De struggle om een toxische relatie te beëindigen

Hier nog een kleine update: mijn pa stuurde gisteren om af te spreken om volgende week zaterdag de spullen op te halen. Haar antwoord was: "Ok, wel jammer dat ie zelf geen contact meer met me wil daarvoor, maar ook begrijpelijk". Daarna kwam het joviale en "typische" charmante gedrag in het finale bericht "Ok dan zien we elkaar volgende week. Tot dan en veilige rit naar hier". Ja, dus bij het vertrekken kunnen we verrekken...

EDIT: Pa zei niks over het feit dat ik erbij zal zijn, maar ik vond het niet OK dat ie alleen die dingen zou ophalen.

Ja, dan kookte mijn bloed wel even en ik besef dat ik aan het bitchen ben, maar goed. Nog een week dus en dan is die kous op materieel vlak alvast af

Hoi herkenbaar.

Nou ben ik heel erg generaliserend (ik wil niemand beledigen) maar vrouwen zijn door hormonen in het algemeen wat labieler en stemmingswisselingen door wisselende hormoonwisselingen. Mannen zijn dan weer vaak wat impulsiever door testosteron en blijven soms net kleine jongens.

Dit is natuurlijk niet hetzelfde als echt ziekelijk gedrag. Maar je bent niet de eerste en ook niet de laatste die dit meemaakt en kan iedereen overkomen en hoort bij het leven, ik weet niet hoe oud je bent? Maar misschien nog een stukje advies en mijn ervaring.

Ik heb twee van dit soort relaties gehad (wel allebei net weer anders, maar deels ook hetzelfde). Misschien andere "ziektes" maar wel toxische relaties.

- 1 had last van depressies, hoe je ook denkt te kunnen helpen of liefde geven, dit kan jij niet genezen, dat kunnen ze alleen zelf.
- Allebei wilden ze aandacht, heel op uiterlijk gericht, uitdagend, opvallend, flirterig. Het waren ook mooie vrouwen maar eigenlijk zie ik het als een minderwaardigheidscomplex en onzekerheid om steeds die bevestiging van anderen te zoeken/krijgen en nodig hebben.
- Altijd is er wat aan de hand, op zoek naar spanning of onrust. Willen uitgaan terwijl ik mij thuis op de bank prima vermaak, ook in mijn eentje. Ik hou van rust, zekerheid, voorspelbaarheid, bijna saai kun je denken. Ook al is sociaal contact wel belangrijk, ik maak mij niet druk hoe andere mensen denken over mij. Mijn grootste schat is mijn eigen brein, je wilt jezelf blijven leren, ontwikkelen (ik bedoel los van een hoog IQ). Je kan ook goed zijn met je handen maar gewoon je werk en 1 of meer hobby's die je jezelf als doel stelt om beter te worden).

Dan het beëindigen:

- goed dat je met pa ging dat is beter dan alleen.
- ik heb die relaties ook nadat grenzen al meerdere keren gepasseerd dat je toch weer contact zoekt en/of opnieuw begint. Op een gegeven moment is het klaar en over. De eerste was vreemd gegaan, ook al was het zeker al eerder gebeurd en kreeg je genoeg aanwijzingen of dat het regelrecht gezegd wordt, je geeft het voordeel van de twijfel of vergeeft bepaald gedrag toch weer. Maar toen het vaststond was dat ook een goed excuus om er op dat moment definitief eind aan te maken.
- Ander patroon was dat het altijd of helemaal geweldig was, ze konden je goed laten voelen (sex is ook een wapen en kwetsbaarheid). En andere keren was het allemaal drama. Opvallend patroon is dat ze niet volledig open waren, dingen verzwegen maar zelfs pathologisch liegen. Ook al voel je al lang in je buik dat er iets niet klopt, het kan lang duren voordat je het echt ziet en accepteert. Meestal is toch een soort van 1 of meerdere overdreven escalaties zijn die niet meer in verhouding zijn tot de situaties/probleem en gezonde realiteit.

Als het klaar en over is, dan moet je ook geen contact houden op welke reden dan ook, geen vragen, of vriendschappelijk. Neem afstand en vermijd elk contact.
Tenzij je kinderen hebt, dan zit je helaas er aan vast en moet je in het belang van je kind, toch een balans vinden zodat die er niet onder lijdt. Het enige wat je dan kan doen is om alle irritaties te accepteren en boosheid van je af te laten glijden (als ze niet aan afspraken houden of weer contact of ruzie zoeken, of de situatie te misbruiken. Daar heb jij geen last van begrijp ik? (ik ook niet gelukkig), maar dat zou het wel nog veel gecompliceerder kunnen maken).

En dan het verwerken, het is net als bij iemand die hoort dat hij terminaal is: je gaat door verschillende fases, ik weet niet precies de volgorde, maar: woede op die ander, jezelf, verdriet, eenzaamheid enzovoorts. Dit kan een lang proces zijn, een jaar lijkt me niet abnormaal, misschien wel twee jaar.
Maar op een gegeven moment zou het je rust moeten geven en blij zijn dat je eruit bent. Als je nog langer duurt en je kan er niet overeen komen en het een plekje geven dan denk ik dat je zelf toch een probleem hebt die je dan moet oplossen. Wees blij dat je het hebt doorbroken, dat is moeilijk en moedig, maar je hebt je vrijheid terug en alleen jijzelf creëert je eigen geluk, je bent baas van je eigen brein, dus blijf niet eeuwig jouw verdriet en boosheid op een ander blijven projecteren

Voor mij was wel vaak het moment wel dat als je een nieuwe relatie krijgt, dat je er volledig 100% vrede mee krijgt en helemaal kan afsluiten en niet meer dagelijks of toch een paar keer per week aan denkt, je bent niet meer kwaad ofzo en eigenlijk denk je dan zoiets als: het is triest dat deze persoon eigenlijk zelf zo arm en ongelukkig is. Dat betekent niet dat je na een week of een maand een nieuwe relatie moet beginnen dan heb je het nog niet verwerkt, of gebruik je het als uitvlucht en ga je vergelijken (het kan je natuurlijk overkomen en als dat goed loopt heb je geluk, voor mij is het meestal als een soort spontane klik en dan gaat het vanzelf met een natuurlijk beloop, geen hard to get spelletjes, je raakt aan de praat, je hebt een leuk lang gesprek en van het een komt het ander).

Maar ga jezelf niet in de put praten, en in een slachtoffer rol komen. Na een tijd moet je toch uit je boosheid en verdriet komen anders zit je jezelf gek te maken . Vrienden (slap lullen en lachen met je maten. pilsje erbij, niet steeds bezopen worden om als uitweg te gebruiken en een nieuw probleem erbij krijgen) en familie, sociale contacten zijn extra belangrijk en behulpzaam, niet eenzaam thuis zitten, en zoek richt je op een bestaande hobby, sport (ik hou van lange wandeltochten door de natuur, vooral bossen, reggae(muziek is altijd belangrijk geweest voor mij), jointje erbij. Potje schaken. Misschien meditatie, filosofie lezen?


Misschien heb je er wat aan. Sterkte gewenst! (je zult goeie dagen hebben en later soms slechte maar uiteindelijk komt het goed, maar verbreek het contact en doorbreek de cirkel)

Metalcored00d zei:

34, zij 40. Vandaar ik soms het gevoel had "volwassener" te zijn op bepaalde vlakken, maar tegelijkertijd zie ik ook wel mijn eigen kinderachtigheid hoor.

Dat denk ik ook! Maar opnieuw, ik zie het ook wel bij mezelf hoor. Zoals ik al zei, ben ik terugverhuisd naar de stad waar de meeste van mijn vrienden wonen, net omdat ik ook zoveel aandacht en bevestiging nodig heb. Maar op zich zie ik daar geen graten in.

Da's exact de redenering die ik toen maakte ook, dit is een brug te ver, dit laat ik niet toe.

Wel dit is dus de lastige kwestie; ik zag die dualiteit ook en heb het misschien ook zo beschreven; we hebben de hoogste hoogtes en de diepste dieptes meegemaakt. Zelf kom ik uit een familie met Vechtscheiding en een pa die mij al opgroeiend jarenlang verweet een hoerenzoon te zijn. Ik ben dus sowieso extreem gevoelig aan paranoia en mij bedrogen of belogen voelen, omdat ik klaarblijkelijk die gevoelens heb geïnternaliseerd.

Als volwassen man heb ik mijn mam op de vrouw af gevraagd of ze mijn pa ooit bedrogen had en ofwel is zij ook een pathologische leugenaar, ofwel had mijn pa vanuit zijn eigen angsten en onzekerheden ook van een mug een olifant gemaakt? Zonder de ex direct te verdedigen zie ik dus wel een patroon bij mezelf van dingen gaan invullen en uitvergroten en ergens teveel waarde hechten aan mijn eigen gedachten?

Klopt, bewust beide kinderloos dus die crap hebben we al niet!

Die fases zijn erg herkenbaar en daar wou ik sowieso al een paar dagen een update over kwijt, dus ik ben erg dankbaar over jouw lange bericht en inzichten!

Zoals @Ze Herbs Mang al aangaf, ik heb die eerste post geschreven in pure boosheid en een fragiel gekwetst ego. Ik besef dat het allemaal erg eenzijdig is ook, uiteindelijk kan ik haar hier zwart maken en "paint the picture" zoals ik wil. We zijn nu ongeveer 2 weken verder en nu de boosheid er grotendeels uit is dankzij sport, hobby's, ... het feit dat ik het de plek gaf om er te zijn etc. is het "eruit geventileerd" en voelde ik me sinds het begin van deze week "klaar" met dat boos zijn. Plots zag ik haar menselijkheid terug en besefte ik dat we al bij al toch allemaal gewoon op zoek zijn naar liefde en bevestiging in het leven? Wat een ander doet kwetst ons, maar zit er niet een beetje schuld in zowel de dader als het slachtoffer, houden we de dynamiek niet samen in stand? Het voelde alvast als een opluchting om niet zoals mijn pa te gaan veretteren in verbittering.

Ik heb er zeker iets aan! Dankjewel!!

En nu even mijn eigen update erbij:

Ik ben dus gisteren met mijn pa en zijn nieuwe vlam naar daar gereden om het gerief op te halen. Alles verliep heel ordelijk en we waren na een half uurtje al klaar, nog een koffie gedronken en terug weg. Haar pa was er ook, dus ze moet even "bang" geweest zijn voor de confrontatie als ikzelf, al is dat weer een invulling. Heel apart was dat pa's nieuwe vlam bleef praten tegen haar terwijl pa en ik de spullen in de auto stopten.

Anyway, op de terugweg gaf mijn pa's vlam niet anders dan commentaar op haar en dat voelde echt niet lekker. Vlam had dit ergens ook wel gezien. "Zie je haar nog graag misschien? Je gaat er toch niet weer in lopen?". Plots schoot het bij mij te binnen dat die even toxisch en een even "valse tang" is als ze zo "lief" kan doen en dan een uur lang kan commentaar geven over iemand die ze 10 min zag en nooit meer zal zien. Plots dacht ik "Oh god mijn pa is in dezelfde valkuil aan het lopen...". Maar goed, da's zijn pad. Verder bleven de rode vlaggen wapperen bij de nieuwe vlam, ik heb die nu 2x gezien en ik heb die dus nog niks positiefs horen zeggen over niemand behalve mijn pa. Ze heeft volledig met haar familie gebroken: red flag. Ze zit nu constant bij mijn pa: lovebombing is ook een red flag. Het feit dat ik aangaf dat ik destijds met al mijn exen altijd al een behoefte heb gehad voor ontprikkeling en om even alleen te zijn vond zij dan weer een red flag. "Kijk naar mij en je pa, dat klikt gewoon perfect en als je niet constant bij elkaar kunt zijn en die afstand nodig hebt, dan spreekt het voor zich dat je de juiste partner niet vast hebt". Dat was direct een massive red flag voor mij, zeker aangezien die nog maar enkele maanden samen zijn en dus nog alles door een roze bril zien...

Dus ja, de appel valt precies niet ver van de boom.

Klik om te vergroten...

Kan ook zijn dat het gewoon pleasing is van die nieuwe vlam van je vader maar dat terzijde....mensen die al wat ouder zijn weten vaak beter waar ze mee bezig zijn maar en wat er speelt maar ook interesseert het ze minder wat de motieven of achterliggende of onderliggende zaken zijn. Als je wat ouder bent hebt je je emoties vaak beter onder controle en samenzijn. met iemand als je op leeftijd bent, de verliefdheid etc. Is veel belangrijker dan alles eromheen. Gun je vader dat gevoel tot je ziet dat hij er zelf last van krijgt, de relatie of wat het ook mag zijn😉

Verder goed hoe je met je eigen shit hebt gedeald en de inzichten die je hebt gekregen👍🏽 Time to move forward 💪🏽🙏🏽

Jahvisons zei:

ik weet niet hoe oud je bent?

Klik om te vergroten...

34, zij 40. Vandaar ik soms het gevoel had "volwassener" te zijn op bepaalde vlakken, maar tegelijkertijd zie ik ook wel mijn eigen kinderachtigheid hoor.

Jahvisons zei:

ik het als een minderwaardigheidscomplex en onzekerheid om steeds die bevestiging van anderen te zoeken/krijgen en nodig hebben.

Klik om te vergroten...

Dat denk ik ook! Maar opnieuw, ik zie het ook wel bij mezelf hoor. Zoals ik al zei, ben ik terugverhuisd naar de stad waar de meeste van mijn vrienden wonen, net omdat ik ook zoveel aandacht en bevestiging nodig heb. Maar op zich zie ik daar geen graten in.

Jahvisons zei:

ik heb die relaties ook nadat grenzen al meerdere keren gepasseerd dat je toch weer contact zoekt en/of opnieuw begint. Op een gegeven moment is het klaar en over. De eerste was vreemd gegaan, ook al was het zeker al eerder gebeurd en kreeg je genoeg aanwijzingen of dat het regelrecht gezegd wordt, je geeft het voordeel van de twijfel of vergeeft bepaald gedrag toch weer. Maar toen het vaststond was dat ook een goed excuus om er op dat moment definitief eind aan te maken.

Klik om te vergroten...

Da's exact de redenering die ik toen maakte ook, dit is een brug te ver, dit laat ik niet toe.

Jahvisons zei:

Ander patroon was dat het altijd of helemaal geweldig was, ze konden je goed laten voelen (sex is ook een wapen en kwetsbaarheid). En andere keren was het allemaal drama. Opvallend patroon is dat ze niet volledig open waren, dingen verzwegen maar zelfs pathologisch liegen. Ook al voel je al lang in je buik dat er iets niet klopt, het kan lang duren voordat je het echt ziet en accepteert. Meestal is toch een soort van 1 of meerdere overdreven escalaties zijn die niet meer in verhouding zijn tot de situaties/probleem en gezonde realiteit.

Klik om te vergroten...

Wel dit is dus de lastige kwestie; ik zag die dualiteit ook en heb het misschien ook zo beschreven; we hebben de hoogste hoogtes en de diepste dieptes meegemaakt. Zelf kom ik uit een familie met Vechtscheiding en een pa die mij al opgroeiend jarenlang verweet een hoerenzoon te zijn. Ik ben dus sowieso extreem gevoelig aan paranoia en mij bedrogen of belogen voelen, omdat ik klaarblijkelijk die gevoelens heb geïnternaliseerd.

Als volwassen man heb ik mijn mam op de vrouw af gevraagd of ze mijn pa ooit bedrogen had en ofwel is zij ook een pathologische leugenaar, ofwel had mijn pa vanuit zijn eigen angsten en onzekerheden ook van een mug een olifant gemaakt? Zonder de ex direct te verdedigen zie ik dus wel een patroon bij mezelf van dingen gaan invullen en uitvergroten en ergens teveel waarde hechten aan mijn eigen gedachten?

Jahvisons zei:

Als het klaar en over is, dan moet je ook geen contact houden op welke reden dan ook, geen vragen, of vriendschappelijk. Neem afstand en vermijd elk contact.
Tenzij je kinderen hebt, dan zit je helaas er aan vast en moet je in het belang van je kind, toch een balans vinden zodat die er niet onder lijdt. Het enige wat je dan kan doen is om alle irritaties te accepteren en boosheid van je af te laten glijden (als ze niet aan afspraken houden of weer contact of ruzie zoeken, of de situatie te misbruiken. Daar heb jij geen last van begrijp ik? (ik ook niet gelukkig), maar dat zou het wel nog veel gecompliceerder kunnen maken).

Klik om te vergroten...

Klopt, bewust beide kinderloos dus die crap hebben we al niet!

Jahvisons zei:

En dan het verwerken, het is net als bij iemand die hoort dat hij terminaal is: je gaat door verschillende fases, ik weet niet precies de volgorde, maar: woede op die ander, jezelf, verdriet, eenzaamheid enzovoorts. Dit kan een lang proces zijn, een jaar lijkt me niet abnormaal, misschien wel twee jaar.
Maar op een gegeven moment zou het je rust moeten geven en blij zijn dat je eruit bent. Als je nog langer duurt en je kan er niet overeen komen en het een plekje geven dan denk ik dat je zelf toch een probleem hebt die je dan moet oplossen. Wees blij dat je het hebt doorbroken, dat is moeilijk en moedig, maar je hebt je vrijheid terug en alleen jijzelf creëert je eigen geluk, je bent baas van je eigen brein, dus blijf niet eeuwig jouw verdriet en boosheid op een ander blijven projecteren

Klik om te vergroten...

Die fases zijn erg herkenbaar en daar wou ik sowieso al een paar dagen een update over kwijt, dus ik ben erg dankbaar over jouw lange bericht en inzichten!

Zoals @Ze Herbs Mang al aangaf, ik heb die eerste post geschreven in pure boosheid en een fragiel gekwetst ego. Ik besef dat het allemaal erg eenzijdig is ook, uiteindelijk kan ik haar hier zwart maken en "paint the picture" zoals ik wil. We zijn nu ongeveer 2 weken verder en nu de boosheid er grotendeels uit is dankzij sport, hobby's, ... het feit dat ik het de plek gaf om er te zijn etc. is het "eruit geventileerd" en voelde ik me sinds het begin van deze week "klaar" met dat boos zijn. Plots zag ik haar menselijkheid terug en besefte ik dat we al bij al toch allemaal gewoon op zoek zijn naar liefde en bevestiging in het leven? Wat een ander doet kwetst ons, maar zit er niet een beetje schuld in zowel de dader als het slachtoffer, houden we de dynamiek niet samen in stand? Het voelde alvast als een opluchting om niet zoals mijn pa te gaan veretteren in verbittering.

Jahvisons zei:

Misschien heb je er wat aan. Sterkte gewenst! (je zult goeie dagen hebben en later soms slechte maar uiteindelijk komt het goed, maar verbreek het contact en doorbreek de cirkel)

Klik om te vergroten...

Ik heb er zeker iets aan! Dankjewel!!

En nu even mijn eigen update erbij:

Ik ben dus gisteren met mijn pa en zijn nieuwe vlam naar daar gereden om het gerief op te halen. Alles verliep heel ordelijk en we waren na een half uurtje al klaar, nog een koffie gedronken en terug weg. Haar pa was er ook, dus ze moet even "bang" geweest zijn voor de confrontatie als ikzelf, al is dat weer een invulling. Heel apart was dat pa's nieuwe vlam bleef praten tegen haar terwijl pa en ik de spullen in de auto stopten.

Anyway, op de terugweg gaf mijn pa's vlam niet anders dan commentaar op haar en dat voelde echt niet lekker. Vlam had dit ergens ook wel gezien. "Zie je haar nog graag misschien? Je gaat er toch niet weer in lopen?". Plots schoot het bij mij te binnen dat die even toxisch en een even "valse tang" is als ze zo "lief" kan doen en dan een uur lang kan commentaar geven over iemand die ze 10 min zag en nooit meer zal zien. Plots dacht ik "Oh god mijn pa is in dezelfde valkuil aan het lopen...". Maar goed, da's zijn pad. Verder bleven de rode vlaggen wapperen bij de nieuwe vlam, ik heb die nu 2x gezien en ik heb die dus nog niks positiefs horen zeggen over niemand behalve mijn pa. Ze heeft volledig met haar familie gebroken: red flag. Ze zit nu constant bij mijn pa: lovebombing is ook een red flag. Het feit dat ik aangaf dat ik destijds met al mijn exen altijd al een behoefte heb gehad voor ontprikkeling en om even alleen te zijn vond zij dan weer een red flag. "Kijk naar mij en je pa, dat klikt gewoon perfect en als je niet constant bij elkaar kunt zijn en die afstand nodig hebt, dan spreekt het voor zich dat je de juiste partner niet vast hebt". Dat was direct een massive red flag voor mij, zeker aangezien die nog maar enkele maanden samen zijn en dus nog alles door een roze bril zien...

Dus ja, de appel valt precies niet ver van de boom.

Metalcored00d zei:

Anyway, op de terugweg gaf mijn pa's vlam niet anders dan commentaar op haar en dat voelde echt niet lekker. Vlam had dit ergens ook wel gezien. "Zie je haar nog graag misschien? Je gaat er toch niet weer in lopen?". Plots schoot het bij mij te binnen dat die even toxisch en een even "valse tang" is als ze zo "lief" kan doen en dan een uur lang kan commentaar geven over iemand die ze 10 min zag en nooit meer zal zien.

Klik om te vergroten...

Goede observatie. Huuuuge red flag. Als ze dat bij anderen doet zal ze dat ook over je vader (gaan) doen.

Zoals je zegt: ieder zijn eigen pad. Hij zal het gaan ondervinden.

Mijn laatste "relatie" was ook de Hel zelf, maar op een gekke manier heeft het me op een vreselijke manier wel wakker geschud en geforceerd het goede pad op te zoeken en nog wat van mijn leven te maken. Want aan mezelf scheelde ook genoeg (en ik blijf lerende, hopelijk voor altijd).

Er zijn twee nodig om een toxische relatie te onderhouden.

Jahvisons zei:

Hoi herkenbaar.

Nou ben ik heel erg generaliserend (ik wil niemand beledigen) maar vrouwen zijn door hormonen in het algemeen wat labieler en stemmingswisselingen door wisselende hormoonwisselingen. Mannen zijn dan weer vaak wat impulsiever door testosteron en blijven soms net kleine jongens.

Dit is natuurlijk niet hetzelfde als echt ziekelijk gedrag. Maar je bent niet de eerste en ook niet de laatste die dit meemaakt en kan iedereen overkomen en hoort bij het leven, ik weet niet hoe oud je bent? Maar misschien nog een stukje advies en mijn ervaring.

Ik heb twee van dit soort relaties gehad (wel allebei net weer anders, maar deels ook hetzelfde). Misschien andere "ziektes" maar wel toxische relaties.

- 1 had last van depressies, hoe je ook denkt te kunnen helpen of liefde geven, dit kan jij niet genezen, dat kunnen ze alleen zelf.
- Allebei wilden ze aandacht, heel op uiterlijk gericht, uitdagend, opvallend, flirterig. Het waren ook mooie vrouwen maar eigenlijk zie ik het als een minderwaardigheidscomplex en onzekerheid om steeds die bevestiging van anderen te zoeken/krijgen en nodig hebben.
- Altijd is er wat aan de hand, op zoek naar spanning of onrust. Willen uitgaan terwijl ik mij thuis op de bank prima vermaak, ook in mijn eentje. Ik hou van rust, zekerheid, voorspelbaarheid, bijna saai kun je denken. Ook al is sociaal contact wel belangrijk, ik maak mij niet druk hoe andere mensen denken over mij. Mijn grootste schat is mijn eigen brein, je wilt jezelf blijven leren, ontwikkelen (ik bedoel los van een hoog IQ). Je kan ook goed zijn met je handen maar gewoon je werk en 1 of meer hobby's die je jezelf als doel stelt om beter te worden).

Dan het beëindigen:

- goed dat je met pa ging dat is beter dan alleen.
- ik heb die relaties ook nadat grenzen al meerdere keren gepasseerd dat je toch weer contact zoekt en/of opnieuw begint. Op een gegeven moment is het klaar en over. De eerste was vreemd gegaan, ook al was het zeker al eerder gebeurd en kreeg je genoeg aanwijzingen of dat het regelrecht gezegd wordt, je geeft het voordeel van de twijfel of vergeeft bepaald gedrag toch weer. Maar toen het vaststond was dat ook een goed excuus om er op dat moment definitief eind aan te maken.
- Ander patroon was dat het altijd of helemaal geweldig was, ze konden je goed laten voelen (sex is ook een wapen en kwetsbaarheid). En andere keren was het allemaal drama. Opvallend patroon is dat ze niet volledig open waren, dingen verzwegen maar zelfs pathologisch liegen. Ook al voel je al lang in je buik dat er iets niet klopt, het kan lang duren voordat je het echt ziet en accepteert. Meestal is toch een soort van 1 of meerdere overdreven escalaties zijn die niet meer in verhouding zijn tot de situaties/probleem en gezonde realiteit.

Als het klaar en over is, dan moet je ook geen contact houden op welke reden dan ook, geen vragen, of vriendschappelijk. Neem afstand en vermijd elk contact.
Tenzij je kinderen hebt, dan zit je helaas er aan vast en moet je in het belang van je kind, toch een balans vinden zodat die er niet onder lijdt. Het enige wat je dan kan doen is om alle irritaties te accepteren en boosheid van je af te laten glijden (als ze niet aan afspraken houden of weer contact of ruzie zoeken, of de situatie te misbruiken. Daar heb jij geen last van begrijp ik? (ik ook niet gelukkig), maar dat zou het wel nog veel gecompliceerder kunnen maken).

En dan het verwerken, het is net als bij iemand die hoort dat hij terminaal is: je gaat door verschillende fases, ik weet niet precies de volgorde, maar: woede op die ander, jezelf, verdriet, eenzaamheid enzovoorts. Dit kan een lang proces zijn, een jaar lijkt me niet abnormaal, misschien wel twee jaar.
Maar op een gegeven moment zou het je rust moeten geven en blij zijn dat je eruit bent. Als je nog langer duurt en je kan er niet overeen komen en het een plekje geven dan denk ik dat je zelf toch een probleem hebt die je dan moet oplossen. Wees blij dat je het hebt doorbroken, dat is moeilijk en moedig, maar je hebt je vrijheid terug en alleen jijzelf creëert je eigen geluk, je bent baas van je eigen brein, dus blijf niet eeuwig jouw verdriet en boosheid op een ander blijven projecteren

Voor mij was wel vaak het moment wel dat als je een nieuwe relatie krijgt, dat je er volledig 100% vrede mee krijgt en helemaal kan afsluiten en niet meer dagelijks of toch een paar keer per week aan denkt, je bent niet meer kwaad ofzo en eigenlijk denk je dan zoiets als: het is triest dat deze persoon eigenlijk zelf zo arm en ongelukkig is. Dat betekent niet dat je na een week of een maand een nieuwe relatie moet beginnen dan heb je het nog niet verwerkt, of gebruik je het als uitvlucht en ga je vergelijken (het kan je natuurlijk overkomen en als dat goed loopt heb je geluk, voor mij is het meestal als een soort spontane klik en dan gaat het vanzelf met een natuurlijk beloop, geen hard to get spelletjes, je raakt aan de praat, je hebt een leuk lang gesprek en van het een komt het ander).

Maar ga jezelf niet in de put praten, en in een slachtoffer rol komen. Na een tijd moet je toch uit je boosheid en verdriet komen anders zit je jezelf gek te maken . Vrienden (slap lullen en lachen met je maten. pilsje erbij, niet steeds bezopen worden om als uitweg te gebruiken en een nieuw probleem erbij krijgen) en familie, sociale contacten zijn extra belangrijk en behulpzaam, niet eenzaam thuis zitten, en zoek richt je op een bestaande hobby, sport (ik hou van lange wandeltochten door de natuur, vooral bossen, reggae(muziek is altijd belangrijk geweest voor mij), jointje erbij. Potje schaken. Misschien meditatie, filosofie lezen?


Misschien heb je er wat aan. Sterkte gewenst! (je zult goeie dagen hebben en later soms slechte maar uiteindelijk komt het goed, maar verbreek het contact en doorbreek de cirkel)

Klik om te vergroten...

Pffff te herkenbaar dit allemaal.

Vooral eens met dit:

Als het klaar en over is, dan moet je ook geen contact houden op welke reden dan ook, geen vragen, of vriendschappelijk. Neem afstand en vermijd elk contact.

Klik om te vergroten...

Klaar, over, afgesloten hoofdstuk, punt. De deur niet op een kier houden maar dicht. Door met je leven, ofwel met een ander ofwel alleen (al heeft iemand imo zeker weten minstens een periode van echt single zijn nodig na zo'n relatie).

Pfoe herken hier flink aantal punten en kan nu even geen reactie geven omdat ik er nog middenin zit.
Wat ik dapper vind is dat je het beëindigd hebt en mijn advies is dat je echt bij die keuze moet blijven.
Observatie bij mensen wat nauwkeuriger proberen in te zien. Dit is iets waar ik me momenteel in bezig houd. Omdat we genoodzaakt zijn nog in één huis te wonen.

Verder wens ik je het beste en trap niet weer in de valkuil wat ze ook zegt, en hoe sterk je verlangens zijn en hoeveel verdriet het oproept. Ga niet weer in zee!

Ohh bah.. Wat een nare situatie, vooral voor jezelf en jouw eigen gevoel!
Ik heb een soortgelijke situatie meegemaakt met een gozer die (net als de meid, zoals jij haar beschrijft) eigenlijk alleen in het openbaar zou mogen komen, met een grote rode lichtgevende vlag op zijn/haar rug. Het altijd “ja maar jij…” … “door jou…” … “ik doe nooit iets “ “ dat ik dat deed, ligt aan jou…” etcetcetc en zo nog zoveel meer van die Redvlag opmerkingen, waar je keer op keer toch weer (geen idee hoe, maar het gebeurd) voor kunt vallen. Ook het fysieke (zowel helaas geweld en andere vlakken, herken ik in je verhaal) en damn… dat is niet makkelijk om uit te stappen, wanneer je daar eenmaal in zit. Daarom extra respect dat je toch die keuze hebt gemaakt! Zo te lezen ben je iemand die “wel” snapt hoe het zou moeten gaan en dan is het echt jammer om je tijd te verdoen aan zo’n telkens herhalende cirkel van ellende 🥲… Ik kan je vertellen dat er geen GROTERE opluchting bestaat, dan wanneer je zo’n gifbom van je afzet en gewoon weer alle focus hebt voor dingen die wel voldoening geven💕. Succes met het verwerken van de ellende en op naar leuke ervaringen/relaties!

Hey iedereen. Ik wil iedereen alvast bedanken voor de ondersteuning en het feit dat we hier hopelijk dingen uit kunnen leren. Ik voel mer ergens enorm lullig over hoe ik nu ga klinken maar...

Nu moet ik wel toegeven dat ik een beetje een 180 gedaan heb, tjah drugsforum after all... Maar vooral, het zat al te knagen bij me, dat idee dat er iets niet klopte aan hoe ik het hier allemaal geschetst heb. En kijk, anoniem of niet, eerlijk is eerlijk. Jullie staken jullie tijd erin om hierop verder te blijven antwoorden, dus ik doe het ook.

Ik ben niet helemaal eerlijk geweest hier. En ook niet tegen mezelf. Ik zie in dat ik enorm veel interne pijn heb geprojecteerd op haar, dingen waarvan ik me soms zelfs afvraag of ze zelfs over ons gingen? Daarmee bedoel ik dat ik van kinds af aan een bepaalde behoefte om “gewoon te mogen zijn” heb moeten ontberen, of anders gezegd, wat ik gekregen heb leste de dorst niet. Dus als kind heb ik mezelf al aangepraat dat ik niet deugde…

Opgroeiend heb ik van beide ouders van beide kanten van de medaille een enorme gevoeligheid naar bedriegen en liegen meegekregen. Beide partijen wezen mij op onhebbelijkheden die ik in mezelf ook herkende. Het resultaat was een jongetje dat zichzelf niet mocht en die het gevoel had dat “niemand echt deugde, want niemand sprak de waarheid”.

Met die open wondes heb ik een erg onvolwassen emotionele identiteit opgebouwd.

Dat “spelletje” tussen mijn toenmalige "beste vriend" en haar bestond al van destijds met haar ex. Eigenlijk had dat nooit iets met mij te maken, maar in mijn onzekerheid heb ik dat te zeer als een persoonlijke aanval gezien. Dat deeltje zie ik in.

Ik zie uiteraard ook haar deel, waarvoor ze zich 1000x had geëxcuseerd en effectief korte metten mee heeft gemaakt. En eigenlijk stopt het verhaal van feitelijke ontrouw hier en enkel hier. Al de rest was invulling en speculatie met projectie van al mijn angsten en eigen onhebbelijkheden.

Is het gezond om in een relatie te springen met iemand die net gebroken is met iemand na 14 jaar? Neen. Was het aan mij om te bepalen wanneer die rouwperiode voorbij “moest” zijn? Neen. Ik eiste volledig breken en daar kon ze toen geen tijdspanne op plakken en ik zie in hoe ik te ongeduldig ben geweest. Te bezittelijk.

Nog een opmerking: eigenlijk wist ik al dat "mijn beste vriend" geen goeie maat was. Ik wist dat ie zn vriendin bedroog. Ik weet dat ie een ex van me destijds had gecontacteerd nadat het net gedaan was tussen ons. Daarover is er nooit echt een confrontatie geweest. He’s a sly fox. Or he weaselled himself out.

Maar dus tja zo’n gladde paling die een onzekere dame even de hemel op aarde belooft, terwijl haar eigen vent haar zit zwart te maken, omdat ie zelf in zijn ego was gekrenkt. Ik snap wel hoe ik evenzeer mijn eigen kuil groef.

Maar dus. Eigenlijk is ze “gelukkig” een seut en moet ik de pagina nu omdraaien. Net zoals zij zegt dat ze de pagina met haar ex wil omdraaien op haar manier. Als ik haar de veiligheid niet kon bieden om te wachten op haar en haar de zelfzekerheid te bieden. “Schat I got you, ik ondersteun je”. Dat deed ik niet. Ik heb haar de grond in gebeurd en eigenlijk vooral mezelf.

Heb aan iedereen die het wou horen mijn verhaal verteld. Lekker mezelf nog eens pijnigen door het over de boeg te gooien van “wat ben ik toch een dommerik”. “Hoe kon ik me zo laten vangen”. Yes, lekker victim als ik het eigenlijk onder ogen kom.

Enneuh. Well. Nu komt het. Ik maak de keuze om in eigen kracht te staan en te zeggen: ik zie ze gvd graag en ik geef ze nog een kans. Omdat ik mezelf die kans geef. Omdat ik ons een kans geef.

Omdat ik van mezelf met de beste wil niks anders toewens om die vastberadenheid, dat moedige, dat mannelijke aan te raken. Dat pad te bewandelen en eindelijk de zelfzekerheid te dragen die ik gewoon verdien. En vanuit die blik wil ik haar en wil ik nog steeds haar man zijn. Ik wil met haar de kans grijpen om een volwassen emotionele verbinding aan te gaan. Los van de pijn van wat was, maar een die gebouwd is in wat is en wat mag.

Zij faalde mij omdat ik haar ook had gefaald. En het is dat ik verantwoordelijkheid neem voor mijn deel. Maar ik miste daarin iets: de trots.

Als ik tegen een ander kon pronken over hoe fier ik op haar was, waarom dan niet tegen haar? En als ik het tegen haar al niet kon, waarom niet tegen mezelf?

Ik kan me niet langer verschuilen achter het kind dat het niet van zijn vader heeft gekregen. Misschien hij ook niet en misschien wist hij niet beter. Maar in plaats van kwaad te blijven en in die pijn te blijven etteren, kies ik om de wondes te laten helen en om die jongen te laten opgroeien tot zijn potentie.

Als we beiden in onze kracht staan is niks ons teveel. Dat hebben we al zo vaak gezien. We moesten maar aan iets denken of het kwam ons al aangeboden. Toch zijn we erin blijven slagen om onszelf te saboteren en de dieperik in te jagen.

En zowel zij als ikzelf zijn die vicieuze cirkel beu en kiezen ervoor in liefde om hieraan te werken. Om elkaar in die groei te ondersteunen. We zijn letterlijk partners, geen concurrenten.

Dus uiteindelijk leek het al die tijd een strijd tegen ons. Maar het was een intern gevecht. Al die tijd zei ik haar al: “door jou graag te zien ga ik mezelf graag leren zien”.

Daarmee vergat ik wel even dat daar ook een keerzijde aan hangt: door mezelf te haten ga ik jou leren haten.

Dus, toxische relatie? Zeker. Maar niet zo duidelijk dewelke de toxische was. Me, her, us, all of the above?

Ik schop hier waarschijnlijk mee tegen menige schenen, maar sorry not sorry. Het is onbeschrijflijk, maar er is "iets" tussen ons dat resoneert op zielsniveau dat ons egootjes overstijgt. Met alle radiostilte, met elkaars gegevens te blokkeren, bleven we telepathisch in contact. Hoe weet ik niet maar dat deden we al voor ik haar het eerst "daar" tegenkwam en daarna in "in the flesh". En op dat aardse niveau is alle ellende begonnen en ik wens ons alvast toe dat we er nu komaf mee kunnen maken. Woensdag alvast therapie.

Pfff dat klinkt heel complex allemaal.

Waarschijnlijk te complex om hier zo even gebaseerd op een tekst te zeggen: dat moet je niet doen.

Volg je hart, zeg ik dan maar.

Mindless zei:

Waarschijnlijk te complex om hier zo even gebaseerd op een tekst te zeggen: dat moet je niet doen.

Volg je hart, zeg ik dan maar.

Klik om te vergroten...

Klopt. Ik besef dat het alle kanten uit kan gaan. Maar goed, dan kijk ik wel naar de eerste post en besef ik dat ik een dromerige dwaas was. Maar ik weet het niet, het voelt karmisch aan dat we elkaar uitdagen om tot onze kern te komen en hopelijk in verbinding die oude troep eens en voor steeds af te werpen.

Ik zou het sneu vinden om een tering eind mezelf te kwellen met "hadden we het nog 1 kans gegeven".

En lukt het dan nog steeds niet, wel dan ben ik althans verhuisd en moet ik alsnog door die rouw. Alleen de tijd zal het kunnen uitwijzen.

De Zandman zei:

Ik heb een relatie van 6 jaar gehad, met de partner met wie ik dacht oud te worden.
Ik heb de breuk nooit helemaal verwerkt, ondanks middelen misbruik, alcohol, het in het militaire leven een nieuw leven te willen opbouwen, en dit is er de oorzaak van dat ik alleen wil blijven.
Het zou anders vergelijken worden en dat is niet eerlijk voor een nieuwe partner.
Geen vrouw accepteert dit op den duur.
Dan maar geen vrouw...

Klik om te vergroten...

Ik moet zeggen dat ik jouw verhaal aan de ene kant heel tragisch maar ook mooi vind. Die ene, ware liefde die je gewoon nooit uit je hoofd kunt zetten en verwerken. Hoe lang geleden het ook is. Ik heb hetzelfde met een ex van mij waar ik een paar jaar mee samen was. Het was een enorm intense relatie die ik nooit ben vergeten, terwijl ik na haar nog diverse partners heb gehad. Ook al meer dan dertig jaar geleden en ik denk nog bijna elke dag aan haar. Vergeten kan ik haar gewoon niet.

Metalcored00d zei:

Klopt. Ik besef dat het alle kanten uit kan gaan. Maar goed, dan kijk ik wel naar de eerste post en besef ik dat ik een dromerige dwaas was. Maar ik weet het niet, het voelt karmisch aan dat we elkaar uitdagen om tot onze kern te komen en hopelijk in verbinding die oude troep eens en voor steeds af te werpen.

Ik zou het sneu vinden om een tering eind mezelf te kwellen met "hadden we het nog 1 kans gegeven".

En lukt het dan nog steeds niet, wel dan ben ik althans verhuisd en moet ik alsnog door die rouw. Alleen de tijd zal het kunnen uitwijzen.

Klik om te vergroten...

Ik denk dat je heel erg in de war bent en echt kalm moet blijven. Probeer alles zo goed mogelijk voor jezelf op een rijtje te zetten wat goed is en slecht. Probeer daarnaast ook niet de hele situatie en jezelf te over analyseren, tot het punt waarop je stapelgek dreigt te worden. Neem ook de tijd om het soms los te laten en te proberen te genieten van je leven.

Ik wens je nogmaals veel sterkte.

Deadwing zei:

Ik moet zeggen dat ik jouw verhaal aan de ene kant heel tragisch maar ook mooi vind. Die ene, ware liefde die je gewoon nooit uit je hoofd kunt zetten en verwerken. Hoe lang geleden het ook is. Ik heb hetzelfde met een ex van mij waar ik een paar jaar mee samen was. Het was een enorm intense relatie die ik nooit ben vergeten, terwijl ik na haar nog diverse partners heb gehad. Ook al meer dan dertig jaar geleden en ik denk nog bijna elke dag aan haar. Vergeten kan ik haar gewoon niet.

Klik om te vergroten...

Ik voel hetzelfde, ik weet precies hoe jij je voelt!
Die ene vrouw, die was het, alles wat erna komt, voelt heel anders.
Gaan vergelijken, iets wat je zonder meer gaat doen, is een killer.
Ik blijf alleen omdat ik me nooit meer zo slecht wil voelen, en die pijn die een breuk zal doen, niet meer wil meemaken.
Zo kwetsbaar als toen, zo stel ik me niet meer op. Dat wil ik niet meer.
Qua vergelijken vind ik de positie van de andere partij heel moeilijk.
Dat zal altijd nr twee zijn....

De Zandman zei:

Ik voel hetzelfde, ik weet precies hoe jij je voelt!
Die ene vrouw, die was het, alles wat erna komt, voelt heel anders.
Gaan vergelijken, iets wat je zonder meer gaat doen, is een killer.
Ik blijf alleen omdat ik me nooit meer zo slecht wil voelen, en die pijn die een breuk zal doen, niet meer wil meemaken.
Zo kwetsbaar als toen, zo stel ik me niet meer op. Dat wil ik niet meer.
Qua vergelijken vind ik de positie van de andere partij heel moeilijk.
Dat zal altijd nr twee zijn....

Klik om te vergroten...

Het zal allemaal wel met leeftijd te maken hebben en dus andere tijden/ervaringen. Nu worden partners vervangen alsof het een versleten product is..Dat is tenminste mijn indruk. Ik ben net als jij ook niet meer zo jong.

Deadwing zei:

Nu worden partners vervangen alsof het een versleten product is..

Klik om te vergroten...

Dit is ook al voor mij een reden om geen relatie meer aan te gaan.
Voordat je het weet, word je opnieuw diep gekwetst....nee dank u.
Ik hanteer de oude normen en waarden.

De Zandman zei:

Dit is ook al voor mij een reden om geen relatie meer aan te gaan.
Voordat je het weet, word je opnieuw diep gekwetst....nee dank u.
Ik hanteer de oude normen en waarden.

Klik om te vergroten...

Het doet me best pijn om te lezen.
Klinkt ook wel alsof je dit verlies van je grote liefde nooit goed hebt verwerkt.
Hoe pijnlijk ook, het hoort bij het leven.
Heb je wel eens gedacht aan professionele hulp hiervoor?

Zeehond zei:

Heb je wel eens gedacht aan professionele hulp hiervoor?

Klik om te vergroten...

Hulp heeft niet gewerkt. Nu na 43 jaar laat ik het maar zo, ik ga ervan uit dat er geen helpende hulp voorhanden is.

Deadwing zei:

Ik denk dat je heel erg in de war bent en echt kalm moet blijven. Probeer alles zo goed mogelijk voor jezelf op een rijtje te zetten wat goed is en slecht. Probeer daarnaast ook niet de hele situatie en jezelf te over analyseren, tot het punt waarop je stapelgek dreigt te worden. Neem ook de tijd om het soms los te laten en te proberen te genieten van je leven.

Ik wens je nogmaals veel sterkte.

Klik om te vergroten...

Dat kan zeker zo zijn en over-analyseren herken ik zeker in mezelf. Daarom morgen therapie erbij om alvast ineens aan de valkuilen te werken.

Deadwing zei:

Nu worden partners vervangen alsof het een versleten product is..Dat is tenminste mijn indruk.

Klik om te vergroten...

De Zandman zei:

Ik voel hetzelfde, ik weet precies hoe jij je voelt!
Die ene vrouw, die was het, alles wat erna komt, voelt heel anders.
Gaan vergelijken, iets wat je zonder meer gaat doen, is een killer.
Ik blijf alleen omdat ik me nooit meer zo slecht wil voelen, en die pijn die een breuk zal doen, niet meer wil meemaken.

Klik om te vergroten...

Die dingen resoneren zo hard en zijn denk ik mede de reden dat ik het nog een kans wou geven. Klinkt cliche, maar ze voelt echt als de vrouw waarmee ik door al die shit wil gaan. Ik ben nog te jong om te zeggen dat het nooit meer zou kunnen, maar een zielverbinding is denk ik zeldzaam en als het dan nog niet lukt, is het klaar om single te zijn.

En inderdaad, ik besef uiteraard dat niet iedereen compatibel met iedereen kan en moet zijn, maar met haar heb ik echt de overtuiging of de wil om te geloven in ons beide dat we samen kunnen verder groeien. We zullen dus wel zien!