zoon bijstaan bij het afkicken van heroine?

Hallo r@,

Je bent inderdaad erg voorzichtig Maar je bent gelukkig ook niet de enigste hoor die me voor de valkuilen waarschuwt! Maar ze zeggen altijd een gewaarschuwd mens telt voor twee he!!

Wil nog niet zeggen dat ik toch wel een beetje terleurgesteld was de laatste keer dat hij terug gevallen was. Gewoon omdat je het niet voor hem wilt en voor jezelf ook niet.

En dan is het de kunst mijn gevoel bij me zelf te houden wat niet zo makkelijk is zoals jij ook al aangeeft. Toch proberen we daar wel over te praten. Voor hem is het ook moeilijk want hij zit ook met schaamte gevoel naar ons toe en minderwaardigheids gevoelens. Nou ja je kent het wel .
Ben me er ook terdege van bewust dat het zijn eigen keuzes zijn. Te meer daar ik zelf tegen dringend dokters advies nog steeds 2 pakjes sigaretten rook, zo een 6 tot 8 biertjes drink per dag en af en toe een blowtje gaat er ook nog wel in. Maar ik ben ook hart patient! Ondanks dat ga ik ook tegen alle goede adviezen in en ben dus eigenlijk geen lichtend voorbeeld om het zo maar uit te drukken!

Op het moment dat hij zelf aan gaf zo niet verder te willen zijn we gaan kijken naar een manier om hem te helpen zoeken naar een manier van afkicken die hem het beste leek. Ik praat vaak over we op de momenten dat ik ook daadwerkelijk dingen met hem doe. Hij heeft graag dat ik met hem mee ga naar de metha post en dat doe ik dan ook elke keer. Alle gesprekken ben ik ook op zijn verzoek mee geweest. Ik heb het idee dat hij daarmee een soort veiligheid voor zich zelf wil inbouwen of zo iets? Maar vandaar dus het we.

En tja verder kan het niet anders als dag voor dag doen he. Maar het is fijn als hij/we er weer een dag bij kunnen tellen!!!
Vandaag zijn zn 2 kinderen op bezoek geweest en heeft hij eten voor ons gekookt en zo foet hij elke dag wat dingentjes om bezig te zijn en weer stapje voor stapje terug te komen.

In ieder geval ben ik erg blij met je reactie want als moeder zijnde sta je toch wel een beetje alleen in dit proces en dan is alle info rondom deze materie welkom!

Groetjes maar weer.

Hoi Pamela,

Jeetje, nou had ik alles gisteren weer verwijderd omdat ik het een beetje belerend vond. Ik zat van alles voor jou in te vullen, zonder me af te vragen of al die zorgen wel op jou van toepassing zijn.

Had ik dus beter niet kunnen doen

Maar goed, we hebben natuurlijk allemaal ons eigen referentiekader. Dan was het misschien toch niet zo vreemd.

De machteloosheid die je als moeder voelt is eigenlijk heel natuurlijk; het zit in onze genen, het zit overal: de altijd aanwezige en nooit afnemende behoefte om onze kinderen te beschermen, zeker als zij dat zelf niet lijken te kunnen. En rationeel weten we dat het zijn eigen "weg" is die hij (of zij) moet gaan, maar ondertussen blijft het maar trekken.

Ik kan me voorstellen dat als je zelf ook aan bepaalde middelen zit het helemaal moeilijk is om hem aan te spreken op zijn gedrag.

Het enige wat ik wel kan zeggen vanuit mijn hoedanigheid als (ex-)verslaafde dochter is dat ik het altijd erg fijn heb gevonden dat mijn ouders heel duidelijk (en consequent) waren over waarbij ze mij wilden helpen en waar hun grenzen lagen (bijv. hoeveel ze voor de kinderen wilden zorgen toen ik op de Detox zat, nu bijna 5 jaar geleden).

Ik heb toen ik weer thuis kwam (2004) daarnaast trouwe hulp gehad van o.a. mijn zus en een goede vriend (geen van allen gebruikers, drinkers of wat dan ook). Hun hulp bestond uit bijv. vaste dagen bij hen eten, kunnen bellen als mijn therapie tot teveel piekeren leidde, mijn ouders stonden me bij bij mijn rechtzaken omtrent de omgangsregeling (die ik uitgebreid heb gekregen van een jaar lang geen omgangsregeling tot vorig jaar hoofdverblijf bij mij én mijn ex enkel nog een vakantieregeling met de kinderen).

Het was een lange weg, maar stapje voor stapje won ik terrein, kreeg ik elke keer een stukje leven terug.

Het begin was erg moeilijk: urinecontrôles, wantrouwen van iedereen (als ik slecht had geslapen keek mijn moeder gelijk naar mijn pupillen), instanties die me in de gaten hielden, mijn verleden angstvallig verborgen houden voor de buitenwereld.

Maar het kan dus wel! En het vertrouwen van anderen in mij, juist op momenten dat ik het zelf even niet meer had, heeft me zó enorm geholpen het eerste jaar!

Ik ben na een jaar toch weer terugevallen in Methadon, maar heb nooit meer het leven geleid van toen (cocaïne, heroïne, half op straat leven, schulden etc.). Ik ben nu bijna een jaar helemaal clean en zie nu dat het gewoon zo heeft moeten zijn.
Clean blijven gaat kennelijk niet van de één op andere dag; er gaat een heel proces van vallen en opstaan aan vooraf. Maar over de hele linie ging het elk jaar toch iets beter met me.

Elke keer weer had ik ergens een grens in bereikt ("Dit nooit meer!") en elke keer werden mijn doelen bijgesteld in de goede richting.

Als ik nu 11 jaar na mijn eerste keer heroïne terugkijk, heeft het dus lang geduurd, maar ik ben trouw aan mezelf gebleven: elk jaar ging het beter met me dan het jaar ervoor.

Wat ik wil zeggen (ik ben nogal uitgebreid ): er is ALTIJD hoop, als je valt kan je altijd weer opstaan. Verlies het vertrouwen in hem en in jezelf niet, want als je dat doet is het einde in zicht, ook voor jezelf. Wijs elkaar op de positieve acties van de ander en wees ook niet bang om af en toe flink de waarheid te zeggen.

Meer dan dat kan je niet doen; klinkt lullig, maar het is echt zo. We doen allemaal wat we kunnen, als het goed is, en daar moeten we het mee doen.

Suc6!

Groetjes,
R@

Lieve Pamela;
Zoals R@R@ zei;Betrek`t niet teveel op jezelf.Mijn moeder deed dat ook vaak,ze was gescheiden en gaf dan zichzelf de schuld van MIJN falen ! Mijn broers waren altijd heel anders als ik.Ik was echt`t zwarte schaap terwijl zij toch wat meer "geremd"waren.IK en niemand anders heb er een zooitje van gemaakt,ik zeg ook niet;m`n vader sloeg me verrot en ik heb m`n enige 2 broers verloren ! FOUTEN maken we ALLEMAAL,pijn en ellende hebben we ALLEMAAL.Jij hebt heel erg je best gedaan,je alles gegeven om hem op te voeden ! Tijdens dat opvoeden maken we ALLEMAAL "fouten",anders zou je geen mens zijn ! Het zijn de zwakken die daar MIS-bruik van maken.Je kan allemaal wel gaan zitten;M`n vader dit.m`n leven dat.of;ik heb zoveel pech gehad ! Dat is allemaal in`t verleden en we moeten allemaal door ! Hou je zoon goed in de gaten.Toen ik net gestopt was moest ik echt als`n "klein" kind behandeld worden ! Ik moest alles opnieuw opbouwen en was gewend de kantjes eraf te lopen.Ik was dan nog`ns zo crimineel als de pest(Alleen de foute figuren deed ik wat aan maar`t was wel makkelijk geld),dit geeft je helemaal het gevoel van;Is dit`t nou,moet ik nu voor 15 a 20 euro per uur gaan werken ! Het zijn allemaal kleine stapjes.En hou hem goed in de gaten;Junks zijn meesters in deceptie ! Als jij denkt;Hij heeft een keer gebruikt is het MISSCHIEN al 5 keer ! Ik ken jullie niet ik zeg alleen hou`t in de gaten.Hou 2X zo lang ze handje vast als je denkt dat nodig is ! En laat`m af en toe lekker z`n hart luchten <= DIT is zooooooo belangrijk,je krijgt dan een beetje het gevoel van;Ik sta er niet alleen voor,en;Ze begrijpt`n beetje hoe ik ervoor sta en hoe moeilijk ik`t heb ! (Je hebt n.l. vaak`t gevoel dat niemand je begrijpt!).Ik wens een ieder die aan`t vechten is heel veel succes(Of`t nou voor jezelf is of je zoon/dochter!). Mensen,de zomer komt eraan,heeeeel veel liefs;Eric...

Hai r@,

Ik dacht al dat ik iets verkeerd had gedaan met mijn bericht plaatsen omdat de jouwe ineens verdwenen was. lol!

En ik vind niet zo gauw iets belerend hoor! Ik filter er uit wat ik denk daar heb ik wat aan want een ander kan zich nooit hlemaal in mij of jouw of wie dan ook verplaatsen!
Toch moet ik zeggen dat jouw verhaal me wel aangrijpt! Juist omdat er zoveel herkenning in zit.
Niet vanuit de situatie van mn zoon nu, maar ook vanuit de tijd dat mn vriendin van zo een 11 jaar geleden ging afkicken.
Ik heb zo een 7/8 jaar omgegaan met een vrouw die toendertijd ook versaalfd of gebruikster was van heroine. Gek genoeg was zij voor mij heel belangrijk en ik heb daarna ook nooit meer iemand meer ontmoet waar ik zo een band mee had als met haar. Helaas hebben we elkaar door omstandigheden uit het oog verloren maar met haar heb ik dus van heel dichtbij meegemaakt hoe het is om van middelen afhankelijk te zijn en af te gaan kicken.
ben verschillende keren met haar mee geweest als ze een poging ging wagen om het zelf te doen.
Ze had ook 2 kinderen en ik ook op dat moment! In het begin toen ik haar leerde kennen was ik zo blank als een onbeschreven blad! Later werd me steeds meer duidelijk en leerde we elkaar steeds meer kennen. We hebben hele gekke dingen meegemaakt kan ik je wel zeggen!
Mede door die tijd weet ik hoe belangrijk het is als je in zo een situatie iemand om je heen hebt die je vertrouwen schenkt en naast je staat en je toch je eigen ding laat doen!

Nu als moeder zie ik wel in dat het een beetje moeilijker is dan toen! Want ik ben er toch anders bij betrokken dan toen. Maar ik heb er ook veel bewondering voor hoe mensen die met deze verslaving worstelen toch vaak weer proberen een poging te wagen terwijl ze weten wat hun te wachten staat. Staat wel tegenover dat het leven als gebruiken van dit middel ook niet over rozen gaat en ze daardoor misschien niet al te veel keuze hebben?

Vandaag heb ik mn zoon dus weg gebracht naar het bureau om een boete uit te zitten en dan neem ik afscheid met een traan. Terwijl ik me zo had voorgenomen dat niet te doen omdat ik hem niet ongerust wil maken of een schuld gevoel wil geven en hij daarmee zit de komende 10 dagen! Maar dan zie ik hem daar staan en dan zie je toch alleen maar je kind! Van wie je houd , die je zoveel meer gunt dan waar hij op dit moment mee bezig is, en de zorg of ze wel goed voor hem zijn daar.

Ik realiseer me dat ik het dan even los moet laten en pas weer verder kan als hij weer terug komt. Maar de praktijk was even iets anders!

Begrijp dat jij ook de nodige zorg hebt gehad omtrent je kids. Dat speelt hier dus ook heel erg. Eigenlijk mag hij zn kinderen niet zien of althans hij mag niet bij zn vriendin thuis komen zolang hij niet stabiel is. Dat wil zeggen zolang hij niet in een of ander progamma zit. Ik snap dat wel maar ik ben ook van mening dat "men "niet zomaar kan uit maken dat hij in eens geen vader meer zou kunnen zijn!
Ook al heeft hij fouten gemaakt (wat een ieder volgens mij wel doet) Hij is ook een persoon, vader van , vriend van, zoon van en dan kan je niet zeggen nou jij gebruikt dus mag jij je kinderen niet meer zien.
En dan stuit je dus inderdaad op heel veel onbegrip,wantrouwen en ga zo maar door! Daar wordt ik wel boos van eigenlijk!

Ik ga ervan uit dat je als kind zijnde alle kanten van je ouders zult moeten leren kennen en aanvaarden wil je uit eindelijk alles wat er in je leven gebeurt een plekje kunt geven. Zelfs al zijn de kinderen jong maar als ze "meegroeien "in het proces, ook al is dat niet altijd even positief, dan leren ze er wel veel van. Althans dat is mijn eigen ervaring met mn ouders.

Ik heb nare ervaring met mn ouders maar door ze bewust mee te maken en te doorgaan zeg maar heb ik er wel mee om leren gaan.
Daardoor ben ik er tegen om kinderen te veel af te schermen voor de realiteit.
Hoe vervelend dat soms ook is.
Mijn eigen kinderen hebben ook wel het een en ander mee gemaakt maar ik kan niet zeggen dat ze er slechter van zijn geworden. Ook mn zoon niet! Hij heeft een goed karakter, is echt een goede vader, een kei in zn vak, en ik vertrouw erop dat hij zn weg wel zal vinden! Al heeft hij maar de helft van de gene van zn moeder. lol.

Ik wil ook nog even zeggen dat ik het fijn vind dat je zo je verhaal hebt gedaan op mn oproep! Begrijp dat het voor jouw ook niet allemaal van een leie dakje is gegaan! Fijn om te lezen dat je ook mensen om je heen hebt die je begrijpen en naast je staan!!Niet iedereen heeft dat heb ik wel gezien en gehoord.En inderdaad het is een lange weg maar zolang er hoop is is er leven !
Groetjes !pamela

Hallo,

'T is alweer een tijdje geleden maar dacht zal toch maar weer eens een berichtje plaatsen om te laten weten hoe het gaat met mn zoon en zn afkicken.

Hij heeft 10 dagen in de PI gezeten en op zich is dat redelijk goed gegaan. Al wilde ze daar na een paar dagen dat hij over zou stappen op methadon ipv de suboxone! Dit vanwege de kosten die hieraan hangen! Gelukkig na opgespeeld te hebben mocht hij na ruim een dag toch weer zn suboxone en daarna is het goed gegaan.

Nu weer thuis gekomen staat hij nog steeds op 10 mg en krijgt hij van de post voor een paar dagen tegelijk mee zodat hij niet iedere dag hoeft te halen.

Volgende week krijgt hij te horen wat er voor vervolg plan aangeboden gaat worden en dan is het ff bekijken of hij zich daar in kan vinden.

Hij is wel een stuk helderder en komt ook wat aan wat gewicht betreft maar loopt verder een beetje met zn ziel onder zn arm rond.
T is net of hij uitstraalt dat zn leven een beetje stil staat op dit moment?
Voor zijn gevoel is dat waarschijnlijk ook zo maar ik denk dan dat hij eerst nog even tijd nodig heeft om te aclamatiseren zeg maar? Er is een grote leegte gekomen in zn leven op dit moment maar tegelijkertijd is er zoveel te doen en kan hij er nog niet echt iets mee. Er komen zoveel problemen boven water die stap voor stap opgelost moeten worden maar wel veel energie kosten.

Ik kan me zo voorstellen dat dit soort momenten een grote valkuil zijn.
Maar voorals nog ga ik ervanuit dat hij het red en langzaamaan de weg en zn manier vindt om eruit te komen.

groetjs pamela.

als eerste wil ik toch nog ff zeggen dat ik het schitterend vind, van hoe jij je als moeder opstelt. Zelf heb ik het, helaas herhaaldelijk, mee mogen maken hoe ver ouderliefde kan komen en daar heb ik heel wat van geleerd. Al zouden mn ouders me niets anders geleerd hebben, dan nog heb ik geleerd wat onvoorwaardelijke (ouder)liefde inhoudt... Dat zie ik erg terug bij jou en je zoon

Het gevaar daarin zit natuurlijk wel dat je kind daar gebruik van gaat maken, daar ben je zelf bij natuurlijk, maar het is zeker niet iets om onder de tafel te schuiven, zeker niet bij mensen die drugs gebruiken. Iemand kan nog zo lang clean zijn geweest, het heeft soms veel minder nodig dan je denkt om weer te gaan gebruiken..
maar daar ben je denk ik wel flink bewust van inmiddels, dus daar zal ik niet over doorgaan ...

wat ik nou eigenlijk wilde zeggen. Ik denk dat je zoon inderdaad een beetje in een gat aan het vallen is. Normaal gesproken was hij altijd op jacht naar dope of geld om dope te halen. Die dope is nu meer en meer aan het afzwakken in belangrijkheid in zijn leven en dus komen er 'tijd' maar ook 'energie, gedachtes en gedragingen' vrij .. normaal had hij zoveel te doen, mensen om mee om te gaan, maar nu kan dat allemaal niet en dat is vaak nog best een fase die mensen vergeten.

is het geen idee voor hem om lid te worden van een sportschool en bv een bibliotheek .. vooral het laatste klinkt natuurlijk een beetje kinderachtig, maar mijn ervaring is dat een bieb heel wat te bieden heeft aan beeld, letter en geluidsdragend materiaal aan iemand die (geestelijke) energie teveel heeft

het gevoel van dat je leven stil staat en zeker in vergelijking met de situatie van je zoon ken ik maar al te goed en voor mij heeft de combinatie van sportschool, bieb, internet en later thuisstudie, heel veel gedaan om mn eigenbeeld op te vijzelen ( want je hebt tijdens het einde van je afkicken en daarna, juist des te beter door hoe mager je bent geworden en hoe traag je geest soms reageert op dingen die vroeger op school eigenlijk als vanzelf gingen. Dat gevoel is eigenlijk een net zo groot gevaar als de cravings die je kunt krijgen, want dat gevoel ondermijnt alles wat je nodig hebt om van de dope af te komen en vooral, het belangrijkste, ervanaf te blijven ...

en voor mijzelf heeft die regelmaat van sportschool bezoeken en mn geest bezighouden me achteraf gezien toch heel erg goed gedaan in ontwikkeling van lichaam, maar als belangrijkste vooral ook van eigenbeeld en geestelijke en emotionele ontwikkeling. Want vooral die laatste twee hadden dus inderdaad jaren stilgestaan, iets wat jij en je zoon waarschijnlijk wel hebben ondervonden.

sterkte
AkA

Beste Pamela.
Ikzelf vecht al jaren tegen een heroineverslaving.Ik verloor mijn broers werd wild en raakte de weg kwijt.Eerst kan je alles nog wel de baas maar langzaam glij je steeds verder af...Ik had een schat van een moeder (Heeft mij v.a. m`n 11e opgevoed),zij heeft mij altijd weer opgevangen...Soms denk ik wel eens dat ze te lief is geweest(Ik was haar enige overgebleven kind,dus wel begrijpelijk.)
Het is een heel fijn balans wat je moet vinden tussen hard zijn (zeker tot het tegendeel is gebleken uitkijken met beloftes\\leugens !!!).Ik weet hoe moeilijk het kan zijn om als je hem als zo`n zielig hoopje ziet hard te zijn,het is voor z`n eigen bestwil...Let op voor vage vrienden,pas heel erg op met geld en zo.Suboxone e.d. bevatten Buprenorfine,dit is een halfopiaat...Aan de ene kant verdrijft het de heroine uit het lijf en houdt het lichaam een beetje voor de gek zodat je niet zo ziek wordt.Buprenorfine is een veel "beter" middel als methadon,vind ik...Methadon is troep,net zo verslavend als heroine...Ik hoop dat alles goed gaat,DAT MEEN IK ECHT (Ik gun niemand de ellende die ik heb meegemaakt !).Ik hoop dat je de kracht hebt om het allemaal te doen.Het zal een hele nare zware tijd worden,en vergeet niet dat iemand z`n hele leven veslavingsgevoellig blijft !!!HEEL VEEL STERKTE(Jij en je zoon\\familie,het is n`l voor iedereen zwaar die om hem heen leeft)...Sterke:Eric...

Het verschil tussen suboxone en subutex is dat in suboxone een extra stof zit, nl. naloxon, wat het injecteren van de pil tegen gaat. Zou je het wel injecteren word je vet ziek.

Hallo allemaal !

Ik heb net het voorbije half uur dit topic volledig doorgenomen, en de reden dat het mij zo aansprak, is omdat mijn ouders op dit moment hetzelfde aan het doen zijn. Ik ben morgenavond exact 2 weken clean, ook van Hero, en ook met Suboxone. Dit verliep bij mij zeeeer goed, ik moet morgen enkel nog 1x 2mg nemen en overmorgen zou ik normaal gestopt moeten zijn met die pillen. En dus met alle drugs.

Ben in Augustus 2009 beginnen bruine te roken. Ik ga het hele verhaal niet doen over hoe ik begonnen ben, want daar ben ik zelf nog altijd niet uit . In November had ik mijn eerste breakdown, ik kon het gewoon niet meer aan, omdat ik een goede relatie had met mijn ouders en ik kon het liegen niet aan, en al de problemen die je hebt als je bruine rookt... En dus heb ik mijn ouders verteld wat mijn probleem is, en zij hebben mij toen opgevangen, maar ze hebben ook de persoon die altijd bij mij was in huis genomen, namelijk mijn lief...dit is tevens de persoon waardoor ik in contact gekomen ben met bruine...

Mijn ouders wisten niet beter, ze kenden het woord drugs nauwlijks, het enige wat ze er over te weten kwamen was wat ik hun vertelde, ik was wel eerlijk, maar verbloemde bepaalde dingen. Hierdoor hebben ze mij eigenlijk te snel terug ‘vrij’ gelaten, waardoor ik dus niet veel later terug hervallen ben. En dit samen met mijn toenmalig lief dus, en ja, we waren ALTIJD samen, dus we bleven gebruiken. Hij is al 11 jaar verslaafd, heeft al in verschillende instellingen gezeten, en is altijd terug hervallen tot nu toe. Enige verschil met nu is dat hij was al die jaren ‘alleen’ gebruikte, hij wilde niet dat iemand het te weten kwam... Het laatste half jaar waren wij altijd samen, en dat heeft het er natuurlijk niet makkelijker op gemaakt. We waren op alle gebied soulmates, hielden veel van elkaar, we waren een leuk koppel, echt voor elkaar gemaakt dacht ik... Behalve natuurlijk de verslaving dan!!

Weken gingen voorbij, en ik ben een meester geworden in het liegen en bedriegen, tegen iedereen behalve mijn lief. Op het laatste gingen we elke dag 80 KM rijden met mijn auto, gewoon om aan de bruine te geraken. Dus je kan het al raden, financieel liep dat niet altijd even vlot, en ik werkte niet... Ik besefte dat het nu voor de 2de keer naar z’n einde aan het lopen was. En inderdaad...

Ik heb 2 weken geleden op maandag aan de alarmbel getrokken, en mijn ouders (voor de 2e keer) het leuke nieuws verteld dat ik 'weer' aan de heroine zit voor enkele maanden, en dat we terug bij af zijn. Ik had toen het voorschrift van Suboxone al in mijn bezit, maar was het nog niet gaan halen. Ik wou het eerst achter hun rug gebruiken om af te bouwen en te stoppen, maar ik kon het psychisch niet aan, de leugens, het bedriegen, ... Dus heb die maandag mijn ouders terug ingelicht over mijn verslaving. Heb hen ook er ineens bijverteld dat ik een voorschrift in mijn bezit had om te kunnen afkicken zonder last van afkick, en dat zijn we dus ook dadelijk bij de apotheek gaan halen.

Maar hetgene waar ik bang voor had, gebeurde nu ook. Mijn ouders wouden niet dat ik mijn lief nog zag, of dat zij hem nog moesten zien. Ze gaven hem natuurlijk de schuld van alles, en snaptte niet hoe wij hun zo konden bedriegen en beliegen.. Ze waren natuurlijk deze keer al wat voorbereid, en nu laten ze hun niks meer wijsmaken. Ze zijn ook gaan praten met onze huisdokter, die namelijk mee in de oprichting zat van het Centrum voor Alcohol en andere Drugsverslavingen (CAD) van waar ik woon... Die heeft hun natuurlijk gezegd, dat ik zeker en vast moet wegblijven van mijn lief, en dat ik voor altijd het psychisch moeilijk zal hebben om niet te hervallen. Ook het CAD zegt dit tegen mij.

Mijn ouders hebben gereareerd zoals ik vermoedde... Kwaad, ongerust, ontgoocheld, gekwetst, hulpeloos, ... En ik, ik wist maar al te goed dat dat allemaal MIJN fout was, ik wist hoe laat het was. NU is het ECHT tijd om te stoppen en mijn leven terug op rails te krijgen. EN de relatie met mijn lief, de persoon waar ik heb bij leren gebruiken, GEDAAN maken. Voor mijn eigen goed.. En dat heb ik ook gedaan.

Dit deed verschrikkelijk fel pijn, maar de pijn die ik mijn ouders heb aangedaan het voorbije half jaar, is niet te evenaren denk ik... Ik heb dus besloten de relatie te beëindigen. Ondertussen zijn we dus 2 weken verder, en ik ben nog steeds clean. Kan ook moeilijk anders, ik mag niet weg van m’n ouders. Er is ook een héél groot voordeel wat ik heb: Ik heb in dat dik half jaar nog nooit ‘alleen’ bruine gerookt, ALTIJD met mijn vriend erbij. En nu, waar ik ook ben, zolang het maar niet bij hem is, denk ik eigenlijk niet aan de drugs ! En lichamelijke afkick heb ik niet dankzij de Suboxone. Nu, die Suboxone neemt ook een beetje de ‘trek’ weg, en ik geef wel eerlijk toe dat ik bang heb voor overmorgen, als ik geen pillen meer moet nemen.

Wat ik ook nog specifiek over dit topic tegen PAMELA wil zeggen, is dat ik als zoon van mijn ouders maar al te goed besef wat ik hun heb aangedaan, en dat dit niet verder kan. Maar wat bij mijn ouders het geval is, is dat ze totaal niet weten wat een verslaving is, en hier met mij dus niet kunnen over praten. Ik snap wat je schrijft over je zoon, dat hij zo wat rondloopt en niet goed weet wat hij moet doen, ik snap dat maar al te goed. En ik zelf, als ex-gebruiker, kan jou 2 tips geven over wat jij kan doen om je zoon te helpen.

1. Zorg er voor dat hij NIET meer in contact komt met mensen die met het gebruik te maken hadden; dealer, mede-gebruikers, ...

2. Zorg voor voldoende afleiding voor hem. Werk is al super, maar het zijn net de uren NA het werk, die normaal opgevuld werden met drugs, de avonden, de ‘eenzame’ momenten, de nachten en de weekends! Mijn ouders hebben mij een beetje gedwongen bepaalde dingen te gaan doen; oma bezoeken, oma naar de kiné brengen, stofzuigen, samen met hun TV kijken, ...

En praten ! Praten helpt echt wel.. bij mij toch .

Zo, ik hoop dat ik jullie niet heb verveeld met mijn verhaaltje..
en wens iedereen een heel leuke toekomst toe, zonder al te veel problemen.

hallo zeepbel,
fijn voor je dat je ouders je zo helpen, hulp in deze situatie is belangrijk.
ik ben het met je eens dat je alle dope relaties links moet laten liggen en al helemaal je "lief"
zoals je dat zegt, want dat wordt in de loop van de tijd gewoon een doperelatie en voordat je het weet ben je jaren kwijt, ik weet dat het moeilijk is om te breken met iemand waar je van houdt en gek op bent, maar je moet goed voor ogen houden wat echt goed is voor je en dat is een leven met bruin toch echt niet hoor!!! ik wens je heel veel suc6.

hey eric!
alles goed daar? hier wel hoor, al 24 dagen op 0 , ik voel me alweer aardig "mens" worden,
ben nog wel moe, maar dat gaat wel weer over,als ik iets van mezelf weet is dat ik sterk ben en een zeer grote overlevingsdrang heb
en pamela, is bij jullie ook alles nog goed ?

Hallo Mensen,
Hoe is het met jullie allemaal??
Heb weer jullie reacties gelezen en bedenk me weer dat ik zelf toch wel te snel wil!
Tja het zal gebrek aan ervaring zijn denk ik dan maar.
Om ff uit te leggen; mn zoon is dus op dit moment bij ons in loondiest en doet het feitelijk ontzettend goed. Maar toen we laatst een paar dagen hem de volle verantwoordelijkheid hebben gegeven over een werk met 11 mensen ging het fout na 3 dagen. enerzijds was dat omdat we niet anders konden anderzijds dachten we dat we hem daarmee een pluim konden geven van; kijk wat je allemaal kan! en doet !
Jammer genoeg bleek het toch echt te veel voor hem en is hij vreselijk uit zn dak gegaan.
Dan blijkt ook gelijk dat er nog een aantal dingen zijn waar hij aan werken moet. Misschien eis ik wel veel van hem want door zn dienstverband bij ons drukken we hem met zn neus op dingen die misschien ergens anders niet zo snel naar voren komen en bij ons wel omdat we hem kennen, en verwachten we ook van hem dat hij ermee aan de slag gaat.
Zoals dus zijn aggresie onder controle houden.Dit is altijd wel moeilijk voor hem geweest. Hij heeft ook wel een cursus gedaan maar in de praktijk nog niet echt toegepast.
Nou in ieder geval , confrontatie op het werk met uitvoerder, boel kort en klein geslagen, gescholden en toen de bouwplaats verlaten. Met als gevolg dat hij op veel plaatsen niet meer mag werken voor onze opdrachtgevers.
Na gevraagd te hebben wat hij dacht dat de oorzaak is gaf hij aan dat hij het gevoel heeft dat zijn leven steeds hetzelfde is, opstaan werken, eten, gamen en that's it.
Kan hem geen ongelijk geven want als je nog geen gevoel hebt bij alles wat je doet dan ervaar je het als steeds hetzelfde en sleur. Dat heb ik zelf ook nogal eens. Dan krijg ik behoefte aan een feestje en eens flink uit mn dak gaan.Of een of andere spectaculaire gebeurtenis ofzo.
Kennelijk missen we dan de kick zeg maar?!
Nou ja hij is toch met koninginnen dag naar amsterdam gegaan met onze jongste en een collega.
Alleen is hij sindsdien dus niet meer op de methadonpost geweest wat hij dus eigenlijk wel had moeten doen!
Heb zo een kwaad vermoede dat hij de urinecontrole probeert te ontwijken.
Mede omdat hij nog genoeg medicijnen op voorraad heeft.
Hoewel ik zn geld volgens mij redelijk in kaart heb ben ik toch bang dat hij iets heeft gedaan dat de controle bij de post niet positief kan bevestigen.Hoewel hij geld over had na koninginnen dag.
Verder oogt hij eigenlijk beter!
Hij is ook zondag met zn kids en zn vriendin op pas geweest naar een speeltuin. Morgen gaat hij dan voor het eerst weer werken.
Al met al als ik dit zo terug lees denk ik ; er is wat gebeurt, toch best logisch gezien zijn achtergrond kan ik niet te veel van hem verlangen en dat heb ik wel gedaan. Maar toch een aandachtspuntje voor wat betreft de methadonpost!!!???????

En voor iedereen hier naturlijk : Doe je ding maar vooral houd vol!
Liefs pamela

Lieve mensen;
Ik heb ook heel lang een relatie gehad wat later een dope relatie werd.De eerste jaren echt verliefd,stappen en dan veel pep,XTC,LSD,paddo`s ect. gebruikt en toen kwam ik erachter dat je niet meer uren tegen je plafonnetje hoefde te kijken als je dope rookte.(Wat`n uitvinding dacht ik toen nog !).In`t begin ging het jaren redelijk goed maar het begon met "alleen in`t weekend",alleen werd`t weekend steeds "langer",ik werd steeds crimineler om alles te kunnen betalen en omdat ik m`n broers kwijt was had ik niemand meer die zei;"he joh...je gaat te ver !".Mijn moeder wist ook totaal niets van drugs en die heb ik dan ook lang in de maling kunnen nemen.De relatie tussen mij en m`n vriendin werd steeds meer een "broer/zus"/dope relatie.We gingen door`t vuur voor elkaar alleen was "de vonk" eruit.Als je alleen bent is`t al moeilijk om te stoppen,als je met z`n tweeen bent is`t bijna onmogelijk ! Daarom ook lekker trots zijn op jezelf want de meeste anderen begrijpen toch niet hoe`t is ! Lekker alleen goede/lieve mensen om je heen,al is`t vaak moeilijk ! En probeer de "leugentjes voor bestwil" de "ik wil ze een beetje beschermen leugentjes" af te leren !!! Ik wens jullie allemaal heel veel sterkte,hou vol !
Groetjes uit Haarlem;Eric.

Lieve Pamela,

Misschien eis ik wel veel van hem want door zn dienstverband bij ons drukken we hem met zn neus op dingen die misschien ergens anders niet zo snel naar voren komen en bij ons wel omdat we hem kennen, en verwachten we ook van hem dat hij ermee aan de slag gaat.

Klik om te vergroten...

Betrek het alsjeblieft niet op jezelf. Natuurlijk voelt de strijd van haar zoon voor een moeder als haar eigen strijd; dat begrijp ik écht. Maar het is zijn strijd.

Zoals dus zijn aggresie onder controle houden.Dit is altijd wel moeilijk voor hem geweest. Hij heeft ook wel een cursus gedaan maar in de praktijk nog niet echt toegepast.

Klik om te vergroten...

Is er helemaal geen folllow-up/evaluatie geweest? Is het mogelijk, als jouw zoon dat zelf ook wil, een vervolgtraject te volgen? Want die cursus heeft duidelijk nog niet het gewenste resultaat gehad.

Na gevraagd te hebben wat hij dacht dat de oorzaak is gaf hij aan dat hij het gevoel heeft dat zijn leven steeds hetzelfde is, opstaan werken, eten, gamen en that's it.

Klik om te vergroten...

Best herkenbaar, hoor. Het is moeilijk, maar alleen hij kan er uiteindelijk achterkomen welke hobby/levensinvulling/carrièreswitch hem nieuwe doelen geven die dezelfde "rush"/bevrediging geven als de drugs dat deden. Je zou er met hem over kunnen praten: "Waar word je blij van? Als je kon kiezen, welk werk/welke opleiding past echt bij jou? Wat zijn je dromen?"

Misschien werkt hij nu voor jullie omdat hij zich schuldig voelt over wat hij jullie (lees: vooral zichzelf) heeft aangedaan, maar wil hij eigenlijk iets heel anders doen wat hij (nog) niet durft te vertellen?

Verder: het nergens zin in hebben of zelfs depressief zijn hoort allemaal bij het net-clean zijn. Net zoals sommigen juist bijna manisch worden.

Het moeilijke is dat als je net clean bent je juist zóveel kracht en stabiliteit nodig hebt om verder te kunnen, maar dat dat er juist vaak dán nog even niet is... Dat maakt alles zó fragiel en eng...

Verslaving is bijna altijd een proces van vallen en opstaan... Dat kan vaak jaren duren, tot de knop definitief om is...

Ik vind het zo mooi om te zien hoeveel jij van jouw zoon houdt, heel herkenbaar...

Ik wens je, weer en nog steeds, alle kracht toe.

Liefs,
R@

hoi pamela,
het is heel normaal hoor dat je een tijd met je ziel onder je arm loopt en vaak bij jezelf denkt: "is dit het nou ?".
het lullige is dat hij zelf weer een leuke invulling moet geven aan zijn leven en hoe hard jij dat ook voor hem wilt doen, hij moet daar zelf z'n weg in vinden (dat heeft bij mij 4 jaar geduurt, dat kwam ook wel door te veel onverwerkte problemen, maar door het lange gebruik)
het duurt ff om alles weer op orde te krijgen in je kop, weer op 1 lijn zitten met verstand en gevoel.
dat hij niet naar de meetpost is geweest is kan 2 dingen betekenen, of hij denkt er klaar mee te zijn, of hij heeft idd wat op en buiten de u c zal schuldgevoel dan ook een rol spelen.
het is mij niet duidelijk of hij nog steeds subuxone slikt en hoe dat bij die instelling te werk gaat, is het zo dat niet komen opdagen en dus ook geen u c inhoudt dat je nix krijgt ?
hoe hard jij ook wilt, HIJ moet willen, het vervelende is dat je wel alles ziet maar niet in z'n koppie kan kijken.
het is vallen en opstaan, het enige wat je kunt doen is hem helpen opstaan en het duurt nou 1maal een tijd.

hoi eric,
hoe ist bij jou?
hier gaat alles best hoor, ik begin langzaam weer energie te krijgen, mag ook wel weer na 4 weken, zelfs het slapen gaat beter, 2 n88 pillen en dan weer 2 n88 nix,dan duurt het wel wat langer voordat ik inslaap, maar ik slaap wel
ik ga me orienteren op een studie en een hele andere baan, dus ik zie alles weer wat zonniger in,
kortom mijn leven begint weer "normale" vormen te krijgen
liefs joolie

Hallo allemaal,

Relativeren is wat ik hier leer.
En daar ben ik erg blij mee!
Door hier zo nu en dan mn verhaaltje te doen en jullie reacties te lezen kan ik de dingen weer beter op een rijtje zetten voor mezelf.Dat hebt ik al eerder gezgd maar wil het toch nog ff melden!
Dat zal voor jullie ook gelden maar ik vind het toch wel bijzonder dat er op dit gebied zo een kontact kan zijn met mensen die ik eigenlijk helemaal niet ken.
Ik probeer naast mijn zoon te lopen als zijnde een wandelstok voor de wandeling van zijn leven.En soms merk ik dat hij niet weet hoe hij de wandelstok moet vasthouden en ik niet weet hoe ik hem het handvat voor moet houden.En zo strompelen we samen voort.....
En inderdaad iedereen in de wereld maakt fouten.
Alleen denk ik dat fouten er zijn om van te leren en ik wil misschien dat hij een beetje te snel leert. en leg voor mezelf ook de lat erg hoog zo. Beschouw waarschijnlijk zijn "falen"( begrijp me niet verkeerd) als mijn falen.
Maar eigenlijk wil ik alleen maar zeggen dat ik het als moeder zijnde ontzettend verrot vind om mn zoon in zo een gevecht te zien!!!!Ben denk ik niet de enigste.
De onmacht van zn gezicht lezen doet pijn! Maar ik wil niet dat mijn pijn , zijn pijn wordt!
Dus daarom ben ik zo blij met dit forum! Hier kan ik dan even mn hart luchten en de dingen ter harte nemen die jullie schrijven en mezelf een spiegel voorhouden.
Dan kan ik hem de wandelstok weer voorhouden zodat hij hem weer goed kan vasthouden en we weer verder kunnen.
Dan begrijp ik beter wat er in hem omgaat als hij de woorden niet kan vinden of het moeilijk vind om met mij erover te praten ( want dat is ook niet makkelijk altijd) Ik ben er toch van overtuigd dat iemand in dit soort situaties een persoon nodig heeft die volledig achter hem of haar staat om eruit te komen. Ook al is degene niet thuis in dat wereldje.

Om nog even terug te komen op zijn therapie vooor agressie, dat was eigenlijk een wasse neus om het zo maar te zeggen. er waren uiteindelijk te weinig deelnemers en dus zat hij met 2 mensen de cursus te doen en is er weinig behandeld.
Punt is dat hij zelf veel agrssie heeft mee gemaakt in zn jeugd en denk dat daar het probleem uit voort komt. Soms kan hij er eigenlijk heel goed mee omgaan .bv als er iemand in zn omgeving is die bedreigd wordt maar als hij zelf boos wordt dan is het hek van de dam om het zo maar te zeggen.
Geloof dat hij het wel herkend maar er nog niet toe in staat is om het een halt toe te roepen.
Ik denk zelf dat dit een probleem is waar hij pas later mee aan de slag kan gaan, helemaal omdat nu blijkt dat hij toch nog heel erg bezig is met de invulling van zn dagpatroon en daar ook nog wel moeite mee heeft.

Liefs voor allemaal!!!



Liefs voor allemaal!!!

Joolie-ah;Dat niet kunnen slapen(en de beenkrampen)vond ik altijd VRESELIJK ! Je ligt er maar(in je bedje)te tobben over`t leven en de (vele?) fouten die je hebt gemaakt.Echt tof dat`t nu beter gaat ! En een nieuw doel in je leven is altijd goed(zolang je`t leuk vindt!).Je bent dan n.l. met je koppie met nieuwe dingen bezig,het leidt je af van alle "ouwe" shit ! Ik hoop dat`t zo goed met je blijft gaan !
Pamela;Al die praatgroepen vond ik eigenlijk niets.Er is niks beter als praten met de mensen die je`t beste kent,waar je`t beste mee omgaat ! Mij hebben ze in der tijd ook van alles willen "aansmeren",en`k schoot er niets mee op.Jullie zijn de mensen die hem moeten helpen.<=Dit is alleen moeilijk,je moet n.l.een scheidingslijn vinden waarbij je hem niet teveel "in de watten legt" en hem toch het gevoel geven dat hij er niet alleen voor staat ! Ik ben een grote kerel(100kg en niet dik)en ik heb een keer 2 gasten stevig aangepakt omdat ze m`n toenmalige vriendin lastig vielen.Dan komt er een "geleerde" die zegt dat ik aggressie problemen heb omdat m`n pa me een aantal keer verrot heeft geslagen,en ik een grote vent ben! "Ze" zitten dan in een gedachtegang en "zij" kunnen "NOOIT" fout zijn ! Nou dat zijn "ze" wel,en "ze" zitten er vaak naast ! Heel veel agressie komt voort uit ellende die je in jezelf voelt als je je zo rot voelt ! Met die verslaving los je n.l. NIETS op,je schuift alleen alle problemen voor je uit ! Ik hoop voor je zoon dat hij "z`n ei" kan vinden,dit is n.l.zo belangrijk om eigenwaarde en rust in je leven te vinden ! Ik hoop echt voor jullie dat`t lukt !

Aan alle vechters;Heel veel liefs,groetjes;Eric.

Hallo allemaal,

Wil toch ook weer even positief nieuws brengen!
Moederdag was natuurlijk in aantocht en mijn dochter van 19 is met het idee gekomen om een portret foto te laten maken van al mn kinderen. Zij is dus de aanstichster van het idee maar omdat ze zelf in oosterhout woont kon ze alleen mee om de foto te laten maken en heeft mn zoon verder alles afgehandeld. Het leuke en positieve hieraan vind ik dat ze nog nooit eerder met zn 4en op zo een foto zijn geweest dus voor mij is dat erg leuk! Maar vooral dat mn zoon dus de taak op zich heeft genomen om van de 103 foto's die er genomen zijn de beste uit te zoeken bij de fotograaf! hij moest dus heel bewust kijken naar wat hij het leukste en mooiste vond! En dat bleek niet makkelijk! De een na de ander had wel iets wat niet in goede aarde viel. Maar wat me ook is op gevallen is dat hij sindsdien meer bezig is met zn eigen kinderen!!!! Neemt tijd voor ze als ze hier zijn, besteed aandacht aan ze! speelt met ze!!!!
Zorgt voor ze en overlegt op zijn manier met zn vriendin!!!
En ik heb het gevoel dat hij door die foto actie het belang heeft meegekregen van het familie gevoel ,saamhorigheid, en het belang van herstellen!
Nou een mooier kado had ik niet kunnen krijgen!!!
En het is zo mooi om te zien op die foto hoe ze zichzelf zijn en toch zo bijelkaar horen!
Voor jullie misschien een beetje vreemd dit maar als je onze geschiedenis zou kennen zou je het wel begrijpen! En het zijn dan de kleine dingentjes die het weer doen!

Nog even over die aggresie , ik denk dat je gelijk hebt. Mensen die vanuit een theorie aggresie behandelen kunnen zich geen voorstelling maken van het werkelijke gevoel bij mensen die er mee moeten leren omgaan!
Ik zie het zo, een plant heeft gezonde wortels nodig om "mooi "te zijn, als er 1 wortel verrot is, moet je hem extra zorg en liefde geven om de hele plant weer "mooi "te krijgen, gezond te krijgen.
Dan kun je zeggen ik geef hem elke week 1 keer aandacht. Maar dat werkt niet. Beter lijkt mij het de plant konstant te observeren en goed te bekijken wat heeft hij/zij nu nodig? en hoe ga ik dat aan hem/haar geven?Ik ben feitelijk de wortel van mn zoon en kan hem het beste bestuderen.
Ik weet welke wortel rot is en moet nu zoeken hoe ik zn gezonde wortels zo kan bewerken dat hij weer helemaal gezonde wortels krijgt!Ik ben degen die hem zijn voeding kan aanbieden.
Maar ik kan daarbij wel hulp zoeken bv via jullie! Want ik ben ook niet alwetend.
En voor alle moeders die hetzelfde meemaken als ik : wanhoop niet!!!! Er is altijd hoop!!!
Dag lieve mensen

lieve eric, ik heb geen ziekte hoor, dat was mijn pa (tenminste, ik neem aan dat het over de bechtrew gaat) het is wel erfelijk maar ik heb het gelukkig niet, ik heb helaas wel de geestelijke
trekjes geerfd.
zijn lichaam was zo naar de klote ( hij mankeerde veel meer hoor) dat hij de depressies niet meer kon overwinnen en vaak psychotisch was, hij is 03-08-97 overleden.
je hebt zeker gelijk wat de artsen aangaat, we hebben regelmatig moeten waken omdat hij volgens de arts de volgende ochtend niet zou halen, dat is in ongeveer 10 jaar 4 x gebeurd.
met mij gaat alles lekker hoor, bijna 6 wkn geen meet meer en het slapen gaat mondjesmaat beter maar gevoelsmatig voel ik me toch nog steeds hetzelfde als toen ik wel slikte, daar ben ik alleen maar blij mee want ik heb geen zin om weer zo te gaan stuiteren als na de dope
ik wil blijven zoals ik ben want daar ben ik toch wel blij mee
liefs joolie

Jij bent de allerliefste mama ooit. Mijn moeder zou me buitengooien. Dit is echt ontzettend aangrijpend. Ik verdiep me hard in heroïne laatste tijd, nooit de drang gehad om het te proberen tho. En per dag dat ik bijleer over de drug besef ik meer en meer dat ik er vér, héél erg ver vanaf moet blijven.

Maar jij, of beter jullie, want ex-hero gebruikers zijn gewoon allemaal onzettend lief en begripvol, verdienen écht écht écht een standbeeld. In elk land. Als voorbeeld, dat je elkaar echt niet in de steek mag laten.

En je zoon mag, zonder enige twijfel en, hoe moeilijk hij het ook heeft, echt áltijd wel beseffen hoe ongelooflijk veel hij (en ontzettend veel andere ex-verslaafden) aan jou heeft. Of je nu zelf soms andere spullen gebruikt of niet.
Dit heeft écht m'n dag ontzettend veel beter gemaakt, wetend dat er écht zo'n ouders bestaan.

Onthou altijd, hoe zwaar je dag ook is, dat jullie écht ontzettend TOP zijn, en het ook altijd, wat er ook gebeurd, áltijd zullen zijn.

Hallo allemaal,
Hallo irez,
Ik wil toch even zeggen dat ik echt niet zo lief ben hoor!!!Ik kan echt wel hele hoge eisen stellen aan mensen omdat ik ervan overtuigd ben dat een ieder het aan zichzelf verplicht is zich te ontwikkelen. Dat vindt ik omdat ikzelf wel het een en ander meegemaakt heb en je alleen door jezelf te ontwikkelen op elk niveau( emotioneel,inteligentie,spiritueel) kan leren van je fouten!

Zijn het fouten kan je je dan afvragen? Wat me opvalt is dat bijvoorbeeld..... Erick steeds schrijft dat hij het zwarte schaap in zijn gezin was. Maar wat betekend dat nu eigenlijk?
Is dat de mening van zn familie leden of is dat zijn eigen mening???
Als het zijn eigen mening is dan klopt zijn advies naar ons ( lees degene die deel nemen aan dit forum) niet!!!Omdat hij zelf steeds aangeeft dat je van je fouten moet leren en iedereen fouten maakt, maar intusseen bestempeld hij zichzelf als het zwarte schaap???? (meet kennelijk dus veel fouten?)
Wie heeft bepaald dat de dingen die hij gedaan heeft in zn leven "zwart"zijn?
Is hij daarom slechter of anders?
Omdat hij afweek van de normen die in dat gezin werden gehandhaafd?
Wat is een "zwart schaap"? Sorry erick maar ik moest het toch ff kwijt!!!!

Ik beschouw mn zoon niet als het zwarte schaap van ons gezin eerlijk gezegd.
Ik bekijk hem als een eigen persoonlijkheid die een andere weg heeft gekozen om zichzelf te leren ontdekken.
Dat ik het niet eens ben met die manier is helaas jammer voor mij en de rest van ons gezin maar het is niet anders.
En ondanks dat hij die weg heeft gekozen kan ik ook weer op mijn beurt daarvan leren!
Natuurlijk vindt ik het niet altijd leuk om dingen te zien waar ik het niet eens mee ben!
Ik vind het moeilijk om hem te zien vechten!
Maar ik heb soms wel het idee dat mensen vergeten dat ook al praten we over gebruik van drugs ( hard) er altijd een persoon achter zit!!!!!!!
Het is in mijn ogen niet alleen de drugs waar al die mensen problemen mee hebben.
Het zijn mensen met een verhaal!!!Een leven, een persoonlijkheid, een achtergrond!!!!!een toekomst!!!
En lieve mensen hier allemaal wat ik toch ook nog eens wil zeggen: praat vooral over wat je aan het doen bent!!! Ook al ben je nog aan het gebruiken, sluit je zelf niet af! sluit je naasten niet buiten!probeer kontact te maken door te vertellen wat je doet elke dag!!! Dit maakt het voor je naasten zoveel makkelijker om je te begrijpen! om je in jouw wereld te begeven! Dat kan de weg zijn om een stapje te zetten in het afkicken, openheid, begrip, maar in de eerste instantie begrip van beide kanten!!!
Ik zelf heb veel geleerd door de dingen die ik gehoord heb van mn zoon!
Over hoe hij aan zn geld kwam, waar hij zn spul haalde, hoe hij zich voelde als hij niets had,de stres, de personen van dichtbij zien waar hij van kocht. Raar misschien maar ik was nieuwsgierig naar zn leventje! Ik wilde weten wat hij deed! ging me erin verdiepen. En vervolgens realiseren hoe moeilijk het voor hem was en hoe zwaar!!!Met eigen ogen heb ik gezien hoe een mede gebruiker in de problemen kwam en heb hem geholpen door kleine praktische dingen voor diegene te regelen. Laat mensen zien wat jullie wereld is! Dan komt er veel meer begrip!Zie jezelf niet als een aaneenschakeling van fouten!!!Of als ( zoals erick zegt) het zwarte schaap!Het is absoluut géén verwijt hoor erick!!!! Maar je moet volgens mij wel iets positiever worden!!!!

En voor wat mn zoon betreft: het gaat GOED !!!Zijn werk doet hij echt heel goed en zijn relatie neemt hij onder de loep. kontact met zn kinderen wordt steeds beter. Financieel begint hij steeds meer interessen te tonen. maakt plannen voor zn vakantie. komt iets meer in kontact met andere mensen.gaat weer regelmatig naar de post want hij heeft nog wel medicijnen.slaapt over het algemeen redelijk goed.
Dus eigenlijk zijn we allemaal heeeeel tevreden!!!
Nu voor iedereen; veel liefs en geluk!!!! en voor degen die ook afkicken of al vrij zijn VOL HOUDEN!
Pamela