Hart
Voor zover dus mijn min of meer objectieve beschrijving van mijn 1P-LSD ervaring. Gelukkig maar, want mijn fascinatie voor dat wat voorbij verstand ligt is oneindig groter.
![:confused:]()
mile: Wel een waarschuwing voor degene die zover is gekomen, maar die voorkeur niet deelt: Vanaf hier gaat het wazig worden, zelfs voor mijn doen. Je bent gewaarschuwd.
Ik kijk omhoog naar de blauwe lucht bij mij voor huis en zie vogeltjes vliegen tussen de bomen. Koolmeesjes die met een sierlijke boog van de ene naar de andere boom vliegen. Een prachtig gezicht dat me moeiteloos uit denken haalt. Het is zo overduidelijk: natuur is niet logisch. Ik zie dat schoonheid in de natuur een hogere waarheid is dan logica, puur om het feit dat een vogel niet de kortste route neemt van de ene naar de andere boom. Het verstand kan alle redenen bedenken om te verklaren waarom het toch logisch is dat een koolmees in een boog vliegt, maar laten we - voor nu - even niet daar naar luisteren. Niet zeggen dat het verstand het verkeerd heeft, maar tijdelijk het verstand even op pauze zetten en kijken wat er gebeurd. Verderop zie ik andere vogels vliegen. Meeuwen, kauwen, zwaluwen. En allemaal hebben ze een eigen manier van vliegen. Ik zie dat hun manier van vliegen letterlijk een patroon is. Zoals een visuele weergave van een geluidspatroon. Exact op die manier vliegen vogels ook door de lucht. Door die observatie begin ik de patronen zelf in de lucht te zien. Een aantal trips geleden zag ik dit voor het eerst: Door lang genoeg naar de lucht te kijken, worden daarin patronen zichtbaar, waarlangs vogels vliegen. Op die manier kan ik zien waarlangs een vogel zal vliegen vóórdat de vogel op dat punt in de lucht is aangekomen. Met name het patroon van de zwaluwen is enorm intrigerend, omdat het zo complex is. De zwaluw vliegt in een bepaald patroon en hopt dan als het ware over in een ander patroon. Aan de oppervlakte lijkt het pure willekeur, maar dieper gezien is er een orde te ontdekken in dit fenomeen. Een orde die fungeert volgens de gouden ratio.
Daarna wend ik mijn blik op het water voor huis en de bootjes die langsvaren. Ik vind het prachtig om mensen te bekijken. Dat doe ik normaal (nuchter) al vaak, maar psychedelica maakt dit nog zoveel interessanter. De 1P zorgt er net als LSD/ALD voor dat mijn zintuigelijke waarneming enorm wordt versterkt. Ik kan letterlijk de energie van een persoon van hem/haar aflezen in deze staat. Niet dat ik zijn/haar gedachten kan lezen of zo, maar ik voel op welk niveau van bewustzijn een persoon is. Ik zie bijvoorbeeld een moeder in een bootje haar zoontje insmeren met zonnebrandcrème. Haar hele 'aura' (ik ben niet zo van dat woord...) is licht, open. Ze heeft geen muur om zich heen, maar geeft haar wezen aan de wereld. Niet alleen aan haar zoontje, maar aan alles om haar heen.
Maar ik zie ook mensen die niet open zijn. Mensen die op een lage frequentie/energie zitten. Maar beter en exacter is om te zeggen: mensen die een lage frequentie/energie zijn. Zij worden gezien alsof ze in een soort bubbel zitten. Niet hier in het moment, maar in hun eigen egocentrische wereld. Een specifiek geval is weerzinwekkend: Ik zie een bootje langskomen met 4 jongeren. Achterop staat een jongen op macho wijze met benen wijd met een biertje in zijn hand luid te roepen naar zijn vrienden. Op autoritatieve wijze laat hij zijn aanwezigheid gelden. Het is niet genoeg dat hij lekker in het zonnetje aan het bootje varen is. Nee, iedereen moet weten dat hij eraan komt. Ik zie ineens duidelijk dat dit ego denkt dat hij het middelpunt van het universum is. Dat iedereen er in feite is om hem te dienen. In feite denkt het ego dat het God is. God als een autoritatieve macht weliswaar. Zou dit zijn waarom we God in het geloof afschilderen als een autoritatieve macht? Creëeren we zo God in ons evenbeeld, in plaats van dat God ons in zijn evenbeeld creëert? Het ironische is dat ik weet dat het werkelijk God is die daar staat te schreeuwen in die boot. Maar God die slaapt, die zijn eigen wezen vergeten is en bevestiging van zijn wezen en dus zijn identiteit zoekt in de wereld om hem heen. Als God zag dat hij God was, dan had hij gezien dat de ander ook God is en dat autoriteit over de ander absurd is.
En hij is niet de enige. Dit is wat we allemaal doen, in meer of mindere mate. We zoeken als ego's bevestiging van ons wezen in de wereld om ons heen. 'Ik weet niet wie ik ben, dus ik verzin een identiteit en jij moet die identiteit terug bevestigen aan mij, dan zal ik jouw identiteit terug bevestigen aan jou'. Dat is het spelletje dat we hier spelen. De meeste mensen die ik voorbij zie komen zijn neurotisch. Er is een patroon van gedrag die het werkelijke wezen heeft overgenomen. Ik zie hiervan een extreem voorbeeld wanneer een man in een bootje langs komt varen. De man praat in zichzelf en beweegt mechanisch als een soort robot. Ik zie dat er niemand aanwezig is. Het is slechts het patroon, het wezen daaronder is volledig bewusteloos. Dit is slechts een schil van een mens. De horror van dit tafereel grijpt me aan. Want ondanks dat onbewustheid de afwezigheid is van bewustheid, wordt onbewustheid ervaren. Hoe is het om het onbewuste patroon te zien, maar er niet uit kunnen ontsnappen en niet weten of er ooit aan te ontsnappen zal zijn? Compleet gevangen zijn door illusie. Gekte, mijn grootste angst.
Ondertussen is de temperatuur flink gestegen. Ik zie dat dit invloed heeft op hoe ik de wereld ervaar. Wanneer de temperatuur stijgt, komt er een gegeven moment dat mijn gedachten zeggen 'dit is mijn grens, nu is het niet lekker meer'. Wanneer ik die gedachte geloof, is er een verandering in mijn bewustzijn. Vanaf dan is er geen acceptatie van het moment meer, maar een wachten op het moment dat de temperatuur weer koeler is. Ik zie het ook aan de gezichten van sommige mensen buiten. Een ernstigheid en een ergernis valt er vanaf te lezen. Veel mensen zijn inmiddels al rood als kreeften. Kom dan uit die zon denk ik, dit is niet goed voor je. Maar wij mensen weten soms gewoon niet wat goed voor ons is. Is het leuk om in de bloedhete zon te verbranden? We vertellen onszelf van wel, maar is het dat echt? Het is net als met vele andere dingen steeds de extremen opzoeken. Hetzelfde als met drugs: 1 biertje is lekker, dus 10 is lekkerder toch? Dat is werkelijk hoe sommige mensen redeneren. Maar is het écht beter/lekkerder? Of vond je iets in dat ene biertje dat je wanhopig probeert te zoeken in meer biertjes, vervolgens niet vindt, maar toch elke keer weer probeert te zoeken in die richting? Ik herken dit neurotische gedrag in mezelf. Ik zoek altijd weer op dezelfde plek, ook al weet ik dat het daar niet is te vinden.
Over alcohol gesproken: Dit is een gigantisch probleem in onze maatschappij. Veel meer nog dan de meeste mensen zich beseffen. Alcohol is een toegang tot de lagere dimensies. Als jij alcohol drinkt, stel je jezelf open voor zeer lage, demonische energie. Ding, ding, ding, daar gaat je zweverigheid alarm af zeker?
![:wink:]()
Maar om dit nader toe te lichten: demonische energie of demonen zijn niet absoluut echt. Ze zijn slechts zo "echt" als je lichaam, je moeder, je vriendin, je auto, je huis, enzovoort. Probleem is dat de meeste mensen denken dat deze dingen absoluut echt zijn en demonische energie kan voor hen dus ook voelen als iets dat absoluut echt is. Al deze dingen zijn slechts relatief waar, maar ze zijn waar in hun eigen context. Ik zie demonen niet als echt bestaande entiteiten, maar net als de vogels in de lucht als een specifiek patroon/frequentie. Het zijn eerder gedachten dan dingen. Maar wat er dan gebeurd wanneer je alcohol drinkt, is dat je bewustzijn ónder je verstand zakt. Je hebt geen last van zorgen over je persoonlijke leven, maar voelt je super en relaxed. Maar je problemen zijn niet echt weg. Het is slechts zo dat je ze niet meer ziet. Maar op het moment dat je ze niet meer ziet, is wanneer de demonische energie toeslaat. In tegenstelling tot jezelf hebben deze demonen geen bestaan, geen 'zijn'. Op de een of andere manier "weten" ze dat en "stelen" ze jouw 'zijn', jouw 'wezen' wanneer jij niet thuis bent. Door middel van bedrog, verleiding, verlangen, angst overtuigen ze jou om in onbewustheid te vallen. Uiteindelijk zijn deze demonen niets anders dan je eigen ego, dat zichzelf in stand wil houden. Maar met alcohol in je systeem is er geen "winnen" van het ego. Ik heb lange tijd gedacht dat 1 of 2 biertjes geen kwaad kan. Ik had het verkeerd. Ook met 1 biertje open je jezelf meteen al in bepaalde mate voor demonische onbewuste energie. Voor mij is het voor nu in ieder geval over. Ik denk dat iemand die echt stevig gegrond is in zijn eigen 'zijn' zonder problemen een biertje zou kunnen drinken, maar dat ieder ander grote risico's neemt door dat te doen. Iedereen moet zelf weten wat 'ie doet, ik wil hier geen preek houden. Maar ik wilde dit hier toch even kwijt, gezien het verwoestende effect van alcohol op onze maatschappij.
Ergens tijdens de trip (weet niet meer wanneer) volgde iets dat ik niet eerder heb meegemaakt tijdens eerdere trips. Op een gegeven moment ga ik naar de wc en stap daarna de douche in om mijn handen te wassen. Ik zie mezelf hierbij in de spiegel en bedenk me dat ik nog nooit echt lang in de spiegel heb gekeken tijdens trippen. Eerder vond ik dat een beangstigende gedachte en keek ik slechts even. Maar nu wilde ik toch eens weten hoe dat is. Kort gezegd: gestoord... Ik ging staan en keek mezelf een aantal minuten recht aan in de spiegel. Eerst waren er vooral oppervlakkige vervormingen en patronen op mijn gezicht, niet heel bijzonder. Maar niet heel veel later zag ik mijn gezicht veranderen. Ik zag letterlijk mijn gezicht in heel andere gezichten veranderen en steeds sneller overgaan in andere gezichten. Mannelijke gezichten, vrouwelijke gezichten, gezichten van verschillende rassen, zelfs gezichten die niet menselijk waren... En het meest rare was dat het niet mijn gezicht was vervormd tot een vrouwelijk of bijvoorbeeld aziatisch gezicht, maar echt totaal andere gezichten waarin ik mezelf helemaal niet meer herkende. Het was eerder alsof een ander terugkeek. Het voelde heel alien aan. Ik heb geen idee wat het betekent, maar het was erg fascinerend...
Later ben ik weer op mijn balkon gaan zitten en kijk ik naar de bomen, de lucht en het water. Ik laat de gedachten, de inzichten gaan en laat de natuur mij het moment in leiden. De relativiteit van het verstand maakt plaats voor een simpel ervaren. Simpelweg zijn met alles wat is in dit moment. Er is een niet te negeren gevoel van significantie. Het is letterlijk het gevoel dat dít moment het meest significante moment ooit is. Maar we zijn gewend geraakt om de inhoud van dit moment te verwarren met het moment zelf. Het moment is in werkelijkheid het nu, wat je eigen bestaan, je eigen wezen is. Het wezen waarin het universum verschijnt en verdwijnt. Ik zie dat letterlijk alles in mij is. En als alles in mij is, dan is het geen kwestie meer van wel of niet willen accepteren van de 'ander'. Dan is het een kwestie van moeten accepteren door het simpele gegeven dat als ik niet accepteer wat in mij is, ík daar de prijs voor moet betalen. Het wonder is dat als ik de "ander" accepteer als mezelf, de kwaliteit van mijn ervaring drastisch veranderd. Alles wordt intens levendig, intens kleurrijk. En bovenal is er een gevoel van significantie. Dat er iets is waar je nu al stijl van achterover slaat, maar waarvan je weet dat je alleen nog maar het topje van de ijsberg ziet.
Na een lange tijd mensen en inzichten observeren, loop ik rond etenstijd naar de keuken. Omdat ik een uitsteller ben, staat er nog een berg afwas op het aanrecht. Iets in me zegt, doe het nú. Ik pak het afwasbakje erbij en begin af te wassen. Mijn aandacht is volledig bij het afwassen. Niets anders dan dat bestaat in dit moment. Zelfs het neerleggen van een vork gebeurd met uiterste aandacht. Mijn bewegingen zijn vaak mechanisch, maar niet nu. Nu beweegt mijn hand sierlijk en vloeiend. Normaal trillen mijn handen, maar nu is daar niets van te zien. Ik zie dat ook het afwassen, ook dit simpele moment het meeste significante moment ooit is.
Na het afwassen doe ik de achterdeur open om de afgekoelde lucht door het huis te laten waaien. Eerder heb ik een wit doek opgehangen op mijn balkon om de warmte van de zon wat buiten te houden. Het is nu vroeg in de avond en het rumoer van de dag is gaan liggen en maakt plaats voor zo'n typische stilte van een zomeravond. In de kreukels van het doek zie ik een berglandschap verschijnen met daarboven een lucht met wolken en in het midden de zon die hoog en precies in het midden door het doek schijnt. De wind achter het doek laat het kleed bewegen en het is alsof het met me spreekt. Heel ver in de verte hoor ik een soort hoorn instrumenten die ook net zo goed stemmen zouden kunnen zijn. Maar er is geen betekenis, alleen intentie: liefde. De stemmen zijn geen fysiek geluid, het komt van diep in mij. Ik weet meteen dat het is wat mensen bedoelen als ze het over engelen hebben. Het lijkt los van me te staan, maar er is ook een diep weten dat het mezelf is. Ook weer Nu: het meest significante moment ooit.