Concerta & ritalin nare gevoelens

Hallo DF-leden,

Ik ben in 2016 naar een psychiater geweest, mijn psychiater heeft mij getest op ADD en ik scoorde hier positief op. Ik heb ADD gekregen doordat ik op 1 jarige leeftijd een hersenvliesontsteking heb gekregen.

Ik krijg 54mg concerta en 10mg ritalin voorgeschreven. Ik slik deze pillen niet en mijn psychiater weet hiervan. De reden dat ik 2 soorten voorgeschreven krijg is zodat ik op het moment dat ik er baat bij heb één van deze 2 kan innemen en keuze heb in hoelang dit werkt. Momenteel slik ik het alleen voor het leren van mijn toetsen, zonder dit medicijn durf ik wel te zeggen dat ik niet meer op VWO 6 zou zitten.

Op het moment dat ik deze pil dan toch slik om te leren, begin ik te zweten, heb een hogere hartslag, krijg negatieve gevoelens en wordt heel erg introvert, terwijl ik normaal zwaar extravert ben. De dosering van de pil is zeker niet te hoog voor mij, want ik ben 193 cm met 90kg.

Zijn er meer ADD´ers die zich herkennen in mijn ervaring? En gebruiken jullie deze medicijnen dan ook alleen voor het leren / wanneer het jezelf uitkomt?

Groeten,
420.038

Misschien dat je net als met antidepressiva eerst moet wennen. En als je het alleen af en toe neemt wen je niet. Als je gewend bent aan die medicijnen worden de negatieve bijwerkingen vanzelf minder na een poosje. Ik gok dat dat de oorzaak is.

Misschien vragen of je een ander middel mag zoals dexamphetamine of lisdexamphetamine?
Mischien dat die beter aansluiten op jou?

En het kan heel goed zijn dat 54mg Concerta gwn teveel is.
Vraag anders eens om een lagere dosering om te proberen.
Of een andere fomulatie zoals medikinet wat een net wat andere afgifte heeft als Concerta.
Medikinet werkt ook maar 8 uur ipv de 12 voor Concerta en de 4 voor methylphenidate.

Heeft alleen de 10mg methylphenidate het zelfde effect als de 54mg Concerta kwa bijwerkingen?

Ik herken precies de gevoelens die je beschrijft. Naar was dat. Ik ben uiteindelijk overgestapt op dexamfetamine. Is goed spul!

Ik herken de negatieve werking. Bij wellbutrin had ik dit minder. Overstappen dus. Er zijn geloof ik tegenwoordig voldoende niet op methylfenidaat gebasseerde ad(h)d medicijnen beschikbaar. Bezoek een add specialist.

Mijn lekker ongenuanceerd advies: blijf van die rotzooi af en leer met ADD leven in plaats van ertegen te blijven vechten. Het is geen beperking of stoornis, het is een andere manier van informatieverwerking die in onze maatschappij wordt gestigmatiseerd omdat de maatschappij is ingericht naar het gemiddelde en al wat daar van afwijkt wordt gepathologiseerd.

De Dunne zei:

Misschien dat je net als met antidepressiva eerst moet wennen. En als je het alleen af en toe neemt wen je niet. Als je gewend bent aan die medicijnen worden de negatieve bijwerkingen vanzelf minder na een poosje. Ik gok dat dat de oorzaak is.

Klik om te vergroten...

Dat is altijd het argument van big pharma. Voel je je kut? Neem dit! Voel je je nu nog kutter? Blijf het vooral nemen, je gaat je vanzelf beter voelen. Dream on. Je gaat er aan onderdoor, aan die ADHD-troep.

De Dunne zei:

Misschien dat je net als met antidepressiva eerst moet wennen. En als je het alleen af en toe neemt wen je niet. Als je gewend bent aan die medicijnen worden de negatieve bijwerkingen vanzelf minder na een poosje. Ik gok dat dat de oorzaak is.

Klik om te vergroten...

Ik slik deze medicijnen nu 3 jaar. Het eerste jaar slikte ik deze elke schooldag. Door de negatieve effecten slik ik ze de laatste 2 jaar alleen op momenten dat ik voor school moet leren. Ik durf wel te zeggen dat ik aan deze medicijnen gewend ben.

Woezoe zei:

Ik herken precies de gevoelens die je beschrijft. Naar was dat. Ik ben uiteindelijk overgestapt op dexamfetamine. Is goed spul!

Klik om te vergroten...

Heeft dexamfetamine dezelfde effecten als concerta op de concentratie? Ik kan zonder medicatie namelijk geen concentratie opbrengen, ik ben constant aan het dagdromen en vergeet het merendeel van de stof. Ik wil wel een medicijn die mijn concentratie te goede doet

Psilocyloner zei:

Mijn lekker ongenuanceerd advies: blijf van die rotzooi af en leer met ADD leven in plaats van ertegen te blijven vechten. Het is geen beperking of stoornis, het is een andere manier van informatieverwerking die in onze maatschappij wordt gestigmatiseerd omdat de maatschappij is ingericht naar het gemiddelde en al wat daar van afwijkt wordt gepathologiseerd.


Dat is altijd het argument van big pharma. Voel je je kut? Neem dit! Voel je je nu nog kutter? Blijf het vooral nemen, je gaat je vanzelf beter voelen. Dream on. Je gaat er aan onderdoor, aan die ADHD-troep.

Klik om te vergroten...

Iemand die geen ADD heeft heeft makkelijk praten over het leven hiermee. Ik ervaar er wel degelijk last van in mijn dagelijks leven en vind het leven hiermee niet makkelijk. Deze medicatie helpt mij mijn hoofd erbij te houden op momenten dat ik voor school bezig ben. Voor mij is het geen rotzooi, het helpt mij van mijn negatieve concentratie effecten af

420.038 zei:

Iemand die geen ADD heeft heeft makkelijk praten over het leven hiermee. Ik ervaar er wel degelijk last van in mijn dagelijks leven en vind het leven hiermee niet makkelijk. Deze medicatie helpt mij mijn hoofd erbij te houden op momenten dat ik voor school bezig ben. Voor mij is het geen rotzooi, het helpt mij van mijn negatieve concentratie effecten af

Klik om te vergroten...

Ik heb zelf ook ADD en heb zelf jarenlang medicatie gebruikt. Wat ik heb ondervonden is dat het, ondanks bijwerkingen, aanvankelijk werkte als een tierelier. Daardoor m'n laatste jaar vwo en de universiteit door kunnen komen. De magie is echter niet houdbaar. Het houdt een keer op, geloof me. Dan heb je steeds meer en meer nodig voor hetzelfde effect met toenemende bijwerkingen, tot op het punt dat je niet meer op een gedegen therapeutisch effect kunt uitkomen. Dan val je opeens terug op je oude niveau van functioneren, daarmee het risico lopend dat je datgene wat je hebt bereikt ten tijde van je feitelijk kunstmatig verhoogde functioneren ook nog eens verliest omdat je het niet langer kunt handhaven. Tijdens mijn laatste jaar op de uni stopte het er gewoon mee en heb ik alle zeilen bij moeten zetten om het op eigen kracht af te maken. Ik was kapot, voelde dat ik jarenlang roofbouw had gepleegd. Dergelijke medicatie is daarom, zoals ik hier ooit eens eerder heb omschreven, een uitgestoken hand van big pharma waarvan je uiteindelijk geen vinger overhoudt.

Ik loop zelf ook nog ontzettend tegen mijn functioneren aan als gevolg van mijn ADD. Met de bewering dat het louter een variantie is in informatieverwerking en geen beperking of stoornis zeg ik absoluut niet dat het geen grote problemen in het functioneren kan geven. Dit heeft echter vooral te maken met het feit dat de maatschappij gewoon niet 'ADD-vriendelijk' is, want deze is afgestemd op het gemiddelde. Echter, door ADD te zien als louter een variant op iets in plaats van een beperking of stoornis leer je ook de krachten ervan herkennen. Het is voor ons de levenskunst om ons leven op een zodanige wijze vorm te geven dat we onze krachten zo goed mogelijk kunnen benutten zonder al te veel tegen zaken aan te lopen die ons functioneren belemmeren. Geen gemakkelijke uitdaging, maar zeker niet onmogelijk denk ik. Er zijn bijvoorbeeld echt wel beroepen denkbaar waarin juist ADD'ers kunnen floreren.

Precies dezelfde ervaring hier, ook ADD gebruik het tijdens het studeren alleen.

Toevallig vanmorgen zitten denken, wanneer ik ben afgestudeerd hoe ga ik constant een niveau aanhouden zonder ritalin. Ga namelijk echt niet met klotsende oksels en heel introvert/toch opgefokt gevoel op werk zitten.

de tijd zal het leren, hopelijk valt alles op zn plek

Psilocyloner zei:

Ik heb zelf ook ADD en heb zelf jarenlang medicatie gebruikt. Wat ik heb ondervonden is dat het, ondanks bijwerkingen, aanvankelijk werkte als een tierelier. Daardoor m'n laatste jaar vwo en de universiteit door kunnen komen. De magie is echter niet houdbaar. Het houdt een keer op, geloof me. Dan heb je steeds meer en meer nodig voor hetzelfde effect met toenemende bijwerkingen, tot op het punt dat je niet meer op een gedegen therapeutisch effect kunt uitkomen. Dan val je opeens terug op je oude niveau van functioneren, daarmee het risico lopend dat je datgene wat je hebt bereikt ten tijde van je feitelijk kunstmatig verhoogde functioneren ook nog eens verliest omdat je het niet langer kunt handhaven. Tijdens mijn laatste jaar op de uni stopte het er gewoon mee en heb ik alle zeilen bij moeten zetten om het op eigen kracht af te maken. Ik was kapot, voelde dat ik jarenlang roofbouw had gepleegd. Dergelijke medicatie is daarom, zoals ik hier ooit eens eerder heb omschreven, een uitgestoken hand van big pharma waarvan je uiteindelijk geen vinger overhoudt.

Ik loop zelf ook nog ontzettend tegen mijn functioneren aan als gevolg van mijn ADD. Met de bewering dat het louter een variantie is in informatieverwerking en geen beperking of stoornis zeg ik absoluut niet dat het geen grote problemen in het functioneren kan geven. Dit heeft echter vooral te maken met het feit dat de maatschappij gewoon niet 'ADD-vriendelijk' is, want deze is afgestemd op het gemiddelde. Echter, door ADD te zien als louter een variant op iets in plaats van een beperking of stoornis leer je ook de krachten ervan herkennen. Het is voor ons de levenskunst om ons leven op een zodanige wijze vorm te geven dat we onze krachten zo goed mogelijk kunnen benutten zonder al te veel tegen zaken aan te lopen die ons functioneren belemmeren. Geen gemakkelijke uitdaging, maar zeker niet onmogelijk denk ik. Er zijn bijvoorbeeld echt wel beroepen denkbaar waarin juist ADD'ers kunnen floreren.

Klik om te vergroten...

Ik had het mis dat het makkelijk praten is voor iemand die geen ADD heeft, want je geeft aan dat je dat hebt.

Ik gebruik niet dagelijks mijn medicatie, omdat ik ermee eens ben dat dit niet goed kan zijn voor het lichaam en in negatieve gedachten ervan opwek. Ik weet dat deze medicijnen in veel gevallen wel positief aanslaan en dat de gebruiker hier dan ook veel baat bij heeft.

Ik vind het leven met ADD moeilijk, vooral als ik andere mensen zie die bepaalde dingen in het leven soepel afgaan, waar ik veel moeite mee heb. Ik ben van mening dat als deze medicijnen aanslaan op de persoon, de positieve effecten groter zijn dan de negatieve effecten. Een AD(H)D'er kan op dit soort momenten zich normaal voelen en aan zichzelf werken, ik denk dat dat hele belangrijke punten zijn voor een AD(H)D'er.

Ik zeg hierbij wel: er zijn wel degelijk lichamelijk effecten die niet mals zijn. Alleen denk ik dat de positieve effecten groter zijn op het moment dat het aanslaat op de patiënt.

420.038 zei:

Ik had het mis dat het makkelijk praten is voor iemand die geen ADD heeft, want je geeft aan dat je dat hebt.

Ik gebruik niet dagelijks mijn medicatie, omdat ik ermee eens ben dat dit niet goed kan zijn voor het lichaam en in negatieve gedachten ervan opwek. Ik weet dat deze medicijnen in veel gevallen wel positief aanslaan en dat de gebruiker hier dan ook veel baat bij heeft.

Ik vind het leven met ADD moeilijk, vooral als ik andere mensen zie die bepaalde dingen in het leven soepel afgaan, waar ik veel moeite mee heb. Ik ben van mening dat als deze medicijnen aanslaan op de persoon, de positieve effecten groter zijn dan de negatieve effecten. Een AD(H)D'er kan op dit soort momenten zich normaal voelen en aan zichzelf werken, ik denk dat dat hele belangrijke punten zijn voor een AD(H)D'er.

Ik zeg hierbij wel: er zijn wel degelijk lichamelijk effecten die niet mals zijn. Alleen denk ik dat de positieve effecten groter zijn op het moment dat het aanslaat op de patiënt.

Klik om te vergroten...

Ik begrijp wat je zegt, maar mijn punt is juist dat wanneer het aanslaat, er doorgaans een moment zal komen dat het echt in effectiviteit gaat afnemen tot je op het punt aanbelandt dat het gewoon totaal niet meer werkt zonder dat je ondraaglijke bijwerkingen moet verduren (o.a. omdat je steeds hoger moet gaan doseren). Ik had er de eerste jaren ook zeker baat bij. Zonder had ik m'n universitaire opleiding nooit kunnen afronden. Echter, op den duur heb ik moeten ondervinden dat ik het toch zonder medicatie m9est rooien de rest van mijn leven. Het stopte er gewoon mee. Ik heb dit van velen teruggehoord. De therapeutische effecten lijken gewoon niet eindeloos stand te houden. Het is te mooi om waard te zijn.

Krullen zei:

Precies dezelfde ervaring hier, ook ADD gebruik het tijdens het studeren alleen.

Toevallig vanmorgen zitten denken, wanneer ik ben afgestudeerd hoe ga ik constant een niveau aanhouden zonder ritalin. Ga namelijk echt niet met klotsende oksels en heel introvert/toch opgefokt gevoel op werk zitten.

de tijd zal het leren, hopelijk valt alles op zn plek

Klik om te vergroten...

De medicatie tijdens het studeren gebruiken is hemels. Vooral als je weet hoe moeilijk het is om zonder medicatie bij de leerstof te blijven. Wel denk ik dat het gebruik van medicatie bij het leren verslavend werkt, want wees eerlijk: zou je nog kunnen leren voor een tentamen wanneer je geen medicatie hebt gehad?

Ik in ieder geval niet. Ik vind de medicatie dan wel psychisch verslavend.

Probeer uit wat voor jou het best werkt. Bespreek met je psychiater je wensen van de medicatie en beschrijf je negatieve zicht op de medicatie die je deze kut feeling geeft. Je psychiater heeft misschien wel een goede oplossing wat voor jou goed werkt.

Psilocyloner zei:

Ik begrijp wat je zegt, maar mijn punt is juist dat wanneer het aanslaat, er doorgaans een moment zal komen dat het echt in effectiviteit gaat afnemen tot je op het punt aanbelandt dat het gewoon totaal niet meer werkt zonder dat je ondraaglijke bijwerkingen moet verduren (o.a. omdat je steeds hoger moet gaan doseren). Ik had er de eerste jaren ook zeker baat bij. Zonder had ik m'n universitaire opleiding nooit kunnen afronden. Echter, op den duur heb ik moeten ondervinden dat ik het toch zonder medicatie m9est rooien de rest van mijn leven. Het stopte er gewoon mee. Ik heb dit van velen teruggehoord. De therapeutische effecten lijken gewoon niet eindeloos stand te houden. Het is te mooi om waard te zijn.

Klik om te vergroten...

Je hebt gelijk. Na een bepaalde periode geeft de medicatie geen werking meer door tolerantie van deze middelen. Toch kan deze medicatie het leven van AD(H)D'ers de eerste periode waarin dit genuttigd wordt, het leven van de AD(H)D'er helpen op de rit te krijgen. Na een verloop tijd ben ik het ermee eens dat de persoon ook moet kunnen omgaan met zijn "ziekte". Maar om met die aandoening om te kunnen gaan, kan dit middel goed helpen in de beginfase (1-7 jaar).

Hoe kijk jij aan tegen het voorschrijven van methylfenidaat aan kinderen?

Psilocyloner zei:

Ik heb zelf ook ADD en heb zelf jarenlang medicatie gebruikt. Wat ik heb ondervonden is dat het, ondanks bijwerkingen, aanvankelijk werkte als een tierelier. Daardoor m'n laatste jaar vwo en de universiteit door kunnen komen. De magie is echter niet houdbaar. Het houdt een keer op, geloof me. Dan heb je steeds meer en meer nodig voor hetzelfde effect met toenemende bijwerkingen, tot op het punt dat je niet meer op een gedegen therapeutisch effect kunt uitkomen.

Klik om te vergroten...

Dit is wat ik ook altijd hoor over ADD medicijnen en dergelijke medicatie. Ik heb zelf nog nooit ADD medicatie geslikt om te kunnen studeren of om bepaalde focus langer vast te houden. Heb het echter wel eens geprobeerd om er achter te komen wat het nou is. Mijn conclusie over ritalin, dexamfetamine en nog een paar soorten (waar ik ff de naam niet van weet); ik vind het geen merkbaar verschil maken. Ik maak me ook niet zo druk om mijn ADD, nooit last van gehad. Studeren is vrij simpel en makkelijk als je studeert wat jou ook écht leuk lijkt. Als iets leuk & interessant is (een vak op school), dan wekt het al zoveel interesse bij je op dat je gewoon constant aan het leren bent.

Psilocyloner zei:

Mijn lekker ongenuanceerd advies: blijf van die rotzooi af en leer met ADD leven in plaats van ertegen te blijven vechten. Het is geen beperking of stoornis, het is een andere manier van informatieverwerking die in onze maatschappij wordt gestigmatiseerd omdat de maatschappij is ingericht naar het gemiddelde en al wat daar van afwijkt wordt gepathologiseerd.

Klik om te vergroten...

Precies dit! Accepteer het, geef het een plaats in je leven, leer er mee om te gaan en ga op zoek naar de manieren om hier profijt uit te halen. En vergeet gewoon dat je het hebt achteraf. Dit is hoe ik hiermee om ben gegaan. Ik heb alle kenmerken van ADD, maar met sommige kenmerken ben ik precies het tegenovergestelde of wás ik het tegenovergestelde vroeger! Hyperactief was ik nooit vroeger (nog steeds niet), juist het tegenovergestelde was ik. Daarom dat ADHD nooit geconstateerd is toendertijd. Ik ben er later zelf achter gekomen dat ik duidelijk ADD heb. Dat verband legde ik vroeger nooit.

Bas zei:

Studeren is vrij simpel en makkelijk als je studeert wat jou ook écht leuk lijkt. Als iets leuk & interessant is (een vak op school), dan wekt het al zoveel interesse bij je op dat je gewoon constant aan het leren bent

Klik om te vergroten...

Ik heb eens een lezing van iemand gehoord over AD(H)D en die man sprak niet over ''attention deficit'' (aandachtstekort) maar ''attention difference (verschil in aandachtsverdeling). Dit houdt in dat we het inderdaad vaak moeilijk vinden - nog moeilijker dan de gemiddelde mens dit al vindt - om ons te focussen op iets wat ons niet interesseert. Echter, wanneer iets ons écht weet te boeien, dan hebben we wel degelijk aandacht, dan kunnen we zelfs in een hyperfocus raken, bijzonder productief worden en in korte tijd bergen kwalitatief hoogwaardig werk verzetten. Dan hebben we juist meer aandacht/focus/concentratie dan iemand zonder AD(H)D doorgaans op kan brengen. Dát is óók ADD en hoe mooi is die kwaliteit!? De kunst is om die kwaliteiten te leren benutten.

420.038 zei:

Hoe kijk jij aan tegen het voorschrijven van methylfenidaat aan kinderen?

Klik om te vergroten...

Ben ik fel op tegen. Juist als kind ben je heel leerbaar. Wanneer je een kind laat dealen met z'n AD(H)D, kan hij vaardigheden ontwikkelen om ermee om te leren gaan, vaardigheden waarvan hij als tiener of volwassene alleen maar profijt zal hebben. Als je een kind al aan de medicatie zet, ontneem je zijn vermogen om ermee om te leren gaan. Wanneer tegen de adolescentie of in de vroege volwassenheid de medicatie uiteindelijk niet meer effectief is, dan is de kans groot dat ze in een enorm gat vallen omdat ze het opeens op eigen kracht moeten gaan zien te rooien, maar wat ze door de eerdere medicatie nooit geleerd hebben. Los van dit alles geef je een kind met medicatie de boodschap dat hij van zichzelf niet goed genoeg is en leg je overmatig nadruk op sociaal wenselijke prestatie in plaats van authentieke zelfontplooiing. Dat is desastreus voor de persoonlijke en spirituele ontwikkeling van een kind.

420.038 zei:

Zijn er meer ADD´ers die zich herkennen in mijn ervaring? En gebruiken jullie deze medicijnen dan ook alleen voor het leren / wanneer het jezelf uitkomt?

Klik om te vergroten...

Klinkt wel herkenbaar ja.

420.038 zei:

Heeft dexamfetamine dezelfde effecten als concerta op de concentratie?

Klik om te vergroten...

Dexamfetamine is het rechtsdraaiend stereoisomeer van Amfetamine. Amfetamine staat analoog op het ruimschoots van nature in je lichaam voorkomende phenylethylamine. Ten opzichte van phenylethylamine heeft Amfetamine een methylgroep aan de staart extra waardoor plat vertaald de phenylethylamine molecuul moeilijker afbreekbaar wordt voor het lichaam en dus langer het signaal afgeeft om meer dopamine vrij te laten komen in de hersens.

Het rechtsdraaiend stereoisomeer Dexamfetamine heeft een identieke molecuulstructuur aan Amfetamine, echter doordat de atomen net iets anders staan ten opzichte van elkaar worden sommige aspecten van Amfetamine uitvergroot waar andere aspecten afnemen. In het geval van Dexamfetamine neemt de dopamine affiniteit ten opzichte van de noradrenaline affiniteit toe. Het linksdraaiend stereoisomeer van Amfetamine wordt Levoamfetamine genoemd. Levoamfetamine wordt ook wel beschreven als het spiegelbeeld molecuul van Dexamfetamine. Levoamfetamine heeft dus een hogere noradrenaline affiniteit ten opzichte van dopamine affiniteit. Een 50:50 verhouding van Levoamfetamine en Dexamfetamine wordt ook wel racemische amfetamine genoemd wat je ook zou kunnen beschrijven als 'gewone Amfetamine'.

Dexamfetamine geeft dus een vrij natuurzuiver lichamelijk effect met weinig stimulering en is naar mijn mening meer recreatief/verslavend dan racemische Amfetamine. Al geven veel mensen voorkeur aan een stukje lichamelijke stimulering en dit stukje lichamelijke stimulering kan ook helpen bij (studie gerelateerde) functionele toepassing.

Concerta / Ritalin / Methylfenidaat staat analoog op Amfetamine waar op moleculair niveau het voornaamste verschil een piperidine ring aan de staart van Methylfenidaat is. Eveneens bevat Methylfenidaat ten opzichte van Amfetamine nog een methyl acetate verbinding aan de brug / staart van de molecuul, deze methyl azijnzuur esther valt er in het lichaam echter vrijwel direct vanaf en heeft hoogstwaarschijnlijk geen significant effect op neurologisch niveau. Het voornaamste verschil tussen Amfetamine en Methylfenidaat in de praktijk blijft dus de piperidine ring aan de staart van de Methylfenidaat molecuul.

Lang verhaal kort, Methylfenidaat vertoond sterke gelijkenissen aan Amfetamine. Echter wijkt Methylfenidaat sterker af van het lichaamsnatuurlijke Phenylethylamine en Methylfenidaat zal door het lichaam dus ook als iets minder lichaamseigen worden herkend dan Amfetamine. Amfetamine wordt op de wikipedia pagina dan ook semi synthetisch genoemd.

Methylfenidaat geeft relatief iets meer lichamelijke stimulering en bijwerkingen dan Amfetamine op equipotente doseringen. De voornaamste reden dat Methylfenidaat dan ook wordt voorgeschreven in plaats van Dexamfetamine is omdat Methylfenidaat minder misbruik potentieel kent. Wanneer Methylfenidaat (op hoge doseringen) misbruikt wordt zal dit meer belasting op het lichaam teweeg brengen. Het dopamine heropname remmingsverhaal ten opzichte van dopamine release is qua misbruikpotentieel in de praktijk niet zo / minder relevant.

Dat gezegd hebbende is Methylfenidaat een zeer solide optie voor veel mensen. Ik zou het ten opzichte van Dexamfetamine niet minderwaardig noemen, het is vooral gewoon anders al dan sterk gelijkend. Zoals ik al zei kan het stukje fysieke stimulering ook een positieve uitwerking hebben voor sommigen voor studie doeleinden.

420.038 zei:

Hoe kijk jij aan tegen het voorschrijven van methylfenidaat aan kinderen?

Klik om te vergroten...

Bij kinderen met aanzienlijke hyperactiviteits symptomen zie ik het nog wel eens als gerechtvaardigd. Voor sommige kinderen is het ook de enige optie om onderwijs te kunnen volgen. Maar het blijft een wat lastig onderwerp natuurlijk. Antidepressiva voor kinderen is ook zo'n onderwerp dat nog wel eens stof doet opwaaien, context lijkt mij belangrijk in ieder geval.

Je klinkt trouwens aardig geïnformeerd op vlak van ADHD medicatie, ik ga er vanuit dat je de juiste keuzes wel weet te maken. Fatsoenlijke hulpverlening is soms ook goud waard, veel psychiaters zijn vaak te druk om inhoudelijke toelichting te kunnen/willen geven.

Psilocyloner zei:

Ik heb eens een lezing van iemand gehoord over AD(H)D en die man sprak niet over ''attention deficit'' (aandachtstekort) maar ''attention difference (verschil in aandachtsverdeling). Dit houdt in dat we het inderdaad vaak moeilijk vinden - nog moeilijker dan de gemiddelde mens dit al vindt - om ons te focussen op iets wat ons niet interesseert. Echter, wanneer iets ons écht weet te boeien, dan hebben we wel degelijk aandacht, dan kunnen we zelfs in een hyperfocus raken, bijzonder productief worden en in korte tijd bergen kwalitatief hoogwaardig werk verzetten. Dan hebben we juist meer aandacht/focus/concentratie dan iemand zonder AD(H)D doorgaans op kan brengen. Dát is óók ADD en hoe mooi is die kwaliteit!? De kunst is om die kwaliteiten te leren benutten.

Klik om te vergroten...

Dat is dan misschien een voordeel, de superfocus. Maar ik vind dit zeker niet opwegen tegen de concentratieproblemen waar je de hele dag last van hebt, zoals dingen vergeten, dagdromen en moeilijk kunnen leren. De hyperfocus komt bij mij zelden voor. Ik moet echt ergens geïnteresseerd in zijn en het leuk vinden, wil ik dit een beetje triggeren.