De struggle om een toxische relatie te beëindigen

Ik ben het met @Mindless eens.
Erg veel praten over een ex is een rode vlag....het. geeft m.i. aan dat die relatie op zijn zachts gezegd, nog niet verwerkt is en in wezen is dan een nieuwe relatie vrijwel kansloos in slagen.
Eerst de oude eruit! Dan pas een nieuwe....

Mindless zei:

In mijn boek is het (veel) praten over een ex sowieso een grote rode vlag.

Klik om te vergroten...

Kan voor een tijdje wel goed zijn om je verhaal bij anderen kwijt te kunnen, vooral na een pijnlijke breuk, maar ik vind ook dat je daar geen maanden bezig mee moet zijn.

@Deadwing

Ik bedoelde eerder specifiek het (veel) praten over je ex met een nieuwe partner. Dat dat een rode vlag is. Want dan heb je je vorige relatie zoals @De Zandman zei nog niet verwerkt voordat je aan een nieuwe begint.

Deadwing zei:

ik vind ook dat je daar geen maanden bezig mee moet zijn.

Klik om te vergroten...

Ik vind dat er voor het verwerken van verlies, zoals na overlijden van een dierbare, maar ook het einde van een relatie geen termijn staat.

Voor jou is maanden kennelijk te lang, prima.

Wat mij betreft is het een oordeel wat je geeft. Iedereen verwerkt verlies op zijn of haar eigen manier. Daar staat geen tijd voor.

Wel mee eens om pas open te staan voor iets nieuws voordat je het vorige goed hebt afgesloten (hoewel dat ook zoeken is, want er gaat nergens een groen lampje branden met ‘ja goed verwerkt’).

Deadwing zei:

Kan voor een tijdje wel goed zijn om je verhaal bij anderen kwijt te kunnen, vooral na een pijnlijke breuk, maar ik vind ook dat je daar geen maanden bezig mee moet zijn.

Klik om te vergroten...

Ik had voor een relatiebreuk van een veel kortere relatie zeker maanden nodig om het te verwerken en erover te praten, door de heftige aard van de relatie en de relatiebreuk.

Het was ook geen keuze. Het was simpelweg goed verwerken en bespreken of negeren/verdoven. Dat laatste was bij dit geen optie. Ik was niet (relatief) oké geweest zonder dat.

Edit:

Ik had er eigenlijk wel bijna een jaar voor nodig, maar moeilijk te zeggen wanneer ik er exact "overheen" was.

Mindless zei:

@Deadwing

Ik bedoelde eerder specifiek het (veel) praten over je ex met een nieuwe partner. Dat dat een rode vlag is. Want dan heb je je vorige relatie zoals @De Zandman zei nog niet verwerkt voordat je aan een nieuwe begint.

Klik om te vergroten...

Ja, ik begrijp het. Klopt helemaal. Geeft jouw partner dan ook geen prettig gevoel als je maar blijft praten over een ex.

Zeehond zei:

Ik vind dat er voor het verwerken van verlies, zoals na overlijden van een dierbare, maar ook het einde van een relatie geen termijn staat.

Voor jou is maanden kennelijk te lang, prima.

Wat mij betreft is het een oordeel wat je geeft. Iedereen verwerkt verlies op zijn of haar eigen manier. Daar staat geen tijd voor.

Wel mee eens om pas open te staan voor iets nieuws voordat je het vorige goed hebt afgesloten (hoewel dat ook zoeken is, want er gaat nergens een groen lampje branden met ‘ja goed verwerkt’). Verder met je eens. Staat geen enkel termijn voor een verlies. Voor iedereen anders.

Klik om te vergroten...

Hangt er vanaf met wie je over een ex maanden blijft praten. Ik zou er niet met een nieuwe partner lang over doorgaan. En we hadden het hier over relaties. Ik heb er zelf ervaring mee. Over een verbroken relatie die drie jaar duurde heb ik ook langer dan een jaar gerouwd. En ik was in mijn relatie daarna ook te lang doorgegaan over mijn ex tegen mijn toen nieuwe partner. Die relatie hield dan ook maar een maand of vijf stand.

Je gaf bovenstaande trouwens ook zelf aan in je post las ik net pas.. Ik moest het nog even teruglezen.

Verder helemaal met je eens hoor over rouw en verlies. Het heeft bij mij ik denk wel twee jaar geduurd voordat ik het verlies van beide ouders in 17 maanden redelijk goed had verwerkt. Daar staat geen enkel termijn voor. Dertien jaar geleden alweer en ik mis ze nog vaak.

Ik heb een relatie van 6 jaar gehad, met de partner met wie ik dacht oud te worden.
Ik heb de breuk nooit helemaal verwerkt, ondanks middelen misbruik, alcohol, het in het militaire leven een nieuw leven te willen opbouwen, en dit is er de oorzaak van dat ik alleen wil blijven.
Het zou anders vergelijken worden en dat is niet eerlijk voor een nieuwe partner.
Geen vrouw accepteert dit op den duur.
Dan maar geen vrouw...

Hier nog een kleine update: mijn pa stuurde gisteren om af te spreken om volgende week zaterdag de spullen op te halen. Haar antwoord was: "Ok, wel jammer dat ie zelf geen contact meer met me wil daarvoor, maar ook begrijpelijk". Daarna kwam het joviale en "typische" charmante gedrag in het finale bericht "Ok dan zien we elkaar volgende week. Tot dan en veilige rit naar hier". Ja, dus bij het vertrekken kunnen we verrekken...

EDIT: Pa zei niks over het feit dat ik erbij zal zijn, maar ik vond het niet OK dat ie alleen die dingen zou ophalen.

Ja, dan kookte mijn bloed wel even en ik besef dat ik aan het bitchen ben, maar goed. Nog een week dus en dan is die kous op materieel vlak alvast af

Hoi herkenbaar.

Nou ben ik heel erg generaliserend (ik wil niemand beledigen) maar vrouwen zijn door hormonen in het algemeen wat labieler en stemmingswisselingen door wisselende hormoonwisselingen. Mannen zijn dan weer vaak wat impulsiever door testosteron en blijven soms net kleine jongens.

Dit is natuurlijk niet hetzelfde als echt ziekelijk gedrag. Maar je bent niet de eerste en ook niet de laatste die dit meemaakt en kan iedereen overkomen en hoort bij het leven, ik weet niet hoe oud je bent? Maar misschien nog een stukje advies en mijn ervaring.

Ik heb twee van dit soort relaties gehad (wel allebei net weer anders, maar deels ook hetzelfde). Misschien andere "ziektes" maar wel toxische relaties.

- 1 had last van depressies, hoe je ook denkt te kunnen helpen of liefde geven, dit kan jij niet genezen, dat kunnen ze alleen zelf.
- Allebei wilden ze aandacht, heel op uiterlijk gericht, uitdagend, opvallend, flirterig. Het waren ook mooie vrouwen maar eigenlijk zie ik het als een minderwaardigheidscomplex en onzekerheid om steeds die bevestiging van anderen te zoeken/krijgen en nodig hebben.
- Altijd is er wat aan de hand, op zoek naar spanning of onrust. Willen uitgaan terwijl ik mij thuis op de bank prima vermaak, ook in mijn eentje. Ik hou van rust, zekerheid, voorspelbaarheid, bijna saai kun je denken. Ook al is sociaal contact wel belangrijk, ik maak mij niet druk hoe andere mensen denken over mij. Mijn grootste schat is mijn eigen brein, je wilt jezelf blijven leren, ontwikkelen (ik bedoel los van een hoog IQ). Je kan ook goed zijn met je handen maar gewoon je werk en 1 of meer hobby's die je jezelf als doel stelt om beter te worden).

Dan het beëindigen:

- goed dat je met pa ging dat is beter dan alleen.
- ik heb die relaties ook nadat grenzen al meerdere keren gepasseerd dat je toch weer contact zoekt en/of opnieuw begint. Op een gegeven moment is het klaar en over. De eerste was vreemd gegaan, ook al was het zeker al eerder gebeurd en kreeg je genoeg aanwijzingen of dat het regelrecht gezegd wordt, je geeft het voordeel van de twijfel of vergeeft bepaald gedrag toch weer. Maar toen het vaststond was dat ook een goed excuus om er op dat moment definitief eind aan te maken.
- Ander patroon was dat het altijd of helemaal geweldig was, ze konden je goed laten voelen (sex is ook een wapen en kwetsbaarheid). En andere keren was het allemaal drama. Opvallend patroon is dat ze niet volledig open waren, dingen verzwegen maar zelfs pathologisch liegen. Ook al voel je al lang in je buik dat er iets niet klopt, het kan lang duren voordat je het echt ziet en accepteert. Meestal is toch een soort van 1 of meerdere overdreven escalaties zijn die niet meer in verhouding zijn tot de situaties/probleem en gezonde realiteit.

Als het klaar en over is, dan moet je ook geen contact houden op welke reden dan ook, geen vragen, of vriendschappelijk. Neem afstand en vermijd elk contact.
Tenzij je kinderen hebt, dan zit je helaas er aan vast en moet je in het belang van je kind, toch een balans vinden zodat die er niet onder lijdt. Het enige wat je dan kan doen is om alle irritaties te accepteren en boosheid van je af te laten glijden (als ze niet aan afspraken houden of weer contact of ruzie zoeken, of de situatie te misbruiken. Daar heb jij geen last van begrijp ik? (ik ook niet gelukkig), maar dat zou het wel nog veel gecompliceerder kunnen maken).

En dan het verwerken, het is net als bij iemand die hoort dat hij terminaal is: je gaat door verschillende fases, ik weet niet precies de volgorde, maar: woede op die ander, jezelf, verdriet, eenzaamheid enzovoorts. Dit kan een lang proces zijn, een jaar lijkt me niet abnormaal, misschien wel twee jaar.
Maar op een gegeven moment zou het je rust moeten geven en blij zijn dat je eruit bent. Als je nog langer duurt en je kan er niet overeen komen en het een plekje geven dan denk ik dat je zelf toch een probleem hebt die je dan moet oplossen. Wees blij dat je het hebt doorbroken, dat is moeilijk en moedig, maar je hebt je vrijheid terug en alleen jijzelf creëert je eigen geluk, je bent baas van je eigen brein, dus blijf niet eeuwig jouw verdriet en boosheid op een ander blijven projecteren

Voor mij was wel vaak het moment wel dat als je een nieuwe relatie krijgt, dat je er volledig 100% vrede mee krijgt en helemaal kan afsluiten en niet meer dagelijks of toch een paar keer per week aan denkt, je bent niet meer kwaad ofzo en eigenlijk denk je dan zoiets als: het is triest dat deze persoon eigenlijk zelf zo arm en ongelukkig is. Dat betekent niet dat je na een week of een maand een nieuwe relatie moet beginnen dan heb je het nog niet verwerkt, of gebruik je het als uitvlucht en ga je vergelijken (het kan je natuurlijk overkomen en als dat goed loopt heb je geluk, voor mij is het meestal als een soort spontane klik en dan gaat het vanzelf met een natuurlijk beloop, geen hard to get spelletjes, je raakt aan de praat, je hebt een leuk lang gesprek en van het een komt het ander).

Maar ga jezelf niet in de put praten, en in een slachtoffer rol komen. Na een tijd moet je toch uit je boosheid en verdriet komen anders zit je jezelf gek te maken . Vrienden (slap lullen en lachen met je maten. pilsje erbij, niet steeds bezopen worden om als uitweg te gebruiken en een nieuw probleem erbij krijgen) en familie, sociale contacten zijn extra belangrijk en behulpzaam, niet eenzaam thuis zitten, en zoek richt je op een bestaande hobby, sport (ik hou van lange wandeltochten door de natuur, vooral bossen, reggae(muziek is altijd belangrijk geweest voor mij), jointje erbij. Potje schaken. Misschien meditatie, filosofie lezen?


Misschien heb je er wat aan. Sterkte gewenst! (je zult goeie dagen hebben en later soms slechte maar uiteindelijk komt het goed, maar verbreek het contact en doorbreek de cirkel)

Metalcored00d zei:

34, zij 40. Vandaar ik soms het gevoel had "volwassener" te zijn op bepaalde vlakken, maar tegelijkertijd zie ik ook wel mijn eigen kinderachtigheid hoor.

Dat denk ik ook! Maar opnieuw, ik zie het ook wel bij mezelf hoor. Zoals ik al zei, ben ik terugverhuisd naar de stad waar de meeste van mijn vrienden wonen, net omdat ik ook zoveel aandacht en bevestiging nodig heb. Maar op zich zie ik daar geen graten in.

Da's exact de redenering die ik toen maakte ook, dit is een brug te ver, dit laat ik niet toe.

Wel dit is dus de lastige kwestie; ik zag die dualiteit ook en heb het misschien ook zo beschreven; we hebben de hoogste hoogtes en de diepste dieptes meegemaakt. Zelf kom ik uit een familie met Vechtscheiding en een pa die mij al opgroeiend jarenlang verweet een hoerenzoon te zijn. Ik ben dus sowieso extreem gevoelig aan paranoia en mij bedrogen of belogen voelen, omdat ik klaarblijkelijk die gevoelens heb geïnternaliseerd.

Als volwassen man heb ik mijn mam op de vrouw af gevraagd of ze mijn pa ooit bedrogen had en ofwel is zij ook een pathologische leugenaar, ofwel had mijn pa vanuit zijn eigen angsten en onzekerheden ook van een mug een olifant gemaakt? Zonder de ex direct te verdedigen zie ik dus wel een patroon bij mezelf van dingen gaan invullen en uitvergroten en ergens teveel waarde hechten aan mijn eigen gedachten?

Klopt, bewust beide kinderloos dus die crap hebben we al niet!

Die fases zijn erg herkenbaar en daar wou ik sowieso al een paar dagen een update over kwijt, dus ik ben erg dankbaar over jouw lange bericht en inzichten!

Zoals @Ze Herbs Mang al aangaf, ik heb die eerste post geschreven in pure boosheid en een fragiel gekwetst ego. Ik besef dat het allemaal erg eenzijdig is ook, uiteindelijk kan ik haar hier zwart maken en "paint the picture" zoals ik wil. We zijn nu ongeveer 2 weken verder en nu de boosheid er grotendeels uit is dankzij sport, hobby's, ... het feit dat ik het de plek gaf om er te zijn etc. is het "eruit geventileerd" en voelde ik me sinds het begin van deze week "klaar" met dat boos zijn. Plots zag ik haar menselijkheid terug en besefte ik dat we al bij al toch allemaal gewoon op zoek zijn naar liefde en bevestiging in het leven? Wat een ander doet kwetst ons, maar zit er niet een beetje schuld in zowel de dader als het slachtoffer, houden we de dynamiek niet samen in stand? Het voelde alvast als een opluchting om niet zoals mijn pa te gaan veretteren in verbittering.

Ik heb er zeker iets aan! Dankjewel!!

En nu even mijn eigen update erbij:

Ik ben dus gisteren met mijn pa en zijn nieuwe vlam naar daar gereden om het gerief op te halen. Alles verliep heel ordelijk en we waren na een half uurtje al klaar, nog een koffie gedronken en terug weg. Haar pa was er ook, dus ze moet even "bang" geweest zijn voor de confrontatie als ikzelf, al is dat weer een invulling. Heel apart was dat pa's nieuwe vlam bleef praten tegen haar terwijl pa en ik de spullen in de auto stopten.

Anyway, op de terugweg gaf mijn pa's vlam niet anders dan commentaar op haar en dat voelde echt niet lekker. Vlam had dit ergens ook wel gezien. "Zie je haar nog graag misschien? Je gaat er toch niet weer in lopen?". Plots schoot het bij mij te binnen dat die even toxisch en een even "valse tang" is als ze zo "lief" kan doen en dan een uur lang kan commentaar geven over iemand die ze 10 min zag en nooit meer zal zien. Plots dacht ik "Oh god mijn pa is in dezelfde valkuil aan het lopen...". Maar goed, da's zijn pad. Verder bleven de rode vlaggen wapperen bij de nieuwe vlam, ik heb die nu 2x gezien en ik heb die dus nog niks positiefs horen zeggen over niemand behalve mijn pa. Ze heeft volledig met haar familie gebroken: red flag. Ze zit nu constant bij mijn pa: lovebombing is ook een red flag. Het feit dat ik aangaf dat ik destijds met al mijn exen altijd al een behoefte heb gehad voor ontprikkeling en om even alleen te zijn vond zij dan weer een red flag. "Kijk naar mij en je pa, dat klikt gewoon perfect en als je niet constant bij elkaar kunt zijn en die afstand nodig hebt, dan spreekt het voor zich dat je de juiste partner niet vast hebt". Dat was direct een massive red flag voor mij, zeker aangezien die nog maar enkele maanden samen zijn en dus nog alles door een roze bril zien...

Dus ja, de appel valt precies niet ver van de boom.

Klik om te vergroten...

Kan ook zijn dat het gewoon pleasing is van die nieuwe vlam van je vader maar dat terzijde....mensen die al wat ouder zijn weten vaak beter waar ze mee bezig zijn maar en wat er speelt maar ook interesseert het ze minder wat de motieven of achterliggende of onderliggende zaken zijn. Als je wat ouder bent hebt je je emoties vaak beter onder controle en samenzijn. met iemand als je op leeftijd bent, de verliefdheid etc. Is veel belangrijker dan alles eromheen. Gun je vader dat gevoel tot je ziet dat hij er zelf last van krijgt, de relatie of wat het ook mag zijn😉

Verder goed hoe je met je eigen shit hebt gedeald en de inzichten die je hebt gekregen👍🏽 Time to move forward 💪🏽🙏🏽

Jahvisons zei:

ik weet niet hoe oud je bent?

Klik om te vergroten...

34, zij 40. Vandaar ik soms het gevoel had "volwassener" te zijn op bepaalde vlakken, maar tegelijkertijd zie ik ook wel mijn eigen kinderachtigheid hoor.

Jahvisons zei:

ik het als een minderwaardigheidscomplex en onzekerheid om steeds die bevestiging van anderen te zoeken/krijgen en nodig hebben.

Klik om te vergroten...

Dat denk ik ook! Maar opnieuw, ik zie het ook wel bij mezelf hoor. Zoals ik al zei, ben ik terugverhuisd naar de stad waar de meeste van mijn vrienden wonen, net omdat ik ook zoveel aandacht en bevestiging nodig heb. Maar op zich zie ik daar geen graten in.

Jahvisons zei:

ik heb die relaties ook nadat grenzen al meerdere keren gepasseerd dat je toch weer contact zoekt en/of opnieuw begint. Op een gegeven moment is het klaar en over. De eerste was vreemd gegaan, ook al was het zeker al eerder gebeurd en kreeg je genoeg aanwijzingen of dat het regelrecht gezegd wordt, je geeft het voordeel van de twijfel of vergeeft bepaald gedrag toch weer. Maar toen het vaststond was dat ook een goed excuus om er op dat moment definitief eind aan te maken.

Klik om te vergroten...

Da's exact de redenering die ik toen maakte ook, dit is een brug te ver, dit laat ik niet toe.

Jahvisons zei:

Ander patroon was dat het altijd of helemaal geweldig was, ze konden je goed laten voelen (sex is ook een wapen en kwetsbaarheid). En andere keren was het allemaal drama. Opvallend patroon is dat ze niet volledig open waren, dingen verzwegen maar zelfs pathologisch liegen. Ook al voel je al lang in je buik dat er iets niet klopt, het kan lang duren voordat je het echt ziet en accepteert. Meestal is toch een soort van 1 of meerdere overdreven escalaties zijn die niet meer in verhouding zijn tot de situaties/probleem en gezonde realiteit.

Klik om te vergroten...

Wel dit is dus de lastige kwestie; ik zag die dualiteit ook en heb het misschien ook zo beschreven; we hebben de hoogste hoogtes en de diepste dieptes meegemaakt. Zelf kom ik uit een familie met Vechtscheiding en een pa die mij al opgroeiend jarenlang verweet een hoerenzoon te zijn. Ik ben dus sowieso extreem gevoelig aan paranoia en mij bedrogen of belogen voelen, omdat ik klaarblijkelijk die gevoelens heb geïnternaliseerd.

Als volwassen man heb ik mijn mam op de vrouw af gevraagd of ze mijn pa ooit bedrogen had en ofwel is zij ook een pathologische leugenaar, ofwel had mijn pa vanuit zijn eigen angsten en onzekerheden ook van een mug een olifant gemaakt? Zonder de ex direct te verdedigen zie ik dus wel een patroon bij mezelf van dingen gaan invullen en uitvergroten en ergens teveel waarde hechten aan mijn eigen gedachten?

Jahvisons zei:

Als het klaar en over is, dan moet je ook geen contact houden op welke reden dan ook, geen vragen, of vriendschappelijk. Neem afstand en vermijd elk contact.
Tenzij je kinderen hebt, dan zit je helaas er aan vast en moet je in het belang van je kind, toch een balans vinden zodat die er niet onder lijdt. Het enige wat je dan kan doen is om alle irritaties te accepteren en boosheid van je af te laten glijden (als ze niet aan afspraken houden of weer contact of ruzie zoeken, of de situatie te misbruiken. Daar heb jij geen last van begrijp ik? (ik ook niet gelukkig), maar dat zou het wel nog veel gecompliceerder kunnen maken).

Klik om te vergroten...

Klopt, bewust beide kinderloos dus die crap hebben we al niet!

Jahvisons zei:

En dan het verwerken, het is net als bij iemand die hoort dat hij terminaal is: je gaat door verschillende fases, ik weet niet precies de volgorde, maar: woede op die ander, jezelf, verdriet, eenzaamheid enzovoorts. Dit kan een lang proces zijn, een jaar lijkt me niet abnormaal, misschien wel twee jaar.
Maar op een gegeven moment zou het je rust moeten geven en blij zijn dat je eruit bent. Als je nog langer duurt en je kan er niet overeen komen en het een plekje geven dan denk ik dat je zelf toch een probleem hebt die je dan moet oplossen. Wees blij dat je het hebt doorbroken, dat is moeilijk en moedig, maar je hebt je vrijheid terug en alleen jijzelf creëert je eigen geluk, je bent baas van je eigen brein, dus blijf niet eeuwig jouw verdriet en boosheid op een ander blijven projecteren

Klik om te vergroten...

Die fases zijn erg herkenbaar en daar wou ik sowieso al een paar dagen een update over kwijt, dus ik ben erg dankbaar over jouw lange bericht en inzichten!

Zoals @Ze Herbs Mang al aangaf, ik heb die eerste post geschreven in pure boosheid en een fragiel gekwetst ego. Ik besef dat het allemaal erg eenzijdig is ook, uiteindelijk kan ik haar hier zwart maken en "paint the picture" zoals ik wil. We zijn nu ongeveer 2 weken verder en nu de boosheid er grotendeels uit is dankzij sport, hobby's, ... het feit dat ik het de plek gaf om er te zijn etc. is het "eruit geventileerd" en voelde ik me sinds het begin van deze week "klaar" met dat boos zijn. Plots zag ik haar menselijkheid terug en besefte ik dat we al bij al toch allemaal gewoon op zoek zijn naar liefde en bevestiging in het leven? Wat een ander doet kwetst ons, maar zit er niet een beetje schuld in zowel de dader als het slachtoffer, houden we de dynamiek niet samen in stand? Het voelde alvast als een opluchting om niet zoals mijn pa te gaan veretteren in verbittering.

Jahvisons zei:

Misschien heb je er wat aan. Sterkte gewenst! (je zult goeie dagen hebben en later soms slechte maar uiteindelijk komt het goed, maar verbreek het contact en doorbreek de cirkel)

Klik om te vergroten...

Ik heb er zeker iets aan! Dankjewel!!

En nu even mijn eigen update erbij:

Ik ben dus gisteren met mijn pa en zijn nieuwe vlam naar daar gereden om het gerief op te halen. Alles verliep heel ordelijk en we waren na een half uurtje al klaar, nog een koffie gedronken en terug weg. Haar pa was er ook, dus ze moet even "bang" geweest zijn voor de confrontatie als ikzelf, al is dat weer een invulling. Heel apart was dat pa's nieuwe vlam bleef praten tegen haar terwijl pa en ik de spullen in de auto stopten.

Anyway, op de terugweg gaf mijn pa's vlam niet anders dan commentaar op haar en dat voelde echt niet lekker. Vlam had dit ergens ook wel gezien. "Zie je haar nog graag misschien? Je gaat er toch niet weer in lopen?". Plots schoot het bij mij te binnen dat die even toxisch en een even "valse tang" is als ze zo "lief" kan doen en dan een uur lang kan commentaar geven over iemand die ze 10 min zag en nooit meer zal zien. Plots dacht ik "Oh god mijn pa is in dezelfde valkuil aan het lopen...". Maar goed, da's zijn pad. Verder bleven de rode vlaggen wapperen bij de nieuwe vlam, ik heb die nu 2x gezien en ik heb die dus nog niks positiefs horen zeggen over niemand behalve mijn pa. Ze heeft volledig met haar familie gebroken: red flag. Ze zit nu constant bij mijn pa: lovebombing is ook een red flag. Het feit dat ik aangaf dat ik destijds met al mijn exen altijd al een behoefte heb gehad voor ontprikkeling en om even alleen te zijn vond zij dan weer een red flag. "Kijk naar mij en je pa, dat klikt gewoon perfect en als je niet constant bij elkaar kunt zijn en die afstand nodig hebt, dan spreekt het voor zich dat je de juiste partner niet vast hebt". Dat was direct een massive red flag voor mij, zeker aangezien die nog maar enkele maanden samen zijn en dus nog alles door een roze bril zien...

Dus ja, de appel valt precies niet ver van de boom.

Metalcored00d zei:

Anyway, op de terugweg gaf mijn pa's vlam niet anders dan commentaar op haar en dat voelde echt niet lekker. Vlam had dit ergens ook wel gezien. "Zie je haar nog graag misschien? Je gaat er toch niet weer in lopen?". Plots schoot het bij mij te binnen dat die even toxisch en een even "valse tang" is als ze zo "lief" kan doen en dan een uur lang kan commentaar geven over iemand die ze 10 min zag en nooit meer zal zien.

Klik om te vergroten...

Goede observatie. Huuuuge red flag. Als ze dat bij anderen doet zal ze dat ook over je vader (gaan) doen.

Zoals je zegt: ieder zijn eigen pad. Hij zal het gaan ondervinden.

Mijn laatste "relatie" was ook de Hel zelf, maar op een gekke manier heeft het me op een vreselijke manier wel wakker geschud en geforceerd het goede pad op te zoeken en nog wat van mijn leven te maken. Want aan mezelf scheelde ook genoeg (en ik blijf lerende, hopelijk voor altijd).

Er zijn twee nodig om een toxische relatie te onderhouden.

Jahvisons zei:

Hoi herkenbaar.

Nou ben ik heel erg generaliserend (ik wil niemand beledigen) maar vrouwen zijn door hormonen in het algemeen wat labieler en stemmingswisselingen door wisselende hormoonwisselingen. Mannen zijn dan weer vaak wat impulsiever door testosteron en blijven soms net kleine jongens.

Dit is natuurlijk niet hetzelfde als echt ziekelijk gedrag. Maar je bent niet de eerste en ook niet de laatste die dit meemaakt en kan iedereen overkomen en hoort bij het leven, ik weet niet hoe oud je bent? Maar misschien nog een stukje advies en mijn ervaring.

Ik heb twee van dit soort relaties gehad (wel allebei net weer anders, maar deels ook hetzelfde). Misschien andere "ziektes" maar wel toxische relaties.

- 1 had last van depressies, hoe je ook denkt te kunnen helpen of liefde geven, dit kan jij niet genezen, dat kunnen ze alleen zelf.
- Allebei wilden ze aandacht, heel op uiterlijk gericht, uitdagend, opvallend, flirterig. Het waren ook mooie vrouwen maar eigenlijk zie ik het als een minderwaardigheidscomplex en onzekerheid om steeds die bevestiging van anderen te zoeken/krijgen en nodig hebben.
- Altijd is er wat aan de hand, op zoek naar spanning of onrust. Willen uitgaan terwijl ik mij thuis op de bank prima vermaak, ook in mijn eentje. Ik hou van rust, zekerheid, voorspelbaarheid, bijna saai kun je denken. Ook al is sociaal contact wel belangrijk, ik maak mij niet druk hoe andere mensen denken over mij. Mijn grootste schat is mijn eigen brein, je wilt jezelf blijven leren, ontwikkelen (ik bedoel los van een hoog IQ). Je kan ook goed zijn met je handen maar gewoon je werk en 1 of meer hobby's die je jezelf als doel stelt om beter te worden).

Dan het beëindigen:

- goed dat je met pa ging dat is beter dan alleen.
- ik heb die relaties ook nadat grenzen al meerdere keren gepasseerd dat je toch weer contact zoekt en/of opnieuw begint. Op een gegeven moment is het klaar en over. De eerste was vreemd gegaan, ook al was het zeker al eerder gebeurd en kreeg je genoeg aanwijzingen of dat het regelrecht gezegd wordt, je geeft het voordeel van de twijfel of vergeeft bepaald gedrag toch weer. Maar toen het vaststond was dat ook een goed excuus om er op dat moment definitief eind aan te maken.
- Ander patroon was dat het altijd of helemaal geweldig was, ze konden je goed laten voelen (sex is ook een wapen en kwetsbaarheid). En andere keren was het allemaal drama. Opvallend patroon is dat ze niet volledig open waren, dingen verzwegen maar zelfs pathologisch liegen. Ook al voel je al lang in je buik dat er iets niet klopt, het kan lang duren voordat je het echt ziet en accepteert. Meestal is toch een soort van 1 of meerdere overdreven escalaties zijn die niet meer in verhouding zijn tot de situaties/probleem en gezonde realiteit.

Als het klaar en over is, dan moet je ook geen contact houden op welke reden dan ook, geen vragen, of vriendschappelijk. Neem afstand en vermijd elk contact.
Tenzij je kinderen hebt, dan zit je helaas er aan vast en moet je in het belang van je kind, toch een balans vinden zodat die er niet onder lijdt. Het enige wat je dan kan doen is om alle irritaties te accepteren en boosheid van je af te laten glijden (als ze niet aan afspraken houden of weer contact of ruzie zoeken, of de situatie te misbruiken. Daar heb jij geen last van begrijp ik? (ik ook niet gelukkig), maar dat zou het wel nog veel gecompliceerder kunnen maken).

En dan het verwerken, het is net als bij iemand die hoort dat hij terminaal is: je gaat door verschillende fases, ik weet niet precies de volgorde, maar: woede op die ander, jezelf, verdriet, eenzaamheid enzovoorts. Dit kan een lang proces zijn, een jaar lijkt me niet abnormaal, misschien wel twee jaar.
Maar op een gegeven moment zou het je rust moeten geven en blij zijn dat je eruit bent. Als je nog langer duurt en je kan er niet overeen komen en het een plekje geven dan denk ik dat je zelf toch een probleem hebt die je dan moet oplossen. Wees blij dat je het hebt doorbroken, dat is moeilijk en moedig, maar je hebt je vrijheid terug en alleen jijzelf creëert je eigen geluk, je bent baas van je eigen brein, dus blijf niet eeuwig jouw verdriet en boosheid op een ander blijven projecteren

Voor mij was wel vaak het moment wel dat als je een nieuwe relatie krijgt, dat je er volledig 100% vrede mee krijgt en helemaal kan afsluiten en niet meer dagelijks of toch een paar keer per week aan denkt, je bent niet meer kwaad ofzo en eigenlijk denk je dan zoiets als: het is triest dat deze persoon eigenlijk zelf zo arm en ongelukkig is. Dat betekent niet dat je na een week of een maand een nieuwe relatie moet beginnen dan heb je het nog niet verwerkt, of gebruik je het als uitvlucht en ga je vergelijken (het kan je natuurlijk overkomen en als dat goed loopt heb je geluk, voor mij is het meestal als een soort spontane klik en dan gaat het vanzelf met een natuurlijk beloop, geen hard to get spelletjes, je raakt aan de praat, je hebt een leuk lang gesprek en van het een komt het ander).

Maar ga jezelf niet in de put praten, en in een slachtoffer rol komen. Na een tijd moet je toch uit je boosheid en verdriet komen anders zit je jezelf gek te maken . Vrienden (slap lullen en lachen met je maten. pilsje erbij, niet steeds bezopen worden om als uitweg te gebruiken en een nieuw probleem erbij krijgen) en familie, sociale contacten zijn extra belangrijk en behulpzaam, niet eenzaam thuis zitten, en zoek richt je op een bestaande hobby, sport (ik hou van lange wandeltochten door de natuur, vooral bossen, reggae(muziek is altijd belangrijk geweest voor mij), jointje erbij. Potje schaken. Misschien meditatie, filosofie lezen?


Misschien heb je er wat aan. Sterkte gewenst! (je zult goeie dagen hebben en later soms slechte maar uiteindelijk komt het goed, maar verbreek het contact en doorbreek de cirkel)

Klik om te vergroten...

Pffff te herkenbaar dit allemaal.

Vooral eens met dit:

Als het klaar en over is, dan moet je ook geen contact houden op welke reden dan ook, geen vragen, of vriendschappelijk. Neem afstand en vermijd elk contact.

Klik om te vergroten...

Klaar, over, afgesloten hoofdstuk, punt. De deur niet op een kier houden maar dicht. Door met je leven, ofwel met een ander ofwel alleen (al heeft iemand imo zeker weten minstens een periode van echt single zijn nodig na zo'n relatie).

Pfoe herken hier flink aantal punten en kan nu even geen reactie geven omdat ik er nog middenin zit.
Wat ik dapper vind is dat je het beëindigd hebt en mijn advies is dat je echt bij die keuze moet blijven.
Observatie bij mensen wat nauwkeuriger proberen in te zien. Dit is iets waar ik me momenteel in bezig houd. Omdat we genoodzaakt zijn nog in één huis te wonen.

Verder wens ik je het beste en trap niet weer in de valkuil wat ze ook zegt, en hoe sterk je verlangens zijn en hoeveel verdriet het oproept. Ga niet weer in zee!

Ohh bah.. Wat een nare situatie, vooral voor jezelf en jouw eigen gevoel!
Ik heb een soortgelijke situatie meegemaakt met een gozer die (net als de meid, zoals jij haar beschrijft) eigenlijk alleen in het openbaar zou mogen komen, met een grote rode lichtgevende vlag op zijn/haar rug. Het altijd “ja maar jij…” … “door jou…” … “ik doe nooit iets “ “ dat ik dat deed, ligt aan jou…” etcetcetc en zo nog zoveel meer van die Redvlag opmerkingen, waar je keer op keer toch weer (geen idee hoe, maar het gebeurd) voor kunt vallen. Ook het fysieke (zowel helaas geweld en andere vlakken, herken ik in je verhaal) en damn… dat is niet makkelijk om uit te stappen, wanneer je daar eenmaal in zit. Daarom extra respect dat je toch die keuze hebt gemaakt! Zo te lezen ben je iemand die “wel” snapt hoe het zou moeten gaan en dan is het echt jammer om je tijd te verdoen aan zo’n telkens herhalende cirkel van ellende 🥲… Ik kan je vertellen dat er geen GROTERE opluchting bestaat, dan wanneer je zo’n gifbom van je afzet en gewoon weer alle focus hebt voor dingen die wel voldoening geven💕. Succes met het verwerken van de ellende en op naar leuke ervaringen/relaties!

Hey iedereen. Ik wil iedereen alvast bedanken voor de ondersteuning en het feit dat we hier hopelijk dingen uit kunnen leren. Ik voel mer ergens enorm lullig over hoe ik nu ga klinken maar...

Nu moet ik wel toegeven dat ik een beetje een 180 gedaan heb, tjah drugsforum after all... Maar vooral, het zat al te knagen bij me, dat idee dat er iets niet klopte aan hoe ik het hier allemaal geschetst heb. En kijk, anoniem of niet, eerlijk is eerlijk. Jullie staken jullie tijd erin om hierop verder te blijven antwoorden, dus ik doe het ook.

Ik ben niet helemaal eerlijk geweest hier. En ook niet tegen mezelf. Ik zie in dat ik enorm veel interne pijn heb geprojecteerd op haar, dingen waarvan ik me soms zelfs afvraag of ze zelfs over ons gingen? Daarmee bedoel ik dat ik van kinds af aan een bepaalde behoefte om “gewoon te mogen zijn” heb moeten ontberen, of anders gezegd, wat ik gekregen heb leste de dorst niet. Dus als kind heb ik mezelf al aangepraat dat ik niet deugde…

Opgroeiend heb ik van beide ouders van beide kanten van de medaille een enorme gevoeligheid naar bedriegen en liegen meegekregen. Beide partijen wezen mij op onhebbelijkheden die ik in mezelf ook herkende. Het resultaat was een jongetje dat zichzelf niet mocht en die het gevoel had dat “niemand echt deugde, want niemand sprak de waarheid”.

Met die open wondes heb ik een erg onvolwassen emotionele identiteit opgebouwd.

Dat “spelletje” tussen mijn toenmalige "beste vriend" en haar bestond al van destijds met haar ex. Eigenlijk had dat nooit iets met mij te maken, maar in mijn onzekerheid heb ik dat te zeer als een persoonlijke aanval gezien. Dat deeltje zie ik in.

Ik zie uiteraard ook haar deel, waarvoor ze zich 1000x had geëxcuseerd en effectief korte metten mee heeft gemaakt. En eigenlijk stopt het verhaal van feitelijke ontrouw hier en enkel hier. Al de rest was invulling en speculatie met projectie van al mijn angsten en eigen onhebbelijkheden.

Is het gezond om in een relatie te springen met iemand die net gebroken is met iemand na 14 jaar? Neen. Was het aan mij om te bepalen wanneer die rouwperiode voorbij “moest” zijn? Neen. Ik eiste volledig breken en daar kon ze toen geen tijdspanne op plakken en ik zie in hoe ik te ongeduldig ben geweest. Te bezittelijk.

Nog een opmerking: eigenlijk wist ik al dat "mijn beste vriend" geen goeie maat was. Ik wist dat ie zn vriendin bedroog. Ik weet dat ie een ex van me destijds had gecontacteerd nadat het net gedaan was tussen ons. Daarover is er nooit echt een confrontatie geweest. He’s a sly fox. Or he weaselled himself out.

Maar dus tja zo’n gladde paling die een onzekere dame even de hemel op aarde belooft, terwijl haar eigen vent haar zit zwart te maken, omdat ie zelf in zijn ego was gekrenkt. Ik snap wel hoe ik evenzeer mijn eigen kuil groef.

Maar dus. Eigenlijk is ze “gelukkig” een seut en moet ik de pagina nu omdraaien. Net zoals zij zegt dat ze de pagina met haar ex wil omdraaien op haar manier. Als ik haar de veiligheid niet kon bieden om te wachten op haar en haar de zelfzekerheid te bieden. “Schat I got you, ik ondersteun je”. Dat deed ik niet. Ik heb haar de grond in gebeurd en eigenlijk vooral mezelf.

Heb aan iedereen die het wou horen mijn verhaal verteld. Lekker mezelf nog eens pijnigen door het over de boeg te gooien van “wat ben ik toch een dommerik”. “Hoe kon ik me zo laten vangen”. Yes, lekker victim als ik het eigenlijk onder ogen kom.

Enneuh. Well. Nu komt het. Ik maak de keuze om in eigen kracht te staan en te zeggen: ik zie ze gvd graag en ik geef ze nog een kans. Omdat ik mezelf die kans geef. Omdat ik ons een kans geef.

Omdat ik van mezelf met de beste wil niks anders toewens om die vastberadenheid, dat moedige, dat mannelijke aan te raken. Dat pad te bewandelen en eindelijk de zelfzekerheid te dragen die ik gewoon verdien. En vanuit die blik wil ik haar en wil ik nog steeds haar man zijn. Ik wil met haar de kans grijpen om een volwassen emotionele verbinding aan te gaan. Los van de pijn van wat was, maar een die gebouwd is in wat is en wat mag.

Zij faalde mij omdat ik haar ook had gefaald. En het is dat ik verantwoordelijkheid neem voor mijn deel. Maar ik miste daarin iets: de trots.

Als ik tegen een ander kon pronken over hoe fier ik op haar was, waarom dan niet tegen haar? En als ik het tegen haar al niet kon, waarom niet tegen mezelf?

Ik kan me niet langer verschuilen achter het kind dat het niet van zijn vader heeft gekregen. Misschien hij ook niet en misschien wist hij niet beter. Maar in plaats van kwaad te blijven en in die pijn te blijven etteren, kies ik om de wondes te laten helen en om die jongen te laten opgroeien tot zijn potentie.

Als we beiden in onze kracht staan is niks ons teveel. Dat hebben we al zo vaak gezien. We moesten maar aan iets denken of het kwam ons al aangeboden. Toch zijn we erin blijven slagen om onszelf te saboteren en de dieperik in te jagen.

En zowel zij als ikzelf zijn die vicieuze cirkel beu en kiezen ervoor in liefde om hieraan te werken. Om elkaar in die groei te ondersteunen. We zijn letterlijk partners, geen concurrenten.

Dus uiteindelijk leek het al die tijd een strijd tegen ons. Maar het was een intern gevecht. Al die tijd zei ik haar al: “door jou graag te zien ga ik mezelf graag leren zien”.

Daarmee vergat ik wel even dat daar ook een keerzijde aan hangt: door mezelf te haten ga ik jou leren haten.

Dus, toxische relatie? Zeker. Maar niet zo duidelijk dewelke de toxische was. Me, her, us, all of the above?

Ik schop hier waarschijnlijk mee tegen menige schenen, maar sorry not sorry. Het is onbeschrijflijk, maar er is "iets" tussen ons dat resoneert op zielsniveau dat ons egootjes overstijgt. Met alle radiostilte, met elkaars gegevens te blokkeren, bleven we telepathisch in contact. Hoe weet ik niet maar dat deden we al voor ik haar het eerst "daar" tegenkwam en daarna in "in the flesh". En op dat aardse niveau is alle ellende begonnen en ik wens ons alvast toe dat we er nu komaf mee kunnen maken. Woensdag alvast therapie.

Dit is een pijnlijk onderwerp, maar ik voel dat ik het van me af moet schrijven om er op een diepe(re) manier mee om te kunnen gaan.

Ik heb eergisteren een eind gemaakt aan een heel toxische relatie die ongeveer een 2 jaar heeft geduurd. In die twee jaar hebben we gestreden, geruzied, elkaar enorme pijn aangedaan en verder de meest intense seks en zielverbinding mogen meemaken.

Het probleem is dat we beiden uit erg onveilige gezinssituaties kwamen en op een of andere manier een co-dependant relatie hebben opgebouwd waarbij we elkaar wilden helpen en verbeteren, maar tegelijkertijd tot een besef kwamen dat we veel te intens waren voor elkaar en dat samen leven geen optie was.
We zijn God weet hoeveel keer aan en uit geweest. Elke keer ik haar betrapte op liegen of manipuleren duwde ze me weg en daarna kwamen de spijt en de traantjes en kon ik niet anders dan haar weer toelaten. En zo bleef het dus gaan.

Hetgeen waar ik het meeste last van had was haar wispelturigheid; hoe vaak heb ik er haar niet op gewezen dat ze constant haar woorden verdraaide of terugkwam op beslissingen.

Tegelijkertijd besefte ik ook meer en meer wat een “aandachtshoertje” ze werkelijk was. Toen ze nog samen was met haar ex was ze blijkbaar al met een gemeenschappelijke vriend aan het fantaseren geslaan. Toen wij samen kwamen is dit blijkbaar herbegonnen en zaten ze dus achter mijn rug te fantaseren over overspel. Dat terwijl hij mijn beste vriend was en zijn vriendin haar beste vriendin was. Ik heb ergens een vermoeden dat het feit dat het “verboden” en “stout” was de reden is dat dit bleef gebeuren. Ik wil geloven dat er fysiek niks gebeurd is, maar desondanks keurde ik al dit gedrag af. Eigenlijk had ik er toen al een punt moeten achter zetten, maar ergens probeerde ik mezelf te overtuigen dat het “maar berichtjes” waren en dat we er wel uit gingen komen.

Tja, niet dus. Bleek dat ze op een later tijdstip weer was “hervallen”. Behalve de berichtjes die verder gingen met die gast bleek ook nog eens dat ze haar ex nog steeds zag en sprak. Opnieuw stortte mijn realiteit in en begon ik aan alles te twijfelen.

Hetgeen dat het meeste fucked up is, is dat ze erin slaagde om op alles een weerwoord te bieden waaruit het bleek dat aangezien ze voelde dat ik haar niet volledig vertrouwde, ik haar zogezegd wegduwde en ze zich verplicht voelde die leegte bij een ander te zoeken…

Tegelijkertijd besef ik dat ik haar ook als een harddrug gebruikte. Ik wilde haar voor mij en voor mij alleen, mijn jaloerste bezit. Had ik geweten dat mijn vriend, desondanks dat ie in een (unfulfilled) relatie was met haar beste vriendin, een oogje had op haar - dan was ik nooit aan de avances begonnen. Maar ja, shoulda coulda en woulda is hindsight. Alles werd mij zo duidelijk: Ik was geprimed om haar te leren kennen. Haar vriendin en mijn vriend hadden een plannetje gesmeed waarin wij als koppel voor hen gingen zorgen onder het mom van een community. We hadden beiden ook altijd een wrang gevoel van gebruikt worden als we daar geweest waren.

Het punt is dus dat ik die dingen altijd wel door had, en dat zij mijn inzichten ook leek in te zien. Uiteindelijk zijn we met veel moeite van die mensen vanaf geraakt, maar het werd mij steeds weer duidelijk dat wat ik van die mensen verachtte, herkende in haar.

Steeds opnieuw met de beste wil en liefde wou ik dat ze was wat ze zei, maar steeds kwamen er meer leugens en mentale gymnastiek. Op dat vlak ben ik nogal zwart-wit en territoriaal, maar ik had haar al meermaals duidelijk gemaakt dat in het leven er niet altijd een EN EN scenario kan bestaan en je soms iets moet achterlaten om iets nieuws te beginnen. En daar steigerde ze en vond ze dat ik haar te veel dingen oplegde…

Even een side note, maar in die 2 jaar heb ik ook af en toe LSD genomen en daar was zij absoluut tegen. Ze haatte het als ik dat middel nam, omdat ik er altijd “lastig” van werd tegenover haar. Het punt is dat ik vanaf de periode waarin de eerste keer aan het licht kwam dat ze flirterige berichtjes stuurde, ik een buikgevoel had van wantrouwen en paranoia. Wanneer ik haar op LSD aankeek, vervormde ze in een monster. En dit niet 1 keer maar letterlijk elke keer opnieuw. Alsof ik haar ware aard zag… Tegelijkertijd gaslit ze me door me te zeggen dat ik veel te achterdochtig ben en overal het slechte in zie, maar kut genoeg bleek dat ik het helaas bij het juiste eind had. En geloof me, gelijk halen wou ik niet…

In die 2 jaar hebben we eerst enkele maanden als LAT-relatie gefunctioneerd. Basically enkel de weekendjes samen met de belachelijkst goede seks die ik ooit mocht meemaken. Tja, en daar was ik dan weer mega-verslaafd aan geworden. En ik vermoed zij ook.

Veel te snel zijn we dan gaan samenwonen en veel te snel tot het besef gekomen dat wij beiden geen relatiemateriaal zijn. Onder 1 dak ging het van ruzie naar ruzie, onderbroken door de vrijpartijen. Uiteindelijk voelde ik me genoodzaakt om te verhuizen. Ik vond een cohouse en de gemoederen bedaarden, maar daar was ze weer. Toen “kraakte” ik en voor we het beseften lagen we weer in bed…

Uiteindelijk een paar maanden LAT-relatie verder, nodigde ze me opnieuw uit om bij haar in te trekken. En yep, lang duurde het niet of het zat er weer bots op. Deze keer dusdanig dat ze me op een gegeven moment van mijn stoel had geduwd (ik was enkele weken ervoor aan mijn knie geopereerd, en “gelukkig” viel ik op mijn elleboog). Ze was hier zelf van haar reactie geschrokken en had de politie opgebeld om hen te zeggen dat ze mij had geduwd.

Ik heb snel een valies met wat spullen gepakt en mocht een tijdje bij mijn moeder terecht, die gelukkig toevallig een weekje niet thuis was. In die week had ik de tijd om even te landen en een oplossing te zoeken.

Ik besloot terug te gaan verhuizen naar de stad waar ik al 10 jaar had gewoond. Weg van haar, terug naar mijn vrienden. Sowieso was er niemand in mijn entourage nog te spreken over haar en werd niet gesnapt hoe ik steeds terug belandde bij haar.

Eens ik mijn stekje had gevonden moest ik nog eens terug om mijn spullen te verhuizen. Haar beste vriendin was er bij omdat die bang was van hoe ik ging reageren. Stomme ik gaf haar nog een knuffel voor het vertrekken en ik had echt het gevoel dat ik haar deze keer kon loslaten in vrede.
Helaas zette die knuffel iets in beweging bij haar waardoor er weer een stortvloed aan berichtjes kwam. Hoe ze me miste en hoe eenzaam ze was etc. Stom ego van mij ging daar weer op in en voor ik het wist zat ik opnieuw bij haar thuis. Toegegeven, ik moest nog wat spullen ophalen, maar ik had niet gedacht dat we opnieuw in bed gingen belanden. Telkens opnieuw die harddrug.

Intussen was dit een paar weekends geleden en leek het erop dat LAT-relatie terug op het menu stond. Maar vorige week gaf ze al aan dat ze het moeilijk had met de situatie en niet wist hoe ze ermee moest omgaan. Ik had hier toen al begrepen dat ze aan het proberen was om de verantwoordelijkheid op mij te schuiven, omdat ze het zelf niet lijkt aan te kunnen om er eind aan te maken.

Helaas bleken dit maar woorden in een sms, want toen ze er was hebben we opnieuw een pracht van een weekend gehad. Afgelopen weekend was ik terug bij haar en ging het op zaterdag over haar beste vriendin die met hetzelfde probleem zat als haar: namelijk dat haar huidige partner onvrede heeft met het feit dat ze nog steeds contact wil met haar ex. Dit is voor ons steeds een hele moeilijke kwestie geweest, waarin ze uiteindelijk had beloofd dat ze haar deel hierin inzag en had besloten om voor mij te kiezen en hem los te laten.

Echter, op zondag zaten we in het restaurant en voor een of andere reden ging het over haar ex. Dus ik vroeg of ze hem nog had gehoord. Ze aarzelde en zei dat het ging over spullen die er nog lagen. Ik vertelde haar dat als die dingen daar al 2 jaar lagen, ze die duidelijk niet meer nodig had, maar dit als excuus gebruikte om dat contact vast te houden. Aan tafel besloot ik er niet verder op in te gaan. Wat later waren we gaan wandelen en zei ze dat ze het niet kon om hem los te laten “als vriend” en beaamde ze dat ze die aandacht echt nodig heeft.

Toen heb ik gezegd van kijk als jij niet kan kiezen tussen wiens aandacht je werkelijk wil, dan beslis ik wel voor jou. Ik ben in mijn auto gesprongen en reed terug naar mijn eigen stek.

Nu zit ik vol verdriet, kwaadheid, frustratie en zelfhaat. Waarom liet ik het zo ver komen? Tegelijkertijd heb ik echt geen zin om aan wrok of haat vast te houden en wil ik haar volledig loslaten.

Ik wil er enkel nog aan toevoegen dat ik zelf uit een familiesituatie kom waarin ik ook zo werd gemindfucked door manipulatieve dominante mensen. Dus een bepaalde vorm van familiariteit ligt misschien aan de basis?

Pfff dat klinkt heel complex allemaal.

Waarschijnlijk te complex om hier zo even gebaseerd op een tekst te zeggen: dat moet je niet doen.

Volg je hart, zeg ik dan maar.

Mindless zei:

Waarschijnlijk te complex om hier zo even gebaseerd op een tekst te zeggen: dat moet je niet doen.

Volg je hart, zeg ik dan maar.

Klik om te vergroten...

Klopt. Ik besef dat het alle kanten uit kan gaan. Maar goed, dan kijk ik wel naar de eerste post en besef ik dat ik een dromerige dwaas was. Maar ik weet het niet, het voelt karmisch aan dat we elkaar uitdagen om tot onze kern te komen en hopelijk in verbinding die oude troep eens en voor steeds af te werpen.

Ik zou het sneu vinden om een tering eind mezelf te kwellen met "hadden we het nog 1 kans gegeven".

En lukt het dan nog steeds niet, wel dan ben ik althans verhuisd en moet ik alsnog door die rouw. Alleen de tijd zal het kunnen uitwijzen.