Tja, als je die luxe hebt.. Ik heb ook wel eens een periode meegemaakt dat mijn ouders zelf bijna 10 jaar afstand namen.. en ik mezelf niet eens echt verslaafd vond. Was meer soort van onbegrip..Heb is een vraag aan de verslaafden hier.
kijk dat je jezelf soms een totale teleurstelling vindt in verslaving is één ding. Maar hoe ga je er mee om als je elke x je ouders weer teleurstelt? Vertel je het dat je weer bent teruggevallen of juist niet? Je doet het niet en uiteindelijk (zoals alles en altijd) komt het uit. Wat dan?
Heb zelf net gezegd dat het beter is als ze afstand van me nemen, voor hun eigen belang. Ik heb hun namelijk al genoeg pijn gedaan. Maar was dit nu slim of niet?
Ik kan hier niet echt over oordelen omdat ik geen ouders meer heb en mijn moeder mij alle liefde heeft gegeven die ik me kon wensen, maar het heeft geen zin om ze weg te duwen. Ik weet niet exact wat er speelt natuurlijk, maar ik weet wel het een en ander van verslavingen en ouders, dus ik vind dat ik wel een mening mag hebben… en die is: het maakt niet uit. Wat je ook doet, je ouders houden onvoorwaardelijk van je. Dat kan pijnlijk zijn als je ze wilt beschermen en ik begrijp dat, en sorry dat ik ook geen oplossing heb, maar je bent hun kind, je bent geboren uit liefde dus nee ik zou absoluut niet je ouders uit de weg gaan. IHeb is een vraag aan de verslaafden hier.
kijk dat je jezelf soms een totale teleurstelling vindt in verslaving is één ding. Maar hoe ga je er mee om als je elke x je ouders weer teleurstelt? Vertel je het dat je weer bent teruggevallen of juist niet? Je doet het niet en uiteindelijk (zoals alles en altijd) komt het uit. Wat dan?
Heb zelf net gezegd dat het beter is als ze afstand van me nemen, voor hun eigen belang. Ik heb hun namelijk al genoeg pijn gedaan. Maar was dit nu slim of niet?
Herkenbaar. Ik had de beste moeder, en als je niet realisteert wat je ouders betekenen ga je spijt krijgen als het te laat is. Aint no hole blacker and more painful.Ik kan mijzelf geen betere ouders wensen ❤️
Wel waard het is alleen moeilijk om jezelf geen absolute teleurstelling te vinden als je broer het wel voor het grootste deel goed doet (en nee ik ben niet zo’n type dat mezelf haat en iedereen het beter heeft en dat ik jaloers ben! Dit is alleen gewoon k*t.Je bent het niet waard hun kind te zijn is wat je hiermee probeert te zeggen tegen je ouders?
Naar mijn mening is mijn depressie voorbij, ik heb daarvoor therapie gehad (nu nog steeds) en zit eigenlijk nooit meer met dat lege onwetende schijtgevoel.je bent depressief volgens mij en je gaat daardoor waarschijnlijk drugs gebruiken
Hier kan ik echt wat mee! Dankjewel, je hebt gelijk. Denk ook dat het verstandig is dat ik ze meeneem in men herstelproces.Dus please nee. Ga het niet uit de weg. En ja de pleuris kan uitbreken en ja misschien worden ze boos of teleurgesteld maar als ze niet om je gaven dan was dit nooit een issue
Sja… pijnlijk. Ik ben opgevoed door lieve ouders die het beste met me voor hadden. Toen ik mijn verslaving eenmaal had opgebiecht steunden ze me op een afstandelijke manier, want drugs en verslaving zijn eng voor ze. Ik loog uiteraard veel en heb ook vele terugvallen verzwegen, maar als het to h uitkwam waren ze verdrietig en teleurgesteld. Ik kon niet anders maar zij ook niet.Heb is een vraag aan de verslaafden hier.
kijk dat je jezelf soms een totale teleurstelling vindt in verslaving is één ding. Maar hoe ga je er mee om als je elke x je ouders weer teleurstelt? Vertel je het dat je weer bent teruggevallen of juist niet? Je doet het niet en uiteindelijk (zoals alles en altijd) komt het uit. Wat dan?
Heb zelf net gezegd dat het beter is als ze afstand van me nemen, voor hun eigen belang. Ik heb hun namelijk al genoeg pijn gedaan. Maar was dit nu slim of niet?
Zo zijn mijn ouders ook wel, men moeder toont meer begrip maar dat is gewoon omdat men vader niet de grootste prater is over zen emoties.Toen ik mijn verslaving eenmaal had opgebiecht steunden ze me op een afstandelijke manier, want drugs en verslaving zijn eng voor ze.
Dat is wel iets waar ik naar verlang, heel blij voor je!band met m’n moeder is beter dan ooit,
Zal ook niet altijd makkelijk geweest zijn. Hopelijk hou je nu nog mooie herinneringen aan hem over!functioneel alcoholis
Het enige nadeel van herstel is dat ik veel van mijn oude patronen / gedrag bij mijn moeder herkenDat is wel iets waar ik naar verlang, heel blij voor je!
Ja zeker. Het enige dat gebeurde als hij te veel gedronken had was zeuren en dezelfde verhalen blijven herhalen, zeker geen kwaaie dronk.Zal ook niet altijd makkelijk geweest zijn. Hopelijk hou je nu nog mooie herinneringen aan hem over!
Hoe bedoel je herkennen?herken
Gelukkig! Goed dat er daar geen problemen mee waren, zou het zelf namelijk moeilijk vinden om dan aan positieve herinneringen met hem te denken, eigenlijk kan ik daar ook niet echt iets bij voorstellen. Maar gelukkig is dat niet in jou gevalzeker geen kwaaie dronk.
Dat ik zie dat ze het zichzelf te moeilijk maakt, bijvoorbeeld omdat dingen “zo horen” bijvoorbeeld. Of omdat je iets niet mag zeggen ofzo. Maar op eoa gekke manier neemt ze sommig nieuw gedrag ook wel van me over. En als ik haar op een niet helpend patroon wijs dat ik zelf heb gerepareerd wil ze het nog wel eens afkeuren en mij sarcastisch “meneer de psycholoog” noemen,Hoe bedoel je herkennen?
Haha wel een grappige opmerking. Àlles gebeurt in kleine stapjes dus het is al goed dat ze zich wat aanpast. Maar omdat “het zo hoort” hoort denk ik gewoon bij oudere mensen, mijn ouders zeggen het ook zo vaak🙋🏼♀️Dat ik zie dat ze het zichzelf te moeilijk maakt, bijvoorbeeld omdat dingen “zo horen” bijvoorbeeld. Of omdat je iets niet mag zeggen ofzo. Maar op eoa gekke manier neemt ze sommig nieuw gedrag ook wel van me over. En als ik haar op een niet helpend patroon wijs dat ik zelf heb gerepareerd wil ze het nog wel eens afkeuren en mij sarcastisch “meneer de psycholoog” noemen,
Ja, het hoort bij Boomers (en de generaties voor ze) maar ik heb ‘t zelf ook lang gedacht, en het losweken van die gedachtengang was toch wel bevrijdendHaha wel een grappige opmerking. Àlles gebeurt in kleine stapjes dus het is al goed dat ze zich wat aanpast. Maar omdat “het zo hoort” hoort denk ik gewoon bij oudere mensen, mijn ouders zeggen het ook zo vaak🙋🏼♀️
Vind dit wat vreemd.Misschien een gebrek aan inlevingsvermogen van mijn kant, maar waarom zijn je ouders nog zo bij je leven betrokken dat ze teleurgesteld zijn als je een terugval hebt @Cath-R-Ella ? Ik krijg het gevoel dat ze er dan te dicht opzitten. Je bent, naar ik aanneem, een volwassen vrouw, die op eigen benen staat. Waarom zou elke wending van je leven dan iets doen met je ouders?
Ik was midden 30 toen ik verslaafd raakte. Op dat moment maakte ik al jaren mijn eigen fouten en zocht ik mijn eigen oplossingen zonder dat mijn ouders steeds over mijn schouder meekeken. Mijn ouders zijn dus ook niet intensief betrokken geweest bij mijn verslaving of herstel. Onze relatie is goed, maar het ouder-en-kind-schap is een keertje klaar.
Oh, maar dat zou ook zeker niet goed zijn. Er is denk ik een verschil tussen op een gezonde manier zorg en genegenheid naar elkaar tonen en er teveel bovenop zitten. Ik denk persoonlijk dat “wakker liggen van de terugval van je kind” een beetje neigt naar er teveel bovenop zitten. Ik vind het niet gezond als elke fout van je kind een enorm gevoel van teleurstelling teweeg brengt.als je eigen ouders dan zoiets hebben van zoek het maar uit...
Teveel erbovenop zitten moet misschien ook niet, maar kan me voorstellen dat als het vreselijk slecht gaat met je kind - hoe oud die ook is - dat je daar slapeloze nachten van krijgt.Oh, maar dat zou ook zeker niet goed zijn. Er is denk ik een verschil tussen op een gezonde manier zorg en genegenheid naar elkaar tonen en er teveel bovenop zitten. Ik denk persoonlijk dat “wakker liggen van de terugval van je kind” een beetje neigt naar er teveel bovenop zitten. Ik vind het niet gezond als elke fout van je kind een enorm gevoel van teleurstelling teweeg brengt.
Dit geldt ook voor mij. Mijn ouders waren wel mijn ultieme steun als het weer eens mis ging - dan kwam ik een tijdje bij hen wonen in mijn jeugdslaapkamertje. Ik had er ook zo'n puinhoop van gemaakt dat op eigen benen staan soms lastig was.Vond de hulp en bezorgdheid van mijn ouders wanneer ik deze nodig had in een moeilijke periode op oudere leeftijd (midden 30) heel fijn. Nu gaat het goed met me en kan ik hun helpen waar nodig.
Ja hè?Dit geldt ook voor mij. Mijn ouders waren wel mijn ultieme steun als het weer eens mis ging - dan kwam ik een tijdje bij hen wonen in mijn jeugdslaapkamertje. Ik had er ook zo'n puinhoop van gemaakt dat op eigen benen staan soms lastig was.
Omdat mijn ouders nogal betrokken zijn, ook al zou ik dat soms anders willen zien.Waarom zou elke wending van je leven dan iets doen met je ouders?
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."