”Once I had a little game
I liked to crawl back in my brain
I think you know the game I mean
I mean the game called go insane
Now you should try this little game
Just close your eyes forget your name
Forget the world, forget the people
And well erect a different steeple.
This little game is fun to do.
Just close your eyes, no way to lose.
And Im right here, Im going too.
Release control, were breaking through.”
Jim Morrison
Fear and Loathing in an infinite universe
Hierbij een verslagje van m’n eerste trip waarin ik “bad” ga. Woorden schieten tekort en zijn hol bij de beschrijving van deze unieke ervaring. Toch ga ik m’n best proberen te doen om een zo goed mogelijk beeld over te brengen. Veel plezier met lezen.
Locatie: Thuis en bos
Drug: LSD 2 shiva’s (200 mics)
Maaginhoud: 2 boterhammen
Gemoedstoestand: Wanting to dwell on the fractallic planes.
Personen: 1
Sitters: 0
Tijd van inname: 10.30
Maandagmorgen half 11. De trip staat al enkele dagen gepland en het is eindelijk zover. Ik weet nog niet precies wat ik allemaal ga doen tijdens de trip, maar ik laat het gewoon over me heen komen. Ik zie wel waar alice me heen leidt.
Het plan is om 1.5 zegel te nemen en te beginnen op m’n kamer met m’n muziek. In m’n vorige trip heb ik de oneindigheid van het fractallic universum ervaren. Nu is het tijd om te kijken wat er zoal mogelijk is in deze oneindige oneindigheid.
The performance
Na ongeveer een uurtje beginnen de eerste effecten hun intrede te doen. Ik zet The Doors – In concert op en ga op m’n matras in m’n kamer zitten. Ik heb een handtrommeltje meegenomen en begin te slaan op het ritme van de muziek. Hoe langer ik hiermee bezig ben, hoe sterker de lsd begint te werken. De muziek neemt me mee naar een wereld voor kleuren en patronen. Het trommelen werkt heel rustgevend en ik ga helemaal erin op. Ik speel nu met The Doors mee onder leiding van The Lizard King himself. De muziek is op dit moment het enige wat er bestaat. Het is een deel van me geworden. Ik heb geen gedachten meer, alles gaat vanzelf. Ik ben de muziek, de emotie, de liefde.
In de tijd dat ik hiermee bezig ben besluit ik rond half 1 nog een halve zegel bij te nemen. Iets wat ik achteraf misschien beter niet had kunnen doen, maar op dit moment zie ik geen reden waarom het niet te doen. Ik kan hier wel voor eeuwig blijven.
What to do?
Als de cd uiteindelijk is afgelopen na bijna 3 uur krijg ik toch wel zin om even wat anders te gaan doen dan hier op m’n kamer zitten. Ik wil naar buiten, maar weet niet precies waarheen. Van tevoren had ik eventuele plannen gemaakt om nog naar maastricht te gaan, naar m’n vriendin. Ze heeft me nog nooit trippend meegemaakt, en het lijkt me wel een keer leuk om diepe tripgesprekken te hebben met haar. Ik kijk alleen tegen de treinreis op. De chaos in m’n hoofd is nu zeker nog te groot om meer dan 2 uur in de trein te gaan zitten in de drukke spits. Daarom besluit ik om de piek lekker buiten mee te maken en daarna wellicht nog op reis te gaan.
Het probleem is dat ik niet echt een doel heb om heen te gaan in de tussentijd. Ik kan wel naar m’n favo bos gaan, maar wil eigenlijk wel eens ergens anders heen.
Als ik de deur uitloop heb ik nog geen idee waar dan heen te gaan. Ik besluit alice gewoon te volgen en begin door m’n woonwijk te wandelen. Na 10 minuten doelloos rondgelopen te hebben zonder echt iets moois of bijzonders tegen te komen besluit ik om m’n fiets te gaan halen en ergens een bankje op te zoeken om na te denken wat ik zal gaan doen.
De effecten van de lsd zijn nog steeds sterker aan het worden en de chaos in m’n hoofd word almaar groter. Ik wilde eigenlijk de stad in, maar dat is een half uur fietsen over vrij drukke wegen en dat lijkt me niet zo verstandig in deze toestand. Dan toch maar naar m’n bos, want daar is het altijd mooi en heb ik geen last van drukte om me heen.
Fractallic Consciousness
Aangekomen in het bos vallen de visuals me een beetje tegen. Ze zijn er wel degelijk, maar niet zo uitbundig en kleurrijk als ik gewend ben. Daarom maak ik een puurpijpje klaar en laat ik de THC de effecten wat versterken. Als ik hierbij ook nog Shpongle opzet beginnen de effecten waarop ik zat te wachten.
Met open mond wandel ik door het bos. De fractals zijn weer overal en een oneindigheid aan mooie en vreemde visuals trekt aan me voorbij. Bomen doen kunstjes voor me die ik met een lach en met geklap beantwoord. Stelletje uitslovers
![:wink:]()
.
“If the doors of perception were cleansed every thing would appear to man as it is, infinite. (Huxley)”
Mijn doors of perception staan wijd open en de oneindigheid is indrukwekkend om te zien. M’n bewustzijn veranderd steeds van perspectief. Ik spring als het ware van fractal naar fractal, naar het lijkt willekeurig en steeds sneller. Ik ben me nog maar vaag bewust van de andere mensen die in het bos rondlopen en ik waggel door het bos. Lopen kan je het niet noemen, ik zet onderbewust gewoon steeds een been voor me die de last van m’n lichaam opvangt in een tempo van nog geen kilometer per uur schat ik. Het moet er waarschijnlijk wel een beetje vreemd uitzien, maar dat kan me echt niks schelen, ik ben gewoon aan het genieten van de oneindigheid aan dimensies die ik ervaar en de schoonheid van het bos. Ook de muziek begint te vervormen en ik begin geluiden en m’n eigen stem te hallucineren. Als ik wat op wil nemen op m’n memorecorder moet ik het een paar keer herhalen, omdat ik niet hoor of het nou de stem in m’n hoofd is die iets zegt of dat ik zelf aan het praten ben.
Je kan je niet voorstellen hoe oneindig mooi het hier is. Deze zin sms ik naar m’n tripbuddy waarop ik als antwoord krijg “Ik heb al een aardig vermoeden
![:tongueout:]()
Ik beantwoord nog eens met “Dat had jij gedacht
![:tongueout:]()
”. Niemand, alleen ik kan zien en ervaren wat ik zie. Net zo min dat ik kan zien wat andere mensen ervaren. Dat is het mooie aan het leven, uniekheid.
Gedachten razen door m’n hoofd en ik neem enkele naar ikzelf vind, geniale ideen op op m’n memorecorder. Ik rook nog een pijpje en hierna wordt alles steeds chaotischer en moeilijker. Denken wordt extreem moeilijk. M’n bewustzijn veranderd nu om de paar seconden en ik kan niet onthouden wat ik voor zo’n transitie aan het denken was. “Ik vlieg uit de bocht”, zo omschrijf ik het op dat moment. Je zit met je gedachten nog op een spoor in een fractal en het volgende moment word je eraf geblazen de oneindigheid van het universum in met een vaag besef dat je net nog ergens anders was. Dit proces begint extreme vormen aan te nemen en gaat almaar sneller en sneller. Ik ben gek aan het worden, en met de madness komen geniale en onverwachtte gedachtes m’n hoofd binnen. Ik vind dit alles wel vermakelijk en kan er om lachen. De zin: “Ik vergeet te snel, dus niet denken” komt bij me op. Op dat moment vind ik dat heel grappig en wil dat even naar m’n tripbuddy sturen. Een vrij hilarisch tafereel ten gevolge.
Het is moeilijk me aan deze zin vast te houden omdat ik hem steeds vergeet. Toch wil ik em perse opsturen en ik pak m’n telefoon. Ik weet direct niet meer wat ik nu ging sturen, alleen dat ik het geniaal vond. Na een paar minuten komt de zin weer terug en ik doe een poging deze in te typen. Ik kom niet verder dan 2 woorden deze keer en ik ben het alweer kwijt. Als de zin even later weer terugkomt verander ik van strategie. Ik blijf de zin hardop herhalen en tegelijkertijd typ ik hem in. Halverwege de zin zie ik dat ik wat spelfouten heb gemaakt en ik wis weer 2 woorden uit. De zin is ook weer weg tot m’n frustratie. Het is me uiteindelijk toch nog gelukt het te sturen, maar het heeft ongeveer 10 minuten in beslag genomen als het niet meer is. Zow, nu dan eindelijk m’n eigen advies opvolgen en niet meer denken
![:tongueout:]()
. Geen smsjes meer, te veel handelingen voor iets te simpels
![:)]()
.
The Dark Side of Alice
Vanaf nu begint het me een beetje te vervelen dat ik niks kan onthouden. M’n bewustzijn verspringt nog steeds sneller en om de seconde veranderd het perspectief. Deze confrontatie met de oneindigheid begint me te vermoeien. “De sleutel ligt in vermoeidheid volgens mij”. Deze zin schiet door m’n hoofd. Dit heeft m’n guru me een keer gezegd na m’n egodeath ervaring. Ik kan me alleen niet meer herinneren waar deze sleutel voor diende.
Er zit een snee in m’n duim, een soort papercut. Die zit er echt en ik hallucineer dit niet. Ik word me er nu alleen bewust van, want steeds als ik ergens langs strijk met m’n duim voel ik een pijnprikkel door me heengaan. Ik kijk naar m’n duim en opeens word ik doorkliefd door een scherp mes en ik word weer door het universum geblazen naar weer een nieuwe dimensie. Wat de hell was dat? Ik schrik hier best wel van. Je kan blijkbaar ook pijn hallucineren. En opnieuw wordt m’n ziel doorboort en ga ik dood om een seconde later weer op een andere manier een verkeerde tak van een fractal in gelanceerd te worden die direct naar m’n dood leidt. Steeds sneller en sneller. Er zijn oneindig veel paden die naar m’n dood leiden. Angst neemt bezit van me. Wat moet ik doen? Wie ben ik? Besta ik wel? Ik kan niet bestaan. Daarom ga ik steeds dood. Oneindigheid kan overwelmend zijn voor het menselijke brein.
Get a grip! Ben rustig! Dit is niet echt. Daar ben ik van overtuigd, maar dat maakt doodgaan niet minder waar op dat moment, en het voelt absoluut niet prettig. Ik blijf angst hebben voor de pijn. In m’n egodeath ervaring was ik allesbehalve bang. Ik voelde toen een goddelijke rust en het deed geen pijn. Dit is anders. Ik ben ook niet bang voor de dood, maar voor de pijn die steeds door m’n ziel snijdt als een stiletto. Wat moet ik doen?
I have an excellent idea! Let’s change the subject. Goed idée, break your habit, doe iets onverwachts waardoor je niet steeds in hetzelfde gat valt. Even een broodje eten dan maar. Het bankje is alleen nog zeker 10 minuten verderop. Nouja dat moet dan maar. Its all in the mind.
Op weg naar het bankje ga ik nog een paar keer dood, maar af en toe lukt het me om mezelf even af te leiden. Totdat ik weer terugdenk aan daarnet of ergens langs strijk met m’n duim en dan begint het weer. Waarom lukt het me nou niet om positief te denken? Dit is moeilijker dan ik dacht. Ik begin tegen mezelf te praten, als een schizofreen persoon. Dit werkt best bevrijdend, maar is van korte duur. Ik snap nu wel waarom “gekken” meerdere persoonlijkheden creeren of onzichtbare vrienden hebben. Op deze manier wordt je bevrijd van de hel die oneindigheid kan zijn.
Divine Power
Bij het bankje aangekomen ga ik zitten en doe ik even m’n ogen dicht. Ik begin even te mediteren en tot m’n verbazing lukt het me m’n hoofd leeg te maken en overal bovenuit te stijgen. The Gnomes have learned a new way to say Hooray! staat op m’n koptelefoon. Ik voel kracht en energie door me heen stromen en m’n lichaam begint te veranderen. Dit zie ik niet maar ik voel het. Ik begin te groeien en te groeien. Ik heb het gevoel dat ik meer dan 100 meter groot ben en ik zit op een zetel aan de top van de wereld. Ik heb de macht om alles te doen, met een knip van m’n vinger kan ik bergen verzetten en de grond opensplijten. Het voelt alleen heel evil aan. Ik ben een soort gigantische rode duivel met zwarte horens. Een kant van mezelf die ik nog niet eerder heb gezien. Macht corrumpeerd en ik ervaar nu hoe dat is. Ik maak me kwaad en als ik m’n ogen open doe zit ik echt aan de top van de wereld op een berg. Ik kijk over mijn wereld uit die veranderd is in een soort hel. Rood zwart en geel overheersen in deze wereld. Alles siddert onder mijn goddelijke aanwezigheid. Jammer dat ik niet geprobeerd heb om vuurballen of bliksem te schieten, want ik weet zeker dat ik dat kan in deze toestand.
Back to Hell
Op de een of andere manier wordt ik afgeleid en ik ben best geschrokken van mijn dark side. Ik ben geen god meer. Ik ben weer klein en wordt weer door het oneindige geslingerd totdat ik er helemaal niet meer toe doe. Ik probeer aan de mooie dingen in het leven te denken. De liefde voor m’n vriendin en m’n vrienden is het laatste lichtpuntje waar ik me aan kan vastgrijpen en laten me beseffen dat ik besta. Dan is er weer de angst die me overneemt. Deze keer slaat deze over en begin ik zelfs slechte dingen te denken over de mensen waar ik van hou. Hoe belachelijk het ook is wat ik allemaal hallucineer, op dat moment is het de keiharde waarheid, ookal weet ik diep van binnen dat het niet echt is.
Waar was ik ook alweer mee bezig? Ik zit nu al een kwartier op het bankje en opeens bedenk ik me dat ik hier ging zitten om te eten. In m’n tas zitten broodjes, tonijnsalade en een mes. De broodjes en heb mes heb ik zo gevonden, maar ik kan de salade met geen mogelijkheid vinden. Onrust en paniek blijven me overvallen en ik begin steeds wanhopiger te zoeken. Na 10 minuten geef ik het op en ik wil naar huis. Misschien dat ik daar deze hel kan overwinnen. Als ik naast me kijk zie ik de tonijnsalade me evil lachend aankijken op het bankje. Ik had hem blijkbaar al uit de tas gehaald, maar toch ben ik een beetje para en heb ik het gevoel dat ze met me zitten te fucken.
Omdat het me toch wel verstandig lijkt om even wat voedsel binnen te krijgen smeer ik alsnog een broodje en daarna begin ik aan de wandeling terug naar m’n fiets. Ik ben nu ongeveer op het verste punt van de wandeling, wat m’n toestand er niet echt beter op maakt. Op die lange weg kan er zoveel gebeuren. Ik maak de gekste theorien in m’n hoofd die allemaal direct waar zijn en tot m’n dood leiden. Ik kan het bloed en de modder in m’n mond proeven, voetstappen die me achternazitten horen en schaduwen en visuele hallucinaties zien. Ik wil wel rennen, maar ik snap dat dat geen zin heeft en ik wil niet dat mensen me in deze toestand vinden, dus ik blijf ergens nog rationeel nadenken.
Hoe ga ik deze hel stoppen? Ik bedenk dat een film kijken me misschien wel af kan leiden en me eruit kan laten komen. Onder het lopen lukt het me weer af en toe om mezelf even af te leiden, maar de angst die ik heb om weer die pijn te voelen blijft toch aanwezig ergens in me. Vrolijke muziek kan me misschien helpen. De Beatles moeten dat wel kunnen vind ik. Als ik m’n mp3speler bedien schiet de pijn en de dood weer door me heen omdat ik dit met m’n duim doe waar die snee inzit. De Beatles maken het er ook niet echt beter op eigenlijk, ik moet gewoon thuis zien te komen.
Het lopen begint ook al pijn te doen. De tas zit ongemakkelijk en m’n jas ligt zwaar op m’n schouders. Elk fysiek pijntje dat ik heb leidt direct weer tot negatieve gedachten en oneindig veel paden waar ik dood in ga. Ik heb geen idee hoe lang ik nog te gaan heb en als ik op m’n telefoon kijk zie ik dat het nog geen half 6 is geweest. Dit kan dus nog wel even duren, maargoed dat heb ik mezelf aangedaan. Ik heb geen medelijden met mezelf. Morgen is alles weer normaal en dit moet ik maar zien te doorstaan.
Als ik me kwaad maak verdwijnt de angst en de pijn en ben ik weer m’n evil zelf. Ik storm over de paden richting m’n fiets. Dit kwaad maken helpt me wel, maar is zwaar inspannend en vermoeiend. Ik kan het dan ook niet lang volhouden en dan komt direct de angst en de pijn weer terug. Even later ben ik bij m’n fiets en fiets ik terug naar huis. Ik neem een route zonder auto’s en waar weinig ander verkeer komt.
Back home
Thuis aangekomen zet ik direct de film Across the Universe op. Hier ben ik in een vorige trip helemaal in opgegaan en gaf me toen een heel goed gevoel. Ik ga in m’n bed zitten en probeer aandachtig naar m’n tv te kijken. Het lijkt eventjes te werken, maar dan komen de negatieve gedachtegangen weer de kop op steken. De film is niet meer te volgen en het zweet breekt me uit. Het is hier bijna nog enger dan buiten. M’n dekens zijn niet zacht zoals ik gehoopt had, en doen pijn door me heenschieten met elke aanraking. Ik durf ook niet te gaan douchen, waarom weet ik niet meer.
Ik moet contact hebben met de werkelijkheid. Met veel moeite bedien ik m’n computer en zoek contact met m’n vriendin. Ik zeg haar dat ik een badtrip aan het ondergaan ben, maar dat ze zich niet ongerust hoeft te maken en dat het allemaal wel weer goed komt. Ze stelt me wat vragen die ik niet begrijp of niet uit kan leggen, maar ik ben blij haar stem te horen. Ze weet ook niet hoe ze met trippende mensen om moet gaan en zeker niet met iemand die bad aan het gaan is. Ik neem dit haar ook absoluut niet kwalijk en moet af en toe lachen om de vragen die ze stelt. Ik begin weer grappen te maken. Ze heeft bijvoorbeeld de webcam aan staan en ik zeg haar dat dr oog verkeerd zit en of ze die even goed wil doen
![:tongueout:]()
. Haar lach brengt me weer verder in een positieve mood en ik begin langzaam maar zeker uit de hel te komen.
Ik heb nog enkele uren met haar zitten skypen en tv zitten kijken die ik overigens niet kon volgen nog. De effecten worden minder heftig en m’n bewustzijn blijft steeds langer op een perspectief en ik wordt steeds minder vaak het universum doorgeslingerd. Ik ben moe, maar slapen zit er nog zeker niet in. Ik heb het overleeft, ben blij dat ik dit heb meegemaakt en ben niet meer bang, maar dankbaar.
De rest van de avond deel ik m’n ervaring nog even met Stonie en Argulas en m’n tripbuddy. Rond 1 uur ben ik nog Pan’s Labyrynth gaan kijken waar ik nog even lekker op getript heb, om vervolgens pas om half 5 in een diepe slaap te vallen.
Bedankt voor het lezen, ik hoop dat jullie iets aan deze ervaring hebben. Ik vond het zeer heftig en f*cking scary, maar ben blij dat ik nu weet hoe het is. Tot de volgende keer
![:wink:]()
Henkfloyd.
![:hearteyes:]()
en dat via skype!