Vergeet ook niet dat het mechanisme achter elke dystopie het traumatiseren van het individu is. Dat is een ingewikkeld onderwerp, maar kort gezegd is het zo dat zodra een samenleving zich als dystopie begint gedragen ipv utopie je een situatie krijgt waarin het traumatiseren zelf wordt geïnstitutionaliseerd.
Hier schuilt flink wat cynisme in, of vergis ik mij? Als ik zou moeten kiezen tussen een dystopie of een utopie, dan kies ik geen van beide. Ik zal het voorbeeld van de zen-filosofie gebruiken. Zodra je stopt met te fixeren op wat er allemaal niet kan, of hoe het 'zou' moeten zijn, bevind je je meestal op het juiste pad. En om 'on topic' te blijven, dat geldt ook voor trauma's. Ze trachten weg te stoppen dmv medicatie is geen oplossing, maar dus slechts een pleister op de wonde. Dat neemt de oorzaak niet weg.
Naar mijn bescheiden mening is het een kwestie van jezelf te leren 'los maken' of 'afscheiden' van je trauma's, niet door te streven naar het utopische (wat per definitie niet kan), of je neer te leggen bij het dystopische (wat je doet wanneer je er blijft van uit gaan dat je nooit je trauma's of angsten zult kunnen loskoppelen van je zijn), maar net door te leren leven in het hier en nu.
Om met een cliché van jewelste te eindigen: Je hébt angsten, trauma's, of wat dan ook, net zoals iedereen die heeft in meer of mindere mate, maar je bént ze niet. Heel veel hangt enkel en alleen af waar je je focus op legt. Voor iemand met PTSS bijvoorbeeld, is pranayama dus eigenlijk zeer zeker een zeer belangrijk hulpmiddel. Als je focus enkel je eigen ademhaling beslaat, dan is er geen ruimte voor pijn of andere gevoelens of gedachten.
Het is zeer zeker waar dat we vandaag de dag meer en meer neigen naar een dystopie (zeker het laatste jaar...), maar volgens mij is dit slechts een fase. Een leerproces waar we uiteindelijk sterker gaan uitkomen. Klinkt misschien iet of wat naïef, maar liever dat dan te berusten in het feit dat alles sowieso naar de klote aan het gaan is...
