#1
Hey iedereen. Ik wil iedereen alvast bedanken voor de ondersteuning en het feit dat we hier hopelijk dingen uit kunnen leren. Ik voel mer ergens enorm lullig over hoe ik nu ga klinken maar...
Nu moet ik wel toegeven dat ik een beetje een 180 gedaan heb, tjah drugsforum after all... Maar vooral, het zat al te knagen bij me, dat idee dat er iets niet klopte aan hoe ik het hier allemaal geschetst heb. En kijk, anoniem of niet, eerlijk is eerlijk. Jullie staken jullie tijd erin om hierop verder te blijven antwoorden, dus ik doe het ook.
Ik ben niet helemaal eerlijk geweest hier. En ook niet tegen mezelf. Ik zie in dat ik enorm veel interne pijn heb geprojecteerd op haar, dingen waarvan ik me soms zelfs afvraag of ze zelfs over ons gingen? Daarmee bedoel ik dat ik van kinds af aan een bepaalde behoefte om “gewoon te mogen zijn” heb moeten ontberen, of anders gezegd, wat ik gekregen heb leste de dorst niet. Dus als kind heb ik mezelf al aangepraat dat ik niet deugde…
Opgroeiend heb ik van beide ouders van beide kanten van de medaille een enorme gevoeligheid naar bedriegen en liegen meegekregen. Beide partijen wezen mij op onhebbelijkheden die ik in mezelf ook herkende. Het resultaat was een jongetje dat zichzelf niet mocht en die het gevoel had dat “niemand echt deugde, want niemand sprak de waarheid”.
Met die open wondes heb ik een erg onvolwassen emotionele identiteit opgebouwd.
Dat “spelletje” tussen mijn toenmalige "beste vriend" en haar bestond al van destijds met haar ex. Eigenlijk had dat nooit iets met mij te maken, maar in mijn onzekerheid heb ik dat te zeer als een persoonlijke aanval gezien. Dat deeltje zie ik in.
Ik zie uiteraard ook haar deel, waarvoor ze zich 1000x had geëxcuseerd en effectief korte metten mee heeft gemaakt. En eigenlijk stopt het verhaal van feitelijke ontrouw hier en enkel hier. Al de rest was invulling en speculatie met projectie van al mijn angsten en eigen onhebbelijkheden.
Is het gezond om in een relatie te springen met iemand die net gebroken is met iemand na 14 jaar? Neen. Was het aan mij om te bepalen wanneer die rouwperiode voorbij “moest” zijn? Neen. Ik eiste volledig breken en daar kon ze toen geen tijdspanne op plakken en ik zie in hoe ik te ongeduldig ben geweest. Te bezittelijk.
Nog een opmerking: eigenlijk wist ik al dat "mijn beste vriend" geen goeie maat was. Ik wist dat ie zn vriendin bedroog. Ik weet dat ie een ex van me destijds had gecontacteerd nadat het net gedaan was tussen ons. Daarover is er nooit echt een confrontatie geweest. He’s a sly fox. Or he weaselled himself out.
Maar dus tja zo’n gladde paling die een onzekere dame even de hemel op aarde belooft, terwijl haar eigen vent haar zit zwart te maken, omdat ie zelf in zijn ego was gekrenkt. Ik snap wel hoe ik evenzeer mijn eigen kuil groef.
Maar dus. Eigenlijk is ze “gelukkig” een seut en moet ik de pagina nu omdraaien. Net zoals zij zegt dat ze de pagina met haar ex wil omdraaien op haar manier. Als ik haar de veiligheid niet kon bieden om te wachten op haar en haar de zelfzekerheid te bieden. “Schat I got you, ik ondersteun je”. Dat deed ik niet. Ik heb haar de grond in gebeurd en eigenlijk vooral mezelf.
Heb aan iedereen die het wou horen mijn verhaal verteld. Lekker mezelf nog eens pijnigen door het over de boeg te gooien van “wat ben ik toch een dommerik”. “Hoe kon ik me zo laten vangen”. Yes, lekker victim als ik het eigenlijk onder ogen kom.
Enneuh. Well. Nu komt het. Ik maak de keuze om in eigen kracht te staan en te zeggen: ik zie ze gvd graag en ik geef ze nog een kans. Omdat ik mezelf die kans geef. Omdat ik ons een kans geef.
Omdat ik van mezelf met de beste wil niks anders toewens om die vastberadenheid, dat moedige, dat mannelijke aan te raken. Dat pad te bewandelen en eindelijk de zelfzekerheid te dragen die ik gewoon verdien. En vanuit die blik wil ik haar en wil ik nog steeds haar man zijn. Ik wil met haar de kans grijpen om een volwassen emotionele verbinding aan te gaan. Los van de pijn van wat was, maar een die gebouwd is in wat is en wat mag.
Zij faalde mij omdat ik haar ook had gefaald. En het is dat ik verantwoordelijkheid neem voor mijn deel. Maar ik miste daarin iets: de trots.
Als ik tegen een ander kon pronken over hoe fier ik op haar was, waarom dan niet tegen haar? En als ik het tegen haar al niet kon, waarom niet tegen mezelf?
Ik kan me niet langer verschuilen achter het kind dat het niet van zijn vader heeft gekregen. Misschien hij ook niet en misschien wist hij niet beter. Maar in plaats van kwaad te blijven en in die pijn te blijven etteren, kies ik om de wondes te laten helen en om die jongen te laten opgroeien tot zijn potentie.
Als we beiden in onze kracht staan is niks ons teveel. Dat hebben we al zo vaak gezien. We moesten maar aan iets denken of het kwam ons al aangeboden. Toch zijn we erin blijven slagen om onszelf te saboteren en de dieperik in te jagen.
En zowel zij als ikzelf zijn die vicieuze cirkel beu en kiezen ervoor in liefde om hieraan te werken. Om elkaar in die groei te ondersteunen. We zijn letterlijk partners, geen concurrenten.
Dus uiteindelijk leek het al die tijd een strijd tegen ons. Maar het was een intern gevecht. Al die tijd zei ik haar al: “door jou graag te zien ga ik mezelf graag leren zien”.
Daarmee vergat ik wel even dat daar ook een keerzijde aan hangt: door mezelf te haten ga ik jou leren haten.
Dus, toxische relatie? Zeker. Maar niet zo duidelijk dewelke de toxische was. Me, her, us, all of the above?
Ik schop hier waarschijnlijk mee tegen menige schenen, maar sorry not sorry. Het is onbeschrijflijk, maar er is "iets" tussen ons dat resoneert op zielsniveau dat ons egootjes overstijgt. Met alle radiostilte, met elkaars gegevens te blokkeren, bleven we telepathisch in contact. Hoe weet ik niet maar dat deden we al voor ik haar het eerst "daar" tegenkwam en daarna in "in the flesh". En op dat aardse niveau is alle ellende begonnen en ik wens ons alvast toe dat we er nu komaf mee kunnen maken. Woensdag alvast therapie.
Nu moet ik wel toegeven dat ik een beetje een 180 gedaan heb, tjah drugsforum after all... Maar vooral, het zat al te knagen bij me, dat idee dat er iets niet klopte aan hoe ik het hier allemaal geschetst heb. En kijk, anoniem of niet, eerlijk is eerlijk. Jullie staken jullie tijd erin om hierop verder te blijven antwoorden, dus ik doe het ook.
Ik ben niet helemaal eerlijk geweest hier. En ook niet tegen mezelf. Ik zie in dat ik enorm veel interne pijn heb geprojecteerd op haar, dingen waarvan ik me soms zelfs afvraag of ze zelfs over ons gingen? Daarmee bedoel ik dat ik van kinds af aan een bepaalde behoefte om “gewoon te mogen zijn” heb moeten ontberen, of anders gezegd, wat ik gekregen heb leste de dorst niet. Dus als kind heb ik mezelf al aangepraat dat ik niet deugde…
Opgroeiend heb ik van beide ouders van beide kanten van de medaille een enorme gevoeligheid naar bedriegen en liegen meegekregen. Beide partijen wezen mij op onhebbelijkheden die ik in mezelf ook herkende. Het resultaat was een jongetje dat zichzelf niet mocht en die het gevoel had dat “niemand echt deugde, want niemand sprak de waarheid”.
Met die open wondes heb ik een erg onvolwassen emotionele identiteit opgebouwd.
Dat “spelletje” tussen mijn toenmalige "beste vriend" en haar bestond al van destijds met haar ex. Eigenlijk had dat nooit iets met mij te maken, maar in mijn onzekerheid heb ik dat te zeer als een persoonlijke aanval gezien. Dat deeltje zie ik in.
Ik zie uiteraard ook haar deel, waarvoor ze zich 1000x had geëxcuseerd en effectief korte metten mee heeft gemaakt. En eigenlijk stopt het verhaal van feitelijke ontrouw hier en enkel hier. Al de rest was invulling en speculatie met projectie van al mijn angsten en eigen onhebbelijkheden.
Is het gezond om in een relatie te springen met iemand die net gebroken is met iemand na 14 jaar? Neen. Was het aan mij om te bepalen wanneer die rouwperiode voorbij “moest” zijn? Neen. Ik eiste volledig breken en daar kon ze toen geen tijdspanne op plakken en ik zie in hoe ik te ongeduldig ben geweest. Te bezittelijk.
Nog een opmerking: eigenlijk wist ik al dat "mijn beste vriend" geen goeie maat was. Ik wist dat ie zn vriendin bedroog. Ik weet dat ie een ex van me destijds had gecontacteerd nadat het net gedaan was tussen ons. Daarover is er nooit echt een confrontatie geweest. He’s a sly fox. Or he weaselled himself out.
Maar dus tja zo’n gladde paling die een onzekere dame even de hemel op aarde belooft, terwijl haar eigen vent haar zit zwart te maken, omdat ie zelf in zijn ego was gekrenkt. Ik snap wel hoe ik evenzeer mijn eigen kuil groef.
Maar dus. Eigenlijk is ze “gelukkig” een seut en moet ik de pagina nu omdraaien. Net zoals zij zegt dat ze de pagina met haar ex wil omdraaien op haar manier. Als ik haar de veiligheid niet kon bieden om te wachten op haar en haar de zelfzekerheid te bieden. “Schat I got you, ik ondersteun je”. Dat deed ik niet. Ik heb haar de grond in gebeurd en eigenlijk vooral mezelf.
Heb aan iedereen die het wou horen mijn verhaal verteld. Lekker mezelf nog eens pijnigen door het over de boeg te gooien van “wat ben ik toch een dommerik”. “Hoe kon ik me zo laten vangen”. Yes, lekker victim als ik het eigenlijk onder ogen kom.
Enneuh. Well. Nu komt het. Ik maak de keuze om in eigen kracht te staan en te zeggen: ik zie ze gvd graag en ik geef ze nog een kans. Omdat ik mezelf die kans geef. Omdat ik ons een kans geef.
Omdat ik van mezelf met de beste wil niks anders toewens om die vastberadenheid, dat moedige, dat mannelijke aan te raken. Dat pad te bewandelen en eindelijk de zelfzekerheid te dragen die ik gewoon verdien. En vanuit die blik wil ik haar en wil ik nog steeds haar man zijn. Ik wil met haar de kans grijpen om een volwassen emotionele verbinding aan te gaan. Los van de pijn van wat was, maar een die gebouwd is in wat is en wat mag.
Zij faalde mij omdat ik haar ook had gefaald. En het is dat ik verantwoordelijkheid neem voor mijn deel. Maar ik miste daarin iets: de trots.
Als ik tegen een ander kon pronken over hoe fier ik op haar was, waarom dan niet tegen haar? En als ik het tegen haar al niet kon, waarom niet tegen mezelf?
Ik kan me niet langer verschuilen achter het kind dat het niet van zijn vader heeft gekregen. Misschien hij ook niet en misschien wist hij niet beter. Maar in plaats van kwaad te blijven en in die pijn te blijven etteren, kies ik om de wondes te laten helen en om die jongen te laten opgroeien tot zijn potentie.
Als we beiden in onze kracht staan is niks ons teveel. Dat hebben we al zo vaak gezien. We moesten maar aan iets denken of het kwam ons al aangeboden. Toch zijn we erin blijven slagen om onszelf te saboteren en de dieperik in te jagen.
En zowel zij als ikzelf zijn die vicieuze cirkel beu en kiezen ervoor in liefde om hieraan te werken. Om elkaar in die groei te ondersteunen. We zijn letterlijk partners, geen concurrenten.
Dus uiteindelijk leek het al die tijd een strijd tegen ons. Maar het was een intern gevecht. Al die tijd zei ik haar al: “door jou graag te zien ga ik mezelf graag leren zien”.
Daarmee vergat ik wel even dat daar ook een keerzijde aan hangt: door mezelf te haten ga ik jou leren haten.
Dus, toxische relatie? Zeker. Maar niet zo duidelijk dewelke de toxische was. Me, her, us, all of the above?
Ik schop hier waarschijnlijk mee tegen menige schenen, maar sorry not sorry. Het is onbeschrijflijk, maar er is "iets" tussen ons dat resoneert op zielsniveau dat ons egootjes overstijgt. Met alle radiostilte, met elkaars gegevens te blokkeren, bleven we telepathisch in contact. Hoe weet ik niet maar dat deden we al voor ik haar het eerst "daar" tegenkwam en daarna in "in the flesh". En op dat aardse niveau is alle ellende begonnen en ik wens ons alvast toe dat we er nu komaf mee kunnen maken. Woensdag alvast therapie.