#1
Merci voor de wijze woordenLaat ik even beginnen met, ik heb zo’n 7/8 jaar ongeveer elke dag cocaïne gebruikt. Het begon met een puntje, snuifje, en daarna echt verslaving.
Meesten die mij hier ‘kennen’ hebben het inmiddels vaker gelezen, ik deed aan 10 jaar hoog risico werk.
Wat precies ga ik niet in detail over nu. Ik kom uit een gebroken gezin, half broer is overleden aan cocaïne (bewuste OD) en door geestelijke struggles, en de combinatie met werk en altijd een “rush” willen hebben toen der tijd heb ik ook echt wel in zo’n schuitje gezeten. Ik gebruikte met alles coke, of ik me nou goed voelde of slecht, of ik er emotioneel doorheen zat om juist emoties af te vlakken of niet. Cocaïne is hier wel de hoofdzaak omdat jij dusdanig dit gebruikt, om welke reden dan ook die weet jij zelf. Want dat vluchtgedrag wordt overgenomen door het monster, je wilt steeds meer en meer en meer, zo veel dat niks je meer boeit. Zonder de cocaïne, wat er achter zit zorgt er voor dat jij coke gebruikt. Dus het hoort bij het stukje ‘hoofdzaak’
ik geef je echt het oprechte advies: als je al zeker bent of 0.01% twijfel hebt dat je hier niet zelf vanaf kan komen, vraag zorg aan.
Je kan stoppen, alleen die drempel is zwaar, echt heel zwaar.
ik heb heel lang geen cocaïne nadat ik er vanaf was meer aangeraakt, en een slippertje hier en daar kan, maar het belangrijkste met de slippertjes is herpakken, ik weet hoe de cravings zijn.
“het is op dus klaar”
Maar nee: “ach een halve gram kan nog wel”
Het is een gigantische tweestrijd, maar ik gebruik dit middel niet meer als vluchtmiddel.
En naar mijn mening, raad ik je echt aan direct stappen te ondernemen, voor je struggle waar je mee loopt, en je gebruik. Ik heb dat toen der tijd ook gedaan, afbouwen van de C, en tegelijkertijd de onderliggende oorzaken aanpakken.
belangrijker dan alles: blijf jezelf voorhouden en onthouden dat je sterker bent dan dit middel wat je wijs maakt dat je niet zonder kan.