#1
Vandaag begon mijn dag top, ik at 2 gram truffels voor mijn ontbijt en ben een heerlijke wandeling gaan maken in de natuur. Ik had bewust niks gepland dit weekend en ik liet gewoon op me afkomen wat zich zou aandienen. Overdag wat familie bezoekjes gedaan en 'savonds was ik alleen thuis. In mijn gedachten van deze dag prikkelde mij iets om savonds changa of DPT te nemen. Iets in mij zegt dan dat ik bekend ben met changa en dus al weet dat het me iets moois zal brengen, maar ook dat het al bekend terein is en waarom zou ik DPT nu geen kans geven? In gesprek met mezelf kwam ik erachter dat ik een bepaalde angst heb om DTP te proberen dus vanuit mijn verstand leek mij het zinvol om deze blokkade uit de weg te ruimen en koos dus voor DPT.
Uiteraard heb ik mijn research gedaan, maar ik kwam erg bedrogen uit! Er zijn veel uiteenlopende trip reports met doseringen van 60mg tot 150mg+ Dus 80 mg leek mij voor een ervaren tripper wel een goeie kennismaking met dit middel.
Na best wel wat spanning, zweethandjes en lichte hartkloppingen begon ik mijn voorbereiding. Ik weeg 80mg af op een stukje papier en leg dit op tafel. Na wat fijnstampwerk van wat harde stukjes lagen er toch 2 behoorlijke lijnen. Ik had al een half jaar niks meer gesnoven, ik heb sinds psychedelica de overhand namen nooit meer behoefte gehad aan serotonine of dopamine slurpers. En bij de associatie met snuiven word meteen mijn dopamine systeem al in werking gezet. Bij de gedachte van snuiven voel ik eigenlijk al lichtelijk die prikkels, die zweethandjes en m'n hart begint dan wat te bonzen. Ik probeer mezelf te kalmeren door te weten dat mijn lichaam onjuist voorgeprogrammeerd is om te denken dat ik nu coke zal snuiven terwijl ik straks waarschijnlijk in een mooie trip zal zitten. Ik begin de 1e lijn op te snuiven, eerst 1/3 toen volgende stapje... Even de neus ophalen, en toen de rest. Zo 1e neusgat goed gevuld. Toen in het volgende neusgat de andere lijn verdween kon ik nog 1 keer goed m'n neus ophalen en daarna zat hij flink dicht. Al mijn slijmvliezen zette op en ik kon de gehele trip bijna alleen nog door m'n mond ademen. M'n neus zat echt goed vol, ik weet niet of dit aan mij ligt, of dat m'n weegschaal iets totaal anders heeft aangegeven maar ik zou überhaupt nooit 145mg kunnen snuiven van dit spul. En ook zeker qua effect niet handelbaar voor mij.
Ik zat op de bank en als eerst kwam er heel onschuldig een gevoel op, de schaduwen danste wat heen en weer en ik observeerde mijn gedachtenstream op een hele nieuwe manier. Dit was tot ongeveer 5 a 10 minuten na inname het effect. Vervolgens voelde ik alles wat zwaarder worden en ik probeerde een positie te vinden hoe ik lekker op de bank kon liggen. Mijn hartslag was nog steeds verhoogd en ik was best wel gespannen. Er lag onder andere een kat op de bank en ik kon eigenlijk m'n draai niet zo goed vinden. Het effect werd nu echt wel heel heftig voelbaar en ik begon in mijn handen te knijpen en mijn kaken stonden gespannen op elkaar. Heel even trok ik alle energie aan waar ik grip op had, ik hield dit even vast, daarna liet ik alles los. Maar de realiteit ging mee. Als een sprong in een ravijn voelde ik m'n lichaam in een groot gat verdwijnen. Tot aan een moment alles plotseling weer stil stond. Toen ik mijn ogen opende om te zien wat er nog over was van normale perceptie schok ik me kapot. Holly shit wat was ik ver heen! Dit was helemaal niet de bedoeling, ik wou even rustig kennismaken en weten wat DTP is. Ik hou even een tijdje m'n ogen open en letterlijk alles leek vloeibaar geworden met extreem fijne schitterende pixels die heel fel binnenkwamen. Ik zit 'n beetje geschokeerd voor me uit te kijken en er beginnen uit alle muren om mij heen laatjes open te schuiven. Uit mijn plafond kwamen paarse glitters en die regende op de houten vloer en er ontstonden allemaal paarse plassen water in de woonkamer. Holly shit wat heb ik gedaan 🤯 ik zit er nu een kwartier in en het blijft alleen maar heftiger worden.
Ik probeer op m'n rug te gaan liggen, m'n neus helemaal verstopt en m'n keel helemaal dik probeer ik op m'n ademhaling te letten. Ik doe m'n ogen dicht en probeer grip te krijgen op wat er nu allemaal gebeurt. Maar er flitst zoveel tegelijk door m'n hoofd, echt heel bizar. Waar visuals beginnen knallen ze over naar iets totaal anders en ik krijg nergens meer grip op. Ik weet bijna niet meer wie ik ben, waar ik ben en ik denk alleen maar aan niet te willen sterven. Ik hoor de muziek die aanstond helemaal vervormen en ik hoor keihard een helikopter. Ik kon niet definiëren of dit nou in de muziek zat of dat dit echt buiten was of gewoon bij de trip hoorde.😅😬 Ik voelde de zwaarte van het helikopter geluid wel door de hele woonkamer heen. Ik deed m'n ogen open en realiseerde me dat de hele planeet aarde stond te vibreren. Hoe kan dit zo heftig zijn? Ik voelde me angstig dat ik misschien zou stikken als ik het laatste beetje bewustzijn wat ik nog had ook zou verliezen. Het beeld wat ik had leek op een beeldbuis tv zonder signaal. Overal sneeuwende felle pixels. En rechtop blijven zitten met open ogen werd steeds moeilijker. Ik zakte verder en verder in. Ik ging plat op de bank liggen en gaf me over. De visuals waren geen touw aan vast te knopen, alles flitste voorbij, de ene na de andere diepte waar ik doorheen vloog. Niks van wat ik hier zag was logisch of verstaanbaar. Waar ik terecht kwam leek alsof je in een game zit en je ergens onder het level kan komen. Wat eigenlijk niet de bedoeling is van het spel. Misschien ken je het wel, soms is er ergens een opening in een game waardoor je ergens komt waar je niet hoort te komen. En vanuit die blik keek ik nu naar de wereld. Vanuit een hoek hoe ik er nog nooit tegenaan had gekeken. Alles was zo mechanisch en computer chip achtig. En alles wat zich vormde flitste weg, continu nieuwe dieptes, andere hoogtes. Ik zag richtingen die niet bestaan in onze 3d realiteit. Alles wat ik hier ervaarde is onbeschrijfelijk. En vanaf dit punt ben ik duidelijk mijn bewustzijn als mens volledig kwijt geraakt.
Op een gegeven moment, iets langer dan een uur na inname ging de piek er een klein beetje af. De stress nam af, de moed om hier nu eens even doorheen te kijken nam toe en ik stond op. Met lopen ervaarde ik een seconde vooruit en een seconde achteruit in 1 moment. Alsof ik elke 3 seconden tijdens 1 seconden waarnam, als jullie me nog kunnen volgen 😂😂 Dit maakte lopen zo raar en nep aanvoelen, ik was duidelijk voorlopig nog niet nuchter... Zo, nu neem ik even een moment om in de spiegel te kijken. Afgezien van hoe mijn zicht was leek ik er nog niet zo slecht uit te zien als hoe ik me voelde. De planeet aarde stond nog steeds te vibreren en schudden en dat zag ik van m'n gezicht af. Maar geen grote pupillen en verder zag ik er gewoontjes uit.
Strompelend naar de keuken om een chippie te pakken puur om te kijken hoe ik nu smaak ervaar. Het was heel apart hoe robot achtig ik eten hier ervaar, ik proef het, de computer definieert het als chips en dat was hem. Toch smaakte me wat chips me nu goed dus ik besloot met de chips en een pak stroopwafels terug op de bank te ploffen. En nu kreeg ik me toch een vreet kick! Halve zak chips als een wild dier zitten wegschransen meteen een paar stroopwafels erachteraan 🤤😋
Zo, dat voelt goed! Wel meteen een vol gevoel. Hasj jointje wat in de asbak lag maar even aangestoken. En vanaf dit punt is alles weer handelbaar. K voel me oké met wat er nog is qua effect. Eigenlijk had het naeffect als hoofdeffect wenselijk geweest, maar blijkbaar moest ik meteen streng kennismaken met deze stof. Het had zo moeten zijn. Misschien moest dit een één keer maar nooit meer ervaring zijn...? K weet het niet. K vraag me op dit punt wel af of ik er echt iets aan heb gehad. Ik weet wel dat als ik dit middel ooit nog een kans geef, dat ik eerst met 50mg begin. Ik kan altijd nog bijpakken. 80mg pakte me echt onverwacht hard. En de huisstijl van dit middel is niet echt ergens mee te vergelijken vind ik. Mijn tip aan iedereen die dit middel wil uitproberen, begin laag!! Er was zeker een punt dat ik doodsbang was en dat is geen leuke kennismaking. Ik ben voorlopig genezen van DTP!
Uiteraard heb ik mijn research gedaan, maar ik kwam erg bedrogen uit! Er zijn veel uiteenlopende trip reports met doseringen van 60mg tot 150mg+ Dus 80 mg leek mij voor een ervaren tripper wel een goeie kennismaking met dit middel.
Na best wel wat spanning, zweethandjes en lichte hartkloppingen begon ik mijn voorbereiding. Ik weeg 80mg af op een stukje papier en leg dit op tafel. Na wat fijnstampwerk van wat harde stukjes lagen er toch 2 behoorlijke lijnen. Ik had al een half jaar niks meer gesnoven, ik heb sinds psychedelica de overhand namen nooit meer behoefte gehad aan serotonine of dopamine slurpers. En bij de associatie met snuiven word meteen mijn dopamine systeem al in werking gezet. Bij de gedachte van snuiven voel ik eigenlijk al lichtelijk die prikkels, die zweethandjes en m'n hart begint dan wat te bonzen. Ik probeer mezelf te kalmeren door te weten dat mijn lichaam onjuist voorgeprogrammeerd is om te denken dat ik nu coke zal snuiven terwijl ik straks waarschijnlijk in een mooie trip zal zitten. Ik begin de 1e lijn op te snuiven, eerst 1/3 toen volgende stapje... Even de neus ophalen, en toen de rest. Zo 1e neusgat goed gevuld. Toen in het volgende neusgat de andere lijn verdween kon ik nog 1 keer goed m'n neus ophalen en daarna zat hij flink dicht. Al mijn slijmvliezen zette op en ik kon de gehele trip bijna alleen nog door m'n mond ademen. M'n neus zat echt goed vol, ik weet niet of dit aan mij ligt, of dat m'n weegschaal iets totaal anders heeft aangegeven maar ik zou überhaupt nooit 145mg kunnen snuiven van dit spul. En ook zeker qua effect niet handelbaar voor mij.
Ik zat op de bank en als eerst kwam er heel onschuldig een gevoel op, de schaduwen danste wat heen en weer en ik observeerde mijn gedachtenstream op een hele nieuwe manier. Dit was tot ongeveer 5 a 10 minuten na inname het effect. Vervolgens voelde ik alles wat zwaarder worden en ik probeerde een positie te vinden hoe ik lekker op de bank kon liggen. Mijn hartslag was nog steeds verhoogd en ik was best wel gespannen. Er lag onder andere een kat op de bank en ik kon eigenlijk m'n draai niet zo goed vinden. Het effect werd nu echt wel heel heftig voelbaar en ik begon in mijn handen te knijpen en mijn kaken stonden gespannen op elkaar. Heel even trok ik alle energie aan waar ik grip op had, ik hield dit even vast, daarna liet ik alles los. Maar de realiteit ging mee. Als een sprong in een ravijn voelde ik m'n lichaam in een groot gat verdwijnen. Tot aan een moment alles plotseling weer stil stond. Toen ik mijn ogen opende om te zien wat er nog over was van normale perceptie schok ik me kapot. Holly shit wat was ik ver heen! Dit was helemaal niet de bedoeling, ik wou even rustig kennismaken en weten wat DTP is. Ik hou even een tijdje m'n ogen open en letterlijk alles leek vloeibaar geworden met extreem fijne schitterende pixels die heel fel binnenkwamen. Ik zit 'n beetje geschokeerd voor me uit te kijken en er beginnen uit alle muren om mij heen laatjes open te schuiven. Uit mijn plafond kwamen paarse glitters en die regende op de houten vloer en er ontstonden allemaal paarse plassen water in de woonkamer. Holly shit wat heb ik gedaan 🤯 ik zit er nu een kwartier in en het blijft alleen maar heftiger worden.
Ik probeer op m'n rug te gaan liggen, m'n neus helemaal verstopt en m'n keel helemaal dik probeer ik op m'n ademhaling te letten. Ik doe m'n ogen dicht en probeer grip te krijgen op wat er nu allemaal gebeurt. Maar er flitst zoveel tegelijk door m'n hoofd, echt heel bizar. Waar visuals beginnen knallen ze over naar iets totaal anders en ik krijg nergens meer grip op. Ik weet bijna niet meer wie ik ben, waar ik ben en ik denk alleen maar aan niet te willen sterven. Ik hoor de muziek die aanstond helemaal vervormen en ik hoor keihard een helikopter. Ik kon niet definiëren of dit nou in de muziek zat of dat dit echt buiten was of gewoon bij de trip hoorde.😅😬 Ik voelde de zwaarte van het helikopter geluid wel door de hele woonkamer heen. Ik deed m'n ogen open en realiseerde me dat de hele planeet aarde stond te vibreren. Hoe kan dit zo heftig zijn? Ik voelde me angstig dat ik misschien zou stikken als ik het laatste beetje bewustzijn wat ik nog had ook zou verliezen. Het beeld wat ik had leek op een beeldbuis tv zonder signaal. Overal sneeuwende felle pixels. En rechtop blijven zitten met open ogen werd steeds moeilijker. Ik zakte verder en verder in. Ik ging plat op de bank liggen en gaf me over. De visuals waren geen touw aan vast te knopen, alles flitste voorbij, de ene na de andere diepte waar ik doorheen vloog. Niks van wat ik hier zag was logisch of verstaanbaar. Waar ik terecht kwam leek alsof je in een game zit en je ergens onder het level kan komen. Wat eigenlijk niet de bedoeling is van het spel. Misschien ken je het wel, soms is er ergens een opening in een game waardoor je ergens komt waar je niet hoort te komen. En vanuit die blik keek ik nu naar de wereld. Vanuit een hoek hoe ik er nog nooit tegenaan had gekeken. Alles was zo mechanisch en computer chip achtig. En alles wat zich vormde flitste weg, continu nieuwe dieptes, andere hoogtes. Ik zag richtingen die niet bestaan in onze 3d realiteit. Alles wat ik hier ervaarde is onbeschrijfelijk. En vanaf dit punt ben ik duidelijk mijn bewustzijn als mens volledig kwijt geraakt.
Op een gegeven moment, iets langer dan een uur na inname ging de piek er een klein beetje af. De stress nam af, de moed om hier nu eens even doorheen te kijken nam toe en ik stond op. Met lopen ervaarde ik een seconde vooruit en een seconde achteruit in 1 moment. Alsof ik elke 3 seconden tijdens 1 seconden waarnam, als jullie me nog kunnen volgen 😂😂 Dit maakte lopen zo raar en nep aanvoelen, ik was duidelijk voorlopig nog niet nuchter... Zo, nu neem ik even een moment om in de spiegel te kijken. Afgezien van hoe mijn zicht was leek ik er nog niet zo slecht uit te zien als hoe ik me voelde. De planeet aarde stond nog steeds te vibreren en schudden en dat zag ik van m'n gezicht af. Maar geen grote pupillen en verder zag ik er gewoontjes uit.
Strompelend naar de keuken om een chippie te pakken puur om te kijken hoe ik nu smaak ervaar. Het was heel apart hoe robot achtig ik eten hier ervaar, ik proef het, de computer definieert het als chips en dat was hem. Toch smaakte me wat chips me nu goed dus ik besloot met de chips en een pak stroopwafels terug op de bank te ploffen. En nu kreeg ik me toch een vreet kick! Halve zak chips als een wild dier zitten wegschransen meteen een paar stroopwafels erachteraan 🤤😋
Zo, dat voelt goed! Wel meteen een vol gevoel. Hasj jointje wat in de asbak lag maar even aangestoken. En vanaf dit punt is alles weer handelbaar. K voel me oké met wat er nog is qua effect. Eigenlijk had het naeffect als hoofdeffect wenselijk geweest, maar blijkbaar moest ik meteen streng kennismaken met deze stof. Het had zo moeten zijn. Misschien moest dit een één keer maar nooit meer ervaring zijn...? K weet het niet. K vraag me op dit punt wel af of ik er echt iets aan heb gehad. Ik weet wel dat als ik dit middel ooit nog een kans geef, dat ik eerst met 50mg begin. Ik kan altijd nog bijpakken. 80mg pakte me echt onverwacht hard. En de huisstijl van dit middel is niet echt ergens mee te vergelijken vind ik. Mijn tip aan iedereen die dit middel wil uitproberen, begin laag!! Er was zeker een punt dat ik doodsbang was en dat is geen leuke kennismaking. Ik ben voorlopig genezen van DTP!