Hallo allemaal,
Tjonge wat een reacties!!!
![:)]()
Ik vind het ontzettend leuk om te lezen wat in de eerste instantie gewoon een "vraag"was , te weeg heeft gebracht! Zo goed hoe jullie hier allemaal met je emoties, gevoelens, ervaringen voor de dag komen!!!
Ik neem mn petje voor jullie af!
![:)]()
Telkens als ik hier weer ff komen kijken ben ik weer verbaasd. Over de inhoud van jullie verhalen, de adviezen en het medeleven wat hier zo overduidelijk naar voren komt!
Voor een deel zal het wel komen net als erik zei dat je hier kan schrijven en niet hoeft te praten in het openbaar. Ik herken dat trouwens ook bij mezelf. Ik nam namelijk deel aan een gespreksgroep voor ouders van kinderen met een verslaving maar ben daarmee gestopt omdat ik daar toch mn ei niet kwijt kon. Ben toen op zoek gegaan en hier terecht gekomen en kan niet anders dan dat ik me hier prettig bij voel en veel leer!
Het leuke vind ik dat van het ene naar het andere onderwerp wordt geswitch maar toch wel altijd betrekking heeft op het eigenijke probleem.
Zodoende leer ik veel verschillende kanten te bekijken en kan ik weer een poosje verder en mn zoon ook weer dan!
Even over mn zoon, het gaat goed met hem. Hij werkt echt heel goed, is nog wel op 2 suboxone omdat het afbouwen nog niet helemaal wil zoals hij gehoopt had. Ik heb zelf de indruk dat het lichamelijk net iets te veel is in combinatie met zn werk en zn gewone leventje. Omdat hij echt lichamelijk zwaar werk verricht is het moeilijk denk ik om helemaal zonder te gaan. Op het moment is het zo dat hij echt op tijd zn medicijnen in moet nemen omdat hij anders toch wel afkick verschijnselen krijgt en die hakken dan te veel in om hem nog gewoon te laten functioneren. Ook het transpireren is nog lang niet weg en soms wel enige irritatie.Zn gezichtsuitdrukking is wel veel ontspannender en zn lijf begint ook langzaam gezonder uit te zien.
Hij zegt wel dat hij het nog erg moeilijk vind om echt gevoel te hebben bij dingen. Kan bv nog niet echt genieten van bv het mooie weer of van zn kinderen. Ziet het wel maar voelt het nog niet zo. Ik vind het eigenlijk wel knap dat hij dat zo zegt omdat het toch best moeilijk zal zijn om te zeggen dat je alles eigenlijk maar zo zo ervaart. Terwijl wij dan lopen te "zingen"van oh wat een heerlijke zonnetje! Of ik zo trots reageer op mn kleinkinderen. Om maar een paar voorbeeldjes te noemen.
Hij is nu ook begonnen met gesprekken over de problemen rond zn gezin en dat zijn er best veel!
Er is natuurlijk wel het een en ander gebeurt en er zal hard gewerkt moeten worden op dat gebied.Ook met zn vriedin en die is niet altijd even begripvol als we wel zouden willen.
We hebben 4 kinderen in totaal en laatst zijn ze met zn 4en naar de bioscoop geweest en dat vond ik zo leuk!!! Voor het eerst sinds lange tijd dat ze iets zomaar spontaan met zn 4en gingen doen! Dat zijn de dingentjes die me dan ook op de been houden. Dat ze alle 4 ondanks wat er gebeurt is, zo spontaan iets ondernemen en dan ook plezier kunnen hebben! Voor mn zoon, maar ook van de anderen kinderen, die hem niet veroordelen en hem zn ding laten doen en hem weer helpen om terug te komen. Dan kan ik echt genieten! Dan denk ik ; ook al hebben we zoveel problemen gehad ze hebben altijd elkaar nog en kunnen elkaar altijd nog vinden.Ze hebben namelijk veel problemen meegemaakt, agressie, drugsgebruik van mijn kant en mn vriend, blijf van mn lijf huizen en toch als we zondags met zn allen aan tafel zitten voel ik echt een band met ieder van ons. Dan kijk ik naar ons allemaal en zie hoe hard we gewerkt hebben en waar het ons gebracht heeft en ben ik gelukkig!
En dan geef ik dus op mijn manier mezelf een complimentje! Op het moment dat ik ze zie vertrekken met zn 4en naar de bioscoop of als we aan tafel zitten denk ik zo dat heb je goed gedaan!
En aan alle mensen ik wil jullie graag bedanken voor de reacties ook al zijn ze niet altijd persoonlijk gericht, ze laten me nadenken over mezlef over mn zoon en over mn gezin en dat helpt me enorm!!!
Veel geluk en liefs pamela.