Na een lang en destructief huwelijk met alcohol is mijn relatie met drugs zeker de langstlopende in mijn leven en verwacht daar weinig verandering in mee te maken.
Mocht er ooit een vrouw zijn ontstaan die aan mijn onhaalbare ideaalbeeld lijkt te voldoen, die in deze tijdslijn bestaat en mijn pad weet te kruisen op een moment dat ik enigszins zou open staan voor het ondergaan van zo'n sollicitatieprocedure, waar ongevraagd de nodige tijd, gedachten en emoties in gaan zitten, dan hoop ik dat deze mythische dame de beschikking heeft over een uitgebreid arsenaal aan de sterkst mogelijke middelen.
Ben eigenlijk heel m'n leven alleen, op misschien 2 probeerseltjes na die langer duurde dan daten (net) maar te kort om het keurmerk relatie toe te mogen kennen. Ik ben zonder die optie tot het hebben van een relatie van de band gerold, of in ieder geval zijn er een aantal opties aangevinkt die dat bemoeilijken, zeker op lange termijn. Stoornissen, of liever de uiting en ernst van de door andere waarneembare symptomen en de symbiotische verbintenis die daartussen ontstaan is met problematisch middelen gebruik (in het het geval van alcohol de makkelijkst waar te nemen van het lijstje door iedereen met en functionerend reukorgaan) maken het een uitdaging voor beide partijen. Een die niet in complexiteit of schadelijkheid lijkt af te nemen en geen happy end kent. Of nou ja, op een handje vol momenten na dan.
![:smirk:]()
Daarnaast kan ik in mijn eentje ook prima ongelukkig zijn. Extra aanleiding daartoe in de vorm van onvermijdelijke conflicten, meestal ongelukkig qua timing en slordig in uitvoering door de saboterende werking van emoties, heb ik daarvoor niet nodig. Zeker omdat vrouwen emoties bezitten die onbegrijpelijk kunnen* zijn, soms niets met de situatie of conflict te maken lijken* hebben, daardoor een rationele benadering onmogelijk maken* pardon bemoeilijken en een patstelling creëren, nog voordat de stukken op het bord staan.
Ik heb al ruzie genoeg met mezelf, word gek van die vent z'n gezeik.
Lichamelijke behoeftes, u raadt het al, prima aan te voldoen in single player mode. Heb genoeg vinkjes op mn bucketlist, niet zo veel in aantal maar wel qua onderscheidende eigenschappen en voel geen sterke door machismo gedreven motivatie de scorekaart verder vol te maken. Weigeren op principiële gronden vind ik dan ook weer niet nodig.
Mocht bovenstaande ergens seksistisch overkomen wil ik best verder toelichten waarom dat zowel waar als onwaar is, afhankelijk van de eigen ingenomen positie en de te beoordelen bewering. Ik zal daarbij wellicht de Schrödingers kat vergelijking gebruiken ter illustratie en hoe dan ook gelijk hebben in mijn hoofd, wat dan weer illustreert dat ik onmogelijk ben en eenzaam zal sterven.
.