Geen diagnose. De narcistische trekjes schoof ze door op mij. Zoals ik al aangaf, als ik iets opmerkte was het van "ja, maar jij doet ook zus of zo" en zo bleef het rad dus doordraaien. Ik kan er ook nog bij vermelden dat haar vriendinnen imo allemaal diezelfde trekken vertoonden. Ik ben nogal een open boek, dus kon het nooit laten om te zeggen waar het op stond. Dit voelde voor hen heel gevaarlijk om gewezen te worden op onwenselijkheden. Dus de logica werd dan "als jij ons wijst op onze negatieve eigenschappen en die kenmerken in ons herkent, dan kijk je gewoon in de spiegel en ben je zelf een narcist". Zoiets.Heeft ze een diagnose? Zoals borderline of narcistische trekjes?
Bedankt voor de mooie woorden. Ja, deze week voel ik echt een weerbots, maar vooral een gevoel van zelfrespect die ik helemaal kwijt was en me nu afvraag hoe ik het zo ver heb kunnen laten komen. En vooral het enge gevoel dat ik nooit zal "weten" wat er nu echt was. En ook dat moet ik gewoon loslatenHeel goed dat je weg bent gegaan. Iemand die je het gevoel geeft niet goed genoeg te zijn (of alleen wanneer het diegene uitkomt), is het nooit waard. Kies voor jezelf, voordat je jezelf kwijt raakt. Het getouwtrek doet echt iets met je eigenwaarde en dat wordt pas zichtbaar als je echt los bent van die persoon.
🫶🏻 komt goed
Dat alles helemaal kunnen loslaten zal wel even duren, heeft tijd nodig meestal. Hangt natuurlijk ook af van je persoonlijkheid. Maar komt zo te lezen denk ik wel goed. Je hebt het juiste gedaan en je zit (volgens mij) op de goede weg.Bedankt voor de mooie woorden. Ja, deze week voel ik echt een weerbots, maar vooral een gevoel van zelfrespect die ik helemaal kwijt was en me nu afvraag hoe ik het zo ver heb kunnen laten komen. En vooral het enge gevoel dat ik nooit zal "weten" wat er nu echt was. En ook dat moet ik gewoon loslaten
Apart. Ik heb aan het begin van een relatie een LSD trip gedaan, toen ik tijdens die trip een filmpje van haar doorgestuurd kreeg en haar zo zag kreeg ik zulke nare duistere vibes binnen. Heb ervoor gekozen dat te negeren. Ik had naar die gevoelens moeten luisteren.Even een side note, maar in die 2 jaar heb ik ook af en toe LSD genomen en daar was zij absoluut tegen. Ze haatte het als ik dat middel nam, omdat ik er altijd “lastig” van werd tegenover haar. Het punt is dat ik vanaf de periode waarin de eerste keer aan het licht kwam dat ze flirterige berichtjes stuurde, ik een buikgevoel had van wantrouwen en paranoia. Wanneer ik haar op LSD aankeek, vervormde ze in een monster. En dit niet 1 keer maar letterlijk elke keer opnieuw. Alsof ik haar ware aard zag… Tegelijkertijd gaslit ze me door me te zeggen dat ik veel te achterdochtig ben en overal het slechte in zie, maar kut genoeg bleek dat ik het helaas bij het juiste eind had. En geloof me, gelijk halen wou ik niet…
Pf vermoeiend hoor. Ik wens je veel sterkte.Geen diagnose. De narcistische trekjes schoof ze door op mij. Zoals ik al aangaf, als ik iets opmerkte was het van "ja, maar jij doet ook zus of zo" en zo bleef het rad dus doordraaien. Ik kan er ook nog bij vermelden dat haar vriendinnen imo allemaal diezelfde trekken vertoonden. Ik ben nogal een open boek, dus kon het nooit laten om te zeggen waar het op stond. Dit voelde voor hen heel gevaarlijk om gewezen te worden op onwenselijkheden. Dus de logica werd dan "als jij ons wijst op onze negatieve eigenschappen en die kenmerken in ons herkent, dan kijk je gewoon in de spiegel en ben je zelf een narcist". Zoiets.
Zo eng en herkenbaar! De eerste keer dat ik dit opmerkte was bij het desbetreffende "vrienden" koppel. Dus nog voor ik haar leerde kennen ging ik al slecht als ik daar tripte, alsof ik de valsheid en het bedrog onebwust oppikte en ergens internaliseerde als "dit deugt niet, dus misschien deug ik wel niet"Apart. Ik heb aan het begin van een relatie een LSD trip gedaan, toen ik tijdens die trip een filmpje van haar doorgestuurd kreeg en haar zo zag kreeg ik zulke nare duistere vibes binnen. Heb ervoor gekozen dat te negeren. Ik had naar die gevoelens moeten luisteren.
Ik heb ook weleens getript en dat alles dan duister en kwaad leek, maar hier was het alsof ik haar "aura" of whatever kon zien. En ook die ogen. Het was meer dan slechts een projectie van mij. Denk ik.Zo eng en herkenbaar! De eerste keer dat ik dit opmerkte was bij het desbetreffende "vrienden" koppel. Dus nog voor ik haar leerde kennen ging ik al slecht als ik daar tripte, alsof ik de valsheid en het bedrog onebwust oppikte en ergens internaliseerde als "dit deugt niet, dus misschien deug ik wel niet"
Wel, ik internaliseer eerst en ga daarna te rade bij mijn vrienden of familie waar ik me veilig voel om te toetsen of wat ik vertel of voel of meemaak steek houdt, want ik merk dat wat ik van een ander zo glashelder zie ik bij mezelf als erg troebel ervaar.Goed bezig @Metalcored00d , ik ervaar jouw schuitje van een afstand. Beter nu een clearcut dan later.
Partners met problemen zoals jij omschrijft, zijn er geregeld erg goed in om die problemen juist op de ander te projecteren.
Na een relatie van 20 jr, met toenemende ellende en de laatste 10 jr tot ernstig toenemende problemen, ben ik nu bijna twee jaar vrij man. Maar niet vrij genoeg.
Na zes diagnostische / inleidende sessies begin ik volgende week met trauma-therapie op basis van EMDR.
Jij laat het zo ver niet komen, lijkt het: chapeau !
Het verschil wellicht: anders dan jij over jouzelf schrijft, ben ik geen open boek. Eerder een binnenvetter en een pleaser. Altijd de oorzaak van een probleem bij mij zelf zoeken.
Dat zijn we allemaal. Op een gegeven moment leren we taal en creëren we een interne zelf: een identificatie met onze gedachten: een masker.Ik denk dat ik ook schuldig ben aan het opzetten van een masker oftewel het spelen van een rolletje.
Hoe ik het zie is dat we op een bepaald niveau wel (opr)echte wensen hebben over wie we in de wereld willen zijn en wat we eruit willen halen, maar dat "daaronder" onze echte Zelf ligt die nooit veranderd en alreeds compleet/vervuld in zichzelf is.Daarmee bedoel ik dat ik dat soms door heb van mezelf dat ik me in verschillende situaties anders gedraag en toen ik destijds met psychedelica in contact kwam, stelde ik mezelf voor het eerst de vraag "wie of wat is mijn werkelijke ik en wat wil die uit het leven halen?". Ik ben intussen 9 jaar op die vraag aan het kauwen en dingen gaan ergens wel in de goeie richting, maar het is een enorm lastig proces om die oude mechanismes af te werpen.
Heel mooi en dit resoneert echt wel! Misschien had ik het anders moeten verwoorden, want het gaat er effectief om in het hier-en-nu te willen zijn. Gisteren bvb mijn vader gezien en trots op het feit dat ik "gewoon" mezelf was en open en bloot over de problemen vertelde.Hoe ik het zie is dat we op een bepaald niveau wel (opr)echte wensen hebben over wie we in de wereld willen zijn en wat we eruit willen halen, maar dat "daaronder" onze echte Zelf ligt die nooit veranderd en alreeds compleet/vervuld in zichzelf is.
Heb je die diepere Zelf nog niet "gevonden", dan zul je die blijvende vervulling in de wereld blijven zoeken, waar dat nooit gevonden kan worden.
Het is een kwestie van content/gelukkig kunnen zijn in dit moment hier, zonder een toekomst te projecteren waar je eindelijk compleet/gelukkig zal zijn.
Niets mis met doelen, maar als de onderliggende gedachte van die doelen is om compleet/vervuld/gelukkig te worden in de toekomst, dan sluit je jezelf af van geluk/vervulling dat alleen hier en nu (al) is.
Precies. Als je het ziet, kun je het onderscheppen. Dat is mindfulness toegepast. Je kunt bijvoorbeeld een bepaalde neurose hebben, maar als je deze (voldoende) doorziet, dan breng je bewustzijn in die neurose en heft dat bewustzijn de neurose op. Simpelweg door de "fout" te zien en doorgronden, wordt deze ter plekke "gecorrigeerd" als het ware.Heel mooi en dit resoneert echt wel! Misschien had ik het anders moeten verwoorden, want het gaat er effectief om in het hier-en-nu te willen zijn. Gisteren bvb mijn vader gezien en trots op het feit dat ik "gewoon" mezelf was en open en bloot over de problemen vertelde.
Ik bedoelde dat er achter bepaald "automatisch" gedrag een trigger zit. Dat kan een type persoon zijn, geluid, whatever, ... die mij in een bepaalde staat/rol doet glijden. Ik heb het dus over een vorm van mindfulness waarin je die triggers kan opmerken enz. zonder "slaaf" te zijn van die impulsen of "programmering".
Maar inderdaad, geluk en liefde zijn werkwoorden in het dagdagelijkse en hoeven tegelijkertijd niet nagestreefd te worden.
Ik lees natuurlijk alleen maar wat stukjes tekst, maar zo te lezen zit je hier waarschijnlijk goed.Gisteren een diep gesprek gehad met enkele vrienden die haar ook kenden en we zijn tot een bepaald inzicht gekomen:
Ze had me destijds al verteld dat haar ex wel af en toe verliefd werd op andere vrouwen tijdens hun relatie en dat hij haar ook vaak kwalijk nam zelf de grootverdiener te zijn en dat zij "profiteerde" van hem.
Ik had eerder wel een vermoeden dat ik "gewoon" de rebound was, maar ik had niet door dat ze eigenlijk veel dingen die ze hem kwalijk nam, uitwerkte op mij.
Nu begrijp ik misschien beter waarom ze nog steeds aan die ex hangt; of anders gezegd, waarom ze hem blijft "verdedigen". Ik heb een vermoeden dat er een kantje aan zit van "ik herken dat mijn gedrag zoals het zijne is en ik kan toch helemaal niet zo slecht zijn, dus hij was ook helemaal niet zo slecht en hij begrijpt me tenminste". Zoiets?
Dit lijkt me de beste instelling. Vooruit kijken.Ach ja, ik zie ook wel in dat het geen zin heeft te blijven graven. Ik zal het nooit weten wat er werkelijk in haar om gaat en "gerechtigheid" zal ik nooit krijgen en dat is oké.
Mooi zoLaatste positieve noot is dat mijn pa me gaat helpen om mijn resterende spullen op te halen, zodat ik zeker niet in een andere valkuil loop.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."