Truffels - Fietsend over snelweg en spoorbrug, van België naar Bali

@Psilocyloner interessant tripreport hoor! Je neemt de lezer echt helemaal mee in je ervaring. Veel herkenbare psilocybine-dingetjes ook. Ik had eigenlijk ook wel een heftiger effect verwacht van 45 gram truffels. Dat is echt wel een hele serieuze dosis namelijk! Ben nu al benieuwd naar je eerst volgende diepe trip.

Wel mooi dat je zo een duidelijk les hebt gekregen tijdens deze trip. Die behoefte aan veiligheid herken ik wel maar het is af en toe echt ook wel goed om die veiligheid achter je te laten en te genieten van het leven! Je mist anders echt veel te veel leuke dingen. En er is niets mis met een beetje hedonisme toch?!

Wel weer typisch dat je een hele andere les krijgt dan je had verwacht. Wat een bijzondere activiteit is trippen toch!

Eik zei:

@Psilocyloner interessant tripreport hoor! Je neemt de lezer echt helemaal mee in je ervaring. Veel herkenbare psilocybine-dingetjes ook. Ik had eigenlijk ook wel een heftiger effect verwacht van 45 gram truffels. Dat is echt wel een hele serieuze dosis namelijk! Ben nu al benieuwd naar je eerst volgende diepe trip.

Klik om te vergroten...

Dankje! Het effect was erg mild inderdaad. Benieuwd naar m'n volgende trip? Ik ook! :P

Eik zei:

Wel mooi dat je zo een duidelijk les hebt gekregen tijdens deze trip. Die behoefte aan veiligheid herken ik wel maar het is af en toe echt ook wel goed om die veiligheid achter je te laten en te genieten van het leven! Je mist anders echt veel te veel leuke dingen. En er is niets mis met een beetje hedonisme toch?!

Klik om te vergroten...

Zeker niet, al moet dat besef nog een plekje krijgen. Een opvoeding van ''vooral niet gek doen'' krijg je er niet van de een op de andere dag uit weet ik inmiddels. Maar het komt heus wel. Dat vertrouwen heb ik. Het heeft z'n tijd nodig.

Eik zei:

Wel weer typisch dat je een hele andere les krijgt dan je had verwacht. Wat een bijzondere activiteit is trippen toch!

Klik om te vergroten...

Interessant is dat zich bij deze trip wederom een patroon voltrok dat zich steevast bij elke trip lijkt te voltrekken: wachten op het effect, kort na opkomst denken dat het weinig meer gaat worden, teleurstelling doordat het geheel niet aan mijn verwachtingen voldoet. Vervolgens volgt er een periode van heerlijke verwarring, met tegelijkertijd een wat machteloos gevoel omdat ik al wat in mij opkomt niet echt vast weet te grijpen, alles komt en gaat in razend tempo. Dan een periode van acceptatie: alle verwachtingen en alle doelen die ik heb gesteld, alle taken die ik me heb opgelegd en al het andere loslaten en simpelweg opgaan in het moment. Dit geeft doorgaans een diepgaand bewustzijn van de absurditeit van alles. Ik vraag me dan af waar ik me in godsnaam allemaal druk om maak. Ik voel me bevrijd van alles wat ik, zo besef ik dan, mezelf opleg. Te veel moeten. Te veel willen. Uiteindelijk, wanneer de effecten langzaamaan beginnen af te nemen, daalt het besef in tóch wel een substantiële trip te hebben gehad, sterker dan ik dacht op het moment zelf. Tot slot, wanneer de trip verder begint af te zwakken, wordt geleidelijk aan alles duidelijk, krijg ik vat op mijn gedachten en opgedane inzichten op een manier waarop ik ze kan gaan verwerken en keren herinneringen waarvan ik bang was ze inmiddels kwijt te zijn geraakt terug. Pas na afloop ben ik in staat het cadeau te zien wat ik in mijn trip uit heb mogen pakken, zo lijkt het. Omdat ik inmiddels zo bekend ben met dit patroon, lukt het loslaten steeds beter. Ik kan echt uitgaan van dat vertrouwen dat alles goedkomt. Echt fijn is dat.

Overigens heb ik wel een manier gevonden waarmee ik die eerste fase van teleurstelling min of meer kan omzeilen. Ik vind het prettiger om er gewoon ''BAM!'' in te worden gelanceerd. Het zal in dat opzicht nooit DMT worden, maar lemon tek helpt wel om een iets sneller opkomende en intensere (maar helaas dan wel kortere) piek te bewerkstelligen. Dan is het patroon net iets anders. Dan vraag ik me na de piek vol verbazing af what the fuck er is gebeurd, omarm ik die ervaring en mijn initiële verwachtingen doen er dan niet eens meer toe. De rest van de trip staat dan vooral in het teken van het verwerken van de piekervaring, van betekenisgeving en beginnende integratie van die ervaring naarmate de effecten verder afnemen.

Nu ik dit allemaal zo heb uitgetypt, is het waarschijnlijk een kwestie van tijd voor zich een geheel nieuw patroon aandient dat ik tot dusver nog niet voor mogelijk hield. Dát maakt het trippen zo bijzonder. Mijn ervaring: je krijgt niet wat je wil of wat je verwacht, maar wat je écht nodig hebt. Dat is dus in de regel iets totaal anders dan waar je aan dacht. Ik probeer dan ook lang niet altijd met concrete vragen of intenties een trip in te gaan, integendeel. De vorige keer, voorafgaand aan mijn psilohuascatrip, verzocht ik simpelweg om ''datgene wat ik nodig heb, wat dat ook moge zijn''. Nou, dat was me wat kan ik je vertellen. Werkelijk waar een hoogtepunt van eenzame proporties. Die trip is namelijk pas een kleine maand geleden. Misschien ook mede hierdoor dat mijn trip van afgelopen weekend zo mild was?

Voor mij blijft het wel tricky. Mijn ego probeert me via hedonisme weg te houden van introspectie/meditatie. Waarschijnlijk dat ik daarom ook wat anti-hedonisme ben geworden, terwijl hedonisme op zich geen probleem hoeft te zijn dus. Ik sta dus niet altijd zo in contact met mezelf, waardoor het voor mij op die momenten "gevaarlijk" wordt om sensueel plezier op te zoeken. Het is vaak een subtiele grens die ik overga en op dat moment niet doorheb.

Ik weet dat ik ook niet de enige ben. Als een willekeurig persoon in een kamer wordt gezet en niets heeft te doen, zal deze in veel gevallen al gauw helemaal rusteloos worden. We denken dat dit normaal is, maar dit is het ego in werking om maar niet 'niets' te doen. Om maar weg te blijven van mogelijke meditatie waarbij leegte wordt gevoeld.

Ik ben dus niet per definitie tegen hedonisme, maar denk dat veel mensen niet inzien dat het vaak toch een vlucht is van een leegte die je niet wilt voelen. Als we bereid waren de leegte te voelen, dan waren we allemaal zen-meesters geweest.

Mooi report!
Herkenbare stukken, vooral dat stuk over de druppels uit de kraan. Zoiets heb ik ook eens meegemaakt op LSD, maar is moeilijk in woorden uit te drukken.

En toen ik las dat je de deur uit ging, vond ik dat juist heel dapper. Ik zou mezelf prijzen voor mijn ondernemendheid en lef en het volgen van m'n gevoel! Ik zou zelf niet met zo'n dosis de deur uit durven gaan, zeker niet midden in de nacht. Terwijl trippen in de buitenlucht zoveel toe kan voegen. Jezelf opsluiten in je veilige huis kan je ook zien als beperkend, hoewel ik snap met welke intentie je dat wilde doen.

Mooie trip en report! En wel wat herkenbare dingen voor mij.

Psilocyloner zei:

Nu, achteraf bezien, vraag ik me af of ik me niet over mijn aanvankelijke ongemak heen had moeten zetten, mezelf had moeten dwingen toch op bed te blijven liggen in stilte en duisternis. Te ondergaan. Heb ik me tóch niet echt overgegeven? In plaats van het vervelende gevoel te accepteren, over me heen te laten komen, heb ik de setting veranderd om eraan te ontkomen. Zou ik me daarmee die kans op volledige overlevering hebben ontnomen? Achteraf bezien leende de setting zich misschien ook niet zo voor een diepe filosofische trip. Ik ben gewend alleen te trippen diep in een bos. Je bent dan toch meer op jezelf aangewezen. Thuis is er simpelweg meer mogelijk en is afleiding, zowel gewenst als ongewenst, dus veel sneller aan de orde.

Klik om te vergroten...

Alles op zijn eigen tijd denk ik. Dat is het mooie ook aan psilocybine: je krijgt wat je nodig hebt en niet wat je wilt.

Maar het heeft wel een bepaalde intentie en wil nodig om te blijven zitten door alle ongemak heen en "door te breken" naar die staat van overlevering. Soms mis ik die intentie of wil (of beide) ook en dan komt het er niet van.

Ik zie het als twee tegengestelde richtingen. Een richting inwaarts waarbij je meer naar de hogere staten van bewustzijn gaat en een richting uitwaarts waarbij je aandacht op de externe wereld gericht is. De ene is niet beter dan de andere. En je kunt je ook bewust zijn van beide richtingen tegelijk. Dan zie je de externe wereld in een nieuw licht, doordat je in contact staat met het hogere.

Psilocyloner zei:

Hoewel ik niet de grote doorbraak heb gehad waar ik naar op zoek was, noch dat het een trip was met een erg serieus, overpeinzend en filosofisch karakter, heb ik toch wel antwoorden gekregen. Het was vooral een trip van gewoon doen en van laten gaan, gepaard gaande met het besef dat daarmee alles prima in orde is. Een heerlijk stukje hedonisme kreeg ik mee, niets te zwaar en serieus. Hierin zit voor mij het antwoord. Ja, ik mag me af en toe wat meer laten gaan. Ik mag het leven wat minder serieus nemen. Prima om mezelf op zijn tijd wat hedonisme te gunnen, ondanks dat het een tijdelijke vlucht is. Echter, het bewust en weloverwogen opzoeken van hedonisme kan bijdragen aan verbinding, waarmee het wel degelijk een langdurig positieve bijdrage kan bieden aan mijn bestaan.

Klik om te vergroten...

Misschien ook wel wat een leerpunt voor mij.

Wat jij omschrijft vind ik echter niet heel erg hedonistisch. Mijn opvatting is dat zolang je in contact staat met jezelf, je wel weet wat nog kan en wat uiteindelijk niet goed is voor je. Maar als je iemand bent die alleen maar hedonistische kicks zoekt om een leegte op te vullen, dan ga je je zelf gegarandeerd nog een keer tegenkomen.

Mindless zei:

Wat jij omschrijft vind ik echter niet heel erg hedonistisch. Mijn opvatting is dat zolang je in contact staat met jezelf, je wel weet wat nog kan en wat uiteindelijk niet goed voor je is. Maar als je iemand bent die alleen maar hedonistische kicks zoekt om een leegte op te vullen, dan ga je je zelf gegarandeerd nog een keer tegenkomen.

Klik om te vergroten...

Precies, en juist daarom wil ik op een meer doordachte wijze dat hedonisme opzoeken, om er uiteindelijk toch meer - en iets duurzaams, wanneer het gaat om die verbinding - uit te halen dan louter een kick. Neem MDMA als voorbeeld. Dat ligt eigenlijk precies op dat grensgebied waar ik naar op zoek ben: enerzijds geschikt om gewoon heerlijk op uit je dak te gaan, anderzijds kan het inzichten geven in thema's als verbondenheid en liefde en je ook daadwerkelijk dichter bij de ander brengen.

Je geeft me wel weer stof om over na te denken @Mindless. Ik ben heel erg op zoek naar een oplossing voor dat gevoel van gemis dat ik ervaar, zoals ik in het begin van mijn report beschrijf. Moet ik dan, in plaats van manieren te zoeken om de leegte te vullen, de leegte accepteren?

Echter, wat jij beschrijft als een ''leegte'' die mensen voelen op het moment dat ze gedwongen worden niets te doen, is voor velen denk ik niet zozeer leegte maar eerder confrontatie met zichzelf. Nietsdoen, of stilstaan, creëert ruimte voor reflectie en bezinning, zaken die de gemiddelde mens in de samenleving anno 2018 het liefst zo veel mogelijk uit de weg gaat. Reflectie en bezinning leiden tot (zelf)bewustzijn en dat is voor mensen die zich in het leven overeind houden door maar met oogkleppen op door te blijven hollen in de tredmolen van de Westerse maatschappij haast ondraaglijk, te confronterend, een verstoring van het vluchten in onafgebroken activiteit. Maar dat is het bij mij niet. Eerder het tegenovergestelde.

Je post doet me trouwens denken aan het reizen met de trein, waarin je werkelijk iedereen als een zombie naar een smartphone ziet staren. Ik heb niet eens een smartphone, ook nog nooit een gehad. Reizen is voor mij doorgaans dus echt niets anders dan bewust worden. Ik raakte laatst in gesprek met een oude man en vrouw, die op hun weg terug waren van een dagje uit. Die man merkte op een gegeven moment op ''Jij bent wel een uitzondering hè?'' Ik: ''O, ja?'' ''Ja, de rest van die jongelui van jouw leeftijd is alleen maar bezig met z'n telefoon... jij praat tenminste nog, maar je bent wel echt de enige.'' Tsja...

Psilocyloner zei:

Je geeft me wel weer stof om over na te denken @Mindless. Ik ben heel erg op zoek naar een oplossing voor dat gevoel van gemis dat ik ervaar, zoals ik in het begin van mijn report beschrijf. Moet ik dan, in plaats van manieren te zoeken om de leegte te vullen, de leegte accepteren?

Klik om te vergroten...

Eerst maar gewoon voelen. Want als je het probeert te accepteren, zal het het ego zijn die het wil accepteren. De acceptatie komt op een gegeven moment vanzelf merk ik, wanneer de leegte gevoeld wordt.

Psilocyloner zei:

Echter, wat jij beschrijft als een ''leegte'' die mensen voelen op het moment dat ze gedwongen worden niets te doen, is voor velen denk ik niet zozeer leegte maar eerder confrontatie met zichzelf. Nietsdoen, of stilstaan, creëert ruimte voor reflectie en bezinning, zaken die de gemiddelde mens in de samenleving anno 2018 het liefst zo veel mogelijk uit de weg gaat. Reflectie en bezinning leiden tot (zelf)bewustzijn en dat is voor mensen die zich in het leven overeind houden door maar met oogkleppen op door te blijven hollen in de tredmolen van de Westerse maatschappij haast ondraaglijk, te confronterend, een verstoring van het vluchten in onafgebroken activiteit. Maar dat is het bij mij niet. Eerder het tegenovergestelde.

Klik om te vergroten...

Leegte, spanning, angst. Zijn dit in bepaalde zin niet allemaal waardeoordelen wanneer we het hebben over dat wanneer we niets doen? Wanneer we alleen met onszelf zijn? Voor mij is het soms een leegte, soms spanning en soms angst. Maar wat het gemeen heeft is dat ik op dat moment geen afleiding daarvan heb.

We zijn toch een beschaving van mensen die in de regel een grote angst hebben om geconfronteerd te worden met zichzelf. Om geen afleidingen te hebben.

Psilocyloner zei:

Je post doet me trouwens denken aan het reizen met de trein, waarin je werkelijk iedereen als een zombie naar een smartphone ziet staren. Ik heb niet eens een smartphone, ook nog nooit een gehad. Reizen is voor mij doorgaans dus echt niets anders dan bewust worden. Ik raakte laatst in gesprek met een oude man en vrouw, die op hun weg terug waren van een dagje uit. Die man merkte op een gegeven moment op ''Jij bent wel een uitzondering hè?'' Ik: ''O, ja?'' ''Ja, de rest van die jongelui van jouw leeftijd is alleen maar bezig met z'n telefoon... jij praat tenminste nog, maar je bent wel echt de enige.'' Tsja...

Klik om te vergroten...

Haha mooi Vind het altijd mooi te zien hoe nuchter oudere mensen vaak nog zijn gebleven. (niet altijd!)

Je bent niet de enige. Reizen (lopen/fietsen/autorijden in mijn geval) is voor mij ook bewust zijn in het moment. Maar soms lijk ik wel de enige te zijn wanneer letterlijk iedereen op straat alleen maar naar een scherm zit te kijken.

Ik overweeg trouwens een 'dumb phone' te kopen. Gebruik mijn smartphone toch al heel weinig en wil mezelf nog wat meer pushen om onderweg of bij anderen niet met mijn telefoon bezig te zijn.

Mindless zei:

Eerst maar gewoon voelen. Want als je het probeert te accepteren, zal het het ego zijn die het wil accepteren. De acceptatie komt op een gegeven moment vanzelf merk ik, wanneer de leegte gevoeld wordt.

Klik om te vergroten...

Zonder meer waar. Als het niet vanzelf komt, ben je alsnog maar weer aan het moeten en aan het willen. Dit doet me denken aan een eerdere post van mezelf van vanmiddag, hier. Wat maakt nou dat je uit een depressie komt, dat je besluit de boel weer op te pakken? Ook zo'n kantelmoment om uit een depressie te geraken moet misschien wel gewoon ''als vanzelf'' op je pad komen, in plaats van dat je daar vanuit een zelfopgelegde taak naar op zoek bent gegaan. De vraag wat dan heeft gemaakt dat je opeens verder kon komen is daarom denk ik niet te beantwoorden. Ja, wérkelijke acceptatie, maar hoe je daar toe bent gekomen...?

Mindless zei:

Leegte, spanning, angst. Zijn dit in bepaalde zin niet allemaal waardeoordelen wanneer we het hebben over dat wanneer we niets doen? Wanneer we alleen met onszelf zijn? Voor mij is het soms een leegte, soms spanning en soms angst. Maar wat het gemeen heeft is dat ik op dat moment geen afleiding daarvan heb.

Klik om te vergroten...

Dat wanneer we niets doen is in mijn optiek echt dat wat bovenkomt als gevolg van bewustzijn. Dat kan bewustzijn van vanalles zijn, waaronder leegte, spanning, angst, maar nog veel meer dan dat. Opvallend dat er nu allemaal overwegend negatief beladen dingen opkomen (negatieve waardeoordelen), terwijl ik op momenten van niets doen ook gewoon sereniteit kan ervaren, of een tot in het diepst van mijn binnenste gevoelde tevredenheid, wanneer ik bijvoorbeeld stil sta in de woonkamer en om me heen kijk. Dan ben ik oprecht blij met mijn huis. Niet eens zo met het huis zelf of de spullen die er binnen staan, maar met het hebben van een thuis, een plek waar ik ongestoord tot mezelf kan komen. Een thuis hebben is ook lang niet voor iedereen een vanzelfsprekendheid.

Mindless zei:

Haha mooi Vind het altijd mooi te zien hoe nuchter oudere mensen vaak nog zijn gebleven.

Klik om te vergroten...

Ja, kunnen soms toch mooie gesprekken zijn. Met buschauffeurs ook trouwens. Lang niet allemaal, maar je hebt er echt tussen met een verhaal en met echt een unieke, persoonlijke en vrije kijk op de wereld. Zo tref ik regelmatig een chauffeur wiens vader vroeger voor de Shell werkte. Hij kon daarom voor een habbekrats met zijn vader de hele wereld over reizen in zijn jongvolwassen jaren. In de meest exotische uithoeken is hij geweest, alweer hij zich ook onder de meest uiteenlopende culturen heeft mogen mengen. Prachtige verhalen heeft die man.

Mindless zei:

Maar soms lijk ik wel de enige te zijn wanneer letterlijk iedereen op straat alleen maar naar een scherm zit te kijken.

Klik om te vergroten...

Vaak ben je dan ook daadwerkelijk de enige ben ik bang. Tenzij wij toevalligerwijs door dezelfde straat zouden lopen, dan zijn we met z'n tweeën... :P

Psilocyloner zei:

Zonder meer waar. Als het niet vanzelf komt, ben je alsnog maar weer aan het moeten en aan het willen. Dit doet me denken aan een eerdere post van mezelf van vanmiddag, hier. Wat maakt nou dat je uit een depressie komt, dat je besluit de boel weer op te pakken? Ook zo'n kantelmoment om uit een depressie te geraken moet misschien wel gewoon ''als vanzelf'' op je pad komen, in plaats van dat je daar vanuit een zelfopgelegde taak naar op zoek bent gegaan. De vraag wat dan heeft gemaakt dat je opeens verder kon komen is daarom denk ik niet te beantwoorden. Ja, wérkelijke acceptatie, maar hoe je daar toe bent gekomen...?

Klik om te vergroten...

Ik denk dat je jezelf uit de weg haalt en zo de ruimte creëert voor zo'n kantelmoment, voor acceptatie. Wat het dan is dat daadwerkelijk de acceptatie echt "doet" en hoe het dat dan doet, tja dat is een mysterie. En dat is er ook zo mooi aan.

Psilocyloner zei:

Dat wanneer we niets doen is in mijn optiek echt dat wat bovenkomt als gevolg van bewustzijn. Dat kan bewustzijn van vanalles zijn, waaronder leegte, spanning, angst, maar nog veel meer dan dat. Opvallend dat er nu allemaal overwegend negatief beladen dingen opkomen (negatieve waardeoordelen), terwijl ik op momenten van niets doen ook gewoon sereniteit kan ervaren, of een tot in het diepst van mijn binnenste gevoelde tevredenheid, wanneer ik bijvoorbeeld stil sta in de woonkamer en om me heen kijk. Dan ben ik oprecht blij met mijn huis. Niet eens zo met het huis zelf of de spullen die er binnen staan, maar met het hebben van een thuis, een plek waar ik ongestoord tot mezelf kan komen. Een thuis hebben is ook lang niet voor iedereen een vanzelfsprekendheid.

Klik om te vergroten...

Dat wou ik ook niet beweren hoor, dat er enkel negatief beladen dingen zullen opkomen. Maar ik richt me daar op om ze in het bewustzijn te krijgen, zodat er wat aan gedaan kan worden. "Onder" die negatieve dingen is het bewustzijn dat deze dingen kan oplossen in zichzelf (zo zie ik het). Door die "positie" aan te nemen van dat bewustzijn, houden we de negativiteit in ons en weken we het los als het ware, waarna het uiteindelijk los zal laten. De golfjes keren terug naar de stille oceaan eronder. Het is dus niet richten op het negatieve en daarin zwelgen, maar met een positief licht schijnen op de pijn die zich verstopt in de schaduw, om er zo wat aan te kunnen doen.

Psilocyloner zei:

Ja, kunnen soms toch mooie gesprekken zijn. Met buschauffeurs ook trouwens. Lang niet allemaal, maar je hebt er echt tussen met een verhaal en met echt een unieke, persoonlijke en vrije kijk op de wereld. Zo tref ik regelmatig een chauffeur wiens vader vroeger voor de Shell werkte. Hij kon daarom voor een habbekrats met zijn vader de hele wereld over reizen in zijn jongvolwassen jaren. In de meest exotische uithoeken is hij geweest, alweer hij zich ook onder de meest uiteenlopende culturen heeft mogen mengen. Prachtige verhalen heeft die man.

Klik om te vergroten...

Dat soort mensen moet je koesteren.

Psilocyloner zei:

Vaak ben je dan ook daadwerkelijk de enige ben ik bang. Tenzij wij toevalligerwijs door dezelfde straat zouden lopen, dan zijn we met z'n tweeën... :P

Klik om te vergroten...

Haha

Maar serieus, ik denk dat er heel veel mensen zijn die wat meer verdieping in het leven zoeken en geïnteresseerd zijn in de echte wereld. Je weet niet altijd wanneer je ze tegenkomt.

Mindless zei:

Dat wou ik ook niet beweren hoor, dat er enkel negatief beladen dingen zullen opkomen. Maar ik richt me daar op om ze in het bewustzijn te krijgen, zodat er wat aan gedaan kan worden. "Onder" die negatieve dingen is het bewustzijn dat deze dingen kan oplossen in zichzelf (zo zie ik het). Door die "positie" aan te nemen van dat bewustzijn, houden we de negativiteit in ons en weken we het los als het ware, waarna het uiteindelijk los zal laten. De golfjes keren terug naar de stille oceaan eronder. Het is dus niet richten op het negatieve en daarin zwelgen, maar met een positief licht schijnen op de pijn die zich verstopt in de schaduw, om er zo wat aan te kunnen doen.

Klik om te vergroten...

Interessante kijk!

Mindless zei:

Maar serieus, ik denk dat er heel veel mensen zijn die wat meer verdieping in het leven zoeken en geïnteresseerd zijn in de echte wereld. Je weet niet altijd wanneer je ze tegenkomt.

Klik om te vergroten...

Zeker. Ik merk dat ik soms geneigd ben wat overmatig af te vallen op de mensen om me heen, vanuit het idee dat ze allemaal zo oppervlakkig zijn. Daarmee zie ik soms misschien mensen die wel degelijk ook die verdieping zoeken en geïnteresseerd zijn in de echte wereld over het hoofd. Toch ben ik in het algemeen toch echt wel een filantroop. Het is echter vaak pas wanneer ik iemand net ietsje beter heb leren kennen dat ik datgene in die ander kan zien wat ik in veel mensen mis. Dat er meer zijn staat buiten kijf.

Mooi geschreven. Persoonlijk ga ik juist zonder verwachtingen of vragen een trip in want je krijgt toch nooit wat je verwacht.

Je fiets actie klinkt overigens wel redelijk als een vlucht voor wat de trip je ging brengen. Opzich niks mis mee, maar als je echt diep wilt gaan kun je beter binnen blijven en het over je heen laten komen. Ik neem aan dat je überhaupt 45 gram neemt om diep te gaan, dus dan kun je wat lichamelijk ongemak bij de opkomst wel verwachten natuurlijk.

Psychedelibee zei:

Mooi geschreven. Persoonlijk ga ik juist zonder verwachtingen of vragen een trip in want je krijgt toch nooit wat je verwacht.

Klik om te vergroten...

Concrete vragen, of thema's welke ik graag door zou willen werken heb ik vaak wel. Soms ook niet. De dingen die je op op een bepaald moment bezig houden komen vaak toch vanzelf wel boven, zij het vaak op een andere manier dan je je had voorgesteld. Ze hebben echt hun eigen agenda. Dan dringt de les pas door op het moment dat je na afloop alles nog eens voor jezelf gaat beschouwen. Uiteindelijk krijg je wat je nodig hebt, in plaats van datgene wat je zélf denkt nodig te hebben, zou willen of had verwacht.

Psychedelibee zei:

Je fiets actie klinkt overigens wel redelijk als een vlucht voor wat de trip je ging brengen. Opzich niks mis mee, maar als je echt diep wilt gaan kun je beter binnen blijven en het over je heen laten komen. Ik neem aan dat je überhaupt 45 gram neemt om diep te gaan, dus dan kun je wat lichamelijk ongemak bij de opkomst wel verwachten natuurlijk.

Klik om te vergroten...

Klopt. Eerst zeggen bereid te zijn me over te leveren, vervolgens bij opkomst al de benen nemen. Beetje flauw eigenlijk, niet? Ik ga dit zeker nog een keer over doen in de hoop dat ik het dan wél echt aan weet te gaan, al denk ik dat ik voorlopig even rustigaan ga doen met psychedelica tot aan mijn ayahuascaceremonie komende maand.

Supertof trip report! Goed geschreven, lekker veel details, niet te kort. Het enige wat ik tijdens het lezen miste was was de truffelintrospectie en diepgang, maar ja: tegen het einde bleek dat je die niet beschreven had omdat je ze zelf miste in de trip. Hopelijk volgende keer beter

Psilocyloner zei:

gevoel iets in mijn leven te missen. Ik ervaar mijn leven als vrij leeg en voel me emotioneel wat afgevlakt. Ik mis daarbij tevens aansluiting met anderen. Ik voel me vaak alleen, het leven levend op een andere golflengte, met die ander gevoelsmatig buiten mijn bereik en zelf ook onbereikbaar zijnde voor die ander. Ik heb hier de laatste tijd veel over nagedacht. Sinds kort heb ik het idee dat het gemis dat ik ervaar vooral zit in het ontbreken van sociaal contact en verbondenheid met anderen. Ik ben nogal een einzelgänger, sociaal teruggetrokken, noem het gerust geïsoleerd. Alleen zijn an sich vind ik niet erg, maar het gebrek aan verbinding des te meer. Ik ben daarom op zoek naar manieren om me meer verbonden te kunnen voelen met anderen en de wereld om me heen.
2. Ik leef nogal strak binnen de lijntjes. Ik ben erg geremd, noem het gerust braaf. Dit is hoe ik ben opgevoed. Vooral niet gek doen. Meer en meer ben ik me daarom gaan afvragen of het gemis ook niet ten dele zit in mijn onvermogen om zo nu en dan eens mijn remmingen te laten varen, het leven wat minder serieus te nemen en mezelf toe te staan op momenten op te gaan in hedonisme. Ik zie hedonisme vooral als escapisme, een momentane staat van geluk die op langere termijn niet houdbaar is en daarom niet bijdraagt aan een meer algemene staat van tevredenheid door het leven heen. Echter, na afloop van mijn vorige trip ben ik tot het inzicht gekomen dat hedonisme ook kan verbinden, of zelfs andersom, dat verbinding kan bijdragen aan of misschien zelfs noodzakelijk is voor een hedonistische beleving. Ik concludeerde daarom dat het toelaten van hedonisme me verder kan brengen in het aangaan van verbinding als hoger goed. Een soort tussenstap dus. Maar hoe moet ik dat aanpakken?

Klik om te vergroten...

verwondering zei:

Ik herken wel heel veel van mezelf in jouw omschrijving trouwens. Het einzelgängergedeelte had ik zelf geschreven kunnen hebben. Wat betreft het strak binnen de lijntjes leven: zo ben ik ook opgevoed, echter heb ik dat in de loop der jaren - ook met behulp van psychedelica - steeds meer van me af weten te gooien en inmiddels sta ik dichter bij het andere uiterste. Doe maar lekker gek, het leven is te kort om normaal te doen en op te gaan in de massa. Ik maak me niet meer zo'n zorgen om onbenullige dingen, het komt allemaal wel goed. En ik neem vooral mezelf niet al te serieus.

Klik om te vergroten...

Haha, ik sta momenteel precies tussen jullie in wat deze dingen betreft! Grappig om te zien dat we alledrie met dezelfde reis bezig zijn.

kapitein-x zei:

Mooi beschreven. Gelukkig geen echte snelweg - dacht al wtf, gek!

Klik om te vergroten...

Ik heb wel eens over de snelweg gefietst maar dat kwam puur door mijn befaamde gebrek aan richtingsgevoel en het feit dat ik al twee uur te laat was en nog half sliep. Oeps.

Mooi verwoord. \\

Fenrir zei:

Supertof trip report! Goed geschreven, lekker veel details, niet te kort. Het enige wat ik tijdens het lezen miste was was de truffelintrospectie en diepgang, maar ja: tegen het einde bleek dat je die niet beschreven had omdat je ze zelf miste in de trip. Hopelijk volgende keer beter

Klik om te vergroten...

Dankje! Ben benieuwd wat de volgende keer me gaat brengen. Naja, die is al geweest. Zo goed als nul effect. Slechts 15 gram weliswaar, daarbij een allicht wat minder voor de hand liggende setting. Hoe dan ook, ik heb besloten even een pauze te nemen voor wat betreft truffels. Ik heb daarbij ook sterk het gevoel dat ik me nu uitsluitend moet gaan richten op mijn ayahuascaceremonie van begin januari. Het lijkt voor nu gewoon even ''goed geweest'' tot aan dat moment. Alsof alle voorbereidingen zijn getroffen en alle lichten voor mijn ayahuascaceremonie op groen staan.

Fenrir zei:

Haha, ik sta momenteel precies tussen jullie in wat deze dingen betreft! Grappig om te zien dat we alledrie met dezelfde reis bezig zijn.

Klik om te vergroten...

Ja, maar met ons drie nog anderen! Het heeft me echt verbaasd hoeveel mensen naar aanleiding van dit report aangaven zich in mijn reis/zoektocht te herkennen. Ergens vind ik het wel fijn om te weten dat ik niet alleen sta hierin, dat het kennelijk iets is wat sommige anderen ook zo ervaren.

Mooi report!

Psilocyloner zei:

1. Ik worstel al geruime tijd met het knagende gevoel iets in mijn leven te missen. Ik ervaar mijn leven als vrij leeg en voel me emotioneel wat afgevlakt. Ik mis daarbij tevens aansluiting met anderen. Ik voel me vaak alleen, het leven levend op een andere golflengte, met die ander gevoelsmatig buiten mijn bereik en zelf ook onbereikbaar zijnde voor die ander. Ik heb hier de laatste tijd veel over nagedacht. Sinds kort heb ik het idee dat het gemis dat ik ervaar vooral zit in het ontbreken van sociaal contact en verbondenheid met anderen. Ik ben nogal een einzelgänger, sociaal teruggetrokken, noem het gerust geïsoleerd. Alleen zijn an sich vind ik niet erg, maar het gebrek aan verbinding des te meer. Ik ben daarom op zoek naar manieren om me meer verbonden te kunnen voelen met anderen en de wereld om me heen.
2. Ik leef nogal strak binnen de lijntjes. Ik ben erg geremd, noem het gerust braaf.

Klik om te vergroten...

Dit gedeelte komt mij echt heel bekend voor, zoals jij het beschreven hebt ben ik zelf ook jaren door het leven gegaan. Ergens heb je er vrede mee, maar toch knaagt het. Ik hoop dat je net als ik een manier vindt om een invulling te vinden voor het gevoel dat je mist.

Psilocyloner zei:

Het eerste wat ik voelde was een lichte bodyload, gevolgd door lichamelijke onrust. De onrust nam toe naarmate het effect van de truffels verder opkwam. Ik voelde me immens ongemakkelijk. Het ging niet meer, ik kon niet blijven liggen. Ik moest mijn bed uit, in beweging komen. Ik besloot de slaapkamer te laten voor wat het is en naar de woonkamer te gaan. Ik deed het licht aan. Ik voelde me teleurgesteld. Was dit het? Ik had gehoop op een verpletterend effect waaraan ik me volledig over moest geven, maar nog altijd had ik alle controle, de controle die ik juist zo graag had willen verliezen om eens te ervaren hoe het voor mij als zijnde iemand met een altijd zo sterke drang tot controle is om écht overgeleverd te zijn.

Klik om te vergroten...

Dit had ik ook heel sterk met mijn vorige trip, ondanks dat ik maar 15gr had genomen. Ten opzichte van jouw 45gr mag ik dan ook niet klagen, maar het voelt wel heel herkenbaar. Je hebt het een heel stuk beter omschreven dan ik heb

Psilocyloner zei:

Even later stond ik op een brug met een prachtig uitzicht, met de toppen van de windmolens nét in de laaghangende bewolking, waardoor de rode lampen op de windmolens een magisch uitziende rode gloed gaven aan het laaghangende wolkendek dat nu als een rode sluier boven het kanaal en de omliggende weilanden en boerderijen hing. De stilte, de rust. Totdat er koplampen naderden in de verte. Daar stond ik, zwaar trippend, met mijn fiets overdwars midden op de snelweg op het midden van een brug.

Klik om te vergroten...

Heel leuk omschreven! Ik zie het helemaal voor me

Psilocyloner zei:

Ik kwam in het denken terecht. Inzicht na inzicht kwam in me op. Het ene nog mooier dan het andere. Allemaal zo belangrijk om te onthouden! Dit moet ik opschrijven! Wat moest ik nou opschrijven...? Ah, zó zit het! Huh, wat was het nou? Hoe moet ik dit straks allemaal gaan verwerken in een tripreport? Maar deze trip is echt een tegenvaller... ik had gehoopt op overlevering, op grote inzichten. Ik moet me focussen op de vragen die ik had. Waar wou ik nou ook alweer over nadenken? Nah, ik zie zo wel. Oh, dit is belangrijk... nee, toch niet. Wat dacht ik ook alweer? Verwarring alom. Het voelde als een héérlijk gefuck met mijn controlebehoefte, zoals ik dat inmiddels gewend ben van de truffeltjes. Ik omarmde de innerlijke chaos wederom. Het doet er allemaal niet toe. Niets heeft wezenlijke betekenis in deze staat van zijn. Het is allemaal zo absurd, lachwekkend, waar maak ik me druk om? Als deze trip me niets oplevert, ook prima. Laat het gaan. Ik hoef niet alle antwoorden te hebben na vandaag. Er hoeft geen mooi tripreport te komen. Deze trip is vrij van enige verplichtingen. Ik hoef helemaal niks. Ik kan doen en laten wat ik wil. Hoe heerlijk is dat? Ik koos voor het vertrouwen opdat het allemaal goed zal komen. Ik vervolgde mijn weg, terug naar huis.

Klik om te vergroten...

Psilocyloner zei:

Later besefte ik dat dit symbool stond voor mijn weerstand om dingen op de bonnefooi te doen. Altijd maar ‘’Wat nou als...?’’. Er is niets aan de hand en er gaat ook niets ergs gebeuren.

Klik om te vergroten...

Psilocyloner zei:

Overal modderpoten? Laminaat naar de klote door het vocht? Niets van dit alles. Ik moet me inderdaad gewoon meer laten gaan. Niets hel en verdoemenis. Het valt allemaal wel mee. Wat als ik was verdwaald? So be it. Stront onder m’n schoenen? Gewoon weer schoonlopen zodra het regent. Keuken zeiknat? Handdoekje. Dweiltje. Opgelost. Zo moeilijk is het leven niet, bedacht ik me.

Klik om te vergroten...

De verwarring waar je het over hebt is een perfecte omschrijving van de gedachtegang tijdens truffels.
De gedachten daarna vindt ik persoonlijk 1 van de mooiste dingen van de truffels, het bevrijdende gevoel dat alles kan en alles mag. Bijna als toestemming krijgen van de truffels om je niet druk te maken over je dagelijkse zorgen.
Dit heeft er bij mij heel erg voor gezorgd dat ik bepaalde "controle momenten" beter los kon laten en wat meer ontspannen door het leven kan gaan.
Hoop dat dit voor jou ook op een positieve manier invloed blijft hebben in je dagelijks leven.

Psilocyloner zei:

Ik besloot een videoregistratie van Ajja op afgelopen Psy-Fi op te zetten. Misschien moet ik daar toch ook maar gewoon heen komend jaar, bedacht ik me. Vol verbazing aanschouwde ik hoe mensen in de menigte als geesten door elkaar heen liepen. Waar ik normaal eigenlijk nooit psytrance luister begreep ik nu plots deze muziek. Maar zou Psy-Fi wel iets voor mij zijn? Echt weer zo’n typische vraag voor mij om te stellen. Ik kan er gewoon heen ‘’on my own terms’’, besefte ik me. Wat zich allemaal aandient zie ik dan wel, bedacht ik me. Er lijkt me daar meer dan genoeg te beleven. Bijna had ik mijn ticket gekocht. Bijna!

Klik om te vergroten...

Ik weet precies welke videoregistratie je bedoelt! (dat denk ik tenminste haha)
Heb precies hetzelfde gedaan toen ik aan het einde was van mijn trip.
Inmiddels met de vrouw overlegd en de planning is nu dat we Psy-Fi 2020 sowieso gaan bezoeken, 2019 gaat hem waarschijnlijk niet meer worden. Misschien dat ik je daar in 2020 dan wel tegenkom in het bos!

Al met al is het misschien niet de trip geworden die je voor ogen had, maar het is toch altijd afwachten welke kant de trip op gaat. Ik hoop in elk geval dat je voor jezelf toch wat antwoorden hebt gevonden en je "Laat het gaan" nu ook in je dagelijks leven wat makkelijker geworden is.

Succes met je zoektocht naar verbinding! Ik hoop nog meer van je te lezen

Kuttruffels, kinderachtige drug vind ik dat zeg.

Met al die waarschuwingen van pas op als je psychische problemen hebt (ja als je een debiele schizofrene kutmogool bent ja) Ik verwachtte er veel van wat een rot, kinderachtige drug is dat zeg

Malafide zei:

Kuttruffels, kinderachtige drug vind ik dat zeg.

Met al die waarschuwingen van pas op als je psychische problemen hebt (ja als je een debiele schizofrene kutmogool bent ja) Ik verwachtte er veel van wat een rot, kinderachtige drug is dat zeg

Klik om te vergroten...

Les 1. Behandel ze met respect.