Dit is een pijnlijk onderwerp, maar ik voel dat ik het van me af moet schrijven om er op een diepe(re) manier mee om te kunnen gaan.
Ik heb eergisteren een eind gemaakt aan een heel toxische relatie die ongeveer een 2 jaar heeft geduurd. In die twee jaar hebben we gestreden, geruzied, elkaar enorme pijn aangedaan en verder de meest intense seks en zielverbinding mogen meemaken.
Het probleem is dat we beiden uit erg onveilige gezinssituaties kwamen en op een of andere manier een co-dependant relatie hebben opgebouwd waarbij we elkaar wilden helpen en verbeteren, maar tegelijkertijd tot een besef kwamen dat we veel te intens waren voor elkaar en dat samen leven geen optie was.
We zijn God weet hoeveel keer aan en uit geweest. Elke keer ik haar betrapte op liegen of manipuleren duwde ze me weg en daarna kwamen de spijt en de traantjes en kon ik niet anders dan haar weer toelaten. En zo bleef het dus gaan.
Hetgeen waar ik het meeste last van had was haar wispelturigheid; hoe vaak heb ik er haar niet op gewezen dat ze constant haar woorden verdraaide of terugkwam op beslissingen.
Tegelijkertijd besefte ik ook meer en meer wat een “aandachtshoertje” ze werkelijk was. Toen ze nog samen was met haar ex was ze blijkbaar al met een gemeenschappelijke vriend aan het fantaseren geslaan. Toen wij samen kwamen is dit blijkbaar herbegonnen en zaten ze dus achter mijn rug te fantaseren over overspel. Dat terwijl hij mijn beste vriend was en zijn vriendin haar beste vriendin was. Ik heb ergens een vermoeden dat het feit dat het “verboden” en “stout” was de reden is dat dit bleef gebeuren. Ik wil geloven dat er fysiek niks gebeurd is, maar desondanks keurde ik al dit gedrag af. Eigenlijk had ik er toen al een punt moeten achter zetten, maar ergens probeerde ik mezelf te overtuigen dat het “maar berichtjes” waren en dat we er wel uit gingen komen.
Tja, niet dus. Bleek dat ze op een later tijdstip weer was “hervallen”. Behalve de berichtjes die verder gingen met die gast bleek ook nog eens dat ze haar ex nog steeds zag en sprak. Opnieuw stortte mijn realiteit in en begon ik aan alles te twijfelen.
Hetgeen dat het meeste fucked up is, is dat ze erin slaagde om op alles een weerwoord te bieden waaruit het bleek dat aangezien ze voelde dat ik haar niet volledig vertrouwde, ik haar zogezegd wegduwde en ze zich verplicht voelde die leegte bij een ander te zoeken…
Tegelijkertijd besef ik dat ik haar ook als een harddrug gebruikte. Ik wilde haar voor mij en voor mij alleen, mijn jaloerste bezit. Had ik geweten dat mijn vriend, desondanks dat ie in een (unfulfilled) relatie was met haar beste vriendin, een oogje had op haar - dan was ik nooit aan de avances begonnen. Maar ja, shoulda coulda en woulda is hindsight. Alles werd mij zo duidelijk: Ik was geprimed om haar te leren kennen. Haar vriendin en mijn vriend hadden een plannetje gesmeed waarin wij als koppel voor hen gingen zorgen onder het mom van een community. We hadden beiden ook altijd een wrang gevoel van gebruikt worden als we daar geweest waren.
Het punt is dus dat ik die dingen altijd wel door had, en dat zij mijn inzichten ook leek in te zien. Uiteindelijk zijn we met veel moeite van die mensen vanaf geraakt, maar het werd mij steeds weer duidelijk dat wat ik van die mensen verachtte, herkende in haar.
Steeds opnieuw met de beste wil en liefde wou ik dat ze was wat ze zei, maar steeds kwamen er meer leugens en mentale gymnastiek. Op dat vlak ben ik nogal zwart-wit en territoriaal, maar ik had haar al meermaals duidelijk gemaakt dat in het leven er niet altijd een EN EN scenario kan bestaan en je soms iets moet achterlaten om iets nieuws te beginnen. En daar steigerde ze en vond ze dat ik haar te veel dingen oplegde…
Even een side note, maar in die 2 jaar heb ik ook af en toe LSD genomen en daar was zij absoluut tegen. Ze haatte het als ik dat middel nam, omdat ik er altijd “lastig” van werd tegenover haar. Het punt is dat ik vanaf de periode waarin de eerste keer aan het licht kwam dat ze flirterige berichtjes stuurde, ik een buikgevoel had van wantrouwen en paranoia. Wanneer ik haar op LSD aankeek, vervormde ze in een monster. En dit niet 1 keer maar letterlijk elke keer opnieuw. Alsof ik haar ware aard zag… Tegelijkertijd gaslit ze me door me te zeggen dat ik veel te achterdochtig ben en overal het slechte in zie, maar kut genoeg bleek dat ik het helaas bij het juiste eind had. En geloof me, gelijk halen wou ik niet…
In die 2 jaar hebben we eerst enkele maanden als LAT-relatie gefunctioneerd. Basically enkel de weekendjes samen met de belachelijkst goede seks die ik ooit mocht meemaken. Tja, en daar was ik dan weer mega-verslaafd aan geworden. En ik vermoed zij ook.
Veel te snel zijn we dan gaan samenwonen en veel te snel tot het besef gekomen dat wij beiden geen relatiemateriaal zijn. Onder 1 dak ging het van ruzie naar ruzie, onderbroken door de vrijpartijen. Uiteindelijk voelde ik me genoodzaakt om te verhuizen. Ik vond een cohouse en de gemoederen bedaarden, maar daar was ze weer. Toen “kraakte” ik en voor we het beseften lagen we weer in bed…
Uiteindelijk een paar maanden LAT-relatie verder, nodigde ze me opnieuw uit om bij haar in te trekken. En yep, lang duurde het niet of het zat er weer bots op. Deze keer dusdanig dat ze me op een gegeven moment van mijn stoel had geduwd (ik was enkele weken ervoor aan mijn knie geopereerd, en “gelukkig” viel ik op mijn elleboog). Ze was hier zelf van haar reactie geschrokken en had de politie opgebeld om hen te zeggen dat ze mij had geduwd.
Ik heb snel een valies met wat spullen gepakt en mocht een tijdje bij mijn moeder terecht, die gelukkig toevallig een weekje niet thuis was. In die week had ik de tijd om even te landen en een oplossing te zoeken.
Ik besloot terug te gaan verhuizen naar de stad waar ik al 10 jaar had gewoond. Weg van haar, terug naar mijn vrienden. Sowieso was er niemand in mijn entourage nog te spreken over haar en werd niet gesnapt hoe ik steeds terug belandde bij haar.
Eens ik mijn stekje had gevonden moest ik nog eens terug om mijn spullen te verhuizen. Haar beste vriendin was er bij omdat die bang was van hoe ik ging reageren. Stomme ik gaf haar nog een knuffel voor het vertrekken en ik had echt het gevoel dat ik haar deze keer kon loslaten in vrede.
Helaas zette die knuffel iets in beweging bij haar waardoor er weer een stortvloed aan berichtjes kwam. Hoe ze me miste en hoe eenzaam ze was etc. Stom ego van mij ging daar weer op in en voor ik het wist zat ik opnieuw bij haar thuis. Toegegeven, ik moest nog wat spullen ophalen, maar ik had niet gedacht dat we opnieuw in bed gingen belanden. Telkens opnieuw die harddrug.
Intussen was dit een paar weekends geleden en leek het erop dat LAT-relatie terug op het menu stond. Maar vorige week gaf ze al aan dat ze het moeilijk had met de situatie en niet wist hoe ze ermee moest omgaan. Ik had hier toen al begrepen dat ze aan het proberen was om de verantwoordelijkheid op mij te schuiven, omdat ze het zelf niet lijkt aan te kunnen om er eind aan te maken.
Helaas bleken dit maar woorden in een sms, want toen ze er was hebben we opnieuw een pracht van een weekend gehad. Afgelopen weekend was ik terug bij haar en ging het op zaterdag over haar beste vriendin die met hetzelfde probleem zat als haar: namelijk dat haar huidige partner onvrede heeft met het feit dat ze nog steeds contact wil met haar ex. Dit is voor ons steeds een hele moeilijke kwestie geweest, waarin ze uiteindelijk had beloofd dat ze haar deel hierin inzag en had besloten om voor mij te kiezen en hem los te laten.
Echter, op zondag zaten we in het restaurant en voor een of andere reden ging het over haar ex. Dus ik vroeg of ze hem nog had gehoord. Ze aarzelde en zei dat het ging over spullen die er nog lagen. Ik vertelde haar dat als die dingen daar al 2 jaar lagen, ze die duidelijk niet meer nodig had, maar dit als excuus gebruikte om dat contact vast te houden. Aan tafel besloot ik er niet verder op in te gaan. Wat later waren we gaan wandelen en zei ze dat ze het niet kon om hem los te laten “als vriend” en beaamde ze dat ze die aandacht echt nodig heeft.
Toen heb ik gezegd van kijk als jij niet kan kiezen tussen wiens aandacht je werkelijk wil, dan beslis ik wel voor jou. Ik ben in mijn auto gesprongen en reed terug naar mijn eigen stek.
Nu zit ik vol verdriet, kwaadheid, frustratie en zelfhaat. Waarom liet ik het zo ver komen? Tegelijkertijd heb ik echt geen zin om aan wrok of haat vast te houden en wil ik haar volledig loslaten.
Ik wil er enkel nog aan toevoegen dat ik zelf uit een familiesituatie kom waarin ik ook zo werd gemindfucked door manipulatieve dominante mensen. Dus een bepaalde vorm van familiariteit ligt misschien aan de basis?