De psychologie wordt als vakgebied geplaagd met een replicatiecrisis die het gevolg is van invalide conceptualiseringen. Met andere woorden: Psychologie als vakgebied werkt met concepten, maar de meetinstrumenten meten eigenlijk andere dingen dan de concepten zelf. Dat is dus het punt wat Peterson (vind ik) goed uitlegt in de video: dat ADHD nogal overlap vertoont met kenmerken zoals extraversie, creativiteit, en disagreeableness. Daar komt bij dat bij de diagnose ADHD helemaal niet getoetst wordt of er inderdaad sprake is van een neurologisch deficiet. Toch is dat wel de aanname bij een diagnose, en worden er medicijnen voorgeschreven die op de lange termijn juist zo'n neurologisch deficiet veroorzaken. Met Peterson ben ik dus eens dat we veel beter aandacht voor de omgeving kunnen hebben, hoe we die ondersteunend maken aan creatieve en extraverte mensen. Het schoolsysteem is echter gebaseerd op veel stil zitten en netjes opschrijven wat de leraar zegt.
Psychology is currently facing a multilayered crisis stemming from the fact that the results of many psychological studies cannot be replicated (replication crisis), that psychological research has neglected cross-cultural and cross-temporal variation (universality crisis), and that many...
pubmed.ncbi.nlm.nih.gov
Zoals in de bovenstaande reactie uitgelegd ben ik ook geen fan van het categorische verschil tussen mannen en vrouwen.
Daarnaast denk ik dat er zeker wat te zeggen valt voor de psychiatrie als een machtsmiddel doordat het definieert welke mensen als gezond mogen worden gezien. Maar goed ik weet inmiddels dat je geen fan bent van zulke perspectieven dus let's agree to disagree op dat punt
![:wink:]()
Oke grappig. Want dat heb ik hem wel horen zeggen, maar was niet het punt dat Ăk uit zijn betoog haaldeđ Het klonk echt als âalles is mis met de maatschappij en niks is mis met met de mensen en och wat zijn jongetjes toch ziekigâ. Maar dan ga je m.i. wel voorbij aan het feit dat ad(h)d breinen wel degelijk anders werken. En daar valt best mee-/omheen te werken, maar elke context is maar in bepaalde mate maakbaar.
En ik heb juist wel heel erg meegekregen bij en met mijn diagnose dat ik helemaal niet âongezondâ ben. Maar ook dat ik niet per se pas in het standaard plaatje van wat je over jezelf krijgt aangeleerd. En door jezelf beter te leren kennen en in die verschillende contexten te kunnen plaatsen, wordt het wel Ă©cht makkelijker. Ik heb jĂșĂst heel erg goed geleerd waar ik goed in ben, waarin anderen mij waarderen, waar ik energie van krijg. Hierdoor kan ik de mindere kanten beter hebben: zonder het een ook niet het ander. Ja sorry maar als ik mezelf niet die diagnose had gegund, had het nog jaren geduurd dat te leren. Bij mijn diagnose dag zei de psychiater ook: âEigenlijk twijfelen we er niet aan dat jij adhd hebt. Maar je hebt een relatie, een master diploma, een eigen huis. Wat doe je hier?â Toen ik zei dat ik nooit kinderen zou kunnen krijgen als het gaat hoe het nu gaat, en ik zeker wist dat ik niet ver van depressie of overspanning afzat, begrepen ze wat ik nodig had.
Ik heb dus ook heel lang zonder diagnose rondgelopen. Broertje, zusje Ă©n papa werden wel gediagnosticeerd dus ergens wist ik het ook allang. En alles ging ook van het leie chaotische dakje, tot ik op een bepaald punt helemaal vastliep. Daar was ik Ă©cht niet uitgekomen zonder mijn behandeling. En mediacatie, hoewel ik daar erg skeptisch over was, was daar ook gewoon een belangrijk onderdeel van. Ik denk dat de meesten mensen op het spectrum een keer in hun leven op zoân punt komen, tenzij ze Ă©cht altijd een perfecte context hebben (gehad).
Dat is dus het punt wat Peterson (vind ik) goed uitlegt in de video: dat ADHD nogal overlap vertoont met kenmerken zoals extraversie, creativiteit, en disagreeableness. Daar komt bij dat bij de diagnose ADHD helemaal niet getoetst wordt of er inderdaad sprake is van een neurologisch deficiet. Toch is dat wel de aanname bij een diagnose, en worden er medicijnen voorgeschreven die op de lange termijn juist zo'n neurologisch deficiet veroorzaken. Met Peterson ben ik dus eens dat we veel beter aandacht voor de omgeving kunnen hebben, hoe we die ondersteunend maken aan creatieve en extraverte mensen. Het schoolsysteem is echter gebaseerd op veel stil zitten en netjes opschrijven wat de leraar zegt.
Dit kan ik inderdaad wel volgen. Ik heb dus tijdens de behandeling ook extreem veel aandacht gehad voor mijn omgeving, mijn zelfbeeld, en hoe je daar te plaatsen. En zoals ik al zei, dat is met uitstek het belangrijkste geweest voor mij. Maar mijn medicatie werkt óók gewoon heel goed en helpt me echt, vooral de eerste helft van de dag. Het is niet âgooi er een pilletje in en doe er een strikje omâ, integendeel. Je moet er Ă©cht zelf nog wat mee doen, maar dat wordt wel makkelijker door mijn medicatie. Mijn rij instructrice valt het metĂ©Ă©n op als ik ze vergeten ben. En het verkeer blijft het verkeer, waarbij ik bij voorkeur liever niemand doodrij. Dus is het dan zo erg daar medicatie bij nodig te hebben, zo lang ik me daar goed bij voel?
Ik ben pas een jaar gediagnosticeerd dus mijn behandeling is nog niet zo lang geleden. En ik wil ook graag ooit weer zonder medicatie, want het blijft legale pep (zo blijf ik het ook steevast noemen, om met beide beentjes op de grond te blijven). Maar ik heb wel echt grote stappen gemaakt sindsdien en nogsteeds, ook nu ik geen cgt meer heb.
Daarnaast, er is ook gewoon nog geen goede methode om dat neurologische deficiet aan te tonen. Ik geloof wel dat ze dat doen zodra dat mogelijk is. Maar het stellen van de diagnose is inmiddels wel behoorlijk veranderd en gaat verder dan âhoe reageer je op medicatieâ.
Klopt. Een wandeling in de natuur bijvoorbeeld helpt mij vrijwel altijd om rustig te worden en "mindful". Ik zie meditatie ook niet als een wondermiddel hoor. Het 'leven in het hier en nu' is in principe altijd en overal toepasbaar. Al is dat in een hele drukke en hectische samenleving heel moeilijk uit te voeren. Dus dan kun je vind ik beter mediteren.
Haha ja precies! Maar duurde even voor ik dat begreep. Veel gefrustreerde sessies met mân ogen dicht gezetenđ Ik heb jĂșĂst een beetje ruis om me heen nodig om naar binnen te kunnen keren. Overigens ook als ik me op iets moet focussen.
