De struggle om een toxische relatie te beëindigen

Metalcored00d zei:

Gisteren een diep gesprek gehad met enkele vrienden die haar ook kenden en we zijn tot een bepaald inzicht gekomen:

Ze had me destijds al verteld dat haar ex wel af en toe verliefd werd op andere vrouwen tijdens hun relatie en dat hij haar ook vaak kwalijk nam zelf de grootverdiener te zijn en dat zij "profiteerde" van hem.

Ik had eerder wel een vermoeden dat ik "gewoon" de rebound was, maar ik had niet door dat ze eigenlijk veel dingen die ze hem kwalijk nam, uitwerkte op mij.

Nu begrijp ik misschien beter waarom ze nog steeds aan die ex hangt; of anders gezegd, waarom ze hem blijft "verdedigen". Ik heb een vermoeden dat er een kantje aan zit van "ik herken dat mijn gedrag zoals het zijne is en ik kan toch helemaal niet zo slecht zijn, dus hij was ook helemaal niet zo slecht en hij begrijpt me tenminste". Zoiets?

Klik om te vergroten...

Ik lees natuurlijk alleen maar wat stukjes tekst, maar zo te lezen zit je hier waarschijnlijk goed.

In mijn boek is het (veel) praten over een ex sowieso een grote rode vlag.

Metalcored00d zei:

Ach ja, ik zie ook wel in dat het geen zin heeft te blijven graven. Ik zal het nooit weten wat er werkelijk in haar om gaat en "gerechtigheid" zal ik nooit krijgen en dat is oké.

Klik om te vergroten...

Dit lijkt me de beste instelling. Vooruit kijken.

Metalcored00d zei:

Laatste positieve noot is dat mijn pa me gaat helpen om mijn resterende spullen op te halen, zodat ik zeker niet in een andere valkuil loop.

Klik om te vergroten...

Mooi zo

Ik ben het met @Mindless eens.
Erg veel praten over een ex is een rode vlag....het. geeft m.i. aan dat die relatie op zijn zachts gezegd, nog niet verwerkt is en in wezen is dan een nieuwe relatie vrijwel kansloos in slagen.
Eerst de oude eruit! Dan pas een nieuwe....

Mindless zei:

In mijn boek is het (veel) praten over een ex sowieso een grote rode vlag.

Klik om te vergroten...

Kan voor een tijdje wel goed zijn om je verhaal bij anderen kwijt te kunnen, vooral na een pijnlijke breuk, maar ik vind ook dat je daar geen maanden bezig mee moet zijn.

@Deadwing

Ik bedoelde eerder specifiek het (veel) praten over je ex met een nieuwe partner. Dat dat een rode vlag is. Want dan heb je je vorige relatie zoals @De Zandman zei nog niet verwerkt voordat je aan een nieuwe begint.

Deadwing zei:

ik vind ook dat je daar geen maanden bezig mee moet zijn.

Klik om te vergroten...

Ik vind dat er voor het verwerken van verlies, zoals na overlijden van een dierbare, maar ook het einde van een relatie geen termijn staat.

Voor jou is maanden kennelijk te lang, prima.

Wat mij betreft is het een oordeel wat je geeft. Iedereen verwerkt verlies op zijn of haar eigen manier. Daar staat geen tijd voor.

Wel mee eens om pas open te staan voor iets nieuws voordat je het vorige goed hebt afgesloten (hoewel dat ook zoeken is, want er gaat nergens een groen lampje branden met ‘ja goed verwerkt’).

Deadwing zei:

Kan voor een tijdje wel goed zijn om je verhaal bij anderen kwijt te kunnen, vooral na een pijnlijke breuk, maar ik vind ook dat je daar geen maanden bezig mee moet zijn.

Klik om te vergroten...

Ik had voor een relatiebreuk van een veel kortere relatie zeker maanden nodig om het te verwerken en erover te praten, door de heftige aard van de relatie en de relatiebreuk.

Het was ook geen keuze. Het was simpelweg goed verwerken en bespreken of negeren/verdoven. Dat laatste was bij dit geen optie. Ik was niet (relatief) oké geweest zonder dat.

Edit:

Ik had er eigenlijk wel bijna een jaar voor nodig, maar moeilijk te zeggen wanneer ik er exact "overheen" was.

Mindless zei:

@Deadwing

Ik bedoelde eerder specifiek het (veel) praten over je ex met een nieuwe partner. Dat dat een rode vlag is. Want dan heb je je vorige relatie zoals @De Zandman zei nog niet verwerkt voordat je aan een nieuwe begint.

Klik om te vergroten...

Ja, ik begrijp het. Klopt helemaal. Geeft jouw partner dan ook geen prettig gevoel als je maar blijft praten over een ex.

Zeehond zei:

Ik vind dat er voor het verwerken van verlies, zoals na overlijden van een dierbare, maar ook het einde van een relatie geen termijn staat.

Voor jou is maanden kennelijk te lang, prima.

Wat mij betreft is het een oordeel wat je geeft. Iedereen verwerkt verlies op zijn of haar eigen manier. Daar staat geen tijd voor.

Wel mee eens om pas open te staan voor iets nieuws voordat je het vorige goed hebt afgesloten (hoewel dat ook zoeken is, want er gaat nergens een groen lampje branden met ‘ja goed verwerkt’). Verder met je eens. Staat geen enkel termijn voor een verlies. Voor iedereen anders.

Klik om te vergroten...

Hangt er vanaf met wie je over een ex maanden blijft praten. Ik zou er niet met een nieuwe partner lang over doorgaan. En we hadden het hier over relaties. Ik heb er zelf ervaring mee. Over een verbroken relatie die drie jaar duurde heb ik ook langer dan een jaar gerouwd. En ik was in mijn relatie daarna ook te lang doorgegaan over mijn ex tegen mijn toen nieuwe partner. Die relatie hield dan ook maar een maand of vijf stand.

Je gaf bovenstaande trouwens ook zelf aan in je post las ik net pas.. Ik moest het nog even teruglezen.

Verder helemaal met je eens hoor over rouw en verlies. Het heeft bij mij ik denk wel twee jaar geduurd voordat ik het verlies van beide ouders in 17 maanden redelijk goed had verwerkt. Daar staat geen enkel termijn voor. Dertien jaar geleden alweer en ik mis ze nog vaak.

Ik heb een relatie van 6 jaar gehad, met de partner met wie ik dacht oud te worden.
Ik heb de breuk nooit helemaal verwerkt, ondanks middelen misbruik, alcohol, het in het militaire leven een nieuw leven te willen opbouwen, en dit is er de oorzaak van dat ik alleen wil blijven.
Het zou anders vergelijken worden en dat is niet eerlijk voor een nieuwe partner.
Geen vrouw accepteert dit op den duur.
Dan maar geen vrouw...

Hier nog een kleine update: mijn pa stuurde gisteren om af te spreken om volgende week zaterdag de spullen op te halen. Haar antwoord was: "Ok, wel jammer dat ie zelf geen contact meer met me wil daarvoor, maar ook begrijpelijk". Daarna kwam het joviale en "typische" charmante gedrag in het finale bericht "Ok dan zien we elkaar volgende week. Tot dan en veilige rit naar hier". Ja, dus bij het vertrekken kunnen we verrekken...

EDIT: Pa zei niks over het feit dat ik erbij zal zijn, maar ik vond het niet OK dat ie alleen die dingen zou ophalen.

Ja, dan kookte mijn bloed wel even en ik besef dat ik aan het bitchen ben, maar goed. Nog een week dus en dan is die kous op materieel vlak alvast af

Hoi herkenbaar.

Nou ben ik heel erg generaliserend (ik wil niemand beledigen) maar vrouwen zijn door hormonen in het algemeen wat labieler en stemmingswisselingen door wisselende hormoonwisselingen. Mannen zijn dan weer vaak wat impulsiever door testosteron en blijven soms net kleine jongens.

Dit is natuurlijk niet hetzelfde als echt ziekelijk gedrag. Maar je bent niet de eerste en ook niet de laatste die dit meemaakt en kan iedereen overkomen en hoort bij het leven, ik weet niet hoe oud je bent? Maar misschien nog een stukje advies en mijn ervaring.

Ik heb twee van dit soort relaties gehad (wel allebei net weer anders, maar deels ook hetzelfde). Misschien andere "ziektes" maar wel toxische relaties.

- 1 had last van depressies, hoe je ook denkt te kunnen helpen of liefde geven, dit kan jij niet genezen, dat kunnen ze alleen zelf.
- Allebei wilden ze aandacht, heel op uiterlijk gericht, uitdagend, opvallend, flirterig. Het waren ook mooie vrouwen maar eigenlijk zie ik het als een minderwaardigheidscomplex en onzekerheid om steeds die bevestiging van anderen te zoeken/krijgen en nodig hebben.
- Altijd is er wat aan de hand, op zoek naar spanning of onrust. Willen uitgaan terwijl ik mij thuis op de bank prima vermaak, ook in mijn eentje. Ik hou van rust, zekerheid, voorspelbaarheid, bijna saai kun je denken. Ook al is sociaal contact wel belangrijk, ik maak mij niet druk hoe andere mensen denken over mij. Mijn grootste schat is mijn eigen brein, je wilt jezelf blijven leren, ontwikkelen (ik bedoel los van een hoog IQ). Je kan ook goed zijn met je handen maar gewoon je werk en 1 of meer hobby's die je jezelf als doel stelt om beter te worden).

Dan het beëindigen:

- goed dat je met pa ging dat is beter dan alleen.
- ik heb die relaties ook nadat grenzen al meerdere keren gepasseerd dat je toch weer contact zoekt en/of opnieuw begint. Op een gegeven moment is het klaar en over. De eerste was vreemd gegaan, ook al was het zeker al eerder gebeurd en kreeg je genoeg aanwijzingen of dat het regelrecht gezegd wordt, je geeft het voordeel van de twijfel of vergeeft bepaald gedrag toch weer. Maar toen het vaststond was dat ook een goed excuus om er op dat moment definitief eind aan te maken.
- Ander patroon was dat het altijd of helemaal geweldig was, ze konden je goed laten voelen (sex is ook een wapen en kwetsbaarheid). En andere keren was het allemaal drama. Opvallend patroon is dat ze niet volledig open waren, dingen verzwegen maar zelfs pathologisch liegen. Ook al voel je al lang in je buik dat er iets niet klopt, het kan lang duren voordat je het echt ziet en accepteert. Meestal is toch een soort van 1 of meerdere overdreven escalaties zijn die niet meer in verhouding zijn tot de situaties/probleem en gezonde realiteit.

Als het klaar en over is, dan moet je ook geen contact houden op welke reden dan ook, geen vragen, of vriendschappelijk. Neem afstand en vermijd elk contact.
Tenzij je kinderen hebt, dan zit je helaas er aan vast en moet je in het belang van je kind, toch een balans vinden zodat die er niet onder lijdt. Het enige wat je dan kan doen is om alle irritaties te accepteren en boosheid van je af te laten glijden (als ze niet aan afspraken houden of weer contact of ruzie zoeken, of de situatie te misbruiken. Daar heb jij geen last van begrijp ik? (ik ook niet gelukkig), maar dat zou het wel nog veel gecompliceerder kunnen maken).

En dan het verwerken, het is net als bij iemand die hoort dat hij terminaal is: je gaat door verschillende fases, ik weet niet precies de volgorde, maar: woede op die ander, jezelf, verdriet, eenzaamheid enzovoorts. Dit kan een lang proces zijn, een jaar lijkt me niet abnormaal, misschien wel twee jaar.
Maar op een gegeven moment zou het je rust moeten geven en blij zijn dat je eruit bent. Als je nog langer duurt en je kan er niet overeen komen en het een plekje geven dan denk ik dat je zelf toch een probleem hebt die je dan moet oplossen. Wees blij dat je het hebt doorbroken, dat is moeilijk en moedig, maar je hebt je vrijheid terug en alleen jijzelf creëert je eigen geluk, je bent baas van je eigen brein, dus blijf niet eeuwig jouw verdriet en boosheid op een ander blijven projecteren

Voor mij was wel vaak het moment wel dat als je een nieuwe relatie krijgt, dat je er volledig 100% vrede mee krijgt en helemaal kan afsluiten en niet meer dagelijks of toch een paar keer per week aan denkt, je bent niet meer kwaad ofzo en eigenlijk denk je dan zoiets als: het is triest dat deze persoon eigenlijk zelf zo arm en ongelukkig is. Dat betekent niet dat je na een week of een maand een nieuwe relatie moet beginnen dan heb je het nog niet verwerkt, of gebruik je het als uitvlucht en ga je vergelijken (het kan je natuurlijk overkomen en als dat goed loopt heb je geluk, voor mij is het meestal als een soort spontane klik en dan gaat het vanzelf met een natuurlijk beloop, geen hard to get spelletjes, je raakt aan de praat, je hebt een leuk lang gesprek en van het een komt het ander).

Maar ga jezelf niet in de put praten, en in een slachtoffer rol komen. Na een tijd moet je toch uit je boosheid en verdriet komen anders zit je jezelf gek te maken . Vrienden (slap lullen en lachen met je maten. pilsje erbij, niet steeds bezopen worden om als uitweg te gebruiken en een nieuw probleem erbij krijgen) en familie, sociale contacten zijn extra belangrijk en behulpzaam, niet eenzaam thuis zitten, en zoek richt je op een bestaande hobby, sport (ik hou van lange wandeltochten door de natuur, vooral bossen, reggae(muziek is altijd belangrijk geweest voor mij), jointje erbij. Potje schaken. Misschien meditatie, filosofie lezen?


Misschien heb je er wat aan. Sterkte gewenst! (je zult goeie dagen hebben en later soms slechte maar uiteindelijk komt het goed, maar verbreek het contact en doorbreek de cirkel)

Metalcored00d zei:

34, zij 40. Vandaar ik soms het gevoel had "volwassener" te zijn op bepaalde vlakken, maar tegelijkertijd zie ik ook wel mijn eigen kinderachtigheid hoor.

Dat denk ik ook! Maar opnieuw, ik zie het ook wel bij mezelf hoor. Zoals ik al zei, ben ik terugverhuisd naar de stad waar de meeste van mijn vrienden wonen, net omdat ik ook zoveel aandacht en bevestiging nodig heb. Maar op zich zie ik daar geen graten in.

Da's exact de redenering die ik toen maakte ook, dit is een brug te ver, dit laat ik niet toe.

Wel dit is dus de lastige kwestie; ik zag die dualiteit ook en heb het misschien ook zo beschreven; we hebben de hoogste hoogtes en de diepste dieptes meegemaakt. Zelf kom ik uit een familie met Vechtscheiding en een pa die mij al opgroeiend jarenlang verweet een hoerenzoon te zijn. Ik ben dus sowieso extreem gevoelig aan paranoia en mij bedrogen of belogen voelen, omdat ik klaarblijkelijk die gevoelens heb geïnternaliseerd.

Als volwassen man heb ik mijn mam op de vrouw af gevraagd of ze mijn pa ooit bedrogen had en ofwel is zij ook een pathologische leugenaar, ofwel had mijn pa vanuit zijn eigen angsten en onzekerheden ook van een mug een olifant gemaakt? Zonder de ex direct te verdedigen zie ik dus wel een patroon bij mezelf van dingen gaan invullen en uitvergroten en ergens teveel waarde hechten aan mijn eigen gedachten?

Klopt, bewust beide kinderloos dus die crap hebben we al niet!

Die fases zijn erg herkenbaar en daar wou ik sowieso al een paar dagen een update over kwijt, dus ik ben erg dankbaar over jouw lange bericht en inzichten!

Zoals @Ze Herbs Mang al aangaf, ik heb die eerste post geschreven in pure boosheid en een fragiel gekwetst ego. Ik besef dat het allemaal erg eenzijdig is ook, uiteindelijk kan ik haar hier zwart maken en "paint the picture" zoals ik wil. We zijn nu ongeveer 2 weken verder en nu de boosheid er grotendeels uit is dankzij sport, hobby's, ... het feit dat ik het de plek gaf om er te zijn etc. is het "eruit geventileerd" en voelde ik me sinds het begin van deze week "klaar" met dat boos zijn. Plots zag ik haar menselijkheid terug en besefte ik dat we al bij al toch allemaal gewoon op zoek zijn naar liefde en bevestiging in het leven? Wat een ander doet kwetst ons, maar zit er niet een beetje schuld in zowel de dader als het slachtoffer, houden we de dynamiek niet samen in stand? Het voelde alvast als een opluchting om niet zoals mijn pa te gaan veretteren in verbittering.

Ik heb er zeker iets aan! Dankjewel!!

En nu even mijn eigen update erbij:

Ik ben dus gisteren met mijn pa en zijn nieuwe vlam naar daar gereden om het gerief op te halen. Alles verliep heel ordelijk en we waren na een half uurtje al klaar, nog een koffie gedronken en terug weg. Haar pa was er ook, dus ze moet even "bang" geweest zijn voor de confrontatie als ikzelf, al is dat weer een invulling. Heel apart was dat pa's nieuwe vlam bleef praten tegen haar terwijl pa en ik de spullen in de auto stopten.

Anyway, op de terugweg gaf mijn pa's vlam niet anders dan commentaar op haar en dat voelde echt niet lekker. Vlam had dit ergens ook wel gezien. "Zie je haar nog graag misschien? Je gaat er toch niet weer in lopen?". Plots schoot het bij mij te binnen dat die even toxisch en een even "valse tang" is als ze zo "lief" kan doen en dan een uur lang kan commentaar geven over iemand die ze 10 min zag en nooit meer zal zien. Plots dacht ik "Oh god mijn pa is in dezelfde valkuil aan het lopen...". Maar goed, da's zijn pad. Verder bleven de rode vlaggen wapperen bij de nieuwe vlam, ik heb die nu 2x gezien en ik heb die dus nog niks positiefs horen zeggen over niemand behalve mijn pa. Ze heeft volledig met haar familie gebroken: red flag. Ze zit nu constant bij mijn pa: lovebombing is ook een red flag. Het feit dat ik aangaf dat ik destijds met al mijn exen altijd al een behoefte heb gehad voor ontprikkeling en om even alleen te zijn vond zij dan weer een red flag. "Kijk naar mij en je pa, dat klikt gewoon perfect en als je niet constant bij elkaar kunt zijn en die afstand nodig hebt, dan spreekt het voor zich dat je de juiste partner niet vast hebt". Dat was direct een massive red flag voor mij, zeker aangezien die nog maar enkele maanden samen zijn en dus nog alles door een roze bril zien...

Dus ja, de appel valt precies niet ver van de boom.

Klik om te vergroten...

Kan ook zijn dat het gewoon pleasing is van die nieuwe vlam van je vader maar dat terzijde....mensen die al wat ouder zijn weten vaak beter waar ze mee bezig zijn maar en wat er speelt maar ook interesseert het ze minder wat de motieven of achterliggende of onderliggende zaken zijn. Als je wat ouder bent hebt je je emoties vaak beter onder controle en samenzijn. met iemand als je op leeftijd bent, de verliefdheid etc. Is veel belangrijker dan alles eromheen. Gun je vader dat gevoel tot je ziet dat hij er zelf last van krijgt, de relatie of wat het ook mag zijn😉

Verder goed hoe je met je eigen shit hebt gedeald en de inzichten die je hebt gekregen👍🏽 Time to move forward 💪🏽🙏🏽

Jahvisons zei:

ik weet niet hoe oud je bent?

Klik om te vergroten...

34, zij 40. Vandaar ik soms het gevoel had "volwassener" te zijn op bepaalde vlakken, maar tegelijkertijd zie ik ook wel mijn eigen kinderachtigheid hoor.

Jahvisons zei:

ik het als een minderwaardigheidscomplex en onzekerheid om steeds die bevestiging van anderen te zoeken/krijgen en nodig hebben.

Klik om te vergroten...

Dat denk ik ook! Maar opnieuw, ik zie het ook wel bij mezelf hoor. Zoals ik al zei, ben ik terugverhuisd naar de stad waar de meeste van mijn vrienden wonen, net omdat ik ook zoveel aandacht en bevestiging nodig heb. Maar op zich zie ik daar geen graten in.

Jahvisons zei:

ik heb die relaties ook nadat grenzen al meerdere keren gepasseerd dat je toch weer contact zoekt en/of opnieuw begint. Op een gegeven moment is het klaar en over. De eerste was vreemd gegaan, ook al was het zeker al eerder gebeurd en kreeg je genoeg aanwijzingen of dat het regelrecht gezegd wordt, je geeft het voordeel van de twijfel of vergeeft bepaald gedrag toch weer. Maar toen het vaststond was dat ook een goed excuus om er op dat moment definitief eind aan te maken.

Klik om te vergroten...

Da's exact de redenering die ik toen maakte ook, dit is een brug te ver, dit laat ik niet toe.

Jahvisons zei:

Ander patroon was dat het altijd of helemaal geweldig was, ze konden je goed laten voelen (sex is ook een wapen en kwetsbaarheid). En andere keren was het allemaal drama. Opvallend patroon is dat ze niet volledig open waren, dingen verzwegen maar zelfs pathologisch liegen. Ook al voel je al lang in je buik dat er iets niet klopt, het kan lang duren voordat je het echt ziet en accepteert. Meestal is toch een soort van 1 of meerdere overdreven escalaties zijn die niet meer in verhouding zijn tot de situaties/probleem en gezonde realiteit.

Klik om te vergroten...

Wel dit is dus de lastige kwestie; ik zag die dualiteit ook en heb het misschien ook zo beschreven; we hebben de hoogste hoogtes en de diepste dieptes meegemaakt. Zelf kom ik uit een familie met Vechtscheiding en een pa die mij al opgroeiend jarenlang verweet een hoerenzoon te zijn. Ik ben dus sowieso extreem gevoelig aan paranoia en mij bedrogen of belogen voelen, omdat ik klaarblijkelijk die gevoelens heb geïnternaliseerd.

Als volwassen man heb ik mijn mam op de vrouw af gevraagd of ze mijn pa ooit bedrogen had en ofwel is zij ook een pathologische leugenaar, ofwel had mijn pa vanuit zijn eigen angsten en onzekerheden ook van een mug een olifant gemaakt? Zonder de ex direct te verdedigen zie ik dus wel een patroon bij mezelf van dingen gaan invullen en uitvergroten en ergens teveel waarde hechten aan mijn eigen gedachten?

Jahvisons zei:

Als het klaar en over is, dan moet je ook geen contact houden op welke reden dan ook, geen vragen, of vriendschappelijk. Neem afstand en vermijd elk contact.
Tenzij je kinderen hebt, dan zit je helaas er aan vast en moet je in het belang van je kind, toch een balans vinden zodat die er niet onder lijdt. Het enige wat je dan kan doen is om alle irritaties te accepteren en boosheid van je af te laten glijden (als ze niet aan afspraken houden of weer contact of ruzie zoeken, of de situatie te misbruiken. Daar heb jij geen last van begrijp ik? (ik ook niet gelukkig), maar dat zou het wel nog veel gecompliceerder kunnen maken).

Klik om te vergroten...

Klopt, bewust beide kinderloos dus die crap hebben we al niet!

Jahvisons zei:

En dan het verwerken, het is net als bij iemand die hoort dat hij terminaal is: je gaat door verschillende fases, ik weet niet precies de volgorde, maar: woede op die ander, jezelf, verdriet, eenzaamheid enzovoorts. Dit kan een lang proces zijn, een jaar lijkt me niet abnormaal, misschien wel twee jaar.
Maar op een gegeven moment zou het je rust moeten geven en blij zijn dat je eruit bent. Als je nog langer duurt en je kan er niet overeen komen en het een plekje geven dan denk ik dat je zelf toch een probleem hebt die je dan moet oplossen. Wees blij dat je het hebt doorbroken, dat is moeilijk en moedig, maar je hebt je vrijheid terug en alleen jijzelf creëert je eigen geluk, je bent baas van je eigen brein, dus blijf niet eeuwig jouw verdriet en boosheid op een ander blijven projecteren

Klik om te vergroten...

Die fases zijn erg herkenbaar en daar wou ik sowieso al een paar dagen een update over kwijt, dus ik ben erg dankbaar over jouw lange bericht en inzichten!

Zoals @Ze Herbs Mang al aangaf, ik heb die eerste post geschreven in pure boosheid en een fragiel gekwetst ego. Ik besef dat het allemaal erg eenzijdig is ook, uiteindelijk kan ik haar hier zwart maken en "paint the picture" zoals ik wil. We zijn nu ongeveer 2 weken verder en nu de boosheid er grotendeels uit is dankzij sport, hobby's, ... het feit dat ik het de plek gaf om er te zijn etc. is het "eruit geventileerd" en voelde ik me sinds het begin van deze week "klaar" met dat boos zijn. Plots zag ik haar menselijkheid terug en besefte ik dat we al bij al toch allemaal gewoon op zoek zijn naar liefde en bevestiging in het leven? Wat een ander doet kwetst ons, maar zit er niet een beetje schuld in zowel de dader als het slachtoffer, houden we de dynamiek niet samen in stand? Het voelde alvast als een opluchting om niet zoals mijn pa te gaan veretteren in verbittering.

Jahvisons zei:

Misschien heb je er wat aan. Sterkte gewenst! (je zult goeie dagen hebben en later soms slechte maar uiteindelijk komt het goed, maar verbreek het contact en doorbreek de cirkel)

Klik om te vergroten...

Ik heb er zeker iets aan! Dankjewel!!

En nu even mijn eigen update erbij:

Ik ben dus gisteren met mijn pa en zijn nieuwe vlam naar daar gereden om het gerief op te halen. Alles verliep heel ordelijk en we waren na een half uurtje al klaar, nog een koffie gedronken en terug weg. Haar pa was er ook, dus ze moet even "bang" geweest zijn voor de confrontatie als ikzelf, al is dat weer een invulling. Heel apart was dat pa's nieuwe vlam bleef praten tegen haar terwijl pa en ik de spullen in de auto stopten.

Anyway, op de terugweg gaf mijn pa's vlam niet anders dan commentaar op haar en dat voelde echt niet lekker. Vlam had dit ergens ook wel gezien. "Zie je haar nog graag misschien? Je gaat er toch niet weer in lopen?". Plots schoot het bij mij te binnen dat die even toxisch en een even "valse tang" is als ze zo "lief" kan doen en dan een uur lang kan commentaar geven over iemand die ze 10 min zag en nooit meer zal zien. Plots dacht ik "Oh god mijn pa is in dezelfde valkuil aan het lopen...". Maar goed, da's zijn pad. Verder bleven de rode vlaggen wapperen bij de nieuwe vlam, ik heb die nu 2x gezien en ik heb die dus nog niks positiefs horen zeggen over niemand behalve mijn pa. Ze heeft volledig met haar familie gebroken: red flag. Ze zit nu constant bij mijn pa: lovebombing is ook een red flag. Het feit dat ik aangaf dat ik destijds met al mijn exen altijd al een behoefte heb gehad voor ontprikkeling en om even alleen te zijn vond zij dan weer een red flag. "Kijk naar mij en je pa, dat klikt gewoon perfect en als je niet constant bij elkaar kunt zijn en die afstand nodig hebt, dan spreekt het voor zich dat je de juiste partner niet vast hebt". Dat was direct een massive red flag voor mij, zeker aangezien die nog maar enkele maanden samen zijn en dus nog alles door een roze bril zien...

Dus ja, de appel valt precies niet ver van de boom.

Metalcored00d zei:

Anyway, op de terugweg gaf mijn pa's vlam niet anders dan commentaar op haar en dat voelde echt niet lekker. Vlam had dit ergens ook wel gezien. "Zie je haar nog graag misschien? Je gaat er toch niet weer in lopen?". Plots schoot het bij mij te binnen dat die even toxisch en een even "valse tang" is als ze zo "lief" kan doen en dan een uur lang kan commentaar geven over iemand die ze 10 min zag en nooit meer zal zien.

Klik om te vergroten...

Goede observatie. Huuuuge red flag. Als ze dat bij anderen doet zal ze dat ook over je vader (gaan) doen.

Zoals je zegt: ieder zijn eigen pad. Hij zal het gaan ondervinden.

Mijn laatste "relatie" was ook de Hel zelf, maar op een gekke manier heeft het me op een vreselijke manier wel wakker geschud en geforceerd het goede pad op te zoeken en nog wat van mijn leven te maken. Want aan mezelf scheelde ook genoeg (en ik blijf lerende, hopelijk voor altijd).

Er zijn twee nodig om een toxische relatie te onderhouden.

Ei-Salade zei:

Ik kan nu zeker zeggen dat dit helemaal waar is.
Ik val telkens terug in haar handen en kan dit zelf niet goed tegenhouden en ben ik niet opgewassen tegen haar.
Dit forum is ook niet anoniem omdat zij ervan weet, vandaar dat het erg stil is op mijn topic.

Elke paar weken is het leuk en gezond, maar binnen de kortste keren word ik erin meegesleurd en zie ik het veels te laat in voordat ik ook weer labiel word.
Als ik aangeef paar dagen geen contact wil hebben lukt dit nauwelijks omdat ze het blijft opzoeken. Vervolgens komt ze zelfs naar m'n woning toe, en dit gaat me veel te ver.
Ik voel de noodzaak om te verhuizen maar dit is echt onmogelijk in mijn scenario en de huizenmarkt momenteel.
Verder heb ik geen famille/vrienden in de regio en sta ik alleen hierin en dit valt erg zwaar.

Ik besef heel goed dat bij mij de verandering ligt en ik haar moet achterlaten aangezien ik er op lange termijn helemaal niet geniet ervan.

Dit is wel een van de meest complexe keuzes in m'n leven tot nu omdat liefde echt een tweestrijd is.

Klik om te vergroten...

Misschien kun je eens bij de sociaal raadspersoon van je gemeente gaan buurten. En als je echt afstand wilt kun je natuurlijk aangifte doen van stalking of hoe je het ook zou willen noemen.

Je kunt eventueel de politie een zgn. STOP gesprek met haar laten voeren. Dit wil nog weleens werken bij een soort van stalking.

De Zandman zei:

Je kunt eventueel de politie een zgn. STOP gesprek met haar laten voeren. Dit wil nog weleens werken bij een soort van stalking.

Klik om te vergroten...

_shikantaza zei:

En als je echt afstand wilt kun je natuurlijk aangifte doen van stalking of hoe je het ook zou willen noemen.

Klik om te vergroten...

Ik kan niet zeggen dat het stalken is, ik laat me ook (denk ik vrijwillig) vaak overhalen.
Het is ook wel grotendeels door andere dingen dat ik het ook doe, ik woon in een dorp waar ons kent ons is en iedereen erbuiten deugt niet.
Familie woont ver en komen nauwelijks, ik ben erg eenzaam hier en dit is het enige contact.
Ik doe dit mezelf aan, ben wel aan het werken eraan maar dit kost ontzettend veel tijd.

Ei-Salade zei:

Ik kan niet zeggen dat het stalken is, ik laat me ook (denk ik vrijwillig) vaak overhalen.
Het is ook wel grotendeels door andere dingen dat ik het ook doe, ik woon in een dorp waar ons kent ons is en iedereen erbuiten deugt niet.
Familie woont ver en komen nauwelijks, ik ben erg eenzaam hier en dit is het enige contact.
Ik doe dit mezelf aan, ben wel aan het werken eraan maar dit kost ontzettend veel tijd.

Klik om te vergroten...

Mooie reflectie, maar laat het niet boven je welzijn gaan.

Ei-Salade zei:

Ik kan niet zeggen dat het stalken is, ik laat me ook (denk ik vrijwillig) vaak overhalen.
Het is ook wel grotendeels door andere dingen dat ik het ook doe, ik woon in een dorp waar ons kent ons is en iedereen erbuiten deugt niet.
Familie woont ver en komen nauwelijks, ik ben erg eenzaam hier en dit is het enige contact.
Ik doe dit mezelf aan, ben wel aan het werken eraan maar dit kost ontzettend veel tijd.

Klik om te vergroten...

1 van de dingen die mij enorm raakte was toen 1 van mijn vrienden mij erop wees dat die hele situatie er niet zou geweest zijn als ik meer zelfrespect had.

Sowieso herken ik mezelf enorm in wat je bedoelt met het gevoel van te worden meegesleurd, maar net dit voelt zoals @De Zandman aangeeft erg manipulatief aan. Voor mij blijft dit een belangrijke vraag, ook al zal ik er nooit antwoord op hebben, dat willen weten of dat ze wetend en bewust spelletjes speelt of dat ze werkelijk slachtoffer is van haar eigen shit.

In ieder geval, ik kijk momenteel erg veel video's van Orion Taraban op YouTube onder de naam PsycHacks en dit bleef alvast sluimeren:

Approach-avoidance conflict

When we perceive that a person might be able to give us a lot of what we really want (and a lot of what we really don't), then we typically feel conflicted.

And this is because both our desire and our disgust are active at the same time.* That is, we feel powerfully drawn to and repulsed by the same individual simultaneously.

This is called an approach-avoidance conflict, and it can trap people in agonizing indecision for years.

Klik om te vergroten...

En hier nog een video die het nog eens allemaal opsomt: