#1
Ja niet alles is op te lossen zonder medicijnen, en een diagnose kan nut hebben als je daarnaast een brede blik houdt, maar stellen dat het gewoon "aangetoonde zaken" zijn vind ik wel erg stellig. Zo'n diagnose als ADD lijkt me meer een werkmodel dat hopelijk nu heeft voor iemand, dan dat het echt een aantoonbaar neurobiologisch feit is.
Ik ben wel benieuwd hoeveel procent van de mensen zo langzamerhand een 'neurobiologische stoornis' heeft. Maar misschien valt het wel mee door de vele mensen met meerdere diagnoses.
Hier ben ik het volledig mee eens. Een diagnose is niet alles en een brede blik is altijd goed. En ik kan me ook wel vinden in je benaming 'werkmodel', ik was misschien iets te stellig. Het gaat feitelijk altijd over wat het meest plausibel is blijkende uit onderzoek, en soms blijkt achteraf dan inderdaad dat er toch een logischer verklaring is. In de psychiatrie is dat in het algemeen nog net wat lastiger dan in andere medische disciplines.
Dat het er sterk op lijkt dat er overgediagnosticeerd wordt, ook mee eens. Maar dat was voor mij ook niet het punt van discussie hier, ik ben uitgegaan van 'echte' AD(H)D en dat is net als de autismespectrumstoornissen een ontwikkelingsstoornis die al op jonge leeftijd klachten geeft. En ADD, i.t.t. tot ADHD, is de vorm die triest genoeg bij veel mensen juist NIET op die vroege leeftijd door de omgeving wordt opgemerkt, waardoor mensen vaak pas laat in hun leven de hulp krijgen die ze nodig hebben.
