Met wat vrienden hielden we zaterdag een verjaardags-psytrancefeestje. Toen ik aankwam vroeg een vriend of ik zin had een druppel LSD met hem te doen, om lekker op dezelfde golflengte te zitten. 'Leuk', dacht ik. Maar vervolgens zat ik vier uur lang met de bank samengesmolten in een zee van druipende fractals. Volgens mij heb ik nog nooit zoveel LSD op.
Ik was sowieso al van plan om (1P-)LSD te doen. Daarom had ik een microdot met 150 microgram meegenomen. Maar toen die maat van me met zijn flesje kwam, leek me dat toch een gezelliger idee. Een soort van samen uit, samen thuis. Dus die vriend liet een druppel achter op mijn hand en ik zoog hem op. De druppel was kleurloos en smaakte wat naar alcohol.
Al na twintig minuten voelde ik de trip flink aanzwengelen. De visuals begonnen flink op te komen. Toen dacht ik al 'oh shit, dit gaat een stevige worden'. Ik werd een klein beetje misselijk en ging dus maar even zitten op de bank achterin de dansvloer. Van die bank ben ik de vier uur daarna niet meer afgekomen.
Voor mij was dit één brei met ronddansende lichtjes
De visuals begonnen met wat bekende licht bewegende schaduwen en versterkte kleurtjes. Maar alle lijnen begonnen steeds sneller in het rond te dansen, totdat er uiteindelijk één grote fractalzee begon te ontstaan. Op een gegeven moment werd het lastig om te zien waar de grens van iemands lichaam ophield. De dansvloer leek te bestaan uit één grote brei van ronddansende lichtjes waar af en toe een bril of een stuk kapsel doorheen zweefde. De schilderijen aan de muur verdwenen in de overload aan ronddansende figuren. Een kleine schaduw op een tafeltje veranderde in mijn ogen in een wervelwind lichtstralen die uiteindelijk de vorm van een glas aannamen. Ik had het er nog even over met een vriendin: 'wow, ik hallucineerde net dat daar een glas stond.' Ze moest even lachen: 'haha, hoe dan?' Toen ik precies de vorm van het glas nog kon aanwijzen aan de hand van de schaduw op het tafeltje. Waarna we allebei in lachen uitbarstten.
Hoewel ik echt ziek hard aan het trippen was, bleef ik nog behoorlijk helder. Ik kon alles nog best goed volgen. Zelf een coherent verhaal houden was wat moeilijker, maar op zich ging dat ook nog wel. Ik heb ook nog wat proberen te dansen. Maar dat ging toen een stuk lastiger. Het ging in ieder geval niet vanzelf en het voelde nogal onnatuurlijk allemaal. Dus al snel gaf ik het maar weer op en ging zitten.
Na een uurtje of vier moest ik naar de wc. Daar had ik niet heel veel zin in want dan moest ik eerst een steile trap af. Dat ging nogal lastig worden aangezien ik vaak niet eens kon zien waar ik mijn voeten neerzette. Maar een vriendin zei dat ze wel meeging, dus vooruit. Toch maar proberen. Heel voorzichtig zocht ik stap voor stap waar ookalweer de treden te vinden waren. Want mijn ogen vertrouwde ik niet op dit punt. Mensen die beneden de trap stonden moesten een beetje lachen 'lukt het?' Ik riep maar terug dat ik niet eens kon zien waar de treden zaten, dus dat ik nog wel ff bezig zou zijn. Maar gelukkig ging het naar omstandigheden nog allemaal vrij vlot.
Vanaf dat punt begon ik wat helderder te worden. Ongeveer 5 uur was verstreken nadat ik de druppel had ingenomen. Ik zei dat het waarschijnlijk nog wel een flinke tijd zou gaan duren voordat ik weer nuchter was. Vrienden antwoordden dat ik waarschijnlijk mijn gevoel voor tijd was verloren en dat het wel goed zou komen.
Toch bleek ik wel redelijk gelijk te hebben. Uiteindelijk ben ik rond half 9 naar de bushalte gelopen. De grond was op dat moment nog een kolkende massa van kleurrijke lava. Vrienden vroegen nog of ik geen zin had bij hen te blijven slapen. Maar ik wist zeker dat er de komende uren toch niks van slapen terecht zou komen. Dus kon ik maar beter de trein naar huis pakken. Dan had ik dat alvast gehad.
Toen ik om 11 uur thuis kwam ben ik maar in bed gaan liggen. Om niet mijn hele ritme te verneuken heb ik nog maar de wekker gezet om 14.00 uur. Dan had ik nog wat aan mijn zondag.
Toen ik wakker werd was het zo'n 15 uur na inname van de druppel. Nog altijd was ik lichtelijk aan het trippen. Ik was niet heel moe, maar wel wat ongeorganiseerd. Ik ben mijn huis maar gaan schoonmaken. Tussendoor ging ik nog wat muziek luisteren. De hele tijd moest ik keihard lachen om allerlei gedachtes, waarvan ik dan moest huilen omdat ik zo hard aan het lachen was, en daarna moest ik een beetje lachen dat ik zo hard aan het huilen was. Eigenlijk wist ik niet meer welke gevoelens ik allemaal meemaakte. Wel voelde ik een soort emotionele verlossing. LSD is voor mij altijd even desintegreren zodat je de puzzelstukjes daarna allemaal weer goed in elkaar kunt leggen.
Met een vriend had ik het erover dat ik nog altijd lichtelijk onder invloed was. 'Dat was wel een goeie druppel dan', reageerde hij. 'Heb je nog zieke revelaties gehad?' Ik dacht er even over na, en uiteindelijk antwoordde ik: 'nee, niet echt. Behalve dan dat ik al te lang geen LSD meer had gedaan.'
Tegen het einde van de dag ben ik nog maar een rondje gaan fietsen, want het was echt prachtig weer. Ik ging dwars door het bos en langs de moerassen iets verderop. Het was overduidelijk dat kleuren nog altijd veel feller eruit zagen. Er stond zoveel in bloei, echt fantastisch. Intens gelukkig sloot ik zo mijn dag af. Toen ik thuis kwam ging ik eventjes eten, en toen dook ik snel weer mijn bed in.