Al denk ik ook wel dat ze soms iemand (al is het maar tijdelijk) ergens doorheen kunnen helpen. Zelfmedicatie ben ik wel sceptisch over.
Dat denk ik ook zéker wel. Als ik kijk maar mijn eigen gebruik, heeft het me in bepaalde periodes geholpen om me er doorheen te slepen. Maar vervolgens heeft het me ook (hele lange) periodes juist tegengehouden om me te ontwikkelen.
Ik merk dat na jaren verkeerde diagnoses te hebben gehad en verkeerde hulp en door mijzelf te diagnostiseren met autisme (veel onderzoek gedaan, ook gekeken in familie en veel gepraat) en dagelijks grotendeels door het leven kan, maar er toch soms momenten zijn dat het even te veel word ik toch merk dat een avondje drugs gebruiken in mijn eentje mij enorm helpt. Die nacht ben ik bezig met het opschrijven van mijn gevoel en door de drugs legt het nieuwe verbindingen aan in mijn hersenen, waardoor ik de dag erna weer verder kan. Ik sommige hun ogen klinkt dit alsnog problematisch, maar dit is voor mij de veiligste manier op dit moment om met mijn problemen te dealen. Ik praat hier ook over met mijn vrienden en ben overal eerlijk over.
Op lange termijn is een ander verhaal, maar op dit moment kan ik zeggen dat drugs mij balans geeft.
Wat denk ik ook hierin heel belangrijk is, is in contact staan met je gevoel. Met je lichaam. Zoals je omschrijft. Als die middelen je daarbij kunnen helpen, is dat alleen maar mooi.
Op termijn leer je misschien weer andere manieren om om te gaan met die momenten/periodes dat het je even teveel wordt 🤷♂️
Is het ook zeker. Nu heb ik een hele fijne groep mensen om mij heen die me volledig kennen waar ik, als ik al iets merk dat het niet oké gaat, bij terecht kan ben ik erg zelfbewust. Nu is er ook al snel aan mij te zien als er iets niet klopt hahaha. Ben slecht in acteren.
Ook heel erg belangrijk haha
Een groep mensen om je heen die helpend zijn. En die je soms ook even terecht kunnen wijzen.
Je kan er wel van leren, maar je moet doen wat je wil doen en wat helpt en eigen is!
Ik snap je visie hoor, ookal ben ik eigenlijk geen voorstander van zelfmedicatie. Waar ik zelf een klein beetje moeite mee heb, is het stukje: 'je moet doen wat je wilt doen'.
Ik heb zelf gemerkt dat ik heel vaak dingen moet doen waar ik géén zin in heb om goed voor mezelf te kunnen zorgen. Door de regen naar de Zen meditatie fietsen, mezelf met tegenzin naar een NA meeting slepen, toch gezond voor mezelf koken ookal bestel ik liefst voor de derde keer vette hap op thuisbezorgd, wéér op dat meditatie kussen gaan zitten om eindeloos dezelfde oefening te doen, toch de telefoon op pakken en mezelf uitspreken naar iemand anders ookal ben in bang voor de reactie (of simpelweg gewoon weerstand om met iemand te praten).
Zijn allemaal dingen die ik van tevoren niet ècht wil, maar die wel goed voor me zijn.
Waar die grens precies ligt, kwam gisteren tijdens meditatie als inzicht binnen. Want het zou natuurlijk onzinnig zijn om elke dag met tegenzin naar je werk te gaan omdat je daar eigenlijk doodongelukkig wordt.
Achteraf voel ik vaak pas of iets goed voor me was. Ik kom altijd beter bij een meeting of meditatie vandaan, dan dat ik erin ging. Zelfde geld voor mezelf uitspreken of gezond voor mezelf koken.
Ik zie dat een beetje als het omgekeerde MaxDonalds effect. De Mac is wat ik wil, waar ik heel veel zin in heb, maar als ik er vandaan kom denk: nou, was dat het nou?
Omgekeerd dus, ik wil er eigenlijk niet naartoe/doen, maar achteraf ben ik toch blij dat ik gegaan ben/gedaan heb.
