Jammer genoeg is het minder zwart/wit. Hoofdoorzaak ligt veel dieper, emotioneler.
Een gebrek aan het tonen. De drang om te pleasen en dan jammer genoeg naar mensen en klanten die verder van mij staan dan mijn naaste. Kind, familie, ex. Het gebrek aan (hier vindt k niet het juiste woord) lef om beslissingen te nemen, deels uit schrik om anderen te kwetsen. Dit zit er al van jongs af aan in. Waar ik dan wel in uitblink is het wegduwen van mensen, meestal door lichtjes de eikel uit te hangen. Op die manier neemt de andere de beslissing die k niet dierf nemen. Vluchten is ook een toptalent. Sport als tiener, werk als afgestudeerde knaap. Meer en meer begon k te vluchten ik mijn job. Eerst mijn hoofdjob, promoties volgden, meer verantwoordelijkheid, meer werk meer bezig en dus ook weg. Naast de hoofdjob was er nog de passie van wielen. De passie om van "ow jeezes wat heeft die geflikkerd met zijn velgen" te toveren naar "euh was dit mijn velg? Ze lijkt erop maar als nieuw" uiteindelijk de kans gekregen om die zaak dan ook over te nemen. Zoals hierboven al vermeld. Een beslissing nemen, zou k dit wel doen, kan k dit wel, wat als,... uiteindelijk heb ik 7 maand nodig gehad om de knoop door te hakken. Ik doorhakken... na ontelbare pro's en contra en extra onderverdeling van contra in de pro en ga zo maar verder. Was het eigelijk meer de ex die beslist heeft. Haar redenering was uiteraard korter. Maar zij wou da k het dee dus ok niet teleurstellen. Alleen liep haar redenering ook verkeerd. Ipv 1 hoofdjob en en bijjob waar k amper volledig aanwezig was overstappen naar een eigen zaak. 1 job meer thuis. Ondanks dat k die job al 14 jaar als bijberoep dee is er een enorme aanpassing met het leiden en lijden als Zaakvoerder 🤣. K werkte nog meer. Ik moest me bewijzen, ik kan dit vader zie je dat. Ik run dit hier zonder jou. Naarmate tijd verstreek groeide we uit elkaar en ging k alleen verder. Alles werd nog zwaarder. Oke harder werken dan. Meer werken. Vluchten van die problemen. Zo kan k nog even verder. Maar dit is een keerpunt of een put. De laatste vlucht was coke. Hier kan k niet in blijve vluchten. Hier moet ik mee stoppe. Erna niet in iets anders vluchten maar hopelijk genoeg afgezien, genoeg verloren, genoeg geleerd om niet te vluchten. Aanvaarden dat ik niet alles kan, niet alles zelf kan. Coke is niet de hoofdoorzaak. Coke was een nieuwe manier om te vluchten. Eentje die k ni had verwacht. Geen smoesjes of poesjes. Een continuïteit van stress, problemen, gebrek aan rust. Zorg dragen voor mn lichaam met voldoende eten. Al deze gebreken en zovele hebbe me doen geloven dat coke de nieuwe vlucht was. Maar dat hou k zeker niet vol. Dit zal sporen nalaten. Ik weet dat ik hier mee moet stoppen. Mn lichaam en vooral aangezicht zegt het mij, geeft elke dag signalen. Khoop dat k die beslissing kan nemen. En tijdig.
Bedankt dat k dit eve kon uitypen
Laat ik even beginnen met, ik heb zo’n 7/8 jaar ongeveer elke dag cocaïne gebruikt. Het begon met een puntje, snuifje, en daarna echt verslaving.
Meesten die mij hier ‘kennen’ hebben het inmiddels vaker gelezen, ik deed aan 10 jaar hoog risico werk.
Wat precies ga ik niet in detail over nu. Ik kom uit een gebroken gezin, half broer is overleden aan cocaïne (bewuste OD) en door geestelijke struggles, en de combinatie met werk en altijd een “rush” willen hebben toen der tijd heb ik ook echt wel in zo’n schuitje gezeten. Ik gebruikte met alles coke, of ik me nou goed voelde of slecht, of ik er emotioneel doorheen zat om juist emoties af te vlakken of niet. Cocaïne is hier wel de hoofdzaak omdat jij dusdanig dit gebruikt, om welke reden dan ook die weet jij zelf. Want dat vluchtgedrag wordt overgenomen door het monster, je wilt steeds meer en meer en meer, zo veel dat niks je meer boeit. Zonder de cocaïne, wat er achter zit zorgt er voor dat jij coke gebruikt. Dus het hoort bij het stukje ‘hoofdzaak’
ik geef je echt het oprechte advies: als je al zeker bent of 0.01% twijfel hebt dat je hier niet zelf vanaf kan komen, vraag zorg aan.
Je kan stoppen, alleen die drempel is zwaar, echt heel zwaar.
ik heb heel lang geen cocaïne nadat ik er vanaf was meer aangeraakt, en een slippertje hier en daar kan, maar het belangrijkste met de slippertjes is herpakken, ik weet hoe de cravings zijn.
“het is op dus klaar”
Maar nee: “ach een halve gram kan nog wel”
Het is een gigantische tweestrijd, maar ik gebruik dit middel niet meer als vluchtmiddel.
En naar mijn mening, raad ik je echt aan direct stappen te ondernemen, voor je struggle waar je mee loopt, en je gebruik. Ik heb dat toen der tijd ook gedaan, afbouwen van de C, en tegelijkertijd de onderliggende oorzaken aanpakken.
belangrijker dan alles: blijf jezelf voorhouden en onthouden dat je sterker bent dan dit middel wat je wijs maakt dat je niet zonder kan.