De struggle om een toxische relatie te beëindigen

Gek hé, hoe iemand eerst rationeel overkomt om vervolgens 180° te draaien met het excuus "ik was niet eerlijk".


Ik denk dat je eerste posts de eerlijkste waren tbh.


"Liefde maakt blind".

Dit is een pijnlijk onderwerp, maar ik voel dat ik het van me af moet schrijven om er op een diepe(re) manier mee om te kunnen gaan.

Ik heb eergisteren een eind gemaakt aan een heel toxische relatie die ongeveer een 2 jaar heeft geduurd. In die twee jaar hebben we gestreden, geruzied, elkaar enorme pijn aangedaan en verder de meest intense seks en zielverbinding mogen meemaken.

Het probleem is dat we beiden uit erg onveilige gezinssituaties kwamen en op een of andere manier een co-dependant relatie hebben opgebouwd waarbij we elkaar wilden helpen en verbeteren, maar tegelijkertijd tot een besef kwamen dat we veel te intens waren voor elkaar en dat samen leven geen optie was.
We zijn God weet hoeveel keer aan en uit geweest. Elke keer ik haar betrapte op liegen of manipuleren duwde ze me weg en daarna kwamen de spijt en de traantjes en kon ik niet anders dan haar weer toelaten. En zo bleef het dus gaan.

Hetgeen waar ik het meeste last van had was haar wispelturigheid; hoe vaak heb ik er haar niet op gewezen dat ze constant haar woorden verdraaide of terugkwam op beslissingen.

Tegelijkertijd besefte ik ook meer en meer wat een “aandachtshoertje” ze werkelijk was. Toen ze nog samen was met haar ex was ze blijkbaar al met een gemeenschappelijke vriend aan het fantaseren geslaan. Toen wij samen kwamen is dit blijkbaar herbegonnen en zaten ze dus achter mijn rug te fantaseren over overspel. Dat terwijl hij mijn beste vriend was en zijn vriendin haar beste vriendin was. Ik heb ergens een vermoeden dat het feit dat het “verboden” en “stout” was de reden is dat dit bleef gebeuren. Ik wil geloven dat er fysiek niks gebeurd is, maar desondanks keurde ik al dit gedrag af. Eigenlijk had ik er toen al een punt moeten achter zetten, maar ergens probeerde ik mezelf te overtuigen dat het “maar berichtjes” waren en dat we er wel uit gingen komen.

Tja, niet dus. Bleek dat ze op een later tijdstip weer was “hervallen”. Behalve de berichtjes die verder gingen met die gast bleek ook nog eens dat ze haar ex nog steeds zag en sprak. Opnieuw stortte mijn realiteit in en begon ik aan alles te twijfelen.

Hetgeen dat het meeste fucked up is, is dat ze erin slaagde om op alles een weerwoord te bieden waaruit het bleek dat aangezien ze voelde dat ik haar niet volledig vertrouwde, ik haar zogezegd wegduwde en ze zich verplicht voelde die leegte bij een ander te zoeken…

Tegelijkertijd besef ik dat ik haar ook als een harddrug gebruikte. Ik wilde haar voor mij en voor mij alleen, mijn jaloerste bezit. Had ik geweten dat mijn vriend, desondanks dat ie in een (unfulfilled) relatie was met haar beste vriendin, een oogje had op haar - dan was ik nooit aan de avances begonnen. Maar ja, shoulda coulda en woulda is hindsight. Alles werd mij zo duidelijk: Ik was geprimed om haar te leren kennen. Haar vriendin en mijn vriend hadden een plannetje gesmeed waarin wij als koppel voor hen gingen zorgen onder het mom van een community. We hadden beiden ook altijd een wrang gevoel van gebruikt worden als we daar geweest waren.

Het punt is dus dat ik die dingen altijd wel door had, en dat zij mijn inzichten ook leek in te zien. Uiteindelijk zijn we met veel moeite van die mensen vanaf geraakt, maar het werd mij steeds weer duidelijk dat wat ik van die mensen verachtte, herkende in haar.

Steeds opnieuw met de beste wil en liefde wou ik dat ze was wat ze zei, maar steeds kwamen er meer leugens en mentale gymnastiek. Op dat vlak ben ik nogal zwart-wit en territoriaal, maar ik had haar al meermaals duidelijk gemaakt dat in het leven er niet altijd een EN EN scenario kan bestaan en je soms iets moet achterlaten om iets nieuws te beginnen. En daar steigerde ze en vond ze dat ik haar te veel dingen oplegde…

Even een side note, maar in die 2 jaar heb ik ook af en toe LSD genomen en daar was zij absoluut tegen. Ze haatte het als ik dat middel nam, omdat ik er altijd “lastig” van werd tegenover haar. Het punt is dat ik vanaf de periode waarin de eerste keer aan het licht kwam dat ze flirterige berichtjes stuurde, ik een buikgevoel had van wantrouwen en paranoia. Wanneer ik haar op LSD aankeek, vervormde ze in een monster. En dit niet 1 keer maar letterlijk elke keer opnieuw. Alsof ik haar ware aard zag… Tegelijkertijd gaslit ze me door me te zeggen dat ik veel te achterdochtig ben en overal het slechte in zie, maar kut genoeg bleek dat ik het helaas bij het juiste eind had. En geloof me, gelijk halen wou ik niet…

In die 2 jaar hebben we eerst enkele maanden als LAT-relatie gefunctioneerd. Basically enkel de weekendjes samen met de belachelijkst goede seks die ik ooit mocht meemaken. Tja, en daar was ik dan weer mega-verslaafd aan geworden. En ik vermoed zij ook.

Veel te snel zijn we dan gaan samenwonen en veel te snel tot het besef gekomen dat wij beiden geen relatiemateriaal zijn. Onder 1 dak ging het van ruzie naar ruzie, onderbroken door de vrijpartijen. Uiteindelijk voelde ik me genoodzaakt om te verhuizen. Ik vond een cohouse en de gemoederen bedaarden, maar daar was ze weer. Toen “kraakte” ik en voor we het beseften lagen we weer in bed…

Uiteindelijk een paar maanden LAT-relatie verder, nodigde ze me opnieuw uit om bij haar in te trekken. En yep, lang duurde het niet of het zat er weer bots op. Deze keer dusdanig dat ze me op een gegeven moment van mijn stoel had geduwd (ik was enkele weken ervoor aan mijn knie geopereerd, en “gelukkig” viel ik op mijn elleboog). Ze was hier zelf van haar reactie geschrokken en had de politie opgebeld om hen te zeggen dat ze mij had geduwd.

Ik heb snel een valies met wat spullen gepakt en mocht een tijdje bij mijn moeder terecht, die gelukkig toevallig een weekje niet thuis was. In die week had ik de tijd om even te landen en een oplossing te zoeken.

Ik besloot terug te gaan verhuizen naar de stad waar ik al 10 jaar had gewoond. Weg van haar, terug naar mijn vrienden. Sowieso was er niemand in mijn entourage nog te spreken over haar en werd niet gesnapt hoe ik steeds terug belandde bij haar.

Eens ik mijn stekje had gevonden moest ik nog eens terug om mijn spullen te verhuizen. Haar beste vriendin was er bij omdat die bang was van hoe ik ging reageren. Stomme ik gaf haar nog een knuffel voor het vertrekken en ik had echt het gevoel dat ik haar deze keer kon loslaten in vrede.
Helaas zette die knuffel iets in beweging bij haar waardoor er weer een stortvloed aan berichtjes kwam. Hoe ze me miste en hoe eenzaam ze was etc. Stom ego van mij ging daar weer op in en voor ik het wist zat ik opnieuw bij haar thuis. Toegegeven, ik moest nog wat spullen ophalen, maar ik had niet gedacht dat we opnieuw in bed gingen belanden. Telkens opnieuw die harddrug.

Intussen was dit een paar weekends geleden en leek het erop dat LAT-relatie terug op het menu stond. Maar vorige week gaf ze al aan dat ze het moeilijk had met de situatie en niet wist hoe ze ermee moest omgaan. Ik had hier toen al begrepen dat ze aan het proberen was om de verantwoordelijkheid op mij te schuiven, omdat ze het zelf niet lijkt aan te kunnen om er eind aan te maken.

Helaas bleken dit maar woorden in een sms, want toen ze er was hebben we opnieuw een pracht van een weekend gehad. Afgelopen weekend was ik terug bij haar en ging het op zaterdag over haar beste vriendin die met hetzelfde probleem zat als haar: namelijk dat haar huidige partner onvrede heeft met het feit dat ze nog steeds contact wil met haar ex. Dit is voor ons steeds een hele moeilijke kwestie geweest, waarin ze uiteindelijk had beloofd dat ze haar deel hierin inzag en had besloten om voor mij te kiezen en hem los te laten.

Echter, op zondag zaten we in het restaurant en voor een of andere reden ging het over haar ex. Dus ik vroeg of ze hem nog had gehoord. Ze aarzelde en zei dat het ging over spullen die er nog lagen. Ik vertelde haar dat als die dingen daar al 2 jaar lagen, ze die duidelijk niet meer nodig had, maar dit als excuus gebruikte om dat contact vast te houden. Aan tafel besloot ik er niet verder op in te gaan. Wat later waren we gaan wandelen en zei ze dat ze het niet kon om hem los te laten “als vriend” en beaamde ze dat ze die aandacht echt nodig heeft.

Toen heb ik gezegd van kijk als jij niet kan kiezen tussen wiens aandacht je werkelijk wil, dan beslis ik wel voor jou. Ik ben in mijn auto gesprongen en reed terug naar mijn eigen stek.

Nu zit ik vol verdriet, kwaadheid, frustratie en zelfhaat. Waarom liet ik het zo ver komen? Tegelijkertijd heb ik echt geen zin om aan wrok of haat vast te houden en wil ik haar volledig loslaten.

Ik wil er enkel nog aan toevoegen dat ik zelf uit een familiesituatie kom waarin ik ook zo werd gemindfucked door manipulatieve dominante mensen. Dus een bepaalde vorm van familiariteit ligt misschien aan de basis?

CuriousExplorer zei:

Ik denk dat je eerste posts de eerlijkste waren tbh.


"Liefde maakt blind".

Klik om te vergroten...

Liefde is net als verslaving.
Je gaat door ongeacht welke schade het jezelf geeft.
Ben ook in dit proces en besef me heel goed dat ik al die tijd mezelf heb zitten kwellen, voorliegen en jezelf maar op de tweede plek zet.
Liefde maakt zeker blind!

CuriousExplorer zei:

Gek hé, hoe iemand eerst rationeel overkomt om vervolgens 180° te draaien met het excuus "ik was niet eerlijk".


Ik denk dat je eerste posts de eerlijkste waren tbh.


"Liefde maakt blind".

Klik om te vergroten...

Godvernondeju, ik was er eerder niet aan toe om hierop te reageren, maar wat heb je gelijk! I was in the picture and I didn't like it...

Dit was geen liefde, dit was een verslaving. Zij respecteert me niet en gaat over mijn grenzen. "Uit respect voor jou maak ik er een einde aan via de telefoon, want als je hier was zou ik mezelf opnieuw verliezen". Tja

Ik heb mezelf genoeg in vraag gesteld, me genoeg bereid getoond om eraan te willen werken. En nu is zij precies geïntimideerd door het feit dat ik all-in ben en er helemaal voor wil gaan, terwijl ze duidelijk haar vrijheid niet wil opgeven. Het aantrekken en afstoten bleef ze herhalen, en nu ze het niet langer op mij kon steken besloot ze om zelf de stekker eruit te trekken. En daar ben ik haar "dankbaar" voor. Alleen lullig dat het weer via de telefoon moest, maar dan is het maar zo.

Deze keer voelt 1 ding anders; ik kan niet langer zeggen dat ik niet alles heb geprobeerd, genoeg kansen heb gegeven en mezelf van alles de schuld gegeven. Ja, ik ben degene die "gekraakt" had en opnieuw contact wou omdat ik inderdaad wel nog shit met mezelf te regelen had, waardoor ik geloofde dat veel te herleiden viel naar "als ik mezelf kan fixen, kan de relatie werken". Wat natuurlijk bullshit is.

Ik zei haar nog, behalve de intense seks heb je volgens mij nooit echt een relatie met mij gewild. Maar we waren allebei te koppig om toe te geven dat het daar stopte.

Dus nu is het aan mij om eens werkelijk door de fases te gaan, door de pijn van loslaten en om te groeien.

@Ei-Salade: Ben ook in dit proces en besef me heel goed dat ik al die tijd mezelf heb zitten kwellen, voorliegen en jezelf maar op de tweede plek zet.

Klik om te vergroten...

Dat is zo

Veel dingen die in dit topic gezegd werden vond ik best wel relevant:

Ik vraag mij af of er een link bestaat tussen chemsex en trauma bonding.

Nog even een bump op dit onderwerp. Iemand vroeg in een eerder bericht of dat ze eventueel borderline heeft. Toegegeven, ik kende het niet en ben er intussen over gaan opzoeken en er zijn heel wat dingen ineens (nog) veel duidelijker geworden. Plots gaat het helemaal niet meer over mij, ik ben "gewoon" in de valkuil gelopen van iemand die mij eerst love-bombed, daarna afstoot en die cyclus in stand houdt. Ik zie in hoe dit een ziekte is. Ik zie in hoe ik mezelf ziek maakte door te blijven geloven dat we er samen uit zouden kunnen komen. Dat ik mezelf in de rol van de held stopte, eindelijk iemand die haar zou redden. Ze bespeelde me als een instrument en ik liet haar steeds opnieuw begaan, ze gebruikte termen als zielsverbinding, twin flame etc. Ik zag dat toen niet als een red flag. Ik snap nog steeds niet hoe ik iemand zo over mijn grenzen heb laten gaan. Tegelijkertijd wens ik mezelf zachtheid en vergiffenis toe. Het is nu zo, ik ben de vorige keer hervallen. Intussen zitten er zoveel barsten die ik niet langer kan rationaliseren of romantiseren.

Tegelijkertijd zie ik ook in dat mijn eigen relatie met mezelf, mijn zus en mijn ouders gevormd is rondom een gelijkaardige onveilige vorm van hechting. Ik zie gerust in waar mijn eigen gedrag obsessief, paranoïde of zelf-verwoestend is. Ik zie mijn eigen potentieel tot verslavingsgevoeligheid.

Net zoals @Ei-Salade is dit een recept dat alleen maar kan leiden naar een catastrofe. Er is geen enkel scenario waar je er beter uitkomt, dus dan maar leren omgaan met het rouwproces. Onderdeel daarvan is dus inzien dat dit geen liefde was, maar een obsessie - een verslaving.

Intussen is haar nummer geblokkeerd evenals haar email gegevens. Zij kan mij niet meer contacteren en ik haar niet. Eind deze maand verhuis ik trouwens, dus die frisse wind zal mij ook erg deugd doen. En ik forceer mezelf om af te spreken met vrienden en uit mijn comfortzone te stappen. Meer trainen, gezonder eten, ... Allemaal vormen van zelfliefde die mij des te meer tonen dat wat ik had met haar helemaal geen liefde was.

Metalcored00d zei:

Net zoals @Ei-Salade is dit een recept dat alleen maar kan leiden naar een catastrofe. Er is geen enkel scenario waar je er beter uitkomt, dus dan maar leren omgaan met het rouwproces. Onderdeel daarvan is dus inzien dat dit geen liefde was, maar een obsessie - een verslaving.

Klik om te vergroten...

Ik kan nu zeker zeggen dat dit helemaal waar is.
Ik val telkens terug in haar handen en kan dit zelf niet goed tegenhouden en ben ik niet opgewassen tegen haar.
Dit forum is ook niet anoniem omdat zij ervan weet, vandaar dat het erg stil is op mijn topic.

Elke paar weken is het leuk en gezond, maar binnen de kortste keren word ik erin meegesleurd en zie ik het veels te laat in voordat ik ook weer labiel word.
Als ik aangeef paar dagen geen contact wil hebben lukt dit nauwelijks omdat ze het blijft opzoeken. Vervolgens komt ze zelfs naar m'n woning toe, en dit gaat me veel te ver.
Ik voel de noodzaak om te verhuizen maar dit is echt onmogelijk in mijn scenario en de huizenmarkt momenteel.
Verder heb ik geen famille/vrienden in de regio en sta ik alleen hierin en dit valt erg zwaar.

Ik besef heel goed dat bij mij de verandering ligt en ik haar moet achterlaten aangezien ik er op lange termijn helemaal niet geniet ervan.

Dit is wel een van de meest complexe keuzes in m'n leven tot nu omdat liefde echt een tweestrijd is.

Is het idd echte liefde, of pure manipulatie van haar kant uit?
Het is vlgs mij belangrijk om dit te laten meewegen bij jouw besluitvorming, @Ei_Salade....ik heb ook in een dergelijke situatie gezeten en idd, verbreken is vaak heel erg moeilijk.
Sterkte!

Ei-Salade zei:

Ik kan nu zeker zeggen dat dit helemaal waar is.
Ik val telkens terug in haar handen en kan dit zelf niet goed tegenhouden en ben ik niet opgewassen tegen haar.
Dit forum is ook niet anoniem omdat zij ervan weet, vandaar dat het erg stil is op mijn topic.

Elke paar weken is het leuk en gezond, maar binnen de kortste keren word ik erin meegesleurd en zie ik het veels te laat in voordat ik ook weer labiel word.
Als ik aangeef paar dagen geen contact wil hebben lukt dit nauwelijks omdat ze het blijft opzoeken. Vervolgens komt ze zelfs naar m'n woning toe, en dit gaat me veel te ver.
Ik voel de noodzaak om te verhuizen maar dit is echt onmogelijk in mijn scenario en de huizenmarkt momenteel.
Verder heb ik geen famille/vrienden in de regio en sta ik alleen hierin en dit valt erg zwaar.

Ik besef heel goed dat bij mij de verandering ligt en ik haar moet achterlaten aangezien ik er op lange termijn helemaal niet geniet ervan.

Dit is wel een van de meest complexe keuzes in m'n leven tot nu omdat liefde echt een tweestrijd is.

Klik om te vergroten...

Misschien kun je eens bij de sociaal raadspersoon van je gemeente gaan buurten. En als je echt afstand wilt kun je natuurlijk aangifte doen van stalking of hoe je het ook zou willen noemen.

Je kunt eventueel de politie een zgn. STOP gesprek met haar laten voeren. Dit wil nog weleens werken bij een soort van stalking.

De Zandman zei:

Je kunt eventueel de politie een zgn. STOP gesprek met haar laten voeren. Dit wil nog weleens werken bij een soort van stalking.

Klik om te vergroten...

_shikantaza zei:

En als je echt afstand wilt kun je natuurlijk aangifte doen van stalking of hoe je het ook zou willen noemen.

Klik om te vergroten...

Ik kan niet zeggen dat het stalken is, ik laat me ook (denk ik vrijwillig) vaak overhalen.
Het is ook wel grotendeels door andere dingen dat ik het ook doe, ik woon in een dorp waar ons kent ons is en iedereen erbuiten deugt niet.
Familie woont ver en komen nauwelijks, ik ben erg eenzaam hier en dit is het enige contact.
Ik doe dit mezelf aan, ben wel aan het werken eraan maar dit kost ontzettend veel tijd.

Ei-Salade zei:

Ik kan niet zeggen dat het stalken is, ik laat me ook (denk ik vrijwillig) vaak overhalen.
Het is ook wel grotendeels door andere dingen dat ik het ook doe, ik woon in een dorp waar ons kent ons is en iedereen erbuiten deugt niet.
Familie woont ver en komen nauwelijks, ik ben erg eenzaam hier en dit is het enige contact.
Ik doe dit mezelf aan, ben wel aan het werken eraan maar dit kost ontzettend veel tijd.

Klik om te vergroten...

Mooie reflectie, maar laat het niet boven je welzijn gaan.

Ei-Salade zei:

Ik kan niet zeggen dat het stalken is, ik laat me ook (denk ik vrijwillig) vaak overhalen.
Het is ook wel grotendeels door andere dingen dat ik het ook doe, ik woon in een dorp waar ons kent ons is en iedereen erbuiten deugt niet.
Familie woont ver en komen nauwelijks, ik ben erg eenzaam hier en dit is het enige contact.
Ik doe dit mezelf aan, ben wel aan het werken eraan maar dit kost ontzettend veel tijd.

Klik om te vergroten...

1 van de dingen die mij enorm raakte was toen 1 van mijn vrienden mij erop wees dat die hele situatie er niet zou geweest zijn als ik meer zelfrespect had.

Sowieso herken ik mezelf enorm in wat je bedoelt met het gevoel van te worden meegesleurd, maar net dit voelt zoals @De Zandman aangeeft erg manipulatief aan. Voor mij blijft dit een belangrijke vraag, ook al zal ik er nooit antwoord op hebben, dat willen weten of dat ze wetend en bewust spelletjes speelt of dat ze werkelijk slachtoffer is van haar eigen shit.

In ieder geval, ik kijk momenteel erg veel video's van Orion Taraban op YouTube onder de naam PsycHacks en dit bleef alvast sluimeren:

Approach-avoidance conflict

When we perceive that a person might be able to give us a lot of what we really want (and a lot of what we really don't), then we typically feel conflicted.

And this is because both our desire and our disgust are active at the same time.* That is, we feel powerfully drawn to and repulsed by the same individual simultaneously.

This is called an approach-avoidance conflict, and it can trap people in agonizing indecision for years.

Klik om te vergroten...

En hier nog een video die het nog eens allemaal opsomt:

Sterk van je! Klinkt alsof ze veiligheid of zekerheid zoekt in een relatie en als die er eenmaal is ze bepaalde spanningen blijft zoeken. Ik hoor heel veel boosheid in je verhaal, je hebt het gevoel alsof je van begin af aan bent gebruikt. Misschien ook vanuit je verleden wat je omschrijft. Kies voor je zelf, dit is inderdaad niet gezond. En ik vind dat ze je, ook al is er geen fysiek overspel geweest, toch bedrogen heeft. Fantasie of niet, als je in de kapperstoel gaat zitten wordt je vamzelf geknipt. Lekker laten gaan en weer in het reine komen met jezelf. Goed dat je het van je af schrijft.

Heeft ze een diagnose? Zoals borderline of narcistische trekjes?

Heel goed dat je weg bent gegaan. Iemand die je het gevoel geeft niet goed genoeg te zijn (of alleen wanneer het diegene uitkomt), is het nooit waard. Kies voor jezelf, voordat je jezelf kwijt raakt. Het getouwtrek doet echt iets met je eigenwaarde en dat wordt pas zichtbaar als je echt los bent van die persoon.

🫶🏻 komt goed

FredKroket zei:

Heeft ze een diagnose? Zoals borderline of narcistische trekjes?

Klik om te vergroten...

Geen diagnose. De narcistische trekjes schoof ze door op mij. Zoals ik al aangaf, als ik iets opmerkte was het van "ja, maar jij doet ook zus of zo" en zo bleef het rad dus doordraaien. Ik kan er ook nog bij vermelden dat haar vriendinnen imo allemaal diezelfde trekken vertoonden. Ik ben nogal een open boek, dus kon het nooit laten om te zeggen waar het op stond. Dit voelde voor hen heel gevaarlijk om gewezen te worden op onwenselijkheden. Dus de logica werd dan "als jij ons wijst op onze negatieve eigenschappen en die kenmerken in ons herkent, dan kijk je gewoon in de spiegel en ben je zelf een narcist". Zoiets.

Druktemaker zei:

Heel goed dat je weg bent gegaan. Iemand die je het gevoel geeft niet goed genoeg te zijn (of alleen wanneer het diegene uitkomt), is het nooit waard. Kies voor jezelf, voordat je jezelf kwijt raakt. Het getouwtrek doet echt iets met je eigenwaarde en dat wordt pas zichtbaar als je echt los bent van die persoon.

🫶🏻 komt goed

Klik om te vergroten...

Bedankt voor de mooie woorden. Ja, deze week voel ik echt een weerbots, maar vooral een gevoel van zelfrespect die ik helemaal kwijt was en me nu afvraag hoe ik het zo ver heb kunnen laten komen. En vooral het enge gevoel dat ik nooit zal "weten" wat er nu echt was. En ook dat moet ik gewoon loslaten

Metalcored00d zei:

Bedankt voor de mooie woorden. Ja, deze week voel ik echt een weerbots, maar vooral een gevoel van zelfrespect die ik helemaal kwijt was en me nu afvraag hoe ik het zo ver heb kunnen laten komen. En vooral het enge gevoel dat ik nooit zal "weten" wat er nu echt was. En ook dat moet ik gewoon loslaten

Klik om te vergroten...

Dat alles helemaal kunnen loslaten zal wel even duren, heeft tijd nodig meestal. Hangt natuurlijk ook af van je persoonlijkheid. Maar komt zo te lezen denk ik wel goed. Je hebt het juiste gedaan en je zit (volgens mij) op de goede weg.

Sterkte.

Heel lastig allemaal. Het is allemaal niet zo makkelijk om zoiets af te sluiten als je er diep in zit.

Metalcored00d zei:

Even een side note, maar in die 2 jaar heb ik ook af en toe LSD genomen en daar was zij absoluut tegen. Ze haatte het als ik dat middel nam, omdat ik er altijd “lastig” van werd tegenover haar. Het punt is dat ik vanaf de periode waarin de eerste keer aan het licht kwam dat ze flirterige berichtjes stuurde, ik een buikgevoel had van wantrouwen en paranoia. Wanneer ik haar op LSD aankeek, vervormde ze in een monster. En dit niet 1 keer maar letterlijk elke keer opnieuw. Alsof ik haar ware aard zag… Tegelijkertijd gaslit ze me door me te zeggen dat ik veel te achterdochtig ben en overal het slechte in zie, maar kut genoeg bleek dat ik het helaas bij het juiste eind had. En geloof me, gelijk halen wou ik niet…

Klik om te vergroten...

Apart. Ik heb aan het begin van een relatie een LSD trip gedaan, toen ik tijdens die trip een filmpje van haar doorgestuurd kreeg en haar zo zag kreeg ik zulke nare duistere vibes binnen. Heb ervoor gekozen dat te negeren. Ik had naar die gevoelens moeten luisteren.