P.S. Als je nog wat meer details kunt geven over wat je meemaakte tijdens de trip dan zou ik dat wel interessant vinden om te lezen!
Ik kom hier even op terug:
Zoals gezegd was de 1e nacht 1 donkere bedoening, zonder diepe inzichten. Wel kan ik me herinneren dat ik tijdens mijn trip enorm veel respect kreeg voor de begeleiding. Ik had het idee dat ze meermaals in mijn gezichtsveld liepen zodat ze me lieten blijken dat ze er waren. Toen ik buiten lag had ik namelijk geen enkel idee waar ik was. Het was pikdonker, hier en daar waren wat nachtkaarsen aangestoken, maar ik zag geen hand voor ogen. Zoals gezegd was ik de eerste nacht niet erg respectvol, en heb ik meermaals alles wat met de ceremonie te maken had vervloekt. Op een gegeven moment ontstond er een korte dialoog met de begeleiding en mij en hij wees me met een korte scherpe opmerking de weg. Hij zei iets in de trand van: ''Schreeuw eens niet zo hard en maak het je zelf eens niet zo moeilijk, je dit dit jezelf aan.'' Toen dat tot me doordrong heb ik instant mijn excuses aangeboden en ben ik ongeveer naar binnen gestrompeld. Vervolgens ben ik op een bankje gaan liggen en begon die, in mijn ogen, vreselijke Indiaanse muziek weer. Dat was dus het nieuwe obstakel dat ik moest overwinnen. Dat ging achteraf allemaal wel prima. Vervolgens ben ik in een soort zenmodus geraakt en werkte de Aya langzaam maar zeker uit.
De 2e nacht ben ik heel de nacht in de Maloca blijven liggen en vond ik de Indiaanse muziek prachtig. Werkelijk prachtig, dus dat was opzich ook wel een eye-opener. Ik kan zo'n donkere pereceptie hebben, waardoor ik de mooie dingen in het leven niet meer waarneem. Maar los van dat, toen de Aya begon te werken zag ik een hand die me duidelijk verzocht mee te komen, en die hand leek met me te willen communiceren. Het nodigde me uit of en het was vrijwel meteen vredelievend. Het nodigde me eigenlijk uit om te zien wat ze in huis had. Ik liet dit over me heenkomen en zag symmetrische, groenachtige buitenaardse wezentjes die op een zeer kunstzinnige manier met elkaar in verbinding stonden. Het was een soort van dans wat ze met elkaar aan het doen waren. Op een gegeven moment had ik dat wel gezien en wilde ik doorgaan met 'reizen'. Toen leek het over mij te gaan en ik werd herinnerd aan traumatische gebeurtenissen in mijn leven. Niet d.m.v. visuals, maar eigenlijk vooral d.m.v. pure emoties. Zoals gezegd heb ik dus gehuild, en ben ik ook bang geweest. Niet voor de trip, maar meer voor de angst die er in mijn lijf zat. Op dat moment had ik wel echt het gevoel dat ik aan het 'healen' was. Alsof ik eindelijk mocht stilstaan bij mijn trauma's. In het dagelijks leven kan ik dit niet en geef ik mezelf deze tijd ook niet. (Ik heb EMDR therapie gehad in het verleden, maar dit staat in geen contrast met wat ik bij deze ceremonie ervoer.) Ik heb hysterisch gelachen toen ik me realiseerde wat ik aan het doen was, maar tegelijkertijd vond ik het zo wonderbaarlijk waartoe dit middel instaat was, dat ik me eigenlijk meteen begon te generen voor mijn hysterische aanval. Ik had mezelf letterlijk niet meer in de hand en dit moet er achteraf voor mijn medetrippers humoristisch hebben uit gezien. Aan de andere kant was iedereen in zijn eigen wereld, dus zal het niet echt opgevallen zijn.
Dus ik heb gehuild (het kind in mij dat getraumatiseerd is), ik heb gerouwd (afscheid nemen van traumatische ervaringen) en gelachen (als een ongeleid projectiel die het leven niet al te serieus neemt en de absurditeit erkent.) Ook kwam ik tot een inzicht dat dit leven, met deze mensen in deze commune, me eigenlijk wel beviel. Ik had mezelf voorgenomen structureel naar dit soort bijeenkomsten te gaan. (Lees; 1x in de 2 maanden ofzo.) Waar ik normaal cynisch ben op het gebied van spiritualiteit was ik nu echt gesmolten.