#1
En idd... dit topic was niet bedoeld om opnieuw de strijd tussen coke en pep weer op te laaien. Dus gewoonVOL, met alle respect... maar blijf dan lekker uit dit topic!
Oke, On Topic nu;
Ik moet toegeven dat ik mezelf heel erg herken in jouw verhaal;
Ik had het witte poeder flink onderschat. De manier waarop cocaine je grijpt is zo sneaky, dat zelfs ik, met al mijn zelf vertrouwen bijna de valkuil in liep.
Het drong tot me door dat het effect van coke, niks meer is dan een illusie. Je denkt je lekkerder te voelen, maar eigenlijk verandert er niks. Maar door de manier hoe coke het in je oor fluisterd denk je dat je je goed voelt. En je gelooft het. Je voelt je doodnormaal, maar je brein zegt : Ik voel me goed.
Ik vond het effect tegenvallen, dus snoof ik meer en meer omdat ik dacht dat ik er niet aan verslaafd kon raken.
Toen zat ik een keer s'avonds thuis DVDtje gehuurd lekker peukje drbij! Als ik snachts thuis een film aant kijken ben, is de ontspannende vrijetijdsbesteding toch niet compleet zonder een sigaret.
En toen dacht ik 'Al had ik nou een grammetje, dan was het helemaal compleet!'.
En toen drong het tot me door; Ik zag de echte kant van cocaine. Het was net je beste vriend die je in je rug met een mes neersteekt.
Ik zag mezelf al zitten, snuiven bij iedere gelegenheid omdat je denkt dat het van essentieel belang is. Dat ieder lijntje zo weggesnoven word alsof je een sigaretje rookt. Ik schrok ervan. Ik werd misleid door een drug, iets wat ik dacht dat nooit zou gebeuren.
Sinds die avond heb ik sos afgezworen.
Zo, nu blij?
Dan zal ik eens fijn met ome Jeller kunnen discusieren zonder off-topic te gaan.