Allereerst praat je zo niet over je begeleiding. Ik denk dat een gesprek ophoud als jij met eisen binnenkomt. Nee, natuurlijk kan die niet zomaar met jou ervan door vliegen naar het ziekenhuis. Die heeft meer verantwoordelijkheden als jij alleen.De lieftallige begeleidster weigerde
Ik ben altijd beleefd geweest tegen haar, maar als mensen over mijn grenzen gaan dan is het ook echt klaar, weg respect. Zoals je in het originele bericht kunt lezen, staat deze mevrouw bekend om dit soort gedrag, ongeacht omstandigheden. En als je dat een begeleider noemt dan weet ik het ook niet meer. Ze hoort verantwoordelijk voor ons te zijn, en ze wordt betaald om ons te HELPEN. vervoer naar het ziekenhuis regelen is dan ook haar verantwoording, niet iemand met ernstige medische klachten hulp weigeren en uit te schreeuwen. Mijn respect krijg je door respect te geven, de titel "begeleider" is geen vrijpas.Allereerst praat je zo niet over je begeleiding. Ik denk dat een gesprek ophoud als jij met eisen binnenkomt. Nee, natuurlijk kan die niet zomaar met jou ervan door vliegen naar het ziekenhuis. Die heeft meer verantwoordelijkheden als jij alleen.
K zou nog ff wachten met klachten indienen, wellicht zal drugsgebruik dan vollledig boven tafel komen.
Volgens mij ben je zwaar aan het hallucinerenps. ik ben ook niet de enige die merkt dat t niet best met me gaat, de katten vliegen bij de muren op en lopen me overal achterna en de eenden, kippen en hanen worden ook gek inmiddels(dit typ ik terwijl mijn katje backflips doet en miauwend mn gezicht likt)
Katten kunnen wel heel anders reageren, maar tegen de muur oprennen zal wellicht een hallucinatie wezen. Kippen en hanen worden ook niet gek, die worden wakker, en TS hoort alles wat vervaagd binnen komen en maar t ligt zoizo aan die kip 🐔🙄Volgens mij ben je zwaar aan het hallucineren
Enige nuance is op zijn plek.Allereerst praat je zo niet over je begeleiding. Ik denk dat een gesprek ophoud als jij met eisen binnenkomt. Nee, natuurlijk kan die niet zomaar met jou ervan door vliegen naar het ziekenhuis. Die heeft meer verantwoordelijkheden als jij alleen.
K zou nog ff wachten met klachten indienen, wellicht zal drugsgebruik dan vollledig boven tafel komen.
True, maat van me heeft jaren in een begeleide woonomgeving gewoond en sinds dien heb ij toch veel respect voor die begeleiding hoor. Blijft een moelijk zorg gebied denk ik.Maar afhankelijk zijn van een medewerker kan ook levensgevaarlijk zijn.
1. Schakel NU hulp in. Of dat begeleiding, je moeder of de huisartsenpost is, don't care. Je hebt NU hulp nodig;Hey mensen, ik vraag jullie dringend om hulp.
ik ben een meid van 17, en ik slik al ongeveer een jaar 10mg fluoxetine.
fluoxetine is een antidepressivum, een SSRI. het combineren van SSRI'S met drugs kan heel gevaarlijk zijn, vooral drugs die op je serotoninelevel slaan.
Nou gebruik ik al een behoorlijk tijdje af en toe recreatief, maar heb ik eerder nooit last gehad van wat dan ook. Kortgeleden had ik maagproblemen, en heeft mijn huisarts me metoclopramide voorgeschreven. Ik kom er net pas achter dat die twee samen al serotoninesyndroom kunnen veroorzaken, en snap nu opeens waarom ik nu wel last heb van drugs bij mijn medicatie. Ik heb afgelopen 1 a 2 weken rond de 5 nachten xtc gebruikt, en werd hier enorm ziek van. (extreme migraine, heel erg zweten, oververhit, kramp, misselijk, koorts, overgeven, lijkbleek uiterlijk, flauwvallen, trillen, slapjes zijn, duizeligheid en nog veel meer). In eerste instantie dacht ik dat ik een vervuilde pil te pakken had, maar het viel me wel op dat twee vrienden van me geen last hadden van deze pil. De nacht hiervoor (teschnisch gezien eergisteravond want het is alweer ochtend) ben ik met een huisgenoot aan de pep gegaan. Ik merkte na 2 lijntjes al dat ik een beetje zwakjes en bibberig werd, en wat begon te zweten. Ik negeerde het, en we gingen lekker verder. In ongeveer 6 uren tijd heb ik rond de 0.4g (?) pep gesnoven, en kreeg ik kreeg opeens steken in mijn hoofd. Ik besloot een bommetje te nemen, en nog geen 5 minuten daarna ging het falikant mis. Precies dezelfde symptomen als eerst kwamen terug, maar dit keer nog sterker. Om 4 uur heb ik mijn bloeddruk gemeten, die was 164, onderdruk 108 en hartslag 109. Ik heb de hele nacht lopen gillen en huilen van de pijn, en bulten overgegeven, maar daar hield het niet bij op. In de ochtend was het nogsteeds niet over, en voelde ik me enorm ellendig. Nogsteeds lijkbleek, niet normaal grote doppen, amper controle over mijn lichaam, en ben 3x bijna van mijn stokje gegaan tijdens 8 meter lopen. De afschuwelijke missellijkheid is gebleven, maar hoe hard ik het ook probeerde, ik kon niet meer overgeven. Alles deed pijn, en de misselijkheid was zo heftig dat ik al begon te kokhalzen van bewegen, praten of ademen. Inmiddels rond de 30 uur later, zijn de symptomen nogsteeds niet verdwenen. Ik zit nu in mijn bed, nogsteeds niet geslapen, kotsmisselijk, hartstikkene zwak en nogsteeds hartkloppingen. Ik weet vrijwel zeker dat ik het serotoninesyndroom te pakken heb, maar ik heb geen flauw idee wat ik nu moet. Ik woon namelijk op een zorgboerderij, en ik heb vrij weinig zin om naar de begeleiding te stappen. Ookal ben ik BEHOORLIJK bezorgd over mijn welzijn, durf ik het echt niet. Ten eerste hoeven zij niet te weten dat ik drugs gebruikt heb, ten tweede ben ik bang dat het niet dringend genoeg is en ik niet serieus genomen word, en ten derde heb ik geen zin om naar Woodbrookers of een afkickkliniek gestuurd te worden. Ik heb geen beltegoed, dus de dokterswacht kan ik niet zelf belen. Wil ik dat met de groepstelefoon doen, zit er een begeleider bij, die dus alles hoort. 112 ga ik zeker niet bellen, want dan krijg ik de vraag waarom ik niet gewoon naar de begeleiding gestapt ben, plus ik ben niet verrekte dol op ambulances. Als ik naar het ziekenhuis moet, wordt er een verslag in het systeem van de zorgboerderij gezet, wat gedeeld wodt met mijn moeder dus dat is nog dikkere shitzooi. Wat moet ik nu in hemelsnaam doen?
KORTGEVAT
nouja ik weet 99% zeker dat ik t serotoninesyndroom heb, en ik ben behoorlijk ziek (understatement van het jaar)
Ik ben echt bezorgd voor mn gezondheid en wil alstublieft dankuwel graag blijven leven.
hoe dan ook, naar proffessionals stappen, huisarts, dokter, ziekenhuis, 112, wat dan ook is een absolute no-go (redenen hierboven)
HELP AUB
ps. de hoeveelheid chemicaliën in mn lichaam zijn in verhouding van hier tot Tokio, en nog groter probleempje is dat ik door deze hele heisa nog meer ben afgevallen terwijl ik al ondergewicht had, waardoor ik nu 1.66 m ben en f*cking +-40kg.
tienduizend onderzoeken en een tas vol pillen later.... nogsteeds kotsmisselijk. wel ter plekke zware slaapmedicatie gekregen vanwege het grote tekort aan slaap, en man wat hoop ik op eindelijk ff goed pitten. Kan nog wel een weekje ellende verwachten, maar gelukkig heel wat minder kans op overlijden en (hopelijk) geschikte medicatieEn hoe gaat het nu?
Ik hoop wel dat je ervan hebt geleerd..... Als je speelt met vuur zul je brandentienduizend onderzoeken en een tas vol pillen later.... nogsteeds kotsmisselijk. wel ter plekke zware slaapmedicatie gekregen vanwege het grote tekort aan slaap, en man wat hoop ik op eindelijk ff goed pitten. Kan nog wel een weekje ellende verwachten, maar gelukkig heel wat minder kans op overlijden en (hopelijk) geschikte medicatie![:)]()
Precies. Sociaal medewerker zijn is een enorme verantwoording waar je veel geduld en tact voor moet hebben, en sommige mensen zijn daar nou niet echt geschikt voor. Ditsoort gedrag kan gewoon niet wanneer je verantwoordelijk bent voor iemands emotionele en lichamelijke welzijn. Het geeft clienten een gevoel alsof ze minderwaardig of onbelangrijk zijn, en dat is nou juist niet de bedoeling van een ZORG instelling.Enige nuance is op zijn plek.
Ik praat TO niet goed maar de paniek kan groot zijn als je de juiste zorg niet krijgt. Er zijn echt legio zorgmedewerkers, medisch personeel en vooral in afkickkliniek waarbij iemand niet snel genoeg serieus word genomen.
Ik denk niet dat TO schoffeert of wat dan ook vanuit haar persoonlijkheid. Maar vanuit een kwetsbaar profiel en haar afhankelijkheid van een medewerker.
Ik heb 3 dagen de halve tent afgebroken dat ze niet aan mijn medicatie moesten zitten ineen kliniek. Zelfs toen medeclienten renden naar het personeel dat ik een epileptische insult kreeg was het overduidelijk dat ik werd gezien als iemand die het overtreed voor 'wat pammetjes' ze hebben me letterlijk met 4 man gesleurd naar het personeelshok. Schuim op mijn mond. Urine alles laten lopen. Complete vernedering. Eenmaal uit het ziekenhuis en gestabiliseerd heb ik ze afgeluisterd (ben niet paranoia) en jawel ik kwam aan bod. Aantekening: cliënt... neigt naar angst voor de angst. Ipv..medische gevaren.
Ik sta bekend als een rustig keurige vrouw maar heb die deur opengetrokken en haar eens goed tegen de muur gezet.
Enfin ik dwaal af. Maar afhankelijk zijn van een medewerker kan ook levensgevaarlijk zijn. Blij dat moeders van TO in het spel is.
ja, ik ben blij dat ik toch ben gegaan. idd oxazepam gekregen voor de rust en het herstel. en laat me zeggen, lesje BEHOORLIJK geleerdIk heb ook ooit eens een mdma vergiftiging te pakken gehad met een serotonine syndroom en heb de hele week ziek in bed gelegen zonder hulp in te schakelen wat uiteraard heel erg dom is.... Heb het gelukkig overleeft en uiteindelijk na een jaar voelde ik me beter maar ik had wel me lesje geleerd en ook toen ik aan de anti depressiva ging heb ik niks geen xtc of 3mmc aangeraakt.... Hooguit speed of coke, Ik hoop dat alles goed met je komt en wees alsjeblieft voorzichtiger in de toekomst je kan hier echt nog superlang na-klachten aan overhouden en verder zullen ze je wat diazepam geven en dan voel je je al een stuk rustiger maar wel belangrijk dat je in zo'n situatie naar de huisartsenpost gaat hoe dan ook maakt niet uit wat de consequenties zijn je leven is veel belangrijker dan overlijden vanwege je trots.....
Veel beterschap toegewenst en ik hoop dat je hier wat van geleerd hebt...
Ik ben wel benieuwd naar welke les je precies hebt geleerd, en wat je in de toekomst er aan gaat doen?ja, ik ben blij dat ik toch ben gegaan. idd oxazepam gekregen voor de rust en het herstel. en laat me zeggen, lesje BEHOORLIJK geleerd
Snap dat je lastige situaties of jeugd kunt krijgen naar drugs, maar wil je graag laten weten (ben mij bewust dat je dit zelf ook al weet) dat dit geen oplossing is.ja, ik ben blij dat ik toch ben gegaan. idd oxazepam gekregen voor de rust en het herstel. en laat me zeggen, lesje BEHOORLIJK geleerd
Mag diezelfde zorgmedewerker weten dat jij de eerder genoemde drugs op had? En daardoor geen controle had over je emoties?Precies. Sociaal medewerker zijn is een enorme verantwoording waar je veel geduld en tact voor moet hebben, en sommige mensen zijn daar nou niet echt geschikt voor. Ditsoort gedrag kan gewoon niet wanneer je verantwoordelijk bent voor iemands emotionele en lichamelijke welzijn. Het geeft clienten een gevoel alsof ze minderwaardig of onbelangrijk zijn, en dat is nou juist niet de bedoeling van een ZORG instelling.
1. Schakel NU hulp in. Of dat begeleiding, je moeder of de huisartsenpost is, don't care. Je hebt NU hulp nodig;
2. Je hebt niet alleen NU hulp nodig, je hebt ook op de langere termijn hulp nodig. Je hersenen zijn nog niet eens volgroeid en je frituurt ze nu al. Je laat met je gebruik zien dat je ABSOLUUT niet in staat bent ook maar enigszins juiste keuzes voor jezelf te maken. Come on, 5 dagen aan de xtc, daar ziek van worden en dan denken dat het een goed idee is om aan de pep te gaan, en nog een bommetje nemen als je nog zieker wordt van de pep? Je frituurt je brein;
3. Je slikt je antidepressiva neem ik aan niet voor niets, kap met seroslurpers die je serotoninelevels om zeep helpen, ga aan jezelf werken. Zonder drugs.
4. Zoek hulp.
5. Zoek hulp.
Had ik het al gezegd? Zoek hulp!
Also, er kunnen rotte appels tussen zitten qua begeleiding, maar na 25 jaar ervaring met jongeren op een zorgboerderij:. Begeleiding afzeiken is de makkelijke weg. De enige die je kunt veranderen ben jij zelf, dus pak een spiegel, kijk naar je eigen rol en je eigen aandeel. Praat evt daarna op een rustige manier met begeleiding, over wat jouw aandeel is en wat je nodig gedacht had te hebben. Begeleiding heeft ook niet alle wijsheid in pacht
zou je denken he? De lieftallige begeleidster weigerde het alarmnummer te bellen, had 0 privacybesef, liet me niet praten, schreeuwde tegen me en weigert me naar de spoedeisende hulp te brengen. Mijn moeder komt er nu aan om met me te gaan, en dat mens van een begeleidster krijgt een klacht aan dr broek.Niks eisen, als je er recht op hebt zal je begeleider daar wel voor zorgen. Q
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."