Hi,
Hier dan mijn report over mijn Aya-groepsceremonie ervaring. Het betreft niet echt een tipreport. Althans, ik beschrijf gewoon mijn gehele beleving van toen. Laat ik voorop stellen dat ik voor dit avontuur geen enkele ervaring had met psychedelica, dus het was een sprong in het diepe.
Het was dan eindelijk zover. Hier had ik maanden naartoe geleefd. Ik zou in de bossen met een select groepje gaan trippen onder leiding van ervaren mensen. Dit was een weekend; van vrijdag tot zondag. De dag voordat ik dit avontuur aanging kon ik moeilijk slapen, ik heb de film 25th hour bekeken en ben vervolgens ’s ochtends vroeg een keer in slaap gevallen. Een aantal uur later werd ik wakker en was ik zenuwachtig voor het onbekende. Ik pakte snel wat spullen bij elkaar en zorgde dat ik op tijd vertrok vanuit huis. Ik werd om 5u opgehaald door iemand vanaf CS Breda. Zodra ik op het station zou staan, zou ik naar een specifiek telefoonnummer moeten bellen en dan zou iemand me oppikken. Lekker duister allemaal, dat beviel me wel. Dit deed ik en ja, ik werd opgehaald door een vriendelijke man die me vervolgens naar plaats bestemming reed.
Eenmaal aangekomen op plaats bestemming kwam ik in een bosachtige omgeving terecht met een houten huisje; dit wordt ook wel een 'Maloca' genoemd. Typisch Indiaans schijnbaar. De omgeving was heel gaaf; zoals ik aangaf veel bomen, zelf gebouwd sanitair, allemaal een beetje in Indiaanse stijl. Erg sfeervol.
Ik wist totaal niet wat ik kon verwachten en kwam wat onwennig binnen. Als eerste kwam ik in contact met een meisje, die zich presenteerde als een soort van gastvrouw. We stelden ons aan elkaar voor en begonnen wat te praten. Ze zei me dat ze dit soort ceremonies regelmatig bijwoonde en dat ze het keer op keer geweldig vond. Ze gaf me aan dat ik geen verwachtingen moest hebben en dat ik me gewoon moest laten verrassen. Okay, prima, dacht ik. Vervolgens kwam ik snel met iemand in contact die net als ik ook voor de eerste keer deelnam aan deze ceremonie. We raakten een beetje in gesprek over wat onze verwachtingen waren. Hij zei dat ook hij totaal geen idee had van wat ie kon verwachten. Ik vroeg naar wat zijn ervaringen waren met psychedelica en hij vertelde me dat ie regelmatig paddo’s deed en dat ie dat ook wel heel erg speciaal en heftig vond. Van dit middel had ie totaal geen idee en hij was ook zeer nieuwsgierig, net als ik. (Achteraf bleek dat hij het de eerste dag heel erg zwaar had. Helaas ging hij na dag 1 al naar huis.)
Ondertussen kwam ik in contact met meerdere mensen en ik we wisselden gewoon wat gedachtegangen uit i.c.m. een warme kop thee. Zenuwachtig voor wat komen ging was ik eigenlijk al niet meer. Wel was ik ervan overtuigd dat het een heftige ervaring zou gaan worden, wat achteraf ook bleek te kloppen.
Al snel begon het donker te worden en toen werd ons verzocht de slaapplekken in de Maloca op te zoeken. Het was inmiddels 21.00u geworden en de ceremonie begon eindelijk. De ‘ceremonieleider’ begon de groep toe te spreken en hij vertelde wat we allemaal zouden kunnen verwachten. Hij wenste ons een prettige reis en gaf aan dat Ayahuasca er is om het ‘leven te vieren’. Vervolgens werd iedereen ingewijd met een speciaal soort ritueel; je moest rechtop gaan staan en je lichaam werd op een symbolische wijze ‘gereinigd'. Kort daarna moest iedereen 1 voor 1 naar voren komen en kreeg hij/zij de Ayahuasca voorgeschoteld. Waar iedereen van de groep heel respectvol omging met dit ritueel, wilde ik eigenlijk z.s.m. de Ayahuasca in mijn lichaam hebben en liet ik de gebruikelijke respectvolle omgangsvormen even voor wat het was. Ik deed dit eigenlijk niet bewust, maar ik deed het. Achteraf heb ik hier echt spijt van, maar dit is mijn respectloze kant, die ik helaas in me heb.
Dit korte sfeerfilmpje heb ik gemaakt net voordat de ceremonie begon:
Trip dag 1:
De Ayahuasca zat in mijn lijf en ik liep terug naar mijn slaapplek. Ik rookte vervolgens nog een sigaret en mensen begonnen wat typisch Indiaanse muziek te spelen. Ik probeerde mezelf te forceren in mijn lichaam te gaan zitten en sloot mijn ogen. Ik begon wat visuals waar te nemen, en tegelijkertijd wat misselijk te worden. Mijn lichaam en ik raakte in paniek en ik begon rechtop te gaan zitten. Wat ik me nog kan herinneren is dat ik dacht; ‘’Nee dit wil ik niet, godverdomme, waar heb ik mezelf nu toch weer mee opgezadeld.’’ Het vechten was begonnen. Ik liep naar buiten en zag ondertussen kotsende, paniekerige mensen, en mensen die totaal in zichzelf waren gekeerd. Ook hoorde ik mensen die keihard aan het schreeuwen waren. Je kunt het gerust een horrorscenario noemen. Ik ging op de grond liggen ergens tussen de bomen. Alles om me heen draaide en ik wist totaal niet wat ik met mezelf aanmoest. Ik begon alles te vervloeken om me heen, had totaal geen respect voor mezelf en mijn omgeving. Heb een aantal keer uitgesproken dat ik het waanzin vond en dat ik totaal niet begreep waarom mensen dit überhaupt deden. Ik hoefde niet te kotsen, maar ik werd totaal gesloopt. Als ik mijn ogen sloot zag ik 2 stenen die keihard op elkaar botsten en daarbij voelde en hoorde ik het knarsende geluid van die 2 stenen. Het was een gevecht, ik dacht dat ik doodging en ik vroeg mezelf af of ik ooit nog uit deze benarde situatie zou komen. Ondertussen kwam er een begeleider die me d.m.v. de gebruikelijke rituelen probeerde te healen. Ik wilde graag met hem in gesprek gaan, omdat ik mezelf en mijn omgeving totaal niet begreep. Hij zei me dat ik het zelf moest doen en dat ie weinig meer voor me kon betekenen. Wel legde hij zijn hand op mijn borst met de mededeling dat ie op me zou letten en dat het goed zou komen. Ook reikte hij me een jas aan, want ik wilde buiten blijven zitten. Naar binnen gaan was voor mij geen optie. Ik heb als een kind gekermd en was redelijk overstuur. Duidelijke inzichten kreeg ik niet; de enige les die ik eruit kon halen was dat ik het over me heen moest laten komen en dat ik het moest accepteren. Achteraf heeft dit wellicht te maken met zelfacceptatie.
Voor mijn gevoel heb ik 3u buiten gelegen op de grond. Ondertussen had ik het aardig koud gekregen. Ik sleepte mezelf naar binnen en ging daar ergens op een bankje liggen, niet in de Maloca waar alle andere mensen lagen, maar in het stukje bij de keuken, zeg maar. Ondertussen hoorde ik wat Indiaanse muziek en ik werd daar behoorlijk lijp van. Ik dacht; ''kan die muziek nu onderhand niet eens ophouden.'' Steeds als de muziek begon te spelen werd ik weer overmand door mijn neerslachtige gevoel. Na een tijdje kwam ik gelukkig in rustiger vaarwater terecht. Ik begon de omgeving en mezelf meer te accepteren. De trip begon wat af te nemen en ik lag vervolgens heerlijk vredig half slapend/half wakker de trip uit te zitten. De hel was over, trip was over.
-
Ondertussen was het een uurtje of 6 ’s ochtends en werd er ontbijt geserveerd. Ook was er een kampvuur gebouwd en ik besloot daar bij aan te sluiten. Er kwam een Duitse man naar me toe die me die nacht had zien worstelen en gaf me een bemoedigende knuffel die ik op dat moment erg kon waarderen. Want wat heb ik me eenzaam en alleen gevoeld die avond. Ook kwamen er andere mensen naar me toe die me moed toespraken. Ze zeiden allemaal dat de eerste keer Ayahuasca gewoon heel erg heftig is. Ook waren er een aantal mensen die de ervaring zo heftig vonden dat ze niet wensten door te gaan. Ze besloten na het ontbijt te vetrekken, terwijl ze voor 2 nachten hadden betaald. Op mijn beurt probeerde ik die mensen weer over te halen met het verhaal dat het toch eigenlijk wel een hele bijzondere ervaring is, ondanks dat het zol mental pijn veroorzaakt. Het was puur! Toch lukte het me niet en ze besloten weg te gaan.
Ik had niet geslapen, voelde me ook niet echt moe en besloot maar een fruitontbijt te nemen. Fruit had me nog nooit zo lekker gesmaakt. Damn, wat heerlijk was dat.
Het was licht geworden en was nog steeds niet moe. Ik besloot te gaan zwemmen in een meertje met een meisje wat ik daar had leren kennen. Dat was super! Het was heel vreemd maar het leek alsof we elkaar al jaren kenden en zo gingen we ook met elkaar om. Vanuit mijn kant ontstond er iets van verliefdheid, maar dit heb ik nooit uitgesproken. (Het was ook een onmogelijke liefde omdat ze een stabiele relatie had.) Maar ach… het feit dat ik verliefd werd vond ik al mooi.
Dat zwemmen was ook weer heerlijk, en vanaf toen begon ik echt te genieten van het moment. Ik was tevreden en keek gek genoeg uit naar de 2e trip. Mijn voornemen was dat alles wat ik geleerd had in de 1e trip mee te nemen; onbewust leer je dus heel veel van een nare ervaring, ondanks dat je denkt dat het 1 grote, nietszeggende bedoening is. Na het zwemmen zijn we teruggelopen naar de Maloca en ben ik als een blok in slaap gevallen voor een paar uurtjes.
Tegen de avond werd ik wakker en waren er alweer andere mensen gearriveerd die zich enkel voor de 2e dag hadden ingeschreven, hoewel het overgrote deel van de groep intact bleef.
Trip dag 2:
De avond brak weer aan, en de begeleiding kwam de Maloca binnengelopen. Het inleidende praatje werd weer gehouden en men werd weer ingewijd d.m.v. het ritueel. Ik had mezelf voorgenomen bewust en respectvol om te gaan met dit alles. Ik bedankte de begeleiding vanwege het feit dat ze me de vorige dag geholpen hadden en gaf aan dat mijn asociale gedrag niet perse voortkwam uit onverschilligheid of respectloosheid, maar ook uit angst en frustratie. Ik kreeg een begripvolle reactie terug. De trip kon voor mij beginnen en ik dronk de Aya op. Ik liep terug naar mijn slaapplek en vroeg aan de Aya of het alsjeblieft wat minder heftig mocht dan de vorige nacht. Ik kreeg hele mooie visuals te zien. Buitenaards gewoon; hele mooie symmetrische figuren en aparte wezentjes. Wauw! Dat ik dit mocht meemaken. Het was ook vredelievend. Het nam me als het ware mee op reis. Het leek ook aan me te vragen of ik wilde. Het forceerde me niet de duisternis in te trekken. Ik kon er wel heen, als ik wilde, maar het hoefde niet. Toch wilde ik even naar de duisternis toe, althans de thrill-seeker in mij wilde dat. Ik raakte wederom in paniek, maar kon mezelf door zelfaangeleerde ademhalingstechnieken relaxed maken. Ik kwam tot het inzicht dat ik eigenlijk nergens bang voor hoefde te zijn. De trip heeft me pure emoties gegeven. Ik heb gehuild, gelachen, ook heb ik momenten van rouw gehad. Dit was prachtig! Omdat zo’n trip vrij moeilijk is samen te vatten, bespaar ik dit jullie. Op details intreden zal de lezer niet begrijpen ben ik bang. Maar neem van mij aan dat dit 1 van de mooiste momenten uit mijn leven is geweest. Wauw.
-
Toen ik terug kwam uit mijn trip kwam dat meisje waar ik verliefd op raakte naar me toe en vroeg of ik een sigaretje met d’r wilde roken buiten. Uiteraard zei ik geen nee, en we hebben vervolgens samen de zon op zien komen. Mooi, mooi, mooi. Alles was mooi. Vervolgens zijn we gaan ontbijten en was het zaak om richting huis te gaan. Ik heb mensen innig omhelsd en bedankt. Iemand daar was zo vriendelijk me een lift te geven naar het CS en snel kwam ik tot de realisatie dat het avontuur over was. Toen ik alleen in de trein zat, terug naar huis, ontstond er een gevoel van euforie. Wat was dit een mooie ervaring. Ik kon wel janken van blijdschap, lekker melodramatisch.
![^_^]()
Eenmaal terug thuis voelde ik me de dagen daarna enorm opgeladen en wilde ik van alles ondernemen om het ‘anders’ te doen. Dit heb ik helaas niet gedaan en na een paar dagen verviel ik weer in mijn oude patronen. Wel staat vast dat ik enorm veel over mezelf heb geleerd, dus dat neemt niemand me af. Het is alleen zaak om er ook wat mee te doen. Mijn zwakke karakter overheerst nog steeds, maar ik ben ervan overtuigd dat hier verandering in gaat komen. Ooit. ;p Ik heb mezelf in ieder geval voorgenomen snel terug te gaan. Het lijkt me verstandig dat ik de dagen daarna niet naar huis ga, maar daadwerkelijk aan mezelf ga werken in een andere omgeving. Maaruh… ik kan zo’n groepsceremonie iedereen adviseren, mits je geen last hebt van hevige depressies/psychoses.
Guuud, dit was het dan. Als je het tot hier hebt gelezen; bedankt.
Langspeelplaat
ps. Lees hier en daar een paar typefoutjes, excuses.