van het begin, tot het stoppen...

ik heb de post met de "handfoto" trouwens gewijzigd hoor, maar geen resultaat.
Enkel de teller weer op nul gezet.
Ik geef het op, lekker belangrijk

Hoe gaat het Yorrieboy?

Zojuist mijn laatste pilletje bupe van vandaag weggesmolten.

Nog 5 dagen te gaan

Vandaag trouwens voor het eerst sinds de overstap van meet naar bupe weer ziek geweest.
Was natuurlijk een kwestie van tijd!
Ik had gisteren al 1 pilletje minder bupe, en dan vandaag wéér 1 minder...
Afbouwen staat nou eenmaal gelijk aan niet lekker voelen.
Gisteren merkte ik er nog weinig van, maar nu ik dan 2 pilletjes p/dag minder geslikt heb begint het feest weer hoor
Eerst toen ik wakker werd.
Klokslag 7 uur werd ik uit mezelf wakker met dat onrustige gevoel, heel koud, maar toch nat van het zweet. geen houding lag lekker dus flink woelen van de ene naar de andere positie.
Toen gauw mijn ochtenddosis bupe ingenomen, bakje koffie en een peuk gedaan, en daarna even terug in bed gekropen. Toen heb ik tóch weer tot 11 uur geslapen
De rest van de dag niet echt ziek hoor. Zeg maar, niet lekker voelen maar wel goed houdbaar.
Ik heb vandaag dan ook nog vanalles gedaan. wekelijkse boodschappen, de stad in om kado's te kopen voor de twee verjaardagen van aankomend weekend, en bij mijn broer blijven eten en met zijn 3 jonge kids in de tuin gespeeld. Trampoline, voetballen, schommelen, bellen blazen, you name it. Ik was dan ook blij toen ik om 22.30 naar huis ging.
Aardig opgebrand zeg maar. wel leuk, maar toch vermoeiend.
Morgen rustdag.
Enige wat morgen ga doen is langs de tattoo-shop.
Ik heb hem eergisteren mijn basisontwerp gemaild.
Zie onderstaande.



betekenis: overwinning, met daaronder de datum van mijn eerste cleane dag 22-7-2009
Hij gaat voor me dit ontwerp in de tribal-stijl aanpassen en iets uitbreiden.
Ik zou deze nog tijdens m'n vakantie, of het weekend na mijn vakantie willen laten zetten.
Eerst zal hij nog aan het ontwerp moeten werken etc.
kan dus nog wel even duren voor deze naar wens is en op m'n arm gaat.
Ik heb al aardig wat geduld op moeten brengen, dus kan er dat ook nog makkelijk bij.
Maar dat ie erop gaat is iig 100% zeker!

Morgen alweer een pilletje minder bupe.
Dan sta ik op 1mg temgesic. 5 pilletjes van 0.2mg dus.
De komende 5 dagen iedere dag 1 pilletje minder, tot ik op nul sta.

p.s. ik heb aardig m'n oxazepammetjes aan het sparen geweest.
sinds ik ze gehad heb heb ik ieder dag maar 1 van 10mg geslikt.
Gaat tot nu toe goed, het slapen.
Zodra dit slechter gaat heb ik er een paar extra om dan toch die nachten te verlichten.
Ik had ze ook gewoon kunnen slikken en weer nieuwe vragen aan de arts, maar ik ben bang dat als ik dat te veel doe, dat ik daar dan weer verslaafd aan raak.
Ik ben er dus erg voorzichtig mee.

Zo, nou stop ik met tiepen, anders blijf ik ratelen

Trusten allemaal

Fijn dat het relatief goed gaat (en thanx voor PM ).

Even over die Oxazepam: niet-verslaafden kunnen het 2-3 maanden slikken, maar verslaafden zoals jij en ik zijn er gevoeliger voor.

Toch kan jij het écht zonder problemen 3 weken slikken hoor. Het is goed dat je er nu zuinig mee bent, maar wees dat alsjeblieft (tijdelijk) niet als je op nul staat.

Je bent dan écht ziek, bescherming tegen trek van Bupe is dan weg en Oxa helpt dan ook goed om trek/onrust te voorkomen.

Misschien krijg je wel geen trek (had ik deze laatste afkick ook niet echt), maar het zou zonde zijn als je dat toch krijgt en het dan te laat is.

Ik bedoel dus niet dat je handen vol moet gaan slikken dan , maar ik bedoel dus dat je die eerste 2 weken even niet bang moet zijn om verslaafd te raken aan de Oxazepam.

Ik leef zo met je mee, vind het nu ook echt spannend worden ...

Straks ga jij misschien ook zo geil, losgeslagen en onbezonnen rondstuiteren als ik deed, lijkt me leuk om het eens bij een ander te zien (want in Detoxen waren cleane mensen alleen maar depressief omdat ze weer wilden gebruiken).

Truste!

Thx Ra,

Ik ben nu achteraf ook heel blij dat ik weken geleden al niet met oxazepam begonnen ben.
Toen heb ik het een tijdje echt serieus overwogen omdat ik toen zo'n lange tijd slecht sliep met de afbouw van de meet. Nu ben ik er mezelf heel dankbaar voor dat ik het tóch niet gedaan heb.
Dat geeft me straks, eenmaal op nul, idd de mogelijkheid om ze zonder vergroot risico op verslaving daaraan te kunnen slikken.
Dan zal ik ze zeker zo hard nodig hebben om de redenen die je net al zegt.
als ik nu al weken aan de pammetjes zat, en dan nu de komende weken ook....
dan had ik dáár hoogstwaarschijnlijk ook weer van af moeten kicken.

so far so good, komt nu ineens wel heel dichtbij allemaal hoor.
Ik weet nog goed dat ik de maanden en de weken aftelde, en dan nu ineens 5 dagen
Het einde komt nu pas écht in zicht, dat alleen al geeft moed in zieke tijden.
De wetenschap dat het allemaal niet voor niets is geweest, en dat het binnenkort grotendeels achter de rug is.... heerlijk.
Dan kan ik natuurlijk nog niet achterover gaan zitten, van zo: ik ben clean...klaar.
Neenee, clean blijven op zich wordt ook nog een hele uitdaging.
Nog wel het volste vertrouwen in dat het me gaat lukken, met die instelling ga ik er iig in.
Dat het allemaal niet makkelijk is en vanzelf gaat is duidelijk.
Maar ook om clean te blijven zal ik al het mogelijke in de strijd gooien.
Ik heb al die jaren mijn (wat ik dacht) uitgestippelde lot gevolgd, en nu is het me duidelijk dat je daar zelf ook nog inbreng in hebt. make your own destiny...
half jaartje geleden een horloge gekocht met deze tekst erop, ik vond em gewoon wel mooi.
De tekst begint me de laatste tijd wel erg aan te spreken, vandaar m'n onderschrift met foto.
zelfs al gebeuren er nog zoveel dingen waar je zelf geen invloed op hebt, wat je wél kan beinvloeden is de manier waarop je er mee omgaat!

Oké, ik begin weer slap te lullen, hoogste tijd om nu echt te gaan slapen

Heb je dan écht geen trek of tenminste onrust?

Ik bedoel; ik geloof je wel hoor, deze laatste keer afkicken had ik ook niet echt trek. Maar dat is toch wel bijzonder, in het verleden moest ik tijdens het afkicken bij wijze van spreken mezelf op een stoel vastbinden.

Ik zit nu in een hele andere vibe, van zelfvertrouwen en dat ook écht neer kunnen zetten. En jij hebt dat ook.

Dat vind ik erg fijn, niets praat immers zo fijn als met iemand die hetzelfde doormaakt, maar ook even gemotiveerd is om structureel het roer om te willen gooien.

Ik ben blij dat je er bent. Wilde ik even kwijt

p.s. Waar heb je dat horloge gekocht?
p.p.s. Mooie tatoo! Hoe groot wordt 'ie?
p.p.p.s. Mijn foto van Shawshank is 871x bekeken zag ik net; zal ook wel niet kloppen

Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik er nooit aan denk.
natuurlijk denk ik nog wel eens van, goh wat was het lekker.'
maar echt serieus overwegen om wat te gaan halen, nee.
Als die gedachte in me opkomt heb ik die héél vlug weggezet tegenover de nadelen.
Dan ga ik ook gewoon weer verder tot de orde van de dag.
Het besluit om het niet te doen is dan immers al gemaakt.
Ik word er dus niet onrustig van.
Ik kan tot nu toe dan ook vrij moeiteloos mijn gedachten verzetten en het zelfs vergeten.
niet echt vergeten, want ik kan het me nog wel herinneren, maar ik denk er dan gewoon echt niet meer aan. werkt tot nu toe prima voor mij.

Tis trouwens iid wel leuk om herkenning te zien bij ons beide.
Allebei in die vibe van zelfvertrouwen en overheersende wilskracht.
Beide de overtuiging om het roer om te gooien en meer dan genoeg juiste motivaties.
juist in die moeilijke periodes of momenten is het wel fijn er met iemand over te praten die toch min of meer hetzelfde meemaakt.

Lang leve het DF

betreft horloge, heb ik bij de carrefour in frankrijk vlak bij parijs gekocht.
betreft tattoo grootte. zal ongeveer van bovenkant schouder tot onderkant van de t-shirt lijn worden.

Beschrijf jouw motivatie nog eens...
(dan kan je het teruglezen als je volgende week op nul staat ).

Waarom wil jij clean blijven?

r@r@77 zei:

Waarom wil jij clean blijven?

Klik om te vergroten...

kom ik morgen uitgebreid op terug

ik kan het nu niet opbrengen om die lijst te maken Ra.
Gewoon ff een k*tdag.
Vanmorgen weer ziek wakker geworden, en vanmiddag ook al heel de middag.
Da's dan het lichamelijke, maar tussen de oren is het ook aan het borrelen.
vanmorgen belde m'n franse tante (ja die psycho) helemaal in paniek huilend en krijsend naar m'n moeder. Ze was met m'n oma alweer naar het ziekenhuis geweest.
Daar gaat het gewoon niet goed mee, en zoals het er naar uit ziet heeft ze niet lang meer te gaan. combinatie van leukemie en hoogstwaarschijnlijk A.L.S.
Ze is dan ook al 84 jaar oud, maar heel die kant van de familie draait om haar.
Als zij wegvalt loopt echt alles in de soep daar.
Ze had iig van de dokter daar begrepen dat het niet goed ging.
Zij had dan ook de conclusie getrokken dat ze van de ene op de andere dag dood zou gaan.
Vandaar de paniekreactie en het hysterische telefoongesprek met m'n moeder.
Ook m'n moeder is niet erg stabiel op het moment, dus die werd meegenomen in haar paniek.
Zaten ze allebei snakkend naar adem zo zaten ze te huilen.
M'n moeder wilde meteen alles laten vallen en naar Frankrijk toe gaan.
Pas twee uur later heb ik via via het telefoonnummer kunnen achterhalen van de dokter van m'n oma.
Die was pas maandag weer bereikbaar, maar de zuster zei dat het écht niet nodig is om nú meteen al te komen. Dat we makkelijk tot volgende week konden wachten. Want dan zouden we toch al naar Frankrijk gaan. Al bij al blijkt het dus lang niet zo erg als dat ze het zelf allemaal dachten.
We gaan dus ook pas volgend weekend. En ja ik ga ook.
Al is het maar een weekend. Het zou toch heel goed de laatste keer kunnen zijn.
Ziek of niet ziek wil ik er toch even naartoe.
Was weer een heftig begin van de dag...

Ik heb trouwens nog iets,
Altijd heb ik al moeite gehad om emoties te hebben/tonen. (welke van de twee weet ik niet)
Zelden huilde ik al toen ik nog een klein jongetje was, en hoe ouder ik werd kwam het minder voor. bij begrafenissen of dat soort dingen was ik altijd één van de weinigen die nooit een traan liet rollen. In de afgelopen 10 jaar kan ik me maar één keer herinneren dat ik écht gehuild heb.
Toen ik met de rug tegen de muur stond in de problemen waar ik nooit meer uit dacht te komen.

Ik vond het altijd wel makkelijk, en haast een zegen dat ik nooit huilde.
Om me heen heb ik eigenlijk altijd mensen gehad die héél veel huilde.
m'n zus en m'n moeder zijn daarin eigenlijk altijd het ergst geweest.
beide zijn erg emo aangelegd en janken haast om iedere scheet die dwars zit.

Maar sinds ik met de afkick begonnen ben komt er best een hoop naar boven.
Ik heb de laatste maanden, maar vooral de afgelopen 4 weken steeds vaker dat ik tegen het janken aan zit. Nu soms zelfs een paar keer per dag.
wanneer ik een emo film kijk, of als ik alleen ben, in gedachten verzonken.
Maar voordat het doorzet en de tranen komen trekt het ineens weg.
Echt super irri. Ik heb nou zoiets van, dan maar een keer goed janken, dan is het er misschien uit. Maar het lukt me gewoon niet. Al doe ik nog zo m'n best.
Ik heb het echt al geprobeerd, aan ellendige dingen denken en weet ik het allemaal nog meer.
Maar het lukt gewoon niet. zodra ik dat gevoel krijg van, nou komt het, dan is het ineens weg. Ik ben ook wel een beetje bang dat wanneer er straks eens wat gebeurt, al is het maar iets kleins dat ik dan ineens toch in huilen uitbarst waar iemand bij is. volgens mij een kwestie van tijd. Die weten dan niet wat ze meemaken. Zo heeft niemand me ooit gezien, en zo kennen ze me helemaal niet. Als ik dan moet gaan verklaren waarom... tja, leg dat maar eens uit.
ik kan de waarheid niet zeggen, dus schiet dat niet echt op.
Liefst zou ik het gewoon willen doen als ik alleen op m'n slaapkamer ben ofzo.
Maar dat is me dus nog niet gelukt. herkent uberhaupt iemand dit gevoel??
Volgens mij is het echt de omgekeerde wereld.
De meesten proberen juist níét te huilen en hebben dáár juist moeite mee.
maar moeite om wél te huilen...

Ik heb altijd gedacht dat ik die emoties gewoon helemaal niet had.
Omdat ik van jongs af aan al zo ben geweest.
Maar nu de laatste maanden toch ineens die gevoelens boven komen weet ik het niet meer.
En als ik goed terugdenk moet ik haast de conclusie trekken dat ik die emoties al die tijd toch gehad heb, maar ze gewoon geblokkeerd heb.
Ik was 14 toen m'n ouders gingen scheiden, en m'n moeder voor een jaar opgenomen was in een psychiatrische inrichting. De periode daarvoor ook best veel meegemaakt.
zelfmoordpogingen van m'n moeder, dat ze op het spoor stond, uit een rijdende auto probeerde te springen en ik en mijn zus op de achterbank ze tegen probeerde te houden, zeker 10 keer dmv o.d. medicijnen, paar keer maag leeg laten pompen, etc. etc.
Ik denk dus dat ik al best jong onbewust dat soort emoties geblokkeerd heb.
Heeft me in die tijd wel geholpen, maar nu komt het denk ik langzaam toch naar boven.

Is eigenlijk een onderwerp wat ik met een zieleknijper had willen bespreken, maar misschien dat het zo via het toetsenbord makkelijker gaat...
Als jullie tips hebben, heel graag.
Ik weet gewoon even niet hoe ik er mee om moet gaan.

Het heeft geen invloed op mijn missie om clean te raken hoor.
Dat staat nog steeds als een huis.
Maar misschien wel om uteindelijk clean te blijven...
Ik zou gewoon eens een keer flink willen janken dat het eruit is.
Nu zit ik er constant tegenaan te hikken, begint nu toch echt vervelend te worden!

Lieve Yoro,

Zat al te wachten op een bericht van jou, ik weet dat je het nu steeds moeilijker gaat krijgen, vandaar

Ik voel me zelf ook emotioneel worden als ik jouw verhaal lees en ik moest net echt even teruglezen wat jouw vraag precies was: je wil eindelijk eens goed kunnen huilen.

Begrijpelijk, want dat is ook ontzettend lekker.
Ik kan juist heel goed huilen over gewone problemen, maar heb nooit kunnen huilen over échte trauma''s (groepsverkrachting, blablabla ).

Je doel van het huilen is niet het huilen op zich, toch? Het gaat er toch om, dat je je eindelijk eens kan laten gaan in je emoties. Dat je die steen in je maag kwijtraakt, toch?

Misschien verbind je het kunnen uiten te veel met huilen, misschien past het bij jou beter om je emoties op een andere manier te uiten?

Ik heb dus nooit gehuild om mijn echte trauma's (maar jank weer wel als ik bijv. Schindler's List zit te kijken of hoor/lees over kindermisbruik/kinderprostitutie), maar wat mij heel erg geholpen heeft is heel hard schreeuwen. Echt in de middle of nowhere gaan staan, denken aan alles wat zo kut is geweest in je leven en dan echt de longen uit je lijf schreeuwen.

En het hoort ook echt bij afkicken hoor. Ook juist dat kutte gevoel van "het wel voelen opkomen, maar dat het niet doorzet" (net als menstruatie of weeën voor een bevalling soms, maar dat zegt jou natuurlijk helemaal niks ).

Als je nou echt per se wilt kunnen huilen om écht het gevoel te hebben: nou heb ik die shit geuit; helpt bepaalde muziek dan niet bij jou?

Je hebt trouwens heel mooi en eerlijk geschreven, pet je af voor hoe jij op alle fronten wil voorkomen dat je ooit gaat terugvallen.

Ik kan het niet vaak genoeg zeggen; je bent zó goed bezig. Het is zwaar, ik weet het!, maar het gaat je lukken. En vecht niet tegen al die gevoelens, het hoort er allemaal bij.

Toen ik in de goot lag zei een ex-verslaafde eens tegen mij (hij werkte toen op de Detox in Den Haag): "Clean worden is net als afscheid nemen van je beste vriend. Je kan het vergelijken met rouwen, met alle fases die erbij horen: verdriet, ontkenning, woede etc."

Verzet je niet, laat het komen. Want wat er ook voor raars met je gebeurt, je kan wel zeggen: "Maar hé, ik ben wél clean!

Kansas Carry On My Wayward Son

Lieve Yoro,

Carry on my wayward son
There'll be peace when you are done
Lay your weary head to rest
Don't you cry no more

Once I rose above the noise and confusion
Just to get a glimpse beyond this illusion
I was soaring ever higher
But I flew too high

Though my eyes could see I still was a blind man
Though my mind could think I still was a mad man
I hear the voices when I'm dreaming
I can hear them say

Masquerading as a man with a reason
My charade is the event of the season
And if I claim to be a wise man, well
It surely means that I don't know

On a stormy sea of moving emotion
Tossed about I'm like a ship on the ocean
I set a course for winds of fortune
But I hear the voices say

Carry on, you will always remember
Carry on, nothing equals the splendor
The center lights around your vanity
But surely heaven waits for you

Carry on my wayward son
There'll be peace when you are done
Lay your weary head to rest
Don't you cry (don't you cry no more)

(En nu ben ik aan het huilen...)

[youtube]<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/pw6_VXPwm6U&hl=nl&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/pw6_VXPwm6U&hl=nl&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object>[/youtube]

Nu ruim 2 maanden opiaatclean...

Ik slaap nog steeds bijzonder weinig en slecht, maar verders alles OK!

Weinig tot geen craving. Ik begin me alleen wel wat te vervelen in de vrije uurtjes.
Beetje saai zeg maar...

Greetz

Ben op 't moment echt Koos Vriendloos, ik mis gewoon lachen en gek doen.
Als ik dan thuis ben kan ik niets anders verzinnen dan wat te blowen halen of mezelf bezatten.
Heb ik nog niet gedaan, maar al wel een paar keer overwogen.
Dat komt nou eenmaal het dichtst bij wat ik eerst altijd deed om mezelf te vermaken...
Of weer contact zoeken met oude vrienden? Ik bedoel, af en toe bij de familie is leuk, maar ik ben gvd 28 jaar. steeds maar alleen op m'n kamer films kijken en achter de laptop zitten begint nu toch wel saai te worden.

--> staat open voor suggesties en tips <--

die vriend is dan toch een soort van lichtpuntje . Ga met hem stappen, kom je waarschijnlijk in contact met zijn vrienden en ben je weer helemaal vertrokken .

Thanks Eend, ik zal het idd wel te snel willen allemaal.
Het gaat voor het gevoel gewoon wat te langzaam naar m'n zin.
Ik krijg het gevoel dat ik m'n tijd aan het uitzitten ben.
Nu kan ik daar best geduldig in zijn, maar dan wel wanneer er aan de horizon een lichtpuntje te zien is. Hoe ik er nu voor sta zie ik maar niet hoe ik de situatie kan veranderen.
Nieuwe vrienden maken is niet 1,2,3, gedaan. En alleen is ook maar alleen.

Ik kwam een paar weken geleden bij het stappen een oude vriend van me tegen van een hele tijd geleden. Ik weet dat hij buiten een blowtje niet gebruikt.
Misschien toch maar met hem contact op zoeken, zijn 06 heb ik nog.
Ik denk dat ik 'em vanaaf maar eens een belletje geef, en kijken wat er uit komt.

Sporten wil ik wel gaan doen, maar daar voel ik me nog niet klaar voor.
Het slechte slapen is nog niet echt goed voor m'n energiepeil.
Wanneer ik over een tijdje (hopelijk) wat beter kan slapen wil ik het wel graag.

Ik zal wel zien, tot die tijd zoals je zegt maar proberen te relativeren!

Grtz Yoro

Hai Yoro,
Ja die leegte...
Ja, heel herkenbaar allemaal.
Geef het inderdaad tijd. Zo te horen zit je nog niet lekker in je vel, 2 mnd. is ook nog niet zo lang al is het al een hele prestatie. Als je je lekkerder voelt heb je ook meer zin om kontakten aan te gaan en te sporten enz.
Nu voelt het inderdaad nog als overleven, je lichaam en geest hebben heel wat te verstouwen.
Kijk uit dat je verwachtingen niet al te hoog liggen want dat geeft vaak weer teleurstelling en frustratie. Blijkbaar ben je daar nog niet aan toe.
Mijn ervaring is dat het een langdurig, langzaam verlopend proces iswaar je stap voor stap je leven weer zin geeft. Zingeving, dat is waar het om draait. Datgene waarvoor je je bed uit wil komen, wat het dan ook mag zijn. Maar nu is het leven vooral nog saai en vermoeiend, dat is dan maar even zo. Accepteer het, waarmee ik niet wil zeggen dat je alles maar moet laten versloffen.Zeker niet. Ik wil alleen maar zeggen ; het kost tijd om te herstellen van een zeer ingrijpende "ziekte"die verslaving heet. En gun jezelf die tijd, al is het vaak frustrerend en zou je anders willen,maar het gaat beter worden.