#1
Jullie verhalen sterken mij in mijn opvatting dat mijn besluit om het alleen te doen juist was. Hoe leuk vrienden ook zijn, je wordt er ook veel gemakkelijker door meegesleept. Bij heroïne is dat extra gevaarlijk, omdat de verslaving zo rap op de deur klopt.
Ik heb vroeger vrienden gehad die nogal wat coke gebruikten. Ook al nam ik mij dan voor om die avond niets te gebruiken, als ik er eenmaal zat en de lijntjes werden weer gelegd dan deed ik uit gezelligheid weer mee en verschoof ik het plan maar weer naar een dag later. Ik zag gelukkig snel in dat deze "vrienden" mijn ondergang konden worden (hun gebruik werd tamelijk problematisch) en heb tijdig
kunnen zeggen. Wat een ander kan gebeuren, kan mij ook gebeuren...het vlees is zwak soms ![:)]()
Daarom wil ik heel bewust geen vrienden die ook hero gebruiken, puur uit zelfbescherming. Ik heb niet de illusie dat ik sterker ben dan een ander als op tafel voortdurend weer heerlijkheden liggen uitgestald. Of als een gezellige avond "nog gezelliger" kan worden afgesloten.
De heroscene is een zeer gesloten subcultuur, waaruit het maar moeilijk ontsnappen is als je er eenmaal middenin zit. Dat maakt het voor mij ook zo lastig allemaal, want aan de ene kant wil ik er niets mee te maken hebben, aan de andere kant heb ik die subcultuur wel nodig om aan hero te komen. Het liefst ben ik een soort van spook, dat ineens verschijnt en dan weer in het niets oplost. Hoe minder contacten hoe beter.
Bij mij begon het allemaal met een hevige nieuwsgierigheid die ik heel erg lang heb kunnen bedwingen. Die nieuwsgierigheid zit hem nou precies in het mythische van hero. Wie wil er nou niet ervaren hoe de hemel op aarde eruit ziet?
Je bent en blijft inderdaad altijd zelf verantwoordelijk voor je eigen daden en hoe minder je daarbij afgeleid (of in verleiding gebracht) wordt hoe makkelijker je je eigen koers kunt blijven varen...
Ik heb vroeger vrienden gehad die nogal wat coke gebruikten. Ook al nam ik mij dan voor om die avond niets te gebruiken, als ik er eenmaal zat en de lijntjes werden weer gelegd dan deed ik uit gezelligheid weer mee en verschoof ik het plan maar weer naar een dag later. Ik zag gelukkig snel in dat deze "vrienden" mijn ondergang konden worden (hun gebruik werd tamelijk problematisch) en heb tijdig
kunnen zeggen. Wat een ander kan gebeuren, kan mij ook gebeuren...het vlees is zwak soms Daarom wil ik heel bewust geen vrienden die ook hero gebruiken, puur uit zelfbescherming. Ik heb niet de illusie dat ik sterker ben dan een ander als op tafel voortdurend weer heerlijkheden liggen uitgestald. Of als een gezellige avond "nog gezelliger" kan worden afgesloten.
De heroscene is een zeer gesloten subcultuur, waaruit het maar moeilijk ontsnappen is als je er eenmaal middenin zit. Dat maakt het voor mij ook zo lastig allemaal, want aan de ene kant wil ik er niets mee te maken hebben, aan de andere kant heb ik die subcultuur wel nodig om aan hero te komen. Het liefst ben ik een soort van spook, dat ineens verschijnt en dan weer in het niets oplost. Hoe minder contacten hoe beter.
Bij mij begon het allemaal met een hevige nieuwsgierigheid die ik heel erg lang heb kunnen bedwingen. Die nieuwsgierigheid zit hem nou precies in het mythische van hero. Wie wil er nou niet ervaren hoe de hemel op aarde eruit ziet?
Je bent en blijft inderdaad altijd zelf verantwoordelijk voor je eigen daden en hoe minder je daarbij afgeleid (of in verleiding gebracht) wordt hoe makkelijker je je eigen koers kunt blijven varen...
