#1
Ik herken de negatieve werking. Bij wellbutrin had ik dit minder. Overstappen dus. Er zijn geloof ik tegenwoordig voldoende niet op methylfenidaat gebasseerde ad(h)d medicijnen beschikbaar. Bezoek een add specialist.
Concerta & ritalin nare gevoelens
32 antwoorden
19 weergaven
18-5-2026
#2
Mijn lekker ongenuanceerd advies: blijf van die rotzooi af en leer met ADD leven in plaats van ertegen te blijven vechten. Het is geen beperking of stoornis, het is een andere manier van informatieverwerking die in onze maatschappij wordt gestigmatiseerd omdat de maatschappij is ingericht naar het gemiddelde en al wat daar van afwijkt wordt gepathologiseerd.
Dat is altijd het argument van big pharma. Voel je je kut? Neem dit! Voel je je nu nog kutter? Blijf het vooral nemen, je gaat je vanzelf beter voelen. Dream on. Je gaat er aan onderdoor, aan die ADHD-troep.Misschien dat je net als met antidepressiva eerst moet wennen. En als je het alleen af en toe neemt wen je niet. Als je gewend bent aan die medicijnen worden de negatieve bijwerkingen vanzelf minder na een poosje. Ik gok dat dat de oorzaak is.
#3
Misschien dat je net als met antidepressiva eerst moet wennen. En als je het alleen af en toe neemt wen je niet. Als je gewend bent aan die medicijnen worden de negatieve bijwerkingen vanzelf minder na een poosje. Ik gok dat dat de oorzaak is.
Ik slik deze medicijnen nu 3 jaar. Het eerste jaar slikte ik deze elke schooldag. Door de negatieve effecten slik ik ze de laatste 2 jaar alleen op momenten dat ik voor school moet leren. Ik durf wel te zeggen dat ik aan deze medicijnen gewend ben.
#4
Ik herken precies de gevoelens die je beschrijft. Naar was dat. Ik ben uiteindelijk overgestapt op dexamfetamine. Is goed spul!
Heeft dexamfetamine dezelfde effecten als concerta op de concentratie? Ik kan zonder medicatie namelijk geen concentratie opbrengen, ik ben constant aan het dagdromen en vergeet het merendeel van de stof. Ik wil wel een medicijn die mijn concentratie te goede doet
#5
Mijn lekker ongenuanceerd advies: blijf van die rotzooi af en leer met ADD leven in plaats van ertegen te blijven vechten. Het is geen beperking of stoornis, het is een andere manier van informatieverwerking die in onze maatschappij wordt gestigmatiseerd omdat de maatschappij is ingericht naar het gemiddelde en al wat daar van afwijkt wordt gepathologiseerd.
Dat is altijd het argument van big pharma. Voel je je kut? Neem dit! Voel je je nu nog kutter? Blijf het vooral nemen, je gaat je vanzelf beter voelen. Dream on. Je gaat er aan onderdoor, aan die ADHD-troep.
Iemand die geen ADD heeft heeft makkelijk praten over het leven hiermee. Ik ervaar er wel degelijk last van in mijn dagelijks leven en vind het leven hiermee niet makkelijk. Deze medicatie helpt mij mijn hoofd erbij te houden op momenten dat ik voor school bezig ben. Voor mij is het geen rotzooi, het helpt mij van mijn negatieve concentratie effecten af
#6
Ik heb zelf ook ADD en heb zelf jarenlang medicatie gebruikt. Wat ik heb ondervonden is dat het, ondanks bijwerkingen, aanvankelijk werkte als een tierelier. Daardoor m'n laatste jaar vwo en de universiteit door kunnen komen. De magie is echter niet houdbaar. Het houdt een keer op, geloof me. Dan heb je steeds meer en meer nodig voor hetzelfde effect met toenemende bijwerkingen, tot op het punt dat je niet meer op een gedegen therapeutisch effect kunt uitkomen. Dan val je opeens terug op je oude niveau van functioneren, daarmee het risico lopend dat je datgene wat je hebt bereikt ten tijde van je feitelijk kunstmatig verhoogde functioneren ook nog eens verliest omdat je het niet langer kunt handhaven. Tijdens mijn laatste jaar op de uni stopte het er gewoon mee en heb ik alle zeilen bij moeten zetten om het op eigen kracht af te maken. Ik was kapot, voelde dat ik jarenlang roofbouw had gepleegd. Dergelijke medicatie is daarom, zoals ik hier ooit eens eerder heb omschreven, een uitgestoken hand van big pharma waarvan je uiteindelijk geen vinger overhoudt.Iemand die geen ADD heeft heeft makkelijk praten over het leven hiermee. Ik ervaar er wel degelijk last van in mijn dagelijks leven en vind het leven hiermee niet makkelijk. Deze medicatie helpt mij mijn hoofd erbij te houden op momenten dat ik voor school bezig ben. Voor mij is het geen rotzooi, het helpt mij van mijn negatieve concentratie effecten af
Ik loop zelf ook nog ontzettend tegen mijn functioneren aan als gevolg van mijn ADD. Met de bewering dat het louter een variantie is in informatieverwerking en geen beperking of stoornis zeg ik absoluut niet dat het geen grote problemen in het functioneren kan geven. Dit heeft echter vooral te maken met het feit dat de maatschappij gewoon niet 'ADD-vriendelijk' is, want deze is afgestemd op het gemiddelde. Echter, door ADD te zien als louter een variant op iets in plaats van een beperking of stoornis leer je ook de krachten ervan herkennen. Het is voor ons de levenskunst om ons leven op een zodanige wijze vorm te geven dat we onze krachten zo goed mogelijk kunnen benutten zonder al te veel tegen zaken aan te lopen die ons functioneren belemmeren. Geen gemakkelijke uitdaging, maar zeker niet onmogelijk denk ik. Er zijn bijvoorbeeld echt wel beroepen denkbaar waarin juist ADD'ers kunnen floreren.
#7
Precies dezelfde ervaring hier, ook ADD gebruik het tijdens het studeren alleen.
Toevallig vanmorgen zitten denken, wanneer ik ben afgestudeerd hoe ga ik constant een niveau aanhouden zonder ritalin. Ga namelijk echt niet met klotsende oksels en heel introvert/toch opgefokt gevoel op werk zitten.
de tijd zal het leren, hopelijk valt alles op zn plek![:)]()
Toevallig vanmorgen zitten denken, wanneer ik ben afgestudeerd hoe ga ik constant een niveau aanhouden zonder ritalin. Ga namelijk echt niet met klotsende oksels en heel introvert/toch opgefokt gevoel op werk zitten.
de tijd zal het leren, hopelijk valt alles op zn plek
#8
Ik heb zelf ook ADD en heb zelf jarenlang medicatie gebruikt. Wat ik heb ondervonden is dat het, ondanks bijwerkingen, aanvankelijk werkte als een tierelier. Daardoor m'n laatste jaar vwo en de universiteit door kunnen komen. De magie is echter niet houdbaar. Het houdt een keer op, geloof me. Dan heb je steeds meer en meer nodig voor hetzelfde effect met toenemende bijwerkingen, tot op het punt dat je niet meer op een gedegen therapeutisch effect kunt uitkomen. Dan val je opeens terug op je oude niveau van functioneren, daarmee het risico lopend dat je datgene wat je hebt bereikt ten tijde van je feitelijk kunstmatig verhoogde functioneren ook nog eens verliest omdat je het niet langer kunt handhaven. Tijdens mijn laatste jaar op de uni stopte het er gewoon mee en heb ik alle zeilen bij moeten zetten om het op eigen kracht af te maken. Ik was kapot, voelde dat ik jarenlang roofbouw had gepleegd. Dergelijke medicatie is daarom, zoals ik hier ooit eens eerder heb omschreven, een uitgestoken hand van big pharma waarvan je uiteindelijk geen vinger overhoudt.
Ik loop zelf ook nog ontzettend tegen mijn functioneren aan als gevolg van mijn ADD. Met de bewering dat het louter een variantie is in informatieverwerking en geen beperking of stoornis zeg ik absoluut niet dat het geen grote problemen in het functioneren kan geven. Dit heeft echter vooral te maken met het feit dat de maatschappij gewoon niet 'ADD-vriendelijk' is, want deze is afgestemd op het gemiddelde. Echter, door ADD te zien als louter een variant op iets in plaats van een beperking of stoornis leer je ook de krachten ervan herkennen. Het is voor ons de levenskunst om ons leven op een zodanige wijze vorm te geven dat we onze krachten zo goed mogelijk kunnen benutten zonder al te veel tegen zaken aan te lopen die ons functioneren belemmeren. Geen gemakkelijke uitdaging, maar zeker niet onmogelijk denk ik. Er zijn bijvoorbeeld echt wel beroepen denkbaar waarin juist ADD'ers kunnen floreren.
Ik had het mis dat het makkelijk praten is voor iemand die geen ADD heeft, want je geeft aan dat je dat hebt.
Ik gebruik niet dagelijks mijn medicatie, omdat ik ermee eens ben dat dit niet goed kan zijn voor het lichaam en in negatieve gedachten ervan opwek. Ik weet dat deze medicijnen in veel gevallen wel positief aanslaan en dat de gebruiker hier dan ook veel baat bij heeft.
Ik vind het leven met ADD moeilijk, vooral als ik andere mensen zie die bepaalde dingen in het leven soepel afgaan, waar ik veel moeite mee heb. Ik ben van mening dat als deze medicijnen aanslaan op de persoon, de positieve effecten groter zijn dan de negatieve effecten. Een AD(H)D'er kan op dit soort momenten zich normaal voelen en aan zichzelf werken, ik denk dat dat hele belangrijke punten zijn voor een AD(H)D'er.
Ik zeg hierbij wel: er zijn wel degelijk lichamelijk effecten die niet mals zijn. Alleen denk ik dat de positieve effecten groter zijn op het moment dat het aanslaat op de patiënt.
#9
Ik begrijp wat je zegt, maar mijn punt is juist dat wanneer het aanslaat, er doorgaans een moment zal komen dat het echt in effectiviteit gaat afnemen tot je op het punt aanbelandt dat het gewoon totaal niet meer werkt zonder dat je ondraaglijke bijwerkingen moet verduren (o.a. omdat je steeds hoger moet gaan doseren). Ik had er de eerste jaren ook zeker baat bij. Zonder had ik m'n universitaire opleiding nooit kunnen afronden. Echter, op den duur heb ik moeten ondervinden dat ik het toch zonder medicatie m9est rooien de rest van mijn leven. Het stopte er gewoon mee. Ik heb dit van velen teruggehoord. De therapeutische effecten lijken gewoon niet eindeloos stand te houden. Het is te mooi om waard te zijn.Ik had het mis dat het makkelijk praten is voor iemand die geen ADD heeft, want je geeft aan dat je dat hebt.
Ik gebruik niet dagelijks mijn medicatie, omdat ik ermee eens ben dat dit niet goed kan zijn voor het lichaam en in negatieve gedachten ervan opwek. Ik weet dat deze medicijnen in veel gevallen wel positief aanslaan en dat de gebruiker hier dan ook veel baat bij heeft.
Ik vind het leven met ADD moeilijk, vooral als ik andere mensen zie die bepaalde dingen in het leven soepel afgaan, waar ik veel moeite mee heb. Ik ben van mening dat als deze medicijnen aanslaan op de persoon, de positieve effecten groter zijn dan de negatieve effecten. Een AD(H)D'er kan op dit soort momenten zich normaal voelen en aan zichzelf werken, ik denk dat dat hele belangrijke punten zijn voor een AD(H)D'er.
Ik zeg hierbij wel: er zijn wel degelijk lichamelijk effecten die niet mals zijn. Alleen denk ik dat de positieve effecten groter zijn op het moment dat het aanslaat op de patiënt.
#10
Precies dezelfde ervaring hier, ook ADD gebruik het tijdens het studeren alleen.
Toevallig vanmorgen zitten denken, wanneer ik ben afgestudeerd hoe ga ik constant een niveau aanhouden zonder ritalin. Ga namelijk echt niet met klotsende oksels en heel introvert/toch opgefokt gevoel op werk zitten.
de tijd zal het leren, hopelijk valt alles op zn plek![:)]()
De medicatie tijdens het studeren gebruiken is hemels. Vooral als je weet hoe moeilijk het is om zonder medicatie bij de leerstof te blijven. Wel denk ik dat het gebruik van medicatie bij het leren verslavend werkt, want wees eerlijk: zou je nog kunnen leren voor een tentamen wanneer je geen medicatie hebt gehad?
Ik in ieder geval niet. Ik vind de medicatie dan wel psychisch verslavend.
Probeer uit wat voor jou het best werkt. Bespreek met je psychiater je wensen van de medicatie en beschrijf je negatieve zicht op de medicatie die je deze kut feeling geeft. Je psychiater heeft misschien wel een goede oplossing wat voor jou goed werkt.
#11
Ik begrijp wat je zegt, maar mijn punt is juist dat wanneer het aanslaat, er doorgaans een moment zal komen dat het echt in effectiviteit gaat afnemen tot je op het punt aanbelandt dat het gewoon totaal niet meer werkt zonder dat je ondraaglijke bijwerkingen moet verduren (o.a. omdat je steeds hoger moet gaan doseren). Ik had er de eerste jaren ook zeker baat bij. Zonder had ik m'n universitaire opleiding nooit kunnen afronden. Echter, op den duur heb ik moeten ondervinden dat ik het toch zonder medicatie m9est rooien de rest van mijn leven. Het stopte er gewoon mee. Ik heb dit van velen teruggehoord. De therapeutische effecten lijken gewoon niet eindeloos stand te houden. Het is te mooi om waard te zijn.
Je hebt gelijk. Na een bepaalde periode geeft de medicatie geen werking meer door tolerantie van deze middelen. Toch kan deze medicatie het leven van AD(H)D'ers de eerste periode waarin dit genuttigd wordt, het leven van de AD(H)D'er helpen op de rit te krijgen. Na een verloop tijd ben ik het ermee eens dat de persoon ook moet kunnen omgaan met zijn "ziekte". Maar om met die aandoening om te kunnen gaan, kan dit middel goed helpen in de beginfase (1-7 jaar).
Hoe kijk jij aan tegen het voorschrijven van methylfenidaat aan kinderen?
#12
Dit is wat ik ook altijd hoor over ADD medicijnen en dergelijke medicatie. Ik heb zelf nog nooit ADD medicatie geslikt om te kunnen studeren of om bepaalde focus langer vast te houden. Heb het echter wel eens geprobeerd om er achter te komen wat het nou is. Mijn conclusie over ritalin, dexamfetamine en nog een paar soorten (waar ik ff de naam niet van weet); ik vind het geen merkbaar verschil maken. Ik maak me ook niet zo druk om mijn ADD, nooit last van gehad. Studeren is vrij simpel en makkelijk als je studeert wat jou ook écht leuk lijkt. Als iets leuk & interessant is (een vak op school), dan wekt het al zoveel interesse bij je op dat je gewoon constant aan het leren bent.Ik heb zelf ook ADD en heb zelf jarenlang medicatie gebruikt. Wat ik heb ondervonden is dat het, ondanks bijwerkingen, aanvankelijk werkte als een tierelier. Daardoor m'n laatste jaar vwo en de universiteit door kunnen komen. De magie is echter niet houdbaar. Het houdt een keer op, geloof me. Dan heb je steeds meer en meer nodig voor hetzelfde effect met toenemende bijwerkingen, tot op het punt dat je niet meer op een gedegen therapeutisch effect kunt uitkomen.
Precies dit! Accepteer het, geef het een plaats in je leven, leer er mee om te gaan en ga op zoek naar de manieren om hier profijt uit te halen. En vergeet gewoon dat je het hebt achteraf. Dit is hoe ik hiermee om ben gegaan. Ik heb alle kenmerken van ADD, maar met sommige kenmerken ben ik precies het tegenovergestelde of wás ik het tegenovergestelde vroeger! Hyperactief was ik nooit vroeger (nog steeds niet), juist het tegenovergestelde was ik. Daarom dat ADHD nooit geconstateerd is toendertijd. Ik ben er later zelf achter gekomen dat ik duidelijk ADD heb. Dat verband legde ik vroeger nooit.Mijn lekker ongenuanceerd advies: blijf van die rotzooi af en leer met ADD leven in plaats van ertegen te blijven vechten. Het is geen beperking of stoornis, het is een andere manier van informatieverwerking die in onze maatschappij wordt gestigmatiseerd omdat de maatschappij is ingericht naar het gemiddelde en al wat daar van afwijkt wordt gepathologiseerd.
#13
Ik heb eens een lezing van iemand gehoord over AD(H)D en die man sprak niet over ''attention deficit'' (aandachtstekort) maar ''attention difference (verschil in aandachtsverdeling). Dit houdt in dat we het inderdaad vaak moeilijk vinden - nog moeilijker dan de gemiddelde mens dit al vindt - om ons te focussen op iets wat ons niet interesseert. Echter, wanneer iets ons écht weet te boeien, dan hebben we wel degelijk aandacht, dan kunnen we zelfs in een hyperfocus raken, bijzonder productief worden en in korte tijd bergen kwalitatief hoogwaardig werk verzetten. Dan hebben we juist meer aandacht/focus/concentratie dan iemand zonder AD(H)D doorgaans op kan brengen. Dát is óók ADD en hoe mooi is die kwaliteit!? De kunst is om die kwaliteiten te leren benutten.Studeren is vrij simpel en makkelijk als je studeert wat jou ook écht leuk lijkt. Als iets leuk & interessant is (een vak op school), dan wekt het al zoveel interesse bij je op dat je gewoon constant aan het leren bent