Gek hé, hoe iemand eerst rationeel overkomt om vervolgens 180° te draaien met het excuus "ik was niet eerlijk".
Ik denk dat je eerste posts de eerlijkste waren tbh.
"Liefde maakt blind".
@Ei-Salade: Ben ook in dit proces en besef me heel goed dat ik al die tijd mezelf heb zitten kwellen, voorliegen en jezelf maar op de tweede plek zet.
drugsforum.nl
Ik kan nu zeker zeggen dat dit helemaal waar is.Net zoals @Ei-Salade is dit een recept dat alleen maar kan leiden naar een catastrofe. Er is geen enkel scenario waar je er beter uitkomt, dus dan maar leren omgaan met het rouwproces. Onderdeel daarvan is dus inzien dat dit geen liefde was, maar een obsessie - een verslaving.
Misschien kun je eens bij de sociaal raadspersoon van je gemeente gaan buurten. En als je echt afstand wilt kun je natuurlijk aangifte doen van stalking of hoe je het ook zou willen noemen.Ik kan nu zeker zeggen dat dit helemaal waar is.
Ik val telkens terug in haar handen en kan dit zelf niet goed tegenhouden en ben ik niet opgewassen tegen haar.
Dit forum is ook niet anoniem omdat zij ervan weet, vandaar dat het erg stil is op mijn topic.
Elke paar weken is het leuk en gezond, maar binnen de kortste keren word ik erin meegesleurd en zie ik het veels te laat in voordat ik ook weer labiel word.
Als ik aangeef paar dagen geen contact wil hebben lukt dit nauwelijks omdat ze het blijft opzoeken. Vervolgens komt ze zelfs naar m'n woning toe, en dit gaat me veel te ver.
Ik voel de noodzaak om te verhuizen maar dit is echt onmogelijk in mijn scenario en de huizenmarkt momenteel.
Verder heb ik geen famille/vrienden in de regio en sta ik alleen hierin en dit valt erg zwaar.
Ik besef heel goed dat bij mij de verandering ligt en ik haar moet achterlaten aangezien ik er op lange termijn helemaal niet geniet ervan.
Dit is wel een van de meest complexe keuzes in m'n leven tot nu omdat liefde echt een tweestrijd is.
Je kunt eventueel de politie een zgn. STOP gesprek met haar laten voeren. Dit wil nog weleens werken bij een soort van stalking.
Ik kan niet zeggen dat het stalken is, ik laat me ook (denk ik vrijwillig) vaak overhalen.En als je echt afstand wilt kun je natuurlijk aangifte doen van stalking of hoe je het ook zou willen noemen.
Mooie reflectie, maar laat het niet boven je welzijn gaan.Ik kan niet zeggen dat het stalken is, ik laat me ook (denk ik vrijwillig) vaak overhalen.
Het is ook wel grotendeels door andere dingen dat ik het ook doe, ik woon in een dorp waar ons kent ons is en iedereen erbuiten deugt niet.
Familie woont ver en komen nauwelijks, ik ben erg eenzaam hier en dit is het enige contact.
Ik doe dit mezelf aan, ben wel aan het werken eraan maar dit kost ontzettend veel tijd.
Ik kan niet zeggen dat het stalken is, ik laat me ook (denk ik vrijwillig) vaak overhalen.
Het is ook wel grotendeels door andere dingen dat ik het ook doe, ik woon in een dorp waar ons kent ons is en iedereen erbuiten deugt niet.
Familie woont ver en komen nauwelijks, ik ben erg eenzaam hier en dit is het enige contact.
Ik doe dit mezelf aan, ben wel aan het werken eraan maar dit kost ontzettend veel tijd.
En hier nog een video die het nog eens allemaal opsomt:Approach-avoidance conflict
When we perceive that a person might be able to give us a lot of what we really want (and a lot of what we really don't), then we typically feel conflicted.
And this is because both our desire and our disgust are active at the same time.* That is, we feel powerfully drawn to and repulsed by the same individual simultaneously.
This is called an approach-avoidance conflict, and it can trap people in agonizing indecision for years.
Ja, ik begrijp het. Klopt helemaal. Geeft jouw partner dan ook geen prettig gevoel als je maar blijft praten over een ex.@Deadwing
Ik bedoelde eerder specifiek het (veel) praten over je ex met een nieuwe partner. Dat dat een rode vlag is. Want dan heb je je vorige relatie zoals @De Zandman zei nog niet verwerkt voordat je aan een nieuwe begint.
Hangt er vanaf met wie je over een ex maanden blijft praten. Ik zou er niet met een nieuwe partner lang over doorgaan. En we hadden het hier over relaties. Ik heb er zelf ervaring mee. Over een verbroken relatie die drie jaar duurde heb ik ook langer dan een jaar gerouwd. En ik was in mijn relatie daarna ook te lang doorgegaan over mijn ex tegen mijn toen nieuwe partner. Die relatie hield dan ook maar een maand of vijf stand.Ik vind dat er voor het verwerken van verlies, zoals na overlijden van een dierbare, maar ook het einde van een relatie geen termijn staat.
Voor jou is maanden kennelijk te lang, prima.
Wat mij betreft is het een oordeel wat je geeft. Iedereen verwerkt verlies op zijn of haar eigen manier. Daar staat geen tijd voor.
Wel mee eens om pas open te staan voor iets nieuws voordat je het vorige goed hebt afgesloten (hoewel dat ook zoeken is, want er gaat nergens een groen lampje branden met ‘ja goed verwerkt’). Verder met je eens. Staat geen enkel termijn voor een verlies. Voor iedereen anders.
Kan ook zijn dat het gewoon pleasing is van die nieuwe vlam van je vader maar dat terzijde....mensen die al wat ouder zijn weten vaak beter waar ze mee bezig zijn maar en wat er speelt maar ook interesseert het ze minder wat de motieven of achterliggende of onderliggende zaken zijn. Als je wat ouder bent hebt je je emoties vaak beter onder controle en samenzijn. met iemand als je op leeftijd bent, de verliefdheid etc. Is veel belangrijker dan alles eromheen. Gun je vader dat gevoel tot je ziet dat hij er zelf last van krijgt, de relatie of wat het ook mag zijn😉34, zij 40. Vandaar ik soms het gevoel had "volwassener" te zijn op bepaalde vlakken, maar tegelijkertijd zie ik ook wel mijn eigen kinderachtigheid hoor.
Dat denk ik ook! Maar opnieuw, ik zie het ook wel bij mezelf hoor. Zoals ik al zei, ben ik terugverhuisd naar de stad waar de meeste van mijn vrienden wonen, net omdat ik ook zoveel aandacht en bevestiging nodig heb. Maar op zich zie ik daar geen graten in.
Da's exact de redenering die ik toen maakte ook, dit is een brug te ver, dit laat ik niet toe.
Wel dit is dus de lastige kwestie; ik zag die dualiteit ook en heb het misschien ook zo beschreven; we hebben de hoogste hoogtes en de diepste dieptes meegemaakt. Zelf kom ik uit een familie met Vechtscheiding en een pa die mij al opgroeiend jarenlang verweet een hoerenzoon te zijn. Ik ben dus sowieso extreem gevoelig aan paranoia en mij bedrogen of belogen voelen, omdat ik klaarblijkelijk die gevoelens heb geïnternaliseerd.
Als volwassen man heb ik mijn mam op de vrouw af gevraagd of ze mijn pa ooit bedrogen had en ofwel is zij ook een pathologische leugenaar, ofwel had mijn pa vanuit zijn eigen angsten en onzekerheden ook van een mug een olifant gemaakt? Zonder de ex direct te verdedigen zie ik dus wel een patroon bij mezelf van dingen gaan invullen en uitvergroten en ergens teveel waarde hechten aan mijn eigen gedachten?
Klopt, bewust beide kinderloos dus die crap hebben we al niet!
Die fases zijn erg herkenbaar en daar wou ik sowieso al een paar dagen een update over kwijt, dus ik ben erg dankbaar over jouw lange bericht en inzichten!
Zoals @Ze Herbs Mang al aangaf, ik heb die eerste post geschreven in pure boosheid en een fragiel gekwetst ego. Ik besef dat het allemaal erg eenzijdig is ook, uiteindelijk kan ik haar hier zwart maken en "paint the picture" zoals ik wil. We zijn nu ongeveer 2 weken verder en nu de boosheid er grotendeels uit is dankzij sport, hobby's, ... het feit dat ik het de plek gaf om er te zijn etc. is het "eruit geventileerd" en voelde ik me sinds het begin van deze week "klaar" met dat boos zijn. Plots zag ik haar menselijkheid terug en besefte ik dat we al bij al toch allemaal gewoon op zoek zijn naar liefde en bevestiging in het leven? Wat een ander doet kwetst ons, maar zit er niet een beetje schuld in zowel de dader als het slachtoffer, houden we de dynamiek niet samen in stand? Het voelde alvast als een opluchting om niet zoals mijn pa te gaan veretteren in verbittering.
Ik heb er zeker iets aan! Dankjewel!!
En nu even mijn eigen update erbij:
Ik ben dus gisteren met mijn pa en zijn nieuwe vlam naar daar gereden om het gerief op te halen. Alles verliep heel ordelijk en we waren na een half uurtje al klaar, nog een koffie gedronken en terug weg. Haar pa was er ook, dus ze moet even "bang" geweest zijn voor de confrontatie als ikzelf, al is dat weer een invulling. Heel apart was dat pa's nieuwe vlam bleef praten tegen haar terwijl pa en ik de spullen in de auto stopten.
Anyway, op de terugweg gaf mijn pa's vlam niet anders dan commentaar op haar en dat voelde echt niet lekker. Vlam had dit ergens ook wel gezien. "Zie je haar nog graag misschien? Je gaat er toch niet weer in lopen?". Plots schoot het bij mij te binnen dat die even toxisch en een even "valse tang" is als ze zo "lief" kan doen en dan een uur lang kan commentaar geven over iemand die ze 10 min zag en nooit meer zal zien. Plots dacht ik "Oh god mijn pa is in dezelfde valkuil aan het lopen...". Maar goed, da's zijn pad. Verder bleven de rode vlaggen wapperen bij de nieuwe vlam, ik heb die nu 2x gezien en ik heb die dus nog niks positiefs horen zeggen over niemand behalve mijn pa. Ze heeft volledig met haar familie gebroken: red flag. Ze zit nu constant bij mijn pa: lovebombing is ook een red flag. Het feit dat ik aangaf dat ik destijds met al mijn exen altijd al een behoefte heb gehad voor ontprikkeling en om even alleen te zijn vond zij dan weer een red flag. "Kijk naar mij en je pa, dat klikt gewoon perfect en als je niet constant bij elkaar kunt zijn en die afstand nodig hebt, dan spreekt het voor zich dat je de juiste partner niet vast hebt". Dat was direct een massive red flag voor mij, zeker aangezien die nog maar enkele maanden samen zijn en dus nog alles door een roze bril zien...
Dus ja, de appel valt precies niet ver van de boom.
34, zij 40. Vandaar ik soms het gevoel had "volwassener" te zijn op bepaalde vlakken, maar tegelijkertijd zie ik ook wel mijn eigen kinderachtigheid hoor.ik weet niet hoe oud je bent?
Dat denk ik ook! Maar opnieuw, ik zie het ook wel bij mezelf hoor. Zoals ik al zei, ben ik terugverhuisd naar de stad waar de meeste van mijn vrienden wonen, net omdat ik ook zoveel aandacht en bevestiging nodig heb. Maar op zich zie ik daar geen graten in.ik het als een minderwaardigheidscomplex en onzekerheid om steeds die bevestiging van anderen te zoeken/krijgen en nodig hebben.
Da's exact de redenering die ik toen maakte ook, dit is een brug te ver, dit laat ik niet toe.ik heb die relaties ook nadat grenzen al meerdere keren gepasseerd dat je toch weer contact zoekt en/of opnieuw begint. Op een gegeven moment is het klaar en over. De eerste was vreemd gegaan, ook al was het zeker al eerder gebeurd en kreeg je genoeg aanwijzingen of dat het regelrecht gezegd wordt, je geeft het voordeel van de twijfel of vergeeft bepaald gedrag toch weer. Maar toen het vaststond was dat ook een goed excuus om er op dat moment definitief eind aan te maken.
Wel dit is dus de lastige kwestie; ik zag die dualiteit ook en heb het misschien ook zo beschreven; we hebben de hoogste hoogtes en de diepste dieptes meegemaakt. Zelf kom ik uit een familie met Vechtscheiding en een pa die mij al opgroeiend jarenlang verweet een hoerenzoon te zijn. Ik ben dus sowieso extreem gevoelig aan paranoia en mij bedrogen of belogen voelen, omdat ik klaarblijkelijk die gevoelens heb geïnternaliseerd.Ander patroon was dat het altijd of helemaal geweldig was, ze konden je goed laten voelen (sex is ook een wapen en kwetsbaarheid). En andere keren was het allemaal drama. Opvallend patroon is dat ze niet volledig open waren, dingen verzwegen maar zelfs pathologisch liegen. Ook al voel je al lang in je buik dat er iets niet klopt, het kan lang duren voordat je het echt ziet en accepteert. Meestal is toch een soort van 1 of meerdere overdreven escalaties zijn die niet meer in verhouding zijn tot de situaties/probleem en gezonde realiteit.
Klopt, bewust beide kinderloos dus die crap hebben we al niet!Als het klaar en over is, dan moet je ook geen contact houden op welke reden dan ook, geen vragen, of vriendschappelijk. Neem afstand en vermijd elk contact.
Tenzij je kinderen hebt, dan zit je helaas er aan vast en moet je in het belang van je kind, toch een balans vinden zodat die er niet onder lijdt. Het enige wat je dan kan doen is om alle irritaties te accepteren en boosheid van je af te laten glijden (als ze niet aan afspraken houden of weer contact of ruzie zoeken, of de situatie te misbruiken. Daar heb jij geen last van begrijp ik? (ik ook niet gelukkig), maar dat zou het wel nog veel gecompliceerder kunnen maken).
Die fases zijn erg herkenbaar en daar wou ik sowieso al een paar dagen een update over kwijt, dus ik ben erg dankbaar over jouw lange bericht en inzichten!En dan het verwerken, het is net als bij iemand die hoort dat hij terminaal is: je gaat door verschillende fases, ik weet niet precies de volgorde, maar: woede op die ander, jezelf, verdriet, eenzaamheid enzovoorts. Dit kan een lang proces zijn, een jaar lijkt me niet abnormaal, misschien wel twee jaar.
Maar op een gegeven moment zou het je rust moeten geven en blij zijn dat je eruit bent. Als je nog langer duurt en je kan er niet overeen komen en het een plekje geven dan denk ik dat je zelf toch een probleem hebt die je dan moet oplossen. Wees blij dat je het hebt doorbroken, dat is moeilijk en moedig, maar je hebt je vrijheid terug en alleen jijzelf creëert je eigen geluk, je bent baas van je eigen brein, dus blijf niet eeuwig jouw verdriet en boosheid op een ander blijven projecteren
Ik heb er zeker iets aan! Dankjewel!!Misschien heb je er wat aan. Sterkte gewenst! (je zult goeie dagen hebben en later soms slechte maar uiteindelijk komt het goed, maar verbreek het contact en doorbreek de cirkel)
Goede observatie. Huuuuge red flag. Als ze dat bij anderen doet zal ze dat ook over je vader (gaan) doen.Anyway, op de terugweg gaf mijn pa's vlam niet anders dan commentaar op haar en dat voelde echt niet lekker. Vlam had dit ergens ook wel gezien. "Zie je haar nog graag misschien? Je gaat er toch niet weer in lopen?". Plots schoot het bij mij te binnen dat die even toxisch en een even "valse tang" is als ze zo "lief" kan doen en dan een uur lang kan commentaar geven over iemand die ze 10 min zag en nooit meer zal zien.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."