Ik wil niet zeggen dat mensen het niet als een aandoening mogen zien, maar dat het eventueel positief uit kan pakken als je jezelf niet puur als slachtoffer ziet.
Voor de mensen die dat doen... Niet iedereen.Waar haal je vandaan dat mensen met ADD zichzelf puur als slachtoffer zien?
[...].
ADD is géén gedragsprobleem. Het is een neurobiologische stoornis. Dat jij daar je eigen mening over hebt moet je verder zelf weten, maar dit zijn gewoon aangetoonde zaken, als je mensen gaat vertellen dat ze het niet mogen beschouwen als een aandoening (terwijl het dat wel is) doe je mensen tekort. Niet alles is op te lossen met meditatie en mindfulness.
Ja niet alles is op te lossen zonder medicijnen, en een diagnose kan nut hebben als je daarnaast een brede blik houdt, maar stellen dat het gewoon "aangetoonde zaken" zijn vind ik wel erg stellig. Zo'n diagnose als ADD lijkt me meer een werkmodel dat hopelijk nu heeft voor iemand, dan dat het echt een aantoonbaar neurobiologisch feit is.
Ik ben wel benieuwd hoeveel procent van de mensen zo langzamerhand een 'neurobiologische stoornis' heeft. Maar misschien valt het wel mee door de vele mensen met meerdere diagnoses.
En dan is er ook nog zoiets als neuroplasticiteit. Iets wat nu een feit is, hoeft dat misschien niet te blijven.Ja niet alles is op te lossen zonder medicijnen, en een diagnose kan nut hebben als je daarnaast een brede blik houdt, maar stellen dat het gewoon "aangetoonde zaken" zijn vind ik wel erg stellig. Zo'n diagnose als ADD lijkt me meer een werkmodel dat hopelijk nu heeft voor iemand, dan dat het echt een aantoonbaar neurobiologisch feit is.
Hier ben ik het wel redelijk mee eens, maar uitzoeken wat je hier tegen kan doen is een taak op zich dat voor mij te hoog begrepen is vrees ik, dit kan je zien als mezelf machteloos maken maar ik ben zeker niet van plan te stoppen met medicatie in de hoop dat ik ooit uitvind hoe ik mezelf kan helpen want ik ben allang super blij dat ik hier eindelijk geen last meer van heb.Persoonlijk geloof ik dus wél dat lichaam en geest compleet met elkaar in verbinding staan en dat we dus veel meer aan onze aandoeningen kunnen doen dan we waarschijnlijk geloven
En dan is er ook nog zoiets als neuroplasticiteit. Iets wat nu een feit is, hoeft dat misschien niet te blijven.
Maar ik heb geen verstand van neurobiologie, dus dat is slechts een idee.
Wellicht moet ik me eens wat meer verdiepen in de wetenschap erachter.Voor zover nu bekend geldt dat dus niet echt voor AD(H)D en autismespectrumstoornissen. Dat zijn in principe ongeneeslijke aandoeningen. De behandeling van ADD en ADD bestaat voornamelijk uit symptoombestrijding. Wel kun je natuurlijk bepaalde technieken aanleren die het leven met zo’n aandoening zo aangenaam mogelijk maken waardoor je er op een bepaald moment weinig last meer van hebt, of sterker nog de voordelen van kan zien. Want ADD en ADHD hebben ook veel positieve kenmerken.
Dat zou eventueel kunnen ja, maar mocht ik willen kijken of dit mij ook echt helpt moet ik alsnog stoppen met medicatie aangezien ik nergens last van heb als ik Dexamfetamine neem dus ik weet niet of dat echt zin gaat hebben of ik zie iets over het hoofd dat kan ook nog.@050 Je kunt toch ook dingen (concentratie oefeningen, mindfulness, meditatie, yoga, etc.) doen én medicatie nemen?
Zou kunnen denk ik...Zou er dan niet spraken kunnen wezen van andere "aandoeningen(?)" die te maken hebben met dopamine? Want ik zou me zo niet kunnen bedenken wat bij de beschrijving past, ik verneem natuurlijk ook wel echt alle andere symptomen van ADD maar die zijn in vergelijking met de hiervoor beschreven klachten een stuk milder dus misschien dat dit 2 verschillende dingen zijn die elkaar alleen versterken?
Ja klinkt best logisch, over het algemeen ben ik dan ook niet heel vrolijk maar dat komt dan ook omdat ik er zo'n last van heb, want mocht ik nou een hele goeie week hebben heb ik nog steeds dezelfde klachtenZou kunnen denk ik...
(Bewust of niet) op zoek zijn naar dopamine verhogende activiteiten is trouwens niet exclusief aan mensen met aandoeningen. Iedereen die niet happy is doet het.
Ik heb hier zelf helemaal geen verstand van vandaar het topic, maar ik wil een beetje open staan voor de mogelijkheden en probeer een antwoord te vindenJe hoeft geen AD(H)D te hebben om tolerantie te krijgen voor dex of ritalin, dat gebeurd bij iedereen.
Feit is dat mensen met AD(H)D gewoon structureel minder dopamine hebben, dus vind het een beetje makkelijk van @Mindless om te zeggen dat dit voor iedereen geldt die niet happy is. Zullen we anders gewoon geen uitspraken over iets gaan doen als je niet eens de moeite kunt opbrengen om je ook maar een beetje in te lezen over een aandoening en de bijbehorende farmacologische redenen. Het is makkelijk om maar wat te roepen, maar daar schiet niemand iets mee op.
Feit is wel dat ADD’ers van nature een dopamine tekort hebben.Zou kunnen denk ik...
(Bewust of niet) op zoek zijn naar dopamine verhogende activiteiten is trouwens niet exclusief aan mensen met aandoeningen. Iedereen die niet happy is doet het.
Misschien is het dan zo dat ik zoveel tekort heb dat mijn hoofd er ook echt heel extreem naar op zoek is, zou ook verklaren waarom ik snel tolerantie opbouw voor dex want dat zou betekenen dat het zich wel aanvult maar niet genoeg.Feit is wel dat ADD’ers van nature een dopamine tekort hebben.
Oh mijn fout, dan heb ik niks gezegd.Die opmerking was niet naar jou bedoeld.
Tolerantie voor dex is herkenbaar. Bij mezelf en ook bij andere ADD’ers die ik ken die het nemen.Misschien is het dan zo dat ik zoveel tekort heb dat mijn hoofd er ook echt heel extreem naar op zoek is, zou ook verklaren waarom ik snel tolerantie opbouw voor dex want dat zou betekenen dat het zich wel aanvult maar niet genoeg.
Mijn bedoeling was niet om te zeggen dat mensen dan niet per se AD(H)D hebben, maar mijn denkwijze is dat het er naast kan spelen. Iemand met een neurobiologische aandoening kan daarnaast ook nog gedragsproblemen hebben niet ten gevolge van die aandoening toch? En daar is wat aan te doen, wat o.a. ook de reden was dat ik toch voorstelde om actief met die dingen bezig te gaan. Maar ik begrijp dat dat niet zomaar af te leiden was uit mijn stukje. (en heb het er in het verleden ook wel naar gemaakt dat je zo dachtFeit is dat mensen met AD(H)D gewoon structureel minder dopamine hebben, dus vind het een beetje makkelijk van @Mindless om te zeggen dat dit voor iedereen geldt die niet happy is. Zullen we anders gewoon geen uitspraken over iets gaan doen als je niet eens de moeite kunt opbrengen om je ook maar een beetje in te lezen over een aandoening en de bijbehorende farmacologische redenen. Het is makkelijk om maar wat te roepen, maar daar schiet niemand iets mee op.
Ik ben altijd overtuigd van jouw goeie bedoelingen Mindless en ik geef je gelijk dat je beter actief de zaken aanpakt, maar ik begrijp de relevantie van ‘gedragsproblemen buiten de aandoening’ hier niet goed.Mijn bedoeling was niet om te zeggen dat mensen dan niet per se AD(H)D hebben, maar mijn denkwijze is dat het er naast kan spelen. Iemand met een neurobiologische aandoening kan daarnaast ook nog gedragsproblemen hebben niet ten gevolge van die aandoening toch? En daar is wat aan te doen, wat o.a. ook de reden was dat ik toch voorstelde om actief met die dingen bezig te gaan. Maar ik begrijp dat dat niet zomaar af te leiden was uit mijn stukje. (en heb het er in het verleden ook wel naar gemaakt dat je zo dacht)
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."