Vriendschappen/sociale contacten doen mijzelf erg goed, maar nu denk ik even aan van die wijsgeren uit het Verre Oosten die bijvoorbeeld een jaar lang alleen op een berg zitten en daarbij niemand zien. En er compleet voldaan, zelfs in bliss zijnde uitzien.Ik zal het je nog sterker vertellen: vriendschap (of liever, sociale contacten) is een voorwaarde voor mentale gezondheid!
Niet als enige criterium maar in ieder geval in Westerse klinische psychologie wordt het als een zeer belangrijk onderdeel van mentaal welzijn gerekend. Sterker nog, veel stoornissen worden gedefinieerd door problemen in de sociale omgeving. Daarbij speelt natuurlijk ook een rol dat er in onze samenleving niet zoveel bergtoppen zijn waar je als kluizenaar een jaar kunt vertoeven zonder iemand tegen te komen.Vriendschappen/sociale contacten doen mijzelf erg goed, maar nu denk ik even aan van die wijsgeren uit het Verre Oosten die bijvoorbeeld een jaar lang alleen op een berg zitten en daarbij niemand zien. En er compleet voldaan, zelfs in bliss zijnde uitzien.
Dat lijkt mij niet het leven voor mij, maar ik vraag me dus af of dat per definitie waar is, wat je hier zegt.
Ergens ook niet gek, sinds onze westerse samenleving erg extravert gericht is: je moet erop uit, je onder de mensen bevinden, dingen buiten jezelf vinden. Dat is wat ons van jongs af aan wordt geleerd.Niet als enige criterium maar in ieder geval in Westerse klinische psychologie wordt het als een zeer belangrijk onderdeel van mentaal welzijn gerekend. Sterker nog, veel stoornissen worden gedefinieerd door problemen in de sociale omgeving.
Haha ja.Daarbij speelt natuurlijk ook een rol dat er in onze samenleving niet zoveel bergtoppen zijn waar je als kluizenaar een jaar kunt vertoeven zonder iemand tegen te komen.
Ja maar waar ik benieuwd naar ben is hoe iemand die dus niet vanuit bovengenoemd Westers perspectief komt, reageert op zo'n "sociaal isolement".Verder ben ik met je eens dat eenzaamheid een gunstige omstandigheid kan zijn voor spirituele groei. Maar een retraîte is wel wat anders dan een leven in de samenleving zonder zinvolle sociale contacten. Dan heb je het over sociaal isolement en juist die omstandigheid wordt met veel mentale problemen in verband gebracht.
Uiteindelijk was een groot deel van de zelfverwezenlijking van de Boeddha ook dat hij andere mensen kon leren over dingen als lijden en zijn. Dus hij was (deels) afhankelijk van een sociale context voor zelfverwezenlijking, ondanks een verlichte staat waarin je dat ogenschijnlijk van de hand doet.Ergens ook niet gek, sinds onze westerse samenleving erg extravert gericht is: je moet erop uit, je onder de mensen bevinden, dingen buiten jezelf vinden. Dat is wat ons van jongs af aan wordt geleerd.
Terwijl dat in (sommige) Oosterse landen wat anders ligt.
Haha ja.
Ja maar waar ik benieuwd naar ben is hoe iemand die dus niet vanuit bovengenoemd Westers perspectief komt, reageert op zo'n "sociaal isolement".
Dat denk ik ook wel en zo ervaar ik het zelf ook. De meesten schijnbaar hetzelfde.Lang verhaal kort: misschien zijn enkelen gelukkig met alleen zijn, maar voor de overgrote meerderheid is sociale embedding een belangrijk aspect van wat een nuttig en plezierig leven maakt.
Een enorme valkuil die altijd op de loer ligt en waar de meesten weleens intrappen. Eternal vigilance is required.Een valkuil is natuurlijk dat je afhankelijk wordt van anderen voor je geluk; dat is weer een brug te ver.
Dit!Ik zal het je nog sterker vertellen: vriendschap (of liever, sociale contacten) is een voorwaarde voor mentale gezondheid!
Helemaal mee eens. Ik zie vrienden dan ook meer als een waardevolle aanvulling van je dagelijkse problemen. Maar dat is voor heel veel mensen niet voldoende.Even op de beginvraag, ik heb een ´vriend´ die op een gegeven moment zijn therapie afschaalde en zei: Ik heb jou nog.
Dat is heel tricky, een vriend is echt iets anders dan een therapeut. Als het goed is kunnen vrienden je helpen bij de positieve dingen zoals sport, leuke dingen doen, etc etc. En met sommige goede vrienden kun je ook echt een goed gesprek voeren maar ik vind dat je wel hulpverlening achter de hand zou moeten hebben voor crisissituaties. Als je zeg maar onder behandeling bent en crisisgevoelig.
Dit vind ik heel belangrijk en ik denk ook dat het veel beter zou werken dan welk antidepressiva slikken dan ook. Mensen die zwaar depressief zijn hebben vaak de neiging zich te isoleren van de buitenwereld. Ik dus ook. Maar een sociale omgeving is volgens mij ook heel noodzakelijk voor vrijwel iedereen.Maar het idee wat erachter zit is duidelijk dat van mensen verbinden met een sociale omgeving om zo het mentaal welzijn te verbeteren. Dat werkt een stuk beter dan antidepressiva slikken.
Ik denk juist dat allebei prima is. Therapie werkt alleen maar als je het zelf wilt en bereid ben mee te werken. Maar het kan je wel goede inzichten in jezelf en gedrag geven en sommige mensen hebben nu eenmaal echt professionele hulp nodig. Ik blijf verder wel van mening dat antidepressiva te snel worden voorgeschreven.En natuurlijk is professionele hulp prima, maar stiekem weten we allemaal: we moeten het ZELF doen.
Ik kan me ook niet goed voorstellen dat veel mensen gelukkig zijn als ze altijd alleen zijn. Een paar dagen in eenzaamheid doorbrengen vind ik prima maar een week zonder enig sociaal contact vind ik toch erg lang. En soms is een praatje met iemand in een winkel of met collega op werk al voldoende om me iets beter te voelen. Waarmee ik maar wil aangeven dat ik sociaal contact erg belangrijk vind en waarschijnlijk denkt vrijwel iedereen er zo over.Lang verhaal kort: misschien zijn enkelen gelukkig met alleen zijn, maar voor de overgrote meerderheid is sociale embedding een belangrijk aspect van wat een nuttig en plezierig leven maakt. Een valkuil is natuurlijk dat je afhankelijk wordt van anderen voor je geluk; dat is weer een brug te ver.
Ik ben het helemaal met je eens.Wat @Sally Tessio zegt (en in het verlengde dus van @Perenijsje & @FredKroket. Daaraan toegevoegd: vriendschappen zijn (als het goed is) al waardevol om hele andere zaken. Samen dingen doen, lol trappen, hangen, gesprekken over niets en alles etc. Therapie is veel meer 'werk', en je therapeut begeleidt je daarbij. Als je iets soortgelijks binnen een vriendschap gaat zoeken, wordt het al snel ingewikkeld omdat de rollen diffuus worden. Van je therapeut wil je dat hij/zij/hen je kan aanspreken op je verantwoordelijkheid en jullie afspraken. Van je vriendschap wil je dat men aan jouw kant staat. Er komen momenten dat die twee functies elkaar slecht verdragen... Wat doet dat met je vriendschap als je die ook gebruikt (misbruikt?) voor therapie?
Wat niet wil zeggen dat vrienden elkaar niet kunnen/moeten helpen met luisterend oor, advies etc. Maar wel goed om in de gaten te houden door zowel de vragende als de dragende partij in een vriendschap: hoeveel pak je zelf op, en wanneer wordt het tijd om een professional in te schakelen?
Als het goed is, weet die professionele hulp dat zelf ook goed. Ze hebben een begeleidende rol. Maar als je zelf als patiënt niet beter wílt worden (dit kan ook onbewust zijn) zul je ook niet beter worden.Dat moet jezelf doen, dat kan de coach niet voor jou doen. En natuurlijk is professionele hulp prima, maar stiekem weten we allemaal: we moeten het ZELF doen.
Door therapie heb ik beter leren praten over mijn gevoelens en daarnaast beter leren luisteren naar mijn vrienden. In die zin heeft therapie geholpen om mijn vriendschappen waardevoller te maken.
Daarnaast: therapie is tijdelijk van aard met als uiteindelijke doel om jou zelfredzaam te maken. Onderdeel van die zelfredzaamheid is dat je je gevoelens kunt delen met vrienden en daar steun in kunt vinden. En wat terug kunt betekenen voor je vrienden. Die wederkerigheid maakt de vriendschap.
Ook is het goed om te beseffen dat therapie altijd een professionele relatie betreft. In een goede therapeutische relatie zit er geen emotionele binding tussen de therapeut en jou als cliënt. Dat is fundamenteel anders dan in een vriendschap. De vriendschap is immers gestoeld op een diep sociaal-emotionele connectie.
Zie vriendschap maar meer als een soms goede aanvulling op therapie. Ik denk dat we het hierover in deze thread wel eens kunnen zijn.Verbinding door vriendschap kan heel therapeutisch werken maar professionele therapie op basis van aanwezige problematiek is natuurlijk wel heel wat anders. Ligt er echt aan wat er speelt. Vriendschap , of je moet bevriend zijn met een therapeut 😜, is er niet op gericht om de kern van me problematiek te doorgronden en te behandelen.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."