Hoe ga ik om met verslaafde vriend?

Dat doe ik graag. Eik.
Let een beetje op dat je niet zijn persoonlijke psychiater wordt.
Soms gaan mensen, die in een dergelijke situatie zitten, zich vastklampen aan mensen, van wie zij veel te veel gaan verwachten....
Alle Succes!

Waar komen ze nou eigenlijk vandaan... die verdomde depressies?
Dat kan allerlei verschillende oorzaken hebben.
Je kunt ermee geboren zijn, je kunt er " aanleg voor hebben, je kunt ze hebben ontwikkeld door een nare jeugd, misbruikt zijn, bijvoorbeeldbijvoorbeeld , de hamvraag is, wat er aan gedaan kan worden.
En dit is dus de problematiek, waar je tegenaan loopt als er behandeling noodzakelijk is geworden.
Er bestaat géén pasklare aanpak.
Was dat maar zo.
Het is kort gezegd een afschuwelijke ziekte.

Hallo lieve forumleden,

Ik zit met een lastige situatie en ik hoop dat jullie me kunnen helpen. Het gaat over een goede vriend van me die in mijn ogen gezien kan worden als “functionerend alcoholist”. Ik noem hem voor het gemak even Bob.

Bob en ik kennen elkaar al meer dan 20 jaar. Nog uit de tijd dat we samen op de universiteit zaten. We waren echte “drinkenbroeders”. Samen naar feestjes en overal als laatste uit de kroeg geveegd worden. Ik heb in die periode een tijdje gehad dat ik circa 60 (standaard)glazen alcohol dronk per week. Veel te veel natuurlijk. Maar we waren jong, hadden de tijd van ons leven en herstelden snel. Na een jaar of twee begon mijn alcoholconsumptie te dalen. Een vriendin, vast werk en later twee mooie dochters zorgde voor nog minder drankgebruik.

Bij Bob is dat anders gegaan. Tijdens een depressie, tijdelijke werkloosheid en het uitblijven van een langdurige relatie bleef het alcoholgebruik hoog. Anderhalf jaar geleden vertelde hij me, in vertrouwen, dat hij circa 12 flessen wijn per week drinkt. Ik ben, naast een belangrijke ex, de enige die hiervan op de hoogte is. Ik schrok me kapot maar heb mijn schrik niet teveel laten merken in de hoop dat hij open zou blijven naar mij toe.

Bob heeft na een korte werkloze periode al heel lang een baan, een eigen huis en vrienden. Hij functioneert zo op het oog prima. Maar ondertussen drinkt hij enorm veel en verwaarloosd hij zijn huishouden. In dusdanige mate dat zelfs ik niet meer in zijn huis mag komen. Anderen werden al eerder geweerd… Als ik Bob zie of spreek vraag ik soms hoe het gaat met het drinken. Dan komt er meestal een antwoord dat het “stabiel” is. Ik durf dan meestal niet verder te pushen uit angst dat ik hem dan helemaal kwijt raak. Ik maak me echt zorgen over zijn alcoholgebruik. Het is een hartstikke intelligente en sociale jongen maar hij neigt naar het depressieve en gebruikt de drank volgens mij om daaraan te ontsnappen.

Zijn er op dit forum mensen die mij kunnen vertellen hoe ik hiermee om moet gaan? Ik heb op dit moment het gevoel dat ik hem “wegduw” als ik te hard push. Maar als ik niets doe voel ik me een waardeloze vriend. Kennen jullie mensen met een drankprobleem of heb je zelf een alcoholverslaving gehad? Ik wil graag horen hoe ik hiermee om kan gaan.

Elk stukje advies is welkom!

Hee Eik,

Tof dat je je zo betrokken voelt bij je vriend, dat siert je!

Maar je zegt het eigenlijk zelf al: als je te hard probeert iemand te helpen dan push je iemand juist weg. Sowieso is het niet heel empathisch om jouw opvatting aan hem duidelijk proberen te maken.

Beter is het om een luisterend oor aan te bieden. Wat speelt er nou in zijn leven? Voor welke gevoelens wil hij graag vluchten? Heeft hij een toekomstbeeld? En hoe zit het met zijn gevoel van eigenwaarde?

Dat zijn wel dingen waar je -heel voorzichtig- naar kunt vragen. Maar realiseer je: hij zal het zelf moeten doen.

Het is een valkuil om iemand met een verslaving koste wat kost te willen helpen. Dat kan eigenlijk twee kanten verkeerd op werken. Het kan óf gebeuren dat je jezelf voor zijn karretje spant. Je zet je dan in voor iemand die daar niks voor terugdoet en wat uiteindelijk ook weinig resultaat heeft. Dan verdwijnt dus je energie in een zwart gat. Een andere uitkomst van de valkuil om te willen helpen is dat je hulp niet (goed genoeg) werkt. Dan kan die persoon jou verantwoordelijk houden voor het falen; dan krijg je een toxische relatie.

Dus houd zeker contact, bied een luisterend oor. En je kan echt wel een keer zeggen dat je je oprecht zorgen maakt. Maar doe dat wel voorzichtig en besef je dat het wel zijn eigen leven is.

Hier lees je meer tips:

Mijn broer is verslaafd geweest, weliswaar aan wat anders, maar wat ik geleerd heb is dat je iemand die verslaafd is niet kan helpen als hij zelf niet wil. Het moet echt vanuit hemzelf komen. Tot die tijd kan je inderdaad het beste luisteren naar zijn problemen, en misschien voorzichtig vragen of hij bereid is om wat te doen aan dat drinken.

Let ook op de manier hoe je vragen stelt, daarin is al snel een oordeel te horen. Het fijnst voor hem is als die niet wordt veroordeeld.

Succes. Hij heeft maar geluk met zo'n lieve vriend als jou.

Laat hem de schade van zijn gebruik zien laat hem de mogelijkheden nuchterheid zien.
Wees geduldig wees beleeft geef hem tijd.

Soms zijn de beste keuzes niet de makkelijkste.
Zijn verslaving is zijn strijd.
Je kunt hellaas niet meer doen dan je hulp bieden.


Als hem toch iets toch iets mocht overkomen dan ligt de fout niet hij jou.

Bedankt voor jullie reacties @Neo-Shulginist @Natozlato en @benzzzy

Natozlato zei:

Let ook op de manier hoe je vragen stelt, daarin is al snel een oordeel te horen. Het fijnst voor hem is als die niet wordt veroordeeld.

Klik om te vergroten...

Ik denk niet dat ik veroordelend overkom. Ik heb ook niet echt een oordeel anders dan : "dit is niet gezond voor je" en "ik leef met je mee".

Neo-Shulginist zei:

Beter is het om een luisterend oor aan te bieden. Wat speelt er nou in zijn leven? Voor welke gevoelens wil hij graag vluchten? Heeft hij een toekomstbeeld? En hoe zit het met zijn gevoel van eigenwaarde?

Dat zijn wel dingen waar je -heel voorzichtig- naar kunt vragen. Maar realiseer je: hij zal het zelf moeten doen.

Klik om te vergroten...

Ik probeer inderdaad af en toe voorzichtig te vragen hoe het met hem gaat en hoe het met de drank gaat. Op sociaal vlak komt hij meestal heel open over maar hij is stiekem best gesloten over wat er diep van binnen speelt. Ik denk dat zijn gevoel van eigenwaarde niet al te best is en ook bijdraagt aan zijn depressieve buien. Hij is alleen te "trots" en/of koppig om hulp van buitenaf te accepteren.

Ik hoor jullie in ieder geval duidelijk zeggen dat ik het niet te hard moet pushen. Dat is precies wat ik nu doe. Misschien is dat ook het beste maar ik voel me er wel heel erg schuldig onder. Als er met hem iets ernstigs zou gebeuren zou ik echt heel erg het gevoel hebben dat ik te weinig heb gedaan.

Dat zijn dus dingen die je denk ik wel kan zeggen hoor! Dat je het naar zou vinden als er iets ergs met hem zou gebeuren.

Verwacht geen wonderen. Zulke uitspraken worden natuurlijk snel weggewuifd. Maar het kan wel een zaadje planten voor later.

Bovendien is het voor jou ook fijn als je je hart kunt luchten. Net zoals het goed is dat hij open is over zijn gevoelens, geldt dat voor jou ook.

Hey Eik. Heel jammer dat je in deze situatie zit. Het siert je heel erg dat je je er van aantrekt! En de gedachtengangen die je hier post zijn erg herkenbaar. Ik sluit me aan bij de rest die zegt dat je er niets aan kan doen als diegene dat zelf niet wilt. Trek het je teveel aan, en het zal mogelijk jou meetrekken in een meer depressieve bui. En als je zelf niet helemaal kloek bent, zal je minder kunnen betekenen voor hem als hij dan plots wel zijn leven terug wilt omkeren. Ik vind dan ook dat "niet pushen" niet gelijk staat aan een waardeloze vriend voor hem zijn. Want gezien dat wat hier al aangeraden is (luisteren als hij met verhalen komt en advies geven waar nodig zonder eindeloos in herhaling te vallen of pushen) mij ook de tactiek lijkt die lange termijn meest kans maakt succes te hebben, heb je niets fout gedaan moest het niet lukken, integendeel, je hebt gedaan wat je kon. Enkel hijzelf kan beslissen zichzelf te redden. Ik wens je heel veel sterkte en succes met het verder verloop, en ik zal alvast duimen voor je dat het goed komt.

Hey @Eik , ik word stil van de vriendschap die je duidelijk dierbaar is. Ik kan je delen wat ik ervaren heb...

Mijn man is sinds een jaar volledig sober en heeft geen enkele behoefte meer aan drank. Echter is dit daarvoor zeker niet het geval geweest. Zoals je zelf beschrijft begint het ogenschijnlijk onschuldig met kameraadschap, plezier, lachen en heel veel pintjes. Ik ben nu een dikke zes en half jaar samen maar hij heeft heel veel gedeeld van vroeger en ook heb ik zijn vrienden goed leren kennen.
Dat waren zeer veel zware zatte avonden.

Echter heb ik geleerd door zijn eigen inzichten en door veel te praten met hem dat zelfs die ‘onschuldige’ beginfasen veel diepere redenen had met situaties uit de jeugd, een familie waar alcohol in hoge tolerantie lag en eerder de standaard was, alsook algehele onzekerheid en sociaal ongemak in de eerste puberjaren.

Dit lijken van die voor de hand liggende redenen, maar ze leggen het potentieel voor probleemgebruik (in welke vorm dan ook), toen hij bij mij kwam was hij het wel beu maar door situaties die zich tussen ons afspeelden en onbegrepen oorzaken in zijn kinder - en jeugdtijd maakte dat hij het meer en meer begon te gebruiken als copingsmechanismen om niet te hoeven piekeren of nadenken over zijn problemen. (De hoeveelheid sloop er langzaamaan in en was eerst niet dagelijks of zoveel)
Advies is nooit gewenst en jezelf opdringen ook niet... maar echtheid en openheid helpen wel degelijk.

Ik heb lang geworsteld met mijn omgang met zijn probleem en velen technieken geprobeerd. Zoals ze hierboven aangeven , de sprong om definitief te stoppen moet de persoon zelf maken, maar je kan wel degelijk naast hem wandelen tot aan die rand.
Niemand staat te wachten op goedbedoeld advies, raad of dergelijke want iedereen heeft het gevoel dat zijn of haar situatie net iets anders is. In kern krijgt iedereen met dezelfde problemen te maken en is op die manier empathie (niet sympathie) ervaren voor iemand zn situatie niet moeilijk.

Ben oprecht, open en eerlijk ten alle tijden, naar jezelf en je omgeving. Geef jezelf liefde en daaruit komend de ander.
Die houding wordt gevoeld en kan misschien even de persoon wegschrikken, maar waarheid is heel sterk en een oprecht en eerlijk persoon die praat vanuit zichzelf en liefde en niet omdat deze het beter denkt te weten, moet zorgen voor, of eenderwat ... daar keer je uiteindelijk naar terug.
Je bent duidelijk een persoon met een groot en warm hart en als je je intuïtie volgt zul je goed doen. Zet je echt helemaal een keer in zijn schoenen. Voel zijn leven en situatie voor zover als je kan.
Je zult vanuit volle empathie kunnen omgaan met de situatie.

Ik weet niet of je iets kan met dit maar ik wens je heel veel sterkte... het doet enorm veel pijn om iemand die je heel dierbaar is op die manier in pijn te zien.

Bedankt voor de warme reacties @Cerberus en @Ralou . Dat doet me echt goed!

Ralou zei:

Echter heb ik geleerd door zijn eigen inzichten en door veel te praten met hem dat zelfs die ‘onschuldige’ beginfasen veel diepere redenen had met situaties uit de jeugd, een familie waar alcohol in hoge tolerantie lag en eerder de standaard was, alsook algehele onzekerheid en sociaal ongemak in de eerste puberjaren.

Klik om te vergroten...

"Bob" is inderdaad al heel jong begonnen met drinken. Hij komt uit een gezin met gescheiden ouders en heeft in zijn puberteit moeite gehad met zijn seksuele geaardheid als homo. Ik was uiteindelijk de tweede persoon en de eerste man aan wie hij vertelde dat hij homo was.

Ik hoor heel duidelijk iedereen zeggen dat je weinig kunt als close vriend. Aan de ene kant stelt me dit gerust en helpt het me om te gaan met het schuldgevoel. Aan de andere kant blijft het lastig om mee om te gaan. Als ik hem zie drink ik ook gewoon biertjes en wijntjes met hem. Dat hebben we altijd gedaan en het zou "veroordelend" of "belerend" over komen als ik dat niet zou doen in zijn bijzijn. Toch voelt het dan alsof ik hem "steun" in zijn verslaving. Ik vind het in ieder geval soms best verwarrend.

Ralou zei:

het doet enorm veel pijn om iemand die je heel dierbaar is op die manier in pijn te zien.

Klik om te vergroten...

Precies. Het maatschappelijk stigma over verslaving of het verwaarlozen van zijn huishouden deel ik niet. Ik veroordeel hem niet maar ik zie wel dat deze verslaving voortkomt uit een stuk pijn/verdriet waar hij blijkbaar niet mee om kan gaan en geen hulp voor wilt zoeken. Dat is lastig om te zien. We hebben vroeger een aantal keren samen getript op paddo's. Stiekem hoop ik dat hij psychedelica nog eens een kans wil geven omdat ik vermoed dat het genezend zou kunnen werken voor hem. Maar op dit moment staat hij er niet voor open en ik wil het zeker niet pushen...

Maar goed. Bedankt allemaal voor de lieve berichten. Het zorgt er in ieder geval voor dat ik me een beetje minder schuldig voel...

Eik zei:

Aan de andere kant blijft het lastig om mee om te gaan. Als ik hem zie drink ik ook gewoon biertjes en wijntjes met hem. Dat hebben we altijd gedaan en het zou "veroordelend" of "belerend" over komen als ik dat niet zou doen in zijn bijzijn. Toch voelt het dan alsof ik hem "steun" in zijn verslaving. Ik vind het in ieder geval soms best verwarrend.

Klik om te vergroten...

Ik begegrijp dat je dit uit gewoonte doet en dat je schrik hebt om belerend of hypocriet over te komen, maar ... het is niet omdat je ooit keuzes hebt gelaakt dat je niet vanuit een eigen veranderd perspectief een andere gedachten kan hebben gekregen... kijk als jij het nodig hebt om met hem te drinken of zelf nog bepaalde angsten hebt dan is dat zo.. maar je geeft om hem en ookal drink je zelf af en toe nog, kun je alsnog kiezen op die momenten niet meer te drinken of veel minder... en hier eerlijk om zijn... dat je graag in gezelschap bent maar het niet meer nodig vindt of zoveel niet nodig vindt... als dit zo zou zijn he.
Ik ben gestopt met drinken omdat ik zelf zag dat het geen meerwaarde boodt voor mezelf en zelfs enkel schade gaf... en daarbij hielp dit omdat zien drinken doet drinken zoals zien roken doet roken (wanneer dit een verslaving is van jezelf)

Dat is een keuze die je zelf moet maken maar rationaliseren helpt niet.

Eik zei:

Ik veroordeel hem niet maar ik zie wel dat deze verslaving voortkomt uit een stuk pijn/verdriet waar hij blijkbaar niet mee om kan gaan en geen hulp voor wilt zoeken. Dat is lastig om te zien. We hebben vroeger een aantal keren samen getript op paddo's. Stiekem hoop ik dat hij psychedelica nog eens een kans wil geven omdat ik vermoed dat het genezend zou kunnen werken voor hem. Maar op dit moment staat hij er niet voor open en ik wil het zeker niet pushen...

Klik om te vergroten...

Dat is zeker een interessant perspectief ... je hoeft niet te pushen maar je kunt altijd een herinneringen ophalen aan goeie ervaringen en zo horen of ervaren waarom hij dit afblokt en hier eerlijk en open op in gaan... dat het niet onmiddellijk een ja is , is ok... mogelijks heb je dan een zaadje gepland op dat moment 😊

Voel je niet schuldig om de zorgen om een dierbare! Al is het alleen maar om even te checken hoe anderen er tegenaan kijken omdat je wanneer je in de situatie zelf zit misschien niet alles even helder ziet.

Mijn idee zou zijn om de insteek te zoeken bij de depressie. Een actieve benadering, dingen buitenhuis gaan doen. Zijn er dingen die jullie samen zouden kunnen doen? Bioscoop, concert, bowlen of wandelen maar dan wel anders dan dat je gebruikelijk zou doen. Misschien komt er een opening voor jou om je zorgen uit te spreken als vriend zijnde en dan te benadrukken dat wanneer hij dat wil, hij op jouw steun kan rekenen.

Of schiet me net te binnen. Stuur een wenskaart. Heel simpel maar dat zegt vaak meer dan 1000 woorden. Ik kreeg vorige week via Greetz een kaart met cadeau. Liet me weer voelen dat er wel mensen voor me zijn, zoiets is eigenlijk onbetaalbaar.

Eik zei:

Hij is alleen te "trots" en/of koppig om hulp van buitenaf te accepteren.

Klik om te vergroten...

Dit hoor je vaak en klinkt altijd leuk maar ik denk dat het angst is. Als je namelijk hulp gaat accepteren betekent het dat je je goeie trouwe vriend 'alcohol' moet gaan missen. Niks enger dan dat voor een verslaafde.

Goed van je @Eik dat je hier zo mee omgaat!

En wat de rest al suggereert. Niet veroordelend, met interesse en open vragen.

Ralou zei:

... kijk als jij het nodig hebt om met hem te drinken of zelf nog bepaalde angsten hebt dan is dat zo.. maar je geeft om hem en ookal drink je zelf af en toe nog, kun je alsnog kiezen op die momenten niet meer te drinken of veel minder... en hier eerlijk om zijn...

Klik om te vergroten...

Thanks. Dit ga ik wel overwegen ja. Ik drink zelf nog af en toe maar best wel beperkt en alleen omdat ik het gezellig heb en niet vanwege problemen. Ik denk dat ik voortaan gewoon drink waar ik zelf zin in heb en me niet mee laat slepen door zijn consumptie.

Ralou zei:

mogelijks heb je dan een zaadje gepland op dat moment 😊

Klik om te vergroten...

Dat vind ik wel een mooi idee! Soms ben ik misschien wat te ongeduldig. Het idee dat je af en toe iets kunt zeggen wat later wellicht nog impact heeft spreekt me wel aan.

RooieFenix zei:

Mijn idee zou zijn om de insteek te zoeken bij de depressie. Een actieve benadering, dingen buitenhuis gaan doen. Zijn er dingen die jullie samen zouden kunnen doen? Bioscoop, concert, bowlen of wandelen maar dan wel anders dan dat je gebruikelijk zou doen. Misschien komt er een opening voor jou om je zorgen uit te spreken als vriend zijnde en dan te benadrukken dat wanneer hij dat wil, hij op jouw steun kan rekenen.

Klik om te vergroten...

Ik denk ook dat zijn alcoholgebruik met name zelfmedicatie tegen de depressie is... Ik ben druk met werk en gezin en kan hem dus niet zo vaak zien als dat ik zou willen. Ga wel de komende periode wat meer mijn best doen hem op te zoeken en te bellen (hij woont niet dichtbij). Ik vind het idee van een kaartje ook wel leuk! Gaat ie super ongemakkelijk vinden maar daar laat ik me niet door stoppen

*.exe2.0 zei:

Als je namelijk hulp gaat accepteren betekent het dat je je goeie trouwe vriend 'alcohol' moet gaan missen. Niks enger dan dat voor een verslaafde.

Klik om te vergroten...

Ik denk dat je gelijk hebt... We hebben het ooit eens over de AA gehad en dat ik best met hem mee zou willen gaan. Maar dat is alweer een tijdje geleden en ondertussen lijkt dat toch net een stap te ver. Ik zag laatst een interessant filmpje van LondonReal waarin de presentator vertelde over zijn alcoholisme. Door meer connecties met mensen aan te gaan is het hem gelukt eerst te minderen en uiteindelijk te stoppen met drinken.

Eik zei:

Ik denk dat je gelijk hebt... We hebben het ooit eens over de AA gehad en dat ik best met hem mee zou willen gaan. Maar dat is alweer een tijdje geleden en ondertussen lijkt dat toch net een stap te ver. Ik zag laatst een interessant filmpje van LondonReal waarin de presentator vertelde over zijn alcoholisme. Door meer connecties met mensen aan te gaan is het hem gelukt eerst te minderen en uiteindelijk te stoppen met drinken.

Klik om te vergroten...

Kende de video al van London Real, is tof.

Als je 'meedoet' met het leven, i.p.v. de vicieuze cirkel van afsluiten, gebruiken, schamen, balen en meer gebruiken, dan voel je je ook meer levend.
Connecties horen daarbij. Mensen (bezig) zien, ontmoeten, mee afspreken etc. Zo heb ik het althans ervaren met mijn wietverslaving.

EDIT: Off topic maar toch, als je into sport bent:

@Eik Een dooddoener, maar iemand kan alleen veranderen als hij dat zelf wil. Als vriend doe je je best, maar wanneer het ten koste van je eigen gezondheid gaat moet je afstand nemen. Iemand’s verantwoordelijkheid ligt bij hemzelf en als hij niet wil veranderen ben je aan een dood paard aan het trekken en loop je de kans meegesleurt te worden in zijn afgrond.

Je kan hem handvaten geven, maar het werk moet hij zelf doen.

Jeetje Eik, dat is ook niet makkelijk. Wat kom je over als een lief en zorgzaam persoon, en wat lijkt het me moeilijk om dan een beetje 'vast' te zitten tussen wel willen helpen, maar daarmee niet juist iemand van je af te willen duwen. En je kan ook gewoon maar beperkt een rol hier in spelen, want jij hebt zelf ook je eigen leven te leven. Voel je daar niet schuldig over, al zou je alles op alles zetten en precies weten wat je moest doen, dan nog weet je niet of het hem zou kunnen helpen of redden... Het is zijn strijd, einde van de dag.

Je kan denk ik hooguit steunend zijn en jouw zorgen bespreken. Ik weet dat een (gelukkig inmiddels ex-)alcoholist eens zei dat hij het jammer vond dat veel mensen het wel leken te weten, of zelfs zeker wisten, maar hem eigenlijk niet erop aanspraken. Dat hij het wel fijn had gevonden als iemand misschien eens had gezegd dat ze het zagen, en dat het te ver ging. Nou werkt elk mens anders, maar ik denk wel dat elk persoon het fijn vindt om zich gezien te voelen. En het geeft ook aan dat het niet altijd zo hoeft te zijn dat je iemand verder van je afduwt, door je zorgen te bespreken.

Ik zou dat misschien dus wel doen, naast op een 'luchtige' manier contact houden (af en toe bellen, appen, of afspreken wanneer er tijd voor is): aangeven dat je je wel zorgen maakt om zijn alcoholgebruik. Maar dan zou ik daarbij ook benoemen dat je het zo fijn vindt dat hij je in vertrouwen heeft genomen, en dat je bang bent dat je hem misschien wel van je afduwt door dit te bespreken (vragen hoe hij daar in staat), maar dat je wel denkt dat het belangrijk is / dat je graag zou willen kijken wat je voor hem kan betekenen om hem te steunen, etc. Sterkte!

Hey @KropSla , bedankt voor je lieve berichtje. Doet me goed. Ik doe al mijn best om het af en toe wel bespreekbaar te maken en ik laat hem af en toe ook voorzichtig weten dat ik me zorgen maak over zijn drankgebruik... dat schijnt hij ook wel te accepteren... maar uiteindelijk veranderd er niet heel veel...

Soms ben ik ook gewoon zo druk met werk, kinderen en Hobby’s dat ik de tijd of puf niet heb om contact te zoeken... misschien zorgt dat er ook wel voor dat ik me schuldig voel. Weten dat isolement een belangrijke reden voor verslaving is en dat ik daar soms aan bijdraag...

Ik ga hem vandaag maar weer eens bellen denk ik... eens kijken hoe het gaat.

Thanks voor het meedenken!