#1
Mijn ouders en zus nemen het gelukkig wel heel serieus, want voor hen verklaart het gewoon heel veel. Hoewel tevens een van de eerste reacties van mijn pa was: “Als ze het nu maar niet als excuus overal voor gaat gebruiken.” 🤦♀️ Ik heb mezelf juist héél duidelijk voorgenomen om dat níet te doen, direct toen ik buiten stapte na de diagnose. Een bestaande oorzaak (voor een neiging tot bepaalde dingen/gedragingen) is iets anders dan een excuus.
Mijn diagnose voelt soms wel als een (slap) excuus voor wanneer ik weer eens dingen of mensen vergeet, voor onbepaalde tijd compleet van de aardbodem verdwijn, obsessief in nieuwe mensen, materie, activiteiten en/of middelen duik, afspraken afzeg vanwege een beroerde planning en een hoofd dat overstroomt, over mensen heen wals met mijn onuitputtelijke gedachtenstromen et cetera. Dan schaam ik me kapot. En ik wil het niet als excuus gebruiken, maar soms voel ik dat ik er steken door laat vallen, bijvoorbeeld in het contact met vrienden. Wat dan (op z'n minst deels) veroorzaakt wordt door bijvoorbeeld een manie of ADHD (soms lastig van elkaar te onderscheiden).
