#1
Yesss!!!Laat ik dan nog eens een poging doen met een andere uitleg. Ik vermoed dat ik wel begrijp wat mindless bedoelt.
Als je stelt: "Ik vind mezelf niet goed genoeg."
Dan impliceer je eigenlijk dat je uit twee helften bestaat. Het 'ik' en het 'zelf'. Een soort van twee persoonlijkheden. Dit laat ook de optie open dat je gaat oordelen. Je verstand gaat hierin met je aan de haal. Want het verstand vind het heerlijk om te oordelen en te categoriseren.
Als je niet oordeelt, maar slechts observeert. Kom je meer tot jezelf en zal er een ik en zelf zijn, maar alleen het zelf. 'Dat wat ziet'.
'Dat wat observeert zonder oordeel.'
Het zelf gaat veel meer op in gevoel en energie. Observeert dus zonder oordeel. En voelt daarom ook aan als een bevrijding als je in die staat van zijn kan verkeren.
Helpt dit iets?
Het is in elk geval zeker niet minder zweverig dan wat @Mindless opschreef haha
Het is erg simpel als je dit snapt. Maar dit uitleggen is echt heel lastig. Omdat we proberen dit aan het verstand wijs te maken, terwijl het juist draait om het loslaten van het verstand.
Dit is in elk geval wat ik ervan begrijp.
Dat is het ja. We delen onszelf constant op in tweeën. Dat is die eerste mentale stap. Je creëert een "ik" ten opzichte van... jezelf... Dus je zit naar jezelf te kijken en over jezelf te oordelen. Hoe kun je naar jezelf kijken? Er is maar 1 jezelf... Datgene waar je naar kijkt, zijn gedachten. Een mentale voorstelling van wie je bent. Maar je kijkt er naar, dus kun je het niet zijn...