#1
Toxicologe Laura Hondebrink pleit in Radio 1 voor het doorvoeren van het stofgroepenverbod. Ze wijst daarbij op het aantal mensen dat een vergiftiging heeft opgelopen na inname van designerdrugs: 555. Daarbij is het aantal slachtoffers de enige focus. Op eventuele gevolgen van een verbod (juridisch, sociaal, politiek, etc.) reflecteert ze niet. Nu heb ik voor de grap eens opgezocht hoeveel alcoholvergiftigingen er per jaar zijn: 4500, ruim 8 keer zoveel.
www.nporadio1.nl
(Trouwens echt even cringe van de presentators. Allerlei flarden van dingen die ze ooit gehoord hebben maar kennelijk nooit wat van begrepen. En dan moeten wij daarnaar zitten luisteren omdat het ons 'informeert'? Cringe.)
Toch hoor ik Hondebrink en collega's niet pleiten voor een alcoholverbod. De radiopresentatoren hoor ik ook niet naar alcohol vragen. Waarschijnlijk komt het niet eens in hun gedachten naar boven, want 'alcohol is toch geen drug?'
Nou moet ik gelijk toegeven dat ik het alcohol-argument nooit zo sterk vind in drugsdiscussies. Het feit dat er andere middelen zijn die schade veroorzaken betekent nog niet dat je daarom geen andere problemen kan oplossen. Er zijn wel degelijk 555 vergiftingingen met Nieuwe Psychoactieve Stoffen (NPS) gemeld, en als toxicoloog wil je dat aantal melden en verminderen. Maar hoe kan het dan dat je dan een factor 8 grotere dreiging niet eens opmerkt? Dat is toch gek? Als je puur en alleen kijkt naar het aantal vergifitigingen, die feiten gebruikt om een wettelijk verbod te legitimeren.
Ik kan wel redenen bedenken waarom alcohol een uitzondering zou moeten betekenen. Maar die zijn eigenlijk allemaal politiek of sociologisch van aard. 'alcohol-vergiftingen vallen onder een andere afdeling', is er bijvoorbeeld een belangrijke. Of: 'ja, maar alcohol is nou eenmaal heel sociaal geaccepteerd'. Misschien ook een juridisch argument: 'voor alcohol bestaat al een wettelijk kader, voor NPS nog niet'.
En dat zijn allemaal prima argumenten. We kunnen best discussiëren of die argumenten een blanket ban rechtvaardigen. Maar er is alleen een probleem. Toxicologen en epidemiologen zeggen zich op puur één reden te beroepen: het aantal slachtoffers, en dus niet om politieke of sociale redenen. Als je je beleidsadvies puur op het aantal slachtoffers baseert, dan staat alcohol dus bovenaan je prioriteitenlijstje.
Verschil moet er zijn
Nu ga ik eerlijk zijn. Volgens mij pleit Laura Hondebrink niet voor een totaalverbod op alcohol omdat ze zelf veel mensen in haar omgeving heeft die zelf ook alcohol drinken. Ministers drinken vrijdagmiddagborrels, op congressen voor medische wetenschap wordt wijn en bier geschonken, en ik acht de kans groot dat de familie van Laura Hondebrink bij verjaardagen ook alcohol drinkt. Drinkt de familie van Hondebrink niet, dan is het de familie van haar baas en de families van haar collega's.
Er zijn allerlei gedragsregels die je moet volgen om in een groep geaccepteerd te worden. Als je op een ministerie werkt dan word je geacht om op de vrijdagmiddagborrel een driedelig pak te dragen met nette leren schoenen. De kans is zelfs groot dat je ontslagen wordt als je daar komt opdagen met een bakje psychedelische truffels, sandalen en een hangdrum waarmee je jamsessies gaat houden, ondanks dat het gewoon legaal is. Je wordt direct uit de groep geweerd. Waarom? Omdat dit is hoe mensen onderscheid maken. Om tot een groep te mogen behoren moet je voldoen aan bepaalde voorwaarden. Het zijn die kenmerken die de groep definiëren, en die de groep dus ook onderscheiden van andere(n).
Het is ook hier waar het verbod om de hoek komt kijken. Want verschillende groeperingen zijn in een worsteling om de macht verwikkeld. De groep die bovenaan de 'orde' staat mag bepalen wat de (on)vrijheden van de andere groepen zijn. Dit is precies de inzet van het harde criminaliseren van gebruikers. Het begon met president Nixon die had hoogverraard gepleegd door de Vietnamoorlog te laten voortduren, om zo herverkozen te worden in zijn strijd tegen het communisme. Zijn grootste oppositiegroep bestond uit hippies die simpelweg zeiden van 'doe 's lief, Nixon'. Okee, en er was een Harvard-professor die zijn leerlingen LSD gaf en dan gingen ze feesten en losbandig seks hebben. Dat was volgens Nixon zo extreem verschrikkelijk dat hij de Harvard-professor Leary uitriep tot 'Public Enemy Number One' en wereldwijd strenge anti-drugswetten invoerde. Als handig bij-effect kon hij gelijk zijn grootste oppositiebeweging wereldwijd vervolgen, opsluiten, demoniseren en de mond snoeren. Herverkiezing verzekerd.
Noem me een conspiracy theorist, maar volgens mij gaat het hier in Nederand dus helemaal niet om dat aantal slachtoffers. De gevestigde orde kan niet simpelweg toegeven van: 'ja we willen onszelf boven jullie plaatsen en daarvoor hebben we wat arbitraire redenen nodig om onderscheid te maken'. Dus gaat ze op zoek naar toepasbare redenen, waarvan je dan achteraf kunt zeggen van 'ja dat zou wel rationeel kunnen heten als we het zo uitleggen toch?' En helaas trappen heel veel mensen (zoals radiopresentatoren) daar in.
Dit relaas in navolging van de post van @Roze Olifant over een trimbos-blog.
Aantal vergiftigingen door designerdrugs neemt toe
Van alle vergiftigingen door drugs, komt bijna een derde door zogenoemde designerdrugs blijkt uit cijfers van het Nationaal Vergiftigingen Informatie Centrum, ofwel NIVC. Deze pillen en poeders met bijnamen als miauw miauw, poes, flakka en benzo fury zijn erg populair, ook omdat ze vaak een...
www.nporadio1.nl
(Trouwens echt even cringe van de presentators. Allerlei flarden van dingen die ze ooit gehoord hebben maar kennelijk nooit wat van begrepen. En dan moeten wij daarnaar zitten luisteren omdat het ons 'informeert'? Cringe.)
Toch hoor ik Hondebrink en collega's niet pleiten voor een alcoholverbod. De radiopresentatoren hoor ik ook niet naar alcohol vragen. Waarschijnlijk komt het niet eens in hun gedachten naar boven, want 'alcohol is toch geen drug?'
Nou moet ik gelijk toegeven dat ik het alcohol-argument nooit zo sterk vind in drugsdiscussies. Het feit dat er andere middelen zijn die schade veroorzaken betekent nog niet dat je daarom geen andere problemen kan oplossen. Er zijn wel degelijk 555 vergiftingingen met Nieuwe Psychoactieve Stoffen (NPS) gemeld, en als toxicoloog wil je dat aantal melden en verminderen. Maar hoe kan het dan dat je dan een factor 8 grotere dreiging niet eens opmerkt? Dat is toch gek? Als je puur en alleen kijkt naar het aantal vergifitigingen, die feiten gebruikt om een wettelijk verbod te legitimeren.
Ik kan wel redenen bedenken waarom alcohol een uitzondering zou moeten betekenen. Maar die zijn eigenlijk allemaal politiek of sociologisch van aard. 'alcohol-vergiftingen vallen onder een andere afdeling', is er bijvoorbeeld een belangrijke. Of: 'ja, maar alcohol is nou eenmaal heel sociaal geaccepteerd'. Misschien ook een juridisch argument: 'voor alcohol bestaat al een wettelijk kader, voor NPS nog niet'.
En dat zijn allemaal prima argumenten. We kunnen best discussiëren of die argumenten een blanket ban rechtvaardigen. Maar er is alleen een probleem. Toxicologen en epidemiologen zeggen zich op puur één reden te beroepen: het aantal slachtoffers, en dus niet om politieke of sociale redenen. Als je je beleidsadvies puur op het aantal slachtoffers baseert, dan staat alcohol dus bovenaan je prioriteitenlijstje.
Verschil moet er zijn
Nu ga ik eerlijk zijn. Volgens mij pleit Laura Hondebrink niet voor een totaalverbod op alcohol omdat ze zelf veel mensen in haar omgeving heeft die zelf ook alcohol drinken. Ministers drinken vrijdagmiddagborrels, op congressen voor medische wetenschap wordt wijn en bier geschonken, en ik acht de kans groot dat de familie van Laura Hondebrink bij verjaardagen ook alcohol drinkt. Drinkt de familie van Hondebrink niet, dan is het de familie van haar baas en de families van haar collega's.
Er zijn allerlei gedragsregels die je moet volgen om in een groep geaccepteerd te worden. Als je op een ministerie werkt dan word je geacht om op de vrijdagmiddagborrel een driedelig pak te dragen met nette leren schoenen. De kans is zelfs groot dat je ontslagen wordt als je daar komt opdagen met een bakje psychedelische truffels, sandalen en een hangdrum waarmee je jamsessies gaat houden, ondanks dat het gewoon legaal is. Je wordt direct uit de groep geweerd. Waarom? Omdat dit is hoe mensen onderscheid maken. Om tot een groep te mogen behoren moet je voldoen aan bepaalde voorwaarden. Het zijn die kenmerken die de groep definiëren, en die de groep dus ook onderscheiden van andere(n).
Het is ook hier waar het verbod om de hoek komt kijken. Want verschillende groeperingen zijn in een worsteling om de macht verwikkeld. De groep die bovenaan de 'orde' staat mag bepalen wat de (on)vrijheden van de andere groepen zijn. Dit is precies de inzet van het harde criminaliseren van gebruikers. Het begon met president Nixon die had hoogverraard gepleegd door de Vietnamoorlog te laten voortduren, om zo herverkozen te worden in zijn strijd tegen het communisme. Zijn grootste oppositiegroep bestond uit hippies die simpelweg zeiden van 'doe 's lief, Nixon'. Okee, en er was een Harvard-professor die zijn leerlingen LSD gaf en dan gingen ze feesten en losbandig seks hebben. Dat was volgens Nixon zo extreem verschrikkelijk dat hij de Harvard-professor Leary uitriep tot 'Public Enemy Number One' en wereldwijd strenge anti-drugswetten invoerde. Als handig bij-effect kon hij gelijk zijn grootste oppositiebeweging wereldwijd vervolgen, opsluiten, demoniseren en de mond snoeren. Herverkiezing verzekerd.
Noem me een conspiracy theorist, maar volgens mij gaat het hier in Nederand dus helemaal niet om dat aantal slachtoffers. De gevestigde orde kan niet simpelweg toegeven van: 'ja we willen onszelf boven jullie plaatsen en daarvoor hebben we wat arbitraire redenen nodig om onderscheid te maken'. Dus gaat ze op zoek naar toepasbare redenen, waarvan je dan achteraf kunt zeggen van 'ja dat zou wel rationeel kunnen heten als we het zo uitleggen toch?' En helaas trappen heel veel mensen (zoals radiopresentatoren) daar in.
Dit relaas in navolging van de post van @Roze Olifant over een trimbos-blog.
Kwam dit opvallende artikel vanmorgen tegen. Ben momenteel te lui om er uitgebreid mijn mening over te gaan geven, maar vond het vooral een erg onduidelijk en weinig onderbouwd stuk tekst. ‘Tientallen voorbeelden kan ik noemen…’ —> Noemt vervolgens precies geen concrete voorbeelden. Toch beetje teleurstellend voor een dokter.
