#1
Waar heb jij die download vandaan?
Wie heeft een ego-death meegemaakt?
44 antwoorden
22 weergaven
18-5-2026
#2
Ik ben er gefascineerd door het feit dat mensen een ego-death kunnen krijgen
ik ben erg nieuwsgierig naar ervaringen van mensen hiermee
en verder had ik nog een vraag wat een body load is?
ik heb hier niet een eerder topic van kunnen vinden!
Alvast bedankt!![:grin:]()
ik ben erg nieuwsgierig naar ervaringen van mensen hiermee
en verder had ik nog een vraag wat een body load is?
ik heb hier niet een eerder topic van kunnen vinden!
Alvast bedankt!
#3
Kijk eens bij trip-reports daar staan er genoeg.ik ben erg nieuwsgierig naar ervaringen van mensen hiermee
Het woord zegt het al een "beetje". De lading die het aan je lichaam geeft, dus lichamelijk gevoel dat het middel je geeft.en verder had ik nog een vraag wat een body load is?
#4
Petrovic zei:Kijk eens bij trip-reports daar staan er genoeg.ik ben erg nieuwsgierig naar ervaringen van mensen hiermee
Het woord zegt het al een "beetje". De lading die het aan je lichaam geeft, dus lichamelijk gevoel dat het middel je geeft.en verder had ik nog een vraag wat een body load is?
Het woord zegt het al noujah ik dacht eerlijk gezegd een soortevan wegzakking van je lichaam dus dat je niet meer uit de bank komt
#5
Wat is een ego-death dan?
#6
Het loslaten van jezelf, buiten jezelf treden. Althans, zo heb ik het beschreven zien staan.
Ik ben er zelf nog niet uit of ik nu een échte ego-death heb meegemaakt, maar ik heb meegemaakt dat ik tijdens mijn trip op hield te bestaan. Ik merkte het eerlijk gezegd pas toen ik terug in mezelf viel, wat een hele vreemde gewaarwording was.
Echter, ik denk dat andere DF'ers een accurater beeld kunnen scheppen, aangezien ik zelf, zoals gezegd, nog niet weet of het echt een ego-death was.
Olle
Ik ben er zelf nog niet uit of ik nu een échte ego-death heb meegemaakt, maar ik heb meegemaakt dat ik tijdens mijn trip op hield te bestaan. Ik merkte het eerlijk gezegd pas toen ik terug in mezelf viel, wat een hele vreemde gewaarwording was.
Echter, ik denk dat andere DF'ers een accurater beeld kunnen scheppen, aangezien ik zelf, zoals gezegd, nog niet weet of het echt een ego-death was.
Olle
#7
Je verliest je indentiteit, je weet niet meer dat je jantje je naam is en wat je allemaal doet. Het enige wat je kan doen is meemaken.
#8
Dat je niet meer weet wie je naam is enzo, dat is imho geen egodeath, dan ben je gewoon VER heen of heb je een psychose als je denkt dat je Napoleon bent ofzo.
Een egodeath is zoals gezegd dat je je ego kan loslaten en gewoon voelt. Je hoeft niet letterlijk out te gaan, of echt zwaar en ver heen zijn. Het is voornamelijk een gevoelskwestie. Je weet natuurlijk wel dat je Jantje bent of grietje en dat je ergens op een bank ligt te spacen, maar jij kan eindelijk het hele beeld van jezelf, je ego, loskoppelen van jezelf. Je identificeert je er niet meer mee maar voelt wie je echt bent, zonder alle bagage en zorgen en emoties.
Ik heb het zelf 1 keer meegemaakt, alleen was ik heel erg in paniek. Ik had een epileptische aanval in een paddotrip en toen ik bijkwam wist ik wel wie het concept vode was, maar kon ik me daar niet meer aan linken. Ik wist wie mijn familie en vrienden waren, wat ik in het dagelijkse leven deed, maar de link was er niet. Heel raar uit te leggen maar het is vooral een gevoelskwestie. Ik was toen voornamelijk in paniek ipv dat ik ervan kon genieten en ervaren hoe het is om zonder bagage van je ego en verleden te zitten.
Een egodeath is zoals gezegd dat je je ego kan loslaten en gewoon voelt. Je hoeft niet letterlijk out te gaan, of echt zwaar en ver heen zijn. Het is voornamelijk een gevoelskwestie. Je weet natuurlijk wel dat je Jantje bent of grietje en dat je ergens op een bank ligt te spacen, maar jij kan eindelijk het hele beeld van jezelf, je ego, loskoppelen van jezelf. Je identificeert je er niet meer mee maar voelt wie je echt bent, zonder alle bagage en zorgen en emoties.
Ik heb het zelf 1 keer meegemaakt, alleen was ik heel erg in paniek. Ik had een epileptische aanval in een paddotrip en toen ik bijkwam wist ik wel wie het concept vode was, maar kon ik me daar niet meer aan linken. Ik wist wie mijn familie en vrienden waren, wat ik in het dagelijkse leven deed, maar de link was er niet. Heel raar uit te leggen maar het is vooral een gevoelskwestie. Ik was toen voornamelijk in paniek ipv dat ik ervan kon genieten en ervaren hoe het is om zonder bagage van je ego en verleden te zitten.
#9
Afgelopen weekend gebruikte ik voor het eerst DMT. En de eerste paar minuten na het uitademen van mijn diepe trek wist ik echt niet wat er gebeurde. Ik was er letterlijk niet meer bij. Wist niet meer wie ik was, wat er gebeurd was, zelfs niet dat ik uberhaupt een mens was. Duurde een paar minuten voor ik terug begon te beseffen dat ik een mens was, wat mijn naam was en dat ik me zo voelde omdat ik DMT had gerookt. Het begon er eigenlijk mee dat ik keek naar mijn handen en zo langzamerhand besefte dat ik dus wel een mens moest zijn.
Ik zeg nu zelf 'een paar minuten', maar dat hadden evengoed een paar uren kunnen zijn, aangezien het concept 'tijd' totaal niet meer in te schatten was. Ik vroeg achteraf aan de mensen die bij me waren hoe lang het duurde voor ik terug begon te praten en verschoot echt toen bleek dat er maar een paar minuten waren voorbij gegaan. Ik was toen ik de pijp dmt rookte ook al ongeveer 36uur wakker en dat moet het allemaal toch nog iets intenser gemaakt hebben. Als ego death kon het alleszins wel tellen. Intense shit die dmt, ik moest men aanvankelijk sceptisme over deze stof dat ik voorgaand aan het roken had terug inslikken. Petje af voor dmt!![:)]()
Ik zeg nu zelf 'een paar minuten', maar dat hadden evengoed een paar uren kunnen zijn, aangezien het concept 'tijd' totaal niet meer in te schatten was. Ik vroeg achteraf aan de mensen die bij me waren hoe lang het duurde voor ik terug begon te praten en verschoot echt toen bleek dat er maar een paar minuten waren voorbij gegaan. Ik was toen ik de pijp dmt rookte ook al ongeveer 36uur wakker en dat moet het allemaal toch nog iets intenser gemaakt hebben. Als ego death kon het alleszins wel tellen. Intense shit die dmt, ik moest men aanvankelijk sceptisme over deze stof dat ik voorgaand aan het roken had terug inslikken. Petje af voor dmt!
#10
Bedankt voor reacties!![:grin:]()
#11
Ik heb het ook meer dan eens meegemaakt met DMT. De meest bizarre keer was toen ik ongeveer 60 ~ 70mg had gerookt. Ik kwam binnen een minuut in een soort vacuum terecht. Een zwart gat waarin ik zo weinig begreep van wie en wat ik was dat het onmogelijk was om het te bevatten. Ik kan me daar dan ook niet zoveel van herinneren.
Toen ik als het ware 'bij kwam' (ik was denk ik niet out geweest) was ik toch wel enigzins van de kaart. Ik 'was' wel, maar dat had niet zoveel met 'ik' te maken. Wanneer je normaliter in de spiegel kijkt denk je: ja, dat ben ik. Laten we dat voor het gemak in ieder geval maar aannemen :P In die DMT-trip bestond 'ik' als persoon niet meer. Ik liep wat rond door de kamer en probeerde me te herinneren - en nu ga ik toch voor het gemak het woord 'ik' gebruiken - waar ik was, wat ik was, maar vooral 'waarom ik daar was', zonder dat daarbij 'ik' aan te pas kwam. Misschien dat het duidelijker is te zeggen te zeggen dat ik niet snapte wat het was dat ik zag...
Het was een nogal treurige uitzichtloze toestand, want ik had echt geen enkel idee wat er gebeurde. Het was alsof ik aan het wachten was op iets wat er zou gebeuren, maar wat..? Ik ging dus maar op zoek naar een soort aanwijzing, want echt veel wijzer werd ik (het is lastig om het hierover te hebben zonder dat verboden woord, merk ik nu) niet. Ik heb dus mijn hele kamer over hoop gehaald in de zoetocht naar een clue.
Het meest aparte is dat ik achteraf merk dat het niet eens zo heel raar is wat ik op dat moment dacht. Zoals ik er nu over nadenk was ik op soort naar een soort hoger doel. Het hele 'ik kan allemaal hele leuke dingen met mijn leven doen' en 'er zijn mensen die om mij geven' was weg. Dat zou je kunnen zien als een soort blokkade die je in het dagelijks leven onbewust aan jezelf oplegt om verder te gaan met je leven. Er is simpelweg geen hoger doel en uiteindelijk is er niets dat je met je leven bereikt dat enig hoger nut heeft. Als alles wegvalt dat met jou als ego te maken heeft, blijft dat blijkbaar over. De harde realiteit, wellicht![:)]()
En neen, ik ben niet depressief. Het zelfbeschermend systeem dat mij de impressie geeft dat ik iets met mijn leven kan, en moet doen, is weer volop in gang. En gelukkig maar :P Het heeft me mogelijk wel een kijkje in de keuken van een zwaar depressief iemand gegeven (al weet ik misschien nooit hoe dat voelt). Mijn vriendin (een Borderline patient) heeft het wel eens gehad over een tijd waarin ze niet snapte wie ze was, wat ze moest doen, wat het nut is van alles, en dat alles om haar heen plat en betekenisloos was. Ik denk dat ik een glimp heb opgevangen van hoe dat moet zijn, al was het (gelukkig) maar voor een paar minuten.
Echo-death. Superleuk
Toen ik als het ware 'bij kwam' (ik was denk ik niet out geweest) was ik toch wel enigzins van de kaart. Ik 'was' wel, maar dat had niet zoveel met 'ik' te maken. Wanneer je normaliter in de spiegel kijkt denk je: ja, dat ben ik. Laten we dat voor het gemak in ieder geval maar aannemen :P In die DMT-trip bestond 'ik' als persoon niet meer. Ik liep wat rond door de kamer en probeerde me te herinneren - en nu ga ik toch voor het gemak het woord 'ik' gebruiken - waar ik was, wat ik was, maar vooral 'waarom ik daar was', zonder dat daarbij 'ik' aan te pas kwam. Misschien dat het duidelijker is te zeggen te zeggen dat ik niet snapte wat het was dat ik zag...
Het was een nogal treurige uitzichtloze toestand, want ik had echt geen enkel idee wat er gebeurde. Het was alsof ik aan het wachten was op iets wat er zou gebeuren, maar wat..? Ik ging dus maar op zoek naar een soort aanwijzing, want echt veel wijzer werd ik (het is lastig om het hierover te hebben zonder dat verboden woord, merk ik nu) niet. Ik heb dus mijn hele kamer over hoop gehaald in de zoetocht naar een clue.
Het meest aparte is dat ik achteraf merk dat het niet eens zo heel raar is wat ik op dat moment dacht. Zoals ik er nu over nadenk was ik op soort naar een soort hoger doel. Het hele 'ik kan allemaal hele leuke dingen met mijn leven doen' en 'er zijn mensen die om mij geven' was weg. Dat zou je kunnen zien als een soort blokkade die je in het dagelijks leven onbewust aan jezelf oplegt om verder te gaan met je leven. Er is simpelweg geen hoger doel en uiteindelijk is er niets dat je met je leven bereikt dat enig hoger nut heeft. Als alles wegvalt dat met jou als ego te maken heeft, blijft dat blijkbaar over. De harde realiteit, wellicht
En neen, ik ben niet depressief. Het zelfbeschermend systeem dat mij de impressie geeft dat ik iets met mijn leven kan, en moet doen, is weer volop in gang. En gelukkig maar :P Het heeft me mogelijk wel een kijkje in de keuken van een zwaar depressief iemand gegeven (al weet ik misschien nooit hoe dat voelt). Mijn vriendin (een Borderline patient) heeft het wel eens gehad over een tijd waarin ze niet snapte wie ze was, wat ze moest doen, wat het nut is van alles, en dat alles om haar heen plat en betekenisloos was. Ik denk dat ik een glimp heb opgevangen van hoe dat moet zijn, al was het (gelukkig) maar voor een paar minuten.
Echo-death. Superleuk
#12
Doerak zei:Ik heb het ook meer dan eens meegemaakt met DMT. De meest bizarre keer was toen ik ongeveer 60 ~ 70mg had gerookt. Ik kwam binnen een minuut in een soort vacuum terecht. Een zwart gat waarin ik zo weinig begreep van wie en wat ik was dat het onmogelijk was om het te bevatten. Ik kan me daar dan ook niet zoveel van herinneren.
Toen ik als het ware 'bij kwam' (ik was denk ik niet out geweest) was ik toch wel enigzins van de kaart. Ik 'was' wel, maar dat had niet zoveel met 'ik' te maken. Wanneer je normaliter in de spiegel kijkt denk je: ja, dat ben ik. Laten we dat voor het gemak in ieder geval maar aannemen :P In die DMT-trip bestond 'ik' als persoon niet meer. Ik liep wat rond door de kamer en probeerde me te herinneren - en nu ga ik toch voor het gemak het woord 'ik' gebruiken - waar ik was, wat ik was, maar vooral 'waarom ik daar was', zonder dat daarbij 'ik' aan te pas kwam. Misschien dat het duidelijker is te zeggen te zeggen dat ik niet snapte wat het was dat ik zag...
Het was een nogal treurige uitzichtloze toestand, want ik had echt geen enkel idee wat er gebeurde. Het was alsof ik aan het wachten was op iets wat er zou gebeuren, maar wat..? Ik ging dus maar op zoek naar een soort aanwijzing, want echt veel wijzer werd ik (het is lastig om het hierover te hebben zonder dat verboden woord, merk ik nu) niet. Ik heb dus mijn hele kamer over hoop gehaald in de zoetocht naar een clue.
Het meest aparte is dat ik achteraf merk dat het niet eens zo heel raar is wat ik op dat moment dacht. Zoals ik er nu over nadenk was ik op soort naar een soort hoger doel. Het hele 'ik kan allemaal hele leuke dingen met mijn leven doen' en 'er zijn mensen die om mij geven' was weg. Dat zou je kunnen zien als een soort blokkade die je in het dagelijks leven onbewust aan jezelf oplegt om verder te gaan met je leven. Er is simpelweg geen hoger doel en uiteindelijk is er niets dat je met je leven bereikt dat enig hoger nut heeft. Als alles wegvalt dat met jou als ego te maken heeft, blijft dat blijkbaar over. De harde realiteit, wellicht
En neen, ik ben niet depressief. Het zelfbeschermend systeem dat mij de impressie geeft dat ik iets met mijn leven kan, en moet doen, is weer volop in gang. En gelukkig maar :P Het heeft me mogelijk wel een kijkje in de keuken van een zwaar depressief iemand gegeven (al weet ik misschien nooit hoe dat voelt). Mijn vriendin (een Borderline patient) heeft het wel eens gehad over een tijd waarin ze niet snapte wie ze was, wat ze moest doen, wat het nut is van alles, en dat alles om haar heen plat en betekenisloos was. Ik denk dat ik een glimp heb opgevangen van hoe dat moet zijn, al was het (gelukkig) maar voor een paar minuten.
Echo-death. Superleuk
Voordat ik las over dat depressiefe en borderline wou ik je al quoten omdat ik wou zeggen e dat lijkt wel waar ik weleens last van hebt. Ik heb waarschijnlijk borderliner (zijn ze nu aan het onderzoeken) en ja ik heb dat vaak. Dat ik geen idee heb wie ik ben hoe ik ben enzo. Dus eigenlijk is het iets wat ik eigenlijk heb zonder dat ik drug gebruikt.
Nou zo leuk is dat niet hoor
#13
vode zei:Een egodeath is zoals gezegd dat je je ego kan loslaten en gewoon voelt. Je hoeft niet letterlijk out te gaan, of echt zwaar en ver heen zijn. Het is voornamelijk een gevoelskwestie. Je weet natuurlijk wel dat je Jantje bent of grietje en dat je ergens op een bank ligt te spacen, maar jij kan eindelijk het hele beeld van jezelf, je ego, loskoppelen van jezelf. Je identificeert je er niet meer mee maar voelt wie je echt bent, zonder alle bagage en zorgen en emoties.
Heel interessant topic !
Mee eens , in boeddistische leringen wordt het ego , ( logos, gedachten , identificatie met je gedachten, afgescheidenheid) gezien als oorzaak voor het lijden in de wereld. Immers , het is niet de situatie die ons werkelijk pijn doet/bang maakt , het zijn onze gedachten erover, ofwel onze perceptie, de kijk op de 'buitenwereld'.
Tja, Los van je ego , wie zou je dan zijn ? Ben je een ziel die een lichaam heeft , of ben je een lichaam dat een ziel heeft ? Dat is een wereld van verschil . Ik heb zelf denk ik tijdens het trippen al een paar keer een glimp mogen opvangen , heb het als zeer verfrissend ervaren om mezelf eens vanuit 'een andere hoek' bij wijze van te kunnen waarnemen.
Mensen die 'verlicht'' zijn , schijnen ook totale loskoppeling van het ego te hebben . Observatie, verruimd bewustzijn zijn de eerste stappen daarnaartoe. Maar ja , eh , waarnemen , observeren is alleen mogelijk zolang je vanaf een 3e punt naar jezelf kunt kijken , want als je er nog middeninzit, is er geen sprake van observatie zonder oordeel .
Vele mensen hebben dit met of zonder drugs bereikt , of zijn er door een heftige ervaring zich bewust van geworden.
Het is niet zozeer het elimineren of uitschakelen van je hele denksysteem, denk ik
poepoe, kwam nog heel wat in me op merk ik , grappig .
Ben zelf geregeld nog zwaar aan het klunen op dit gebied
in de boeken van carlos castaneda komt ook veel terug over egodeath, perceptie enz.
Ik heb altijd gehoord/begrepen dat Bodyload een term is om aan te geven hoe heftig de belasting op het lichaam is , tijdens het gebruiken van een bepaalde stof.
Tuurlijk zijn dat soort dingen afhankelijk van dosering en persoonlijke ervaring , maar er zijn lichamelijk kenmerken (bv spanning op de kaken bij xtc/mdma, overvloedig zweten bij speed) die voor de meerderheid van de gebruikers merkbaar zijn. Mja nogmaals , het is ook echt een grensgebied , best lastig, waar begint en of eindigt persoonlijke ervaring en begint of eindigt collectieve?
Ik ben ook maar n beetje hier aan het brainstormen , zal het hierbij laten
#14
Allereerst moet je weten wat je ego is. Ik heb een goede boeken tip van een boek wat beschrijft wat je ego is met tips en technieken om je ego los te laten. Je hoeft overigens niet persé een drug te gebruiken om een volkomen ego dood mee te maken. De schrijver van dit boek ondervond persoonlijk zonder verdere middelen wat een ego dood is.
Ik denk dat je dat het beste kunt omschrijven als absolute stilte. Stilte in je hart, onvoorwaardelijke acceptatie dat je bent en niets anders kunt doen dan gewoon zijn.
Punt is dat als je het wilt, een ego dood, je het juist niet los kunt laten. Juist dat willen komt voor uit je ego. Het kan wel maar het zal een ontzettende lijdensweg zijn omdat je ego niet wil sterven. Al je handelen uit denken en denken uit je geest komt voort uit je ego.
Als je handelt vanuit je hart ben je al een heel stuk op de goede weg.
Ik zie het leven als een spirituele reis met de dood als overgangsfase waar iedereen door heen moet. Het is een nieuwe geboorte en als je tijdens je reis in het hier en nu niet voldoende kennis vergaard hebt, kom je terug om verder te leren.
DMT is inderdaad een instant ego dood. Ik vond het persoonlijk erg eng in lage dosissen. Misschien neem ik ooit met een goede begeleider een hogere dosis waarbij mijn ego geheel sterft en ik kan genieten van de voorgeschotelde panorama's.
Ayahuasca is trouwens ook een goede ego killer. Misschien niet ineens maar achteraf heeft het mijn ego veel kleiner gemaakt en me op het juiste pad gebracht. Nee, niet gebracht, het heeft me het juiste pad laten zien, ik heb ervoor gekozen dat pad te gaan bewandelen.
Ik denk dat je dat het beste kunt omschrijven als absolute stilte. Stilte in je hart, onvoorwaardelijke acceptatie dat je bent en niets anders kunt doen dan gewoon zijn.
Punt is dat als je het wilt, een ego dood, je het juist niet los kunt laten. Juist dat willen komt voor uit je ego. Het kan wel maar het zal een ontzettende lijdensweg zijn omdat je ego niet wil sterven. Al je handelen uit denken en denken uit je geest komt voort uit je ego.
Als je handelt vanuit je hart ben je al een heel stuk op de goede weg.
Ik zie het leven als een spirituele reis met de dood als overgangsfase waar iedereen door heen moet. Het is een nieuwe geboorte en als je tijdens je reis in het hier en nu niet voldoende kennis vergaard hebt, kom je terug om verder te leren.
DMT is inderdaad een instant ego dood. Ik vond het persoonlijk erg eng in lage dosissen. Misschien neem ik ooit met een goede begeleider een hogere dosis waarbij mijn ego geheel sterft en ik kan genieten van de voorgeschotelde panorama's.
Ayahuasca is trouwens ook een goede ego killer. Misschien niet ineens maar achteraf heeft het mijn ego veel kleiner gemaakt en me op het juiste pad gebracht. Nee, niet gebracht, het heeft me het juiste pad laten zien, ik heb ervoor gekozen dat pad te gaan bewandelen.
#15
Je identiteit verliezen en terug opbouwen is ook een angstig proces.
Maar zeker waard.
Maar zeker waard.
#16
Mooi topic!
Persoonlijk heb ik veel groei gehaald uit ego oplossende middelen. Zelfs cannabis neemt een klein beetje m'n ego weg en laat mij anders naar situaties en gebeurtenissen kijken. Het is voor mij altijd een zelfreflectie moment als ik lichtelijk stoned ben. Psilo is hier nog beter toe in staat. Ik heb nooit een volledige egodeath ervaren op psilo. Ik denk persoonlijk dat je het meeste uit je ervaring haalt wanneer je nog wel weet wie je bent. En zelfs nog enigsinds bewust bent van je ego gedreven eigenschappen om nieuwe inzichten te creëren. Het verschil tussen egodeath en totaal verlies van eigen identiteit lijkt mij flinterdun. Maar wellicht kan @Mindless hier meer over vertellen.
De keren dat ik een egodeath heb ervaren ben ik namelijk ook mijn complete eigen identiteit verloren (breaktrough ervaringen). Die overigens wel heel leerzaam voor mij waren, maar niet aards en niet werkbaar tijdens de ervaring. Toch met de juiste integratie van zulke totaal realiteitsverliezende ervaringen heeft mij dit veel gebracht. Ik ben momenteel ook het meest geïnteresseerd in ervaringen van langwerkende stoffen waarbij je nog net bewust blijft van je ego en je eigen identiteit.
Persoonlijk heb ik veel groei gehaald uit ego oplossende middelen. Zelfs cannabis neemt een klein beetje m'n ego weg en laat mij anders naar situaties en gebeurtenissen kijken. Het is voor mij altijd een zelfreflectie moment als ik lichtelijk stoned ben. Psilo is hier nog beter toe in staat. Ik heb nooit een volledige egodeath ervaren op psilo. Ik denk persoonlijk dat je het meeste uit je ervaring haalt wanneer je nog wel weet wie je bent. En zelfs nog enigsinds bewust bent van je ego gedreven eigenschappen om nieuwe inzichten te creëren. Het verschil tussen egodeath en totaal verlies van eigen identiteit lijkt mij flinterdun. Maar wellicht kan @Mindless hier meer over vertellen.
De keren dat ik een egodeath heb ervaren ben ik namelijk ook mijn complete eigen identiteit verloren (breaktrough ervaringen). Die overigens wel heel leerzaam voor mij waren, maar niet aards en niet werkbaar tijdens de ervaring. Toch met de juiste integratie van zulke totaal realiteitsverliezende ervaringen heeft mij dit veel gebracht. Ik ben momenteel ook het meest geïnteresseerd in ervaringen van langwerkende stoffen waarbij je nog net bewust blijft van je ego en je eigen identiteit.
#17
Ik zag de haakjes.Ja, tussen haakjes ook hé, blijft wat lastig concreet uitleggen in woorden des te meer aan mensen zonder referentiekader. Ik zag ook GHB en MDMA voorbij komen, ik denk dat je het concept van ego dood ook niet teveel moet romantiseren aangezien het lang niet altijd een prettige ervaring is wat aan waarde van de ervaring echter niet hoeft te ontnemen. Ergens weten we wel dat mensen sterk overwegend instinctief zijn in hun handelen maar zodra je ego oplossing hebt mee gemaakt komt de realisatie wel goed binnen. De theorie van Freud sluit inderdaad niet 100% aan maar het is het best beschikbare referentiekader voor de meeste mensen denk ik. Ik krijg ook niet genoeg betaald om dergelijke begrippen uit te wijden.![:tongueout:]()
Teveel egodood romantiseren is niet goed nee, want realisatie is helemaal niets bijzonders. Maar ook al is de realisatie zelf niets bijzonders, zijn de implicaties van de realisatie wél enorm ingrijpend. Als je ineens helemaal niet blijkt te zijn wie je dacht die je was, dan ga je op zijn minst anders kijken naar dingen.
#18
Ik begin steeds meer te merken hoe weinig een dosis mij zegt als ik psychedelica gebruik. Ik heb onlangs op een extreem lage dosering door de setting een van de meest intense trips met een heel belangrijk inzicht gehad. Dit was de setting en zeker niet de 15mg BOH-2C-B.Ik denk dat je eerder in de richting van 400µg LSD moet denken, vrij extreme doseringen in ieder geval waarvoor je beter een middel kunt gebruiken dat sterk piekt zoals DMT. Je lichaam zal tijdens de opkomst instinctief in paniek raken door de intense stimulering. Als je jezelf al bedwelmd hebt met andere middelen kun je er wel vanuit gaan dat het loslaten van ego (op bewust niveau) niet meer mogelijk is.
Natuurlijk moet een ervaring intens genoeg zijn om zoiets te produceren, maar hoe hoog die dosis is verschilt enorm.
Ook is 200ug echt extreem voor mij. Op 80ug heb ik echt een sterke trip voor 12 uur.
Ik heb het idee dat wat @vode en @Mindless zeggen juist misschien wel suggereert dat het een “ego death” zou kunnen zijn geweest. Ook wat je uitlegde over een dier worden begreep ik, zo voelde het bijna alhoewel ik hier niet toen aan dacht.
Wel interessant geprek, zo zie je hoe onduidelijk sommige effecten zijn en gebruikt iedereen hetzelfde woord voor andere dingen.
#19
Die twee lijken hetzelfde ding te zijn ja.Het verschil tussen egodeath en totaal verlies van eigen identiteit lijkt mij flinterdun. Maar wellicht kan @Mindless hier meer over vertellen.
Maar zoals ik hierboven (post #36) al zei, denk ik dat er wel een groot verschil zit tussen dat en de realisatie "ik ben niet mijn lichaam/geest".
Ik denk dat wat vaak egodood genoemd wordt in psychonautische kringen, meer een mystieke ervaring is. En iets heel anders dan de realisatie dat je helemaal niet het ego bent, waardoor er dus ook geen ego meer "dood" hoeft te gaan. De twee kunnen wel hand in hand gaan, omdat wanneer dat verdwijnt wat je niet bent, het makkelijker is om dat te zien wat je wel bent. Maar de realisatie zelf, is geen mystieke of zelfs speciale ervaring. Het is alleen maar realiseren dat je essentie alreeds het ego "is ontstegen". Het is nooit neergedaald tot dat niveau. Het ego is een illusie en kan dus niet ontstegen worden.
#20
Ja dat is zeker zo. Tijdens zo'n mystieke ervaring of "egodood" dus, kun je je persoonlijkheid even compleet vergeten. Maar realiseren dat je niet je persoonlijkheid bént, kan te allen tijde.Ik snap de vergelijking wel. Een dier heeft niet echt meningen, meer instinct. Maar het voelt zeker aan als een kind zijn. Pure observatie en intresse. Je voelt dat je even niks te zeggen hebt. Het is zeker niet alleen fijn. Je kan flink met je neus op de feiten worden gedrukt, maar het voelt zeker achteraf goed als het dan geen traumatische ervaring was. Met de juiste intensies en een niet te overdreven dosis hoeft dit niet vaak te gebeuren.