#1
Ik heb zelf ook ADD en heb zelf jarenlang medicatie gebruikt. Wat ik heb ondervonden is dat het, ondanks bijwerkingen, aanvankelijk werkte als een tierelier. Daardoor m'n laatste jaar vwo en de universiteit door kunnen komen. De magie is echter niet houdbaar. Het houdt een keer op, geloof me. Dan heb je steeds meer en meer nodig voor hetzelfde effect met toenemende bijwerkingen, tot op het punt dat je niet meer op een gedegen therapeutisch effect kunt uitkomen. Dan val je opeens terug op je oude niveau van functioneren, daarmee het risico lopend dat je datgene wat je hebt bereikt ten tijde van je feitelijk kunstmatig verhoogde functioneren ook nog eens verliest omdat je het niet langer kunt handhaven. Tijdens mijn laatste jaar op de uni stopte het er gewoon mee en heb ik alle zeilen bij moeten zetten om het op eigen kracht af te maken. Ik was kapot, voelde dat ik jarenlang roofbouw had gepleegd. Dergelijke medicatie is daarom, zoals ik hier ooit eens eerder heb omschreven, een uitgestoken hand van big pharma waarvan je uiteindelijk geen vinger overhoudt.
Ik loop zelf ook nog ontzettend tegen mijn functioneren aan als gevolg van mijn ADD. Met de bewering dat het louter een variantie is in informatieverwerking en geen beperking of stoornis zeg ik absoluut niet dat het geen grote problemen in het functioneren kan geven. Dit heeft echter vooral te maken met het feit dat de maatschappij gewoon niet 'ADD-vriendelijk' is, want deze is afgestemd op het gemiddelde. Echter, door ADD te zien als louter een variant op iets in plaats van een beperking of stoornis leer je ook de krachten ervan herkennen. Het is voor ons de levenskunst om ons leven op een zodanige wijze vorm te geven dat we onze krachten zo goed mogelijk kunnen benutten zonder al te veel tegen zaken aan te lopen die ons functioneren belemmeren. Geen gemakkelijke uitdaging, maar zeker niet onmogelijk denk ik. Er zijn bijvoorbeeld echt wel beroepen denkbaar waarin juist ADD'ers kunnen floreren.
Ik had het mis dat het makkelijk praten is voor iemand die geen ADD heeft, want je geeft aan dat je dat hebt.
Ik gebruik niet dagelijks mijn medicatie, omdat ik ermee eens ben dat dit niet goed kan zijn voor het lichaam en in negatieve gedachten ervan opwek. Ik weet dat deze medicijnen in veel gevallen wel positief aanslaan en dat de gebruiker hier dan ook veel baat bij heeft.
Ik vind het leven met ADD moeilijk, vooral als ik andere mensen zie die bepaalde dingen in het leven soepel afgaan, waar ik veel moeite mee heb. Ik ben van mening dat als deze medicijnen aanslaan op de persoon, de positieve effecten groter zijn dan de negatieve effecten. Een AD(H)D'er kan op dit soort momenten zich normaal voelen en aan zichzelf werken, ik denk dat dat hele belangrijke punten zijn voor een AD(H)D'er.
Ik zeg hierbij wel: er zijn wel degelijk lichamelijk effecten die niet mals zijn. Alleen denk ik dat de positieve effecten groter zijn op het moment dat het aanslaat op de patiënt.