ergens ook niet gek, sinds onze westerse samenleving erg extravert gericht is: je moet erop uit, je onder de mensen bevinden, dingen buiten jezelf vinden. Dat is wat ons van jongs af aan wordt geleerd.
Terwijl dat in (sommige) Oosterse landen wat anders ligt.
Haha ja.
Ja maar waar ik benieuwd naar ben is hoe iemand die dus niet vanuit bovengenoemd Westers perspectief komt, reageert op zo'n "sociaal isolement".
Dat denk ik ook wel en zo ervaar ik het zelf ook. De meesten schijnbaar hetzelfde.Lang verhaal kort: misschien zijn enkelen gelukkig met alleen zijn, maar voor de overgrote meerderheid is sociale embedding een belangrijk aspect van wat een nuttig en plezierig leven maakt.
Een enorme valkuil die altijd op de loer ligt en waar de meesten weleens intrappen. Eternal vigilance is required.Een valkuil is natuurlijk dat je afhankelijk wordt van anderen voor je geluk; dat is weer een brug te ver.
Dit!Ik zal het je nog sterker vertellen: vriendschap (of liever, sociale contacten) is een voorwaarde voor mentale gezondheid!
Helemaal mee eens. Ik zie vrienden dan ook meer als een waardevolle aanvulling van je dagelijkse problemen. Maar dat is voor heel veel mensen niet voldoende.Even op de beginvraag, ik heb een ´vriend´ die op een gegeven moment zijn therapie afschaalde en zei: Ik heb jou nog.
Dat is heel tricky, een vriend is echt iets anders dan een therapeut. Als het goed is kunnen vrienden je helpen bij de positieve dingen zoals sport, leuke dingen doen, etc etc. En met sommige goede vrienden kun je ook echt een goed gesprek voeren maar ik vind dat je wel hulpverlening achter de hand zou moeten hebben voor crisissituaties. Als je zeg maar onder behandeling bent en crisisgevoelig.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."