Kan vriendschap net zo waardevol zijn als therapie?

Overigens is er ook een radicale tak van de psychiatrie die wil afwijken van de huidige problem-centered aanpak, en in plaats daarvan wil kijken naar wat mensen wél kunnen om dan een sociale omgeving te bieden die daar ondersteunend aan is. Ik ben zelf ook aanhanger van zo'n aanpak. Je gaat dan een beetje naar het idee van dagbesteding op zorgboerderijen. Misschien niet het beste voorbeeld gezien de recente misstanden die aan het licht (zijn ge)komen. Maar het idee wat erachter zit is duidelijk dat van mensen verbinden met een sociale omgeving om zo het mentaal welzijn te verbeteren. Dat werkt een stuk beter dan antidepressiva slikken.

Neo-Shulginist zei:

Niet als enige criterium maar in ieder geval in Westerse klinische psychologie wordt het als een zeer belangrijk onderdeel van mentaal welzijn gerekend. Sterker nog, veel stoornissen worden gedefinieerd door problemen in de sociale omgeving.

Klik om te vergroten...

Ergens ook niet gek, sinds onze westerse samenleving erg extravert gericht is: je moet erop uit, je onder de mensen bevinden, dingen buiten jezelf vinden. Dat is wat ons van jongs af aan wordt geleerd.

Terwijl dat in (sommige) Oosterse landen wat anders ligt.

Neo-Shulginist zei:

Daarbij speelt natuurlijk ook een rol dat er in onze samenleving niet zoveel bergtoppen zijn waar je als kluizenaar een jaar kunt vertoeven zonder iemand tegen te komen.

Klik om te vergroten...

Haha ja.

Neo-Shulginist zei:

Verder ben ik met je eens dat eenzaamheid een gunstige omstandigheid kan zijn voor spirituele groei. Maar een retraîte is wel wat anders dan een leven in de samenleving zonder zinvolle sociale contacten. Dan heb je het over sociaal isolement en juist die omstandigheid wordt met veel mentale problemen in verband gebracht.

Klik om te vergroten...

Ja maar waar ik benieuwd naar ben is hoe iemand die dus niet vanuit bovengenoemd Westers perspectief komt, reageert op zo'n "sociaal isolement".

Mindless zei:

Ergens ook niet gek, sinds onze westerse samenleving erg extravert gericht is: je moet erop uit, je onder de mensen bevinden, dingen buiten jezelf vinden. Dat is wat ons van jongs af aan wordt geleerd.

Terwijl dat in (sommige) Oosterse landen wat anders ligt.


Haha ja.


Ja maar waar ik benieuwd naar ben is hoe iemand die dus niet vanuit bovengenoemd Westers perspectief komt, reageert op zo'n "sociaal isolement".

Klik om te vergroten...

Uiteindelijk was een groot deel van de zelfverwezenlijking van de Boeddha ook dat hij andere mensen kon leren over dingen als lijden en zijn. Dus hij was (deels) afhankelijk van een sociale context voor zelfverwezenlijking, ondanks een verlichte staat waarin je dat ogenschijnlijk van de hand doet.

Lang verhaal kort: misschien zijn enkelen gelukkig met alleen zijn, maar voor de overgrote meerderheid is sociale embedding een belangrijk aspect van wat een nuttig en plezierig leven maakt. Een valkuil is natuurlijk dat je afhankelijk wordt van anderen voor je geluk; dat is weer een brug te ver.

Neo-Shulginist zei:

Lang verhaal kort: misschien zijn enkelen gelukkig met alleen zijn, maar voor de overgrote meerderheid is sociale embedding een belangrijk aspect van wat een nuttig en plezierig leven maakt.

Klik om te vergroten...

Dat denk ik ook wel en zo ervaar ik het zelf ook. De meesten schijnbaar hetzelfde.

Neo-Shulginist zei:

Een valkuil is natuurlijk dat je afhankelijk wordt van anderen voor je geluk; dat is weer een brug te ver.

Klik om te vergroten...

Een enorme valkuil die altijd op de loer ligt en waar de meesten weleens intrappen. Eternal vigilance is required.

Even op de beginvraag, ik heb een ´vriend´ die op een gegeven moment zijn therapie afschaalde en zei: Ik heb jou nog.

Dat is heel tricky, een vriend is echt iets anders dan een therapeut. Als het goed is kunnen vrienden je helpen bij de positieve dingen zoals sport, leuke dingen doen, etc etc. En met sommige goede vrienden kun je ook echt een goed gesprek voeren maar ik vind dat je wel hulpverlening achter de hand zou moeten hebben voor crisissituaties. Als je zeg maar onder behandeling bent en crisisgevoelig.

Ik praat nu even vanuit mijn eigen situatie omdat ik zelf in een kliniek geraakt ben wegens crisis en er slecht tegen kan als mensen dan komen met hun eigen gedoetjes. Come on ik ben ziek, bel je psychiater als je ergens last van hebt.

Ok dat is mijn eigen ding even. Vrienden zijn vrienden en geen hulpverleners. Andersom kan ik mij storen aan hulpverlening die al te amicaal wordt.

Gisteren met een goede, ernstig zieke vriend naar een medisch psycholoog geweest. Hij vroeg me erbij te blijven. Het was waardevol. Daarnaast deed de psycholoog precies wat een goede vriend(in)ook doet: luisteren. Terugkomend op de vraag van TS: ik denk dat vrienden een therapeut kunnen vervangen. Uiteindelijk moet je toch zelf met je shit aan de slag (of niet). Niemand kan dat voor je doen. Een mooie metafoor vond ik dat een collega van mij vitality coach werd en na een jaar teleurgesteld terugkwam. 'Het is trekken aan een dood paard'. Beweging is een wezenlijk onderdeel van je welbevinden. Dat moet jezelf doen, dat kan de coach niet voor jou doen. En natuurlijk is professionele hulp prima, maar stiekem weten we allemaal: we moeten het ZELF doen.

Aan de ene kant eens... aan de andere kant, je kunt ook ZELF zoeken naar een professional waar je wat aan hebt. Ligt er ook aan wat je hebt. Ik heb mijn bipolariteit levenslang en kan bij een evt psychose eigenlijk niet verlangen dat een vriendin me daar doorheen sleept. Die heeft in principe ook niet de benodigde medicatie voor mij.
Dat van beweging ben ik sowieso met je eens. Maar mijn (goede) arts vindt ook dat eigenlijk alles begint met beweging en dan letterlijk lichaamsbeweging.

Neo-Shulginist zei:

Ik zal het je nog sterker vertellen: vriendschap (of liever, sociale contacten) is een voorwaarde voor mentale gezondheid!

Klik om te vergroten...

Dit!

Alinde zei:

Even op de beginvraag, ik heb een ´vriend´ die op een gegeven moment zijn therapie afschaalde en zei: Ik heb jou nog.

Dat is heel tricky, een vriend is echt iets anders dan een therapeut. Als het goed is kunnen vrienden je helpen bij de positieve dingen zoals sport, leuke dingen doen, etc etc. En met sommige goede vrienden kun je ook echt een goed gesprek voeren maar ik vind dat je wel hulpverlening achter de hand zou moeten hebben voor crisissituaties. Als je zeg maar onder behandeling bent en crisisgevoelig.

Klik om te vergroten...

Helemaal mee eens. Ik zie vrienden dan ook meer als een waardevolle aanvulling van je dagelijkse problemen. Maar dat is voor heel veel mensen niet voldoende.

En mij lijkt het ook niet gezond dat je of vrienden als je therapeut gaat zien en andersom. Ik heb die fout onlangs zelf gemaakt met twee vrienden die heel toevallig in een heel kort tijdbestek gingen scheiden. Je beseft dan eigenlijk pas goed dat je ook nog aan jezelf moet denken als je ook het een en ander mankeert. Gelukkig beseften mijn vrienden dat allebei zelf ook na een tijdje zonder dat ik daar iets over gezegd.

Neo-Shulginist zei:

Maar het idee wat erachter zit is duidelijk dat van mensen verbinden met een sociale omgeving om zo het mentaal welzijn te verbeteren. Dat werkt een stuk beter dan antidepressiva slikken.

Klik om te vergroten...

Dit vind ik heel belangrijk en ik denk ook dat het veel beter zou werken dan welk antidepressiva slikken dan ook. Mensen die zwaar depressief zijn hebben vaak de neiging zich te isoleren van de buitenwereld. Ik dus ook. Maar een sociale omgeving is volgens mij ook heel noodzakelijk voor vrijwel iedereen.

papahet zei:

En natuurlijk is professionele hulp prima, maar stiekem weten we allemaal: we moeten het ZELF doen.

Klik om te vergroten...

Ik denk juist dat allebei prima is. Therapie werkt alleen maar als je het zelf wilt en bereid ben mee te werken. Maar het kan je wel goede inzichten in jezelf en gedrag geven en sommige mensen hebben nu eenmaal echt professionele hulp nodig. Ik blijf verder wel van mening dat antidepressiva te snel worden voorgeschreven.

Neo-Shulginist zei:

Lang verhaal kort: misschien zijn enkelen gelukkig met alleen zijn, maar voor de overgrote meerderheid is sociale embedding een belangrijk aspect van wat een nuttig en plezierig leven maakt. Een valkuil is natuurlijk dat je afhankelijk wordt van anderen voor je geluk; dat is weer een brug te ver.

Klik om te vergroten...

Ik kan me ook niet goed voorstellen dat veel mensen gelukkig zijn als ze altijd alleen zijn. Een paar dagen in eenzaamheid doorbrengen vind ik prima maar een week zonder enig sociaal contact vind ik toch erg lang. En soms is een praatje met iemand in een winkel of met collega op werk al voldoende om me iets beter te voelen. Waarmee ik maar wil aangeven dat ik sociaal contact erg belangrijk vind en waarschijnlijk denkt vrijwel iedereen er zo over.

debkb zei:

Wat @Sally Tessio zegt (en in het verlengde dus van @Perenijsje & @FredKroket. Daaraan toegevoegd: vriendschappen zijn (als het goed is) al waardevol om hele andere zaken. Samen dingen doen, lol trappen, hangen, gesprekken over niets en alles etc. Therapie is veel meer 'werk', en je therapeut begeleidt je daarbij. Als je iets soortgelijks binnen een vriendschap gaat zoeken, wordt het al snel ingewikkeld omdat de rollen diffuus worden. Van je therapeut wil je dat hij/zij/hen je kan aanspreken op je verantwoordelijkheid en jullie afspraken. Van je vriendschap wil je dat men aan jouw kant staat. Er komen momenten dat die twee functies elkaar slecht verdragen... Wat doet dat met je vriendschap als je die ook gebruikt (misbruikt?) voor therapie?

Wat niet wil zeggen dat vrienden elkaar niet kunnen/moeten helpen met luisterend oor, advies etc. Maar wel goed om in de gaten te houden door zowel de vragende als de dragende partij in een vriendschap: hoeveel pak je zelf op, en wanneer wordt het tijd om een professional in te schakelen?

Klik om te vergroten...

Ik ben het helemaal met je eens.

papahet zei:

Dat moet jezelf doen, dat kan de coach niet voor jou doen. En natuurlijk is professionele hulp prima, maar stiekem weten we allemaal: we moeten het ZELF doen.

Klik om te vergroten...

Als het goed is, weet die professionele hulp dat zelf ook goed. Ze hebben een begeleidende rol. Maar als je zelf als patiënt niet beter wílt worden (dit kan ook onbewust zijn) zul je ook niet beter worden.

Het is apart, wij mensen zeggen vaak liefde, vrijheid, geluk, etc. te willen, maar zijn daar eigenlijk doodsbang voor, omdat dit alles de waarheid: onze schaduwkant bloot zal leggen. Dus saboteren we onszelf daarin op allerlei manieren.

Een goede professional doorziet die dingen en kan zijn patiënt begeleiden naar eerst beter wíllen worden. Accepteren eerst naar die schaduw te kijken.

Imo.

Door therapie heb ik beter leren praten over mijn gevoelens en daarnaast beter leren luisteren naar mijn vrienden. In die zin heeft therapie geholpen om mijn vriendschappen waardevoller te maken.

Daarnaast: therapie is tijdelijk van aard met als uiteindelijke doel om jou zelfredzaam te maken. Onderdeel van die zelfredzaamheid is dat je je gevoelens kunt delen met vrienden en daar steun in kunt vinden. En wat terug kunt betekenen voor je vrienden. Die wederkerigheid maakt de vriendschap.

Ook is het goed om te beseffen dat therapie altijd een professionele relatie betreft. In een goede therapeutische relatie zit er geen emotionele binding tussen de therapeut en jou als cliënt. Dat is fundamenteel anders dan in een vriendschap. De vriendschap is immers gestoeld op een diep sociaal-emotionele connectie.

Damius zei:

Door therapie heb ik beter leren praten over mijn gevoelens en daarnaast beter leren luisteren naar mijn vrienden. In die zin heeft therapie geholpen om mijn vriendschappen waardevoller te maken.

Daarnaast: therapie is tijdelijk van aard met als uiteindelijke doel om jou zelfredzaam te maken. Onderdeel van die zelfredzaamheid is dat je je gevoelens kunt delen met vrienden en daar steun in kunt vinden. En wat terug kunt betekenen voor je vrienden. Die wederkerigheid maakt de vriendschap.

Ook is het goed om te beseffen dat therapie altijd een professionele relatie betreft. In een goede therapeutische relatie zit er geen emotionele binding tussen de therapeut en jou als cliënt. Dat is fundamenteel anders dan in een vriendschap. De vriendschap is immers gestoeld op een diep sociaal-emotionele connectie.

Klik om te vergroten...

Wow wat een top antwoord is dit.
200 procent waarheid

Brakka Mang zei:

Verbinding door vriendschap kan heel therapeutisch werken maar professionele therapie op basis van aanwezige problematiek is natuurlijk wel heel wat anders. Ligt er echt aan wat er speelt. Vriendschap , of je moet bevriend zijn met een therapeut 😜, is er niet op gericht om de kern van me problematiek te doorgronden en te behandelen.

Klik om te vergroten...

Zie vriendschap maar meer als een soms goede aanvulling op therapie. Ik denk dat we het hierover in deze thread wel eens kunnen zijn.

FredKroket zei:

Vrienden zijn geen hulpverleners.

Klik om te vergroten...

Klopt natuurlijk ook. Ik ga mijn topic dan ook een beetje aanpassen.

Dit is een vraag die ik een paar dagen geleden op een ander forum tegenkwam en ik vond het erg interessant.

Voor mij persoonlijk is echte vriendschap heel belangrijk. Vooral denk ik omdat ik vrijwel geen familie meer heb om op terug te vallen. De afgelopen vier jaar zijn door diverse omstandigheden vaak nogal moeilijk voor me geweest (begon dus met Covid en de lockdowns) en ik heb me vaak afgevraagd hoe ik het zonder vrienden had volgehouden. Ik heb een vrij kleine maar wel hechte vriendenkring die goed op de hoogte zijn van mijn problemen en waar ik heel veel mee kan bespreken. Tegelijkertijd sta ik altijd open voor ze als ze bij mij hun hart willen uitstorten.

Het is wel zo dat er een aantal dingen zijn die ik ook met vrienden nooit echt aandurf te bespreken. Dus dan zou therapie een geschikte en aanvullende hulp kunnen zijn. Toch merk ik vrijwel altijd dat een heel goed en open gesprek met een vriend(in) me weer even op het juiste pad kan brengen. Dus vriendschap heeft zeker een bepaalde therapeutische waarde voor me maar ik moet toegeven dat ik op een punt ben beland in mijn leven waar ik therapie als aanvulling waarschijnlijk wel nodig heb.

Mijn vraag is dus of jullie van mening zijn dat echte vriendschap net zo waardevol kan zijn als therapie. En ik bedoel dan voor personen die nog redelijk normaal kunnen functioneren zonder urgente hulp. Want dan is vriendschap een waardevolle aanvulling maar waarschijnlijk niet voldoende.

Bedankt weer voor enige feedback.

Deadwing zei:

Dit is een vraag die ik een paar dagen geleden op een ander forum tegenkwam en ik vond het erg interessant.

Voor mij persoonlijk is echte vriendschap heel belangrijk. Vooral denk ik omdat ik vrijwel geen familie meer heb om op terug te vallen. De afgelopen vier jaar zijn door diverse omstandigheden vaak nogal moeilijk voor me geweest (begon dus met Covid en de lockdowns) en ik heb me vaak afgevraagd hoe ik het zonder vrienden had volgehouden. Ik heb een vrij kleine maar wel hechte vriendenkring die goed op de hoogte zijn van mijn problemen en waar ik heel veel mee kan bespreken. Tegelijkertijd sta ik altijd open voor ze als ze bij mij hun hart willen uitstorten.

Het is wel zo dat er een aantal dingen zijn die ik ook met vrienden nooit echt aandurf te bespreken. Dus dan zou therapie een geschikte en aanvullende hulp kunnen zijn. Toch merk ik vrijwel altijd dat een heel goed en open gesprek met een vriend(in) me weer even op het juiste pad kan brengen. Dus vriendschap heeft zeker een bepaalde therapeutische waarde voor me maar ik moet toegeven dat ik op een punt ben beland in mijn leven waar ik therapie als aanvulling waarschijnlijk wel nodig heb.

Bedankt weer voor enige feedback.

Klik om te vergroten...

Zeker weten!

Ik heb een paar echte vrienden en 1 ervan steekt daar nog bovenuit als long time BFF (als ik het even in hedendaagse taal zou zeggen). Met hem kan ik werkelijk álles bespreken. Het gaat tegenwoordig helaas meestal over hem omdat het niet goed gaat in zijn thuissituatie. Hij zegt er enorm veel aan te hebben om hierover met mij te kunnen praten. Maar het is ook andersom geweest.

Therapie heeft zeker zijn plek, maar ik denk dat je met een paar of slechts 1 echte vriend al veel kunt doen wat dan met therapie niet meer hoeft. Al helemaal in combinatie met goede zelfreflectie en zelfliefde.