Drugs en ouders

Cath-R-Ella zei:

Heb is een vraag aan de verslaafden hier.

kijk dat je jezelf soms een totale teleurstelling vindt in verslaving is één ding. Maar hoe ga je er mee om als je elke x je ouders weer teleurstelt? Vertel je het dat je weer bent teruggevallen of juist niet? Je doet het niet en uiteindelijk (zoals alles en altijd) komt het uit. Wat dan?

Heb zelf net gezegd dat het beter is als ze afstand van me nemen, voor hun eigen belang. Ik heb hun namelijk al genoeg pijn gedaan. Maar was dit nu slim of niet?

Klik om te vergroten...

Tja, als je die luxe hebt.. Ik heb ook wel eens een periode meegemaakt dat mijn ouders zelf bijna 10 jaar afstand namen.. en ik mezelf niet eens echt verslaafd vond. Was meer soort van onbegrip..
Je bent het niet waard hun kind te zijn is wat je hiermee probeert te zeggen tegen je ouders?
Het is echt een super lastige situatie en ieder familiedrama, mamma en pappa zijn individuele personen, dus onmogelijk lijkt het me hier antwoord op te geven..

Maar je bent depressief volgens mij en je gaat daardoor waarschijnlijk drugs gebruiken.. Triest, maar niet het einde van je leven.. Maak er iets leukers van!

Cath-R-Ella zei:

Heb is een vraag aan de verslaafden hier.

kijk dat je jezelf soms een totale teleurstelling vindt in verslaving is één ding. Maar hoe ga je er mee om als je elke x je ouders weer teleurstelt? Vertel je het dat je weer bent teruggevallen of juist niet? Je doet het niet en uiteindelijk (zoals alles en altijd) komt het uit. Wat dan?

Heb zelf net gezegd dat het beter is als ze afstand van me nemen, voor hun eigen belang. Ik heb hun namelijk al genoeg pijn gedaan. Maar was dit nu slim of niet?

Klik om te vergroten...

Ik kan hier niet echt over oordelen omdat ik geen ouders meer heb en mijn moeder mij alle liefde heeft gegeven die ik me kon wensen, maar het heeft geen zin om ze weg te duwen. Ik weet niet exact wat er speelt natuurlijk, maar ik weet wel het een en ander van verslavingen en ouders, dus ik vind dat ik wel een mening mag hebben… en die is: het maakt niet uit. Wat je ook doet, je ouders houden onvoorwaardelijk van je. Dat kan pijnlijk zijn als je ze wilt beschermen en ik begrijp dat, en sorry dat ik ook geen oplossing heb, maar je bent hun kind, je bent geboren uit liefde dus nee ik zou absoluut niet je ouders uit de weg gaan. I

Toen mijn moeder de diagnose onherstelbaar kritiek kreeg viel alles op zijn plek. Elke beslissing vanaf onze geboorte ik en mijn broer was uit liefde gemaakt, en ze heeft al haar tijd en energie gestoken in het opvoeden van twee kinderen en ze gelukkig maken, en het is haar gelukt. Ik heb zovaak gejat van mijn moeder, gelogen, bedrogen, etc, maar nooit andersom. En dan merk je dat een ouder kind relatie onafscheidelijk is. Hoe ver mensen ook van het pad af geraken, zoals mijn vader, het blijven je ouders. En pas als dat besef komt, vroeg of laat, dan realiseer je je dat en dan is het oppeens veel duidelijker hoe hard ouders strijden.

Dus please nee. Ga het niet uit de weg. En ja de pleuris kan uitbreken en ja misschien worden ze boos of teleurgesteld maar als ze niet om je gaven dan was dit nooit een issue,

Spyro zei:

Ik kan mijzelf geen betere ouders wensen ❤️

Klik om te vergroten...

Herkenbaar. Ik had de beste moeder, en als je niet realisteert wat je ouders betekenen ga je spijt krijgen als het te laat is. Aint no hole blacker and more painful.

Manu76 zei:

Je bent het niet waard hun kind te zijn is wat je hiermee probeert te zeggen tegen je ouders?

Klik om te vergroten...

Wel waard het is alleen moeilijk om jezelf geen absolute teleurstelling te vinden als je broer het wel voor het grootste deel goed doet (en nee ik ben niet zo’n type dat mezelf haat en iedereen het beter heeft en dat ik jaloers ben! Dit is alleen gewoon k*t.

Manu76 zei:

je bent depressief volgens mij en je gaat daardoor waarschijnlijk drugs gebruiken

Klik om te vergroten...

Naar mijn mening is mijn depressie voorbij, ik heb daarvoor therapie gehad (nu nog steeds) en zit eigenlijk nooit meer met dat lege onwetende schijtgevoel.

ik was 7,5 maand clean van alles. De rede dat ik weer gebruikt heb is omdat de laatste 2 maanden hels waren, elke dag craving. Ik heb veel geprobeerd me af te leiden maar uiteindelijk koos ik toch voor gebruik. Misschien de gemakkelijkste keuze maar in ieder geval niet de meest ideale

Dirkjan zei:

Dus please nee. Ga het niet uit de weg. En ja de pleuris kan uitbreken en ja misschien worden ze boos of teleurgesteld maar als ze niet om je gaven dan was dit nooit een issue

Klik om te vergroten...

Hier kan ik echt wat mee! Dankjewel, je hebt gelijk. Denk ook dat het verstandig is dat ik ze meeneem in men herstelproces.

Ik kan me niet voorstellen hoe je je gevoeld moet hebben met/tijdens je moeder…, respect❤️

Cath-R-Ella zei:

Heb is een vraag aan de verslaafden hier.

kijk dat je jezelf soms een totale teleurstelling vindt in verslaving is één ding. Maar hoe ga je er mee om als je elke x je ouders weer teleurstelt? Vertel je het dat je weer bent teruggevallen of juist niet? Je doet het niet en uiteindelijk (zoals alles en altijd) komt het uit. Wat dan?

Heb zelf net gezegd dat het beter is als ze afstand van me nemen, voor hun eigen belang. Ik heb hun namelijk al genoeg pijn gedaan. Maar was dit nu slim of niet?

Klik om te vergroten...

Sja… pijnlijk. Ik ben opgevoed door lieve ouders die het beste met me voor hadden. Toen ik mijn verslaving eenmaal had opgebiecht steunden ze me op een afstandelijke manier, want drugs en verslaving zijn eng voor ze. Ik loog uiteraard veel en heb ook vele terugvallen verzwegen, maar als het to h uitkwam waren ze verdrietig en teleurgesteld. Ik kon niet anders maar zij ook niet.

Uiteindelijk was een deel van mijn rock bottom hun eslissing om me niet meer te zien bij nog één keer gebruik. Dat is nu bijna 2 jaar geleden. Ik heb herstel op 1 gezet en ben clean. De band met m’n moeder is beter dan ooit, ook al snapt ze mijn herstel niet echt en vraagt ze er alleen oppervlakkig naar. Mijn vader is nu 1,5 jaar dood, en was zelf functioneel alcoholist die dat niet toe wilde geven. Hij heeft zijn trots op mijn abstinentie wel vaker laten blijken.

Ik ben heel blij met mijn herstel nu, en dat ik m’n moeder geen pijn meer doe met mijn gebruik. Clean worden doe je voor jezelf, maar het is zo veel fijner dan gebruik voor mij, en ik ben dankbaar dat ik zo nog mijn moeder mee mag maken.

Zolang je bij je ouders woont, heb je je aan hun regels te houden. Als zij het er echt zo niet mee eens zijn, dan moet je gewoon wachten tot je op jezelf woont. Het is ook een stuk leuker als je je niet druk hoeft te maken over of ze elk moment thuis kunnen komen.

_shikantaza zei:

Toen ik mijn verslaving eenmaal had opgebiecht steunden ze me op een afstandelijke manier, want drugs en verslaving zijn eng voor ze.

Klik om te vergroten...

Zo zijn mijn ouders ook wel, men moeder toont meer begrip maar dat is gewoon omdat men vader niet de grootste prater is over zen emoties.

_shikantaza zei:

band met m’n moeder is beter dan ooit,

Klik om te vergroten...

Dat is wel iets waar ik naar verlang, heel blij voor je!

_shikantaza zei:

functioneel alcoholis

Klik om te vergroten...

Zal ook niet altijd makkelijk geweest zijn. Hopelijk hou je nu nog mooie herinneringen aan hem over!

Cath-R-Ella zei:

Dat is wel iets waar ik naar verlang, heel blij voor je!

Klik om te vergroten...

Het enige nadeel van herstel is dat ik veel van mijn oude patronen / gedrag bij mijn moeder herken

Cath-R-Ella zei:

Zal ook niet altijd makkelijk geweest zijn. Hopelijk hou je nu nog mooie herinneringen aan hem over!

Klik om te vergroten...

Ja zeker. Het enige dat gebeurde als hij te veel gedronken had was zeuren en dezelfde verhalen blijven herhalen, zeker geen kwaaie dronk.

_shikantaza zei:

herken

Klik om te vergroten...

Hoe bedoel je herkennen?

_shikantaza zei:

zeker geen kwaaie dronk.

Klik om te vergroten...

Gelukkig! Goed dat er daar geen problemen mee waren, zou het zelf namelijk moeilijk vinden om dan aan positieve herinneringen met hem te denken, eigenlijk kan ik daar ook niet echt iets bij voorstellen. Maar gelukkig is dat niet in jou geval

Cath-R-Ella zei:

Hoe bedoel je herkennen?

Klik om te vergroten...

Dat ik zie dat ze het zichzelf te moeilijk maakt, bijvoorbeeld omdat dingen “zo horen” bijvoorbeeld. Of omdat je iets niet mag zeggen ofzo. Maar op eoa gekke manier neemt ze sommig nieuw gedrag ook wel van me over. En als ik haar op een niet helpend patroon wijs dat ik zelf heb gerepareerd wil ze het nog wel eens afkeuren en mij sarcastisch “meneer de psycholoog” noemen,

_shikantaza zei:

Dat ik zie dat ze het zichzelf te moeilijk maakt, bijvoorbeeld omdat dingen “zo horen” bijvoorbeeld. Of omdat je iets niet mag zeggen ofzo. Maar op eoa gekke manier neemt ze sommig nieuw gedrag ook wel van me over. En als ik haar op een niet helpend patroon wijs dat ik zelf heb gerepareerd wil ze het nog wel eens afkeuren en mij sarcastisch “meneer de psycholoog” noemen,

Klik om te vergroten...

Haha wel een grappige opmerking. Àlles gebeurt in kleine stapjes dus het is al goed dat ze zich wat aanpast. Maar omdat “het zo hoort” hoort denk ik gewoon bij oudere mensen, mijn ouders zeggen het ook zo vaak🙋🏼‍♀️

Cath-R-Ella zei:

Haha wel een grappige opmerking. Àlles gebeurt in kleine stapjes dus het is al goed dat ze zich wat aanpast. Maar omdat “het zo hoort” hoort denk ik gewoon bij oudere mensen, mijn ouders zeggen het ook zo vaak🙋🏼‍♀️

Klik om te vergroten...

Ja, het hoort bij Boomers (en de generaties voor ze) maar ik heb ‘t zelf ook lang gedacht, en het losweken van die gedachtengang was toch wel bevrijdend

Misschien een gebrek aan inlevingsvermogen van mijn kant, maar waarom zijn je ouders nog zo bij je leven betrokken dat ze teleurgesteld zijn als je een terugval hebt @Cath-R-Ella ? Ik krijg het gevoel dat ze er dan te dicht opzitten. Je bent, naar ik aanneem, een volwassen vrouw, die op eigen benen staat. Waarom zou elke wending van je leven dan iets doen met je ouders?

Ik was midden 30 toen ik verslaafd raakte. Op dat moment maakte ik al jaren mijn eigen fouten en zocht ik mijn eigen oplossingen zonder dat mijn ouders steeds over mijn schouder meekeken. Mijn ouders zijn dus ook niet intensief betrokken geweest bij mijn verslaving of herstel. Onze relatie is goed, maar het ouder-en-kind-schap is een keertje klaar.

OtherShore zei:

Misschien een gebrek aan inlevingsvermogen van mijn kant, maar waarom zijn je ouders nog zo bij je leven betrokken dat ze teleurgesteld zijn als je een terugval hebt @Cath-R-Ella ? Ik krijg het gevoel dat ze er dan te dicht opzitten. Je bent, naar ik aanneem, een volwassen vrouw, die op eigen benen staat. Waarom zou elke wending van je leven dan iets doen met je ouders?

Ik was midden 30 toen ik verslaafd raakte. Op dat moment maakte ik al jaren mijn eigen fouten en zocht ik mijn eigen oplossingen zonder dat mijn ouders steeds over mijn schouder meekeken. Mijn ouders zijn dus ook niet intensief betrokken geweest bij mijn verslaving of herstel. Onze relatie is goed, maar het ouder-en-kind-schap is een keertje klaar.

Klik om te vergroten...

Vind dit wat vreemd.

Waarom zouden je ouders niet teleurgesteld zijn als je een terugval hebt met je verslaving en waarom zouden ze niet willen helpen? Kinderen worden ouder, maar het blijven altijd kinderen van hun ouders.

Vind verder wel dat mensen op eigen benen moeten gaan staan hoor, maar in een verslaving zijn mensen zichzelf ook niet en als je eigen ouders dan zoiets hebben van zoek het maar uit... Dat vind ik wat hard. Kan dat wel weer begrijpen als iemand herhaaldelijk steeds weer hetzelfde doet en geen enkele inzet geeft om te veranderen.

Vond de hulp en bezorgdheid van mijn ouders wanneer ik deze nodig had in een moeilijke periode op oudere leeftijd (midden 30) heel fijn. Nu gaat het goed met me en kan ik hun helpen waar nodig.

Mindless zei:

als je eigen ouders dan zoiets hebben van zoek het maar uit...

Klik om te vergroten...

Oh, maar dat zou ook zeker niet goed zijn. Er is denk ik een verschil tussen op een gezonde manier zorg en genegenheid naar elkaar tonen en er teveel bovenop zitten. Ik denk persoonlijk dat “wakker liggen van de terugval van je kind” een beetje neigt naar er teveel bovenop zitten. Ik vind het niet gezond als elke fout van je kind een enorm gevoel van teleurstelling teweeg brengt.

OtherShore zei:

Oh, maar dat zou ook zeker niet goed zijn. Er is denk ik een verschil tussen op een gezonde manier zorg en genegenheid naar elkaar tonen en er teveel bovenop zitten. Ik denk persoonlijk dat “wakker liggen van de terugval van je kind” een beetje neigt naar er teveel bovenop zitten. Ik vind het niet gezond als elke fout van je kind een enorm gevoel van teleurstelling teweeg brengt.

Klik om te vergroten...

Teveel erbovenop zitten moet misschien ook niet, maar kan me voorstellen dat als het vreselijk slecht gaat met je kind - hoe oud die ook is - dat je daar slapeloze nachten van krijgt.

Niet zozeer om de teleurstelling maar meer bezorgdheid.

Mindless zei:

Vond de hulp en bezorgdheid van mijn ouders wanneer ik deze nodig had in een moeilijke periode op oudere leeftijd (midden 30) heel fijn. Nu gaat het goed met me en kan ik hun helpen waar nodig.

Klik om te vergroten...

Dit geldt ook voor mij. Mijn ouders waren wel mijn ultieme steun als het weer eens mis ging - dan kwam ik een tijdje bij hen wonen in mijn jeugdslaapkamertje. Ik had er ook zo'n puinhoop van gemaakt dat op eigen benen staan soms lastig was.

_shikantaza zei:

Dit geldt ook voor mij. Mijn ouders waren wel mijn ultieme steun als het weer eens mis ging - dan kwam ik een tijdje bij hen wonen in mijn jeugdslaapkamertje. Ik had er ook zo'n puinhoop van gemaakt dat op eigen benen staan soms lastig was.

Klik om te vergroten...

Ja hè?

Heb een keer een paar nachten bij mijn ouders geslapen door omstandigheden. Vond het fijn zo opgevangen te worden toen ik zo'n wrak was. Normaal wil ik dat ook helemaal niet, maar toen was ik op mijn zwakste geestelijk en was dat toch wel fijn.

OtherShore zei:

Waarom zou elke wending van je leven dan iets doen met je ouders?

Klik om te vergroten...

Omdat mijn ouders nogal betrokken zijn, ook al zou ik dat soms anders willen zien.

Vind het best vreemd als jou ouders niet bezorgd zijn als je een terugval hebt..

Mindless zei:

Ja hè?

Heb een keer een paar nachten bij mijn ouders geslapen door omstandigheden. Vond het fijn zo opgevangen te worden toen ik zo'n wrak was. Normaal wil ik dat ook helemaal niet, maar toen was ik op mijn zwakste geestelijk en was dat toch wel fijn.

Klik om te vergroten...

Ja, dat herken ik. Het voelde altijd veilig bij hen, en het was een soort van complete verzorging. Op het laatste gebruikte ik dan als ik bij hen was ook, stiekem. Soms kwamen ze er wel achter. Toen werd het echt raar. Ik saboteerde mijn safe space ook gewoon keihard. Maargoed die fucked up tijd ligt nu achter me.