#1
Re: AD/HD en verslaving
Ik heb ook ADD/ADHD ben er achter gekomen dat veel mensen die dat hebben verslavingsgevoel zijn
Ik heb ook ADD/ADHD ben er achter gekomen dat veel mensen die dat hebben verslavingsgevoel zijn
AD(H)D en verslaving
168 antwoorden
148 weergaven
18-5-2026
#2
Re: AD/HD en verslaving
de comorbiditeit van drugsverslaving bij ADHD is zo onderhand nu wel een beetje de bevestigende regel dan uitzondering.
de pathologie ten aanzien van ADHD maakt deze personen bij uitstek "gevoeliger" voor verslaving(en) zijn dan personen zonder dit fysiologisch afwijkend neurotransmitter problematiek.
dit is niet zo gek wanneer je weet dat ADHD kort door de bocht neer komt op het niet juiste wijze kunnen "her-synthetiseren" van de neurotransmitter dopamine.
dopamine speelt een belangrijke rol in het "beloningssysteem" van onze hersenen. mede hierdoor zijn deze personen zodoende gevoeliger om verslaafd te raken aan stoffen welke de dopamine huishouding beïnvloeden
LET WEL:
veel personen met een verslaving hebben ook ADHD, maar NIET iedereen met ADHD heeft een verslavingsprobleem. al dan niet hebbend of gehad..
vroeger noemde we kinderen gewoon "erg druk" of "een dromer". tegenwoordig lijkt het wel of mensen welke in deze omschrijving te herkennen zijn in een hokje moet. Dan wel het hokje ADHD dan wel het hokje ADD...
laat je niet gek maken wanneer je zo nu en dan onrustig,chaotisch,druk, etc bent. heeft vaak met hele andere dingen te maken dan een verstoorde neurotransmitter huishouding
de comorbiditeit van drugsverslaving bij ADHD is zo onderhand nu wel een beetje de bevestigende regel dan uitzondering.
de pathologie ten aanzien van ADHD maakt deze personen bij uitstek "gevoeliger" voor verslaving(en) zijn dan personen zonder dit fysiologisch afwijkend neurotransmitter problematiek.
dit is niet zo gek wanneer je weet dat ADHD kort door de bocht neer komt op het niet juiste wijze kunnen "her-synthetiseren" van de neurotransmitter dopamine.
dopamine speelt een belangrijke rol in het "beloningssysteem" van onze hersenen. mede hierdoor zijn deze personen zodoende gevoeliger om verslaafd te raken aan stoffen welke de dopamine huishouding beïnvloeden
LET WEL:
veel personen met een verslaving hebben ook ADHD, maar NIET iedereen met ADHD heeft een verslavingsprobleem. al dan niet hebbend of gehad..
vroeger noemde we kinderen gewoon "erg druk" of "een dromer". tegenwoordig lijkt het wel of mensen welke in deze omschrijving te herkennen zijn in een hokje moet. Dan wel het hokje ADHD dan wel het hokje ADD...
laat je niet gek maken wanneer je zo nu en dan onrustig,chaotisch,druk, etc bent. heeft vaak met hele andere dingen te maken dan een verstoorde neurotransmitter huishouding
#3
Ooit had ik de luxe om een ADHD kindje mee te krijgen op kamp. Na 3 dagen spoelde ik zijn hele voorraad door. Niet wetende wat ik zelf voordeel kon halen uit zijn voorraad. Na 10 dagen kamp en de kans om zich uit te leven in het veld, was deze kiddo ‘genezen van zijn adhd’. Tot hij terug naar het gewoonlijke systeem moest. Mijn hart brak toen ik hem in de rij zag staan, zoals elk ander kind, gestript van zijn eigen interesses, meningen en fantasieën. We maken onszelf kapot, en dat doet me oprecht veel pijn.
#4
Hier een hardcore ADD-er van het ergste soort.
inderdaad verslavingsgevoelig, maar al met al valt het toch nog wel mee:
- nicotine
- softdrugs
- in de jaren 90 weekendverslaafd aan XTC en Speed
- sommige periodes in mijn leven neiging naar gameverslaving
- tja, alcoholverslaving? ik vind dat die norm vrij laag ligt, de instanties spreken al van alcoholverslaving bij 6+ glazen per week. en daar zit ik dan wel boven, maar ik vind mezelf toch geen alcoholaddict. in het weekend zo tussen de 3-12 flesjes, doordeweeks wat alcoholvrije dagen.
aan hardrugs ben ik nooit verslaafd geweest. ik kon in de jaren 90 gelukkig nee zeggen tegen vrienden die aan de heroine gingen, heb dat nooit aangedurfd. coke basen ook nooit aangedurfd. Coke is best leuk voor een keer maar dan wel hele goeie, streetcoke moet ik niet. XTC en Speed op de jaren 90 na kan ik zonder enige moeite onder controle houden en psychedelica waar ik hevig in geinteresseerd ben zijn niet verslavingsgevoelig. Keta en GHB waren leuk om eens geprobeerd te hebben maar zijn niet echt mijn type dope.
inderdaad verslavingsgevoelig, maar al met al valt het toch nog wel mee:
- nicotine
- softdrugs
- in de jaren 90 weekendverslaafd aan XTC en Speed
- sommige periodes in mijn leven neiging naar gameverslaving
- tja, alcoholverslaving? ik vind dat die norm vrij laag ligt, de instanties spreken al van alcoholverslaving bij 6+ glazen per week. en daar zit ik dan wel boven, maar ik vind mezelf toch geen alcoholaddict. in het weekend zo tussen de 3-12 flesjes, doordeweeks wat alcoholvrije dagen.
aan hardrugs ben ik nooit verslaafd geweest. ik kon in de jaren 90 gelukkig nee zeggen tegen vrienden die aan de heroine gingen, heb dat nooit aangedurfd. coke basen ook nooit aangedurfd. Coke is best leuk voor een keer maar dan wel hele goeie, streetcoke moet ik niet. XTC en Speed op de jaren 90 na kan ik zonder enige moeite onder controle houden en psychedelica waar ik hevig in geinteresseerd ben zijn niet verslavingsgevoelig. Keta en GHB waren leuk om eens geprobeerd te hebben maar zijn niet echt mijn type dope.
#5
Therapie werkt echt beter dan medicijnen. Zal misschien niet voor elke adhd’er gelden hoor maar voor t gros wel. Ik zie adhd namelijk niet als een handicap. Zo jammer dat vele ouders zich laten piepelen door artsen en de school. Ja therapie kost meer moeite en meer tijd voor de ouders en dat “hebben” ze niet. Of, hebben ze wel maar gebruiken t verkeerd. Gemakkelijk zijn die pillen. Aandacht besteden, de tijd nemen, je kind leren is veel beter dan vol stoppen met drugs. Haast haast, ikke ikke maatschappij..Ooit had ik de luxe om een ADHD kindje mee te krijgen op kamp. Na 3 dagen spoelde ik zijn hele voorraad door. Niet wetende wat ik zelf voordeel kon halen uit zijn voorraad. Na 10 dagen kamp en de kans om zich uit te leven in het veld, was deze kiddo ‘genezen van zijn adhd’. Tot hij terug naar het gewoonlijke systeem moest. Mijn hart brak toen ik hem in de rij zag staan, zoals elk ander kind, gestript van zijn eigen interesses, meningen en fantasieën. We maken onszelf kapot, en dat doet me oprecht veel pijn.
#6
@De Dunne
in mijn geval is dat toch echt totaal anders. al die jaren therapie heb ik eigenlijk niks aan gehad maar medicatie veranderde mijn leven van de een op de andere dag:
- geen overprikkeld hoofd meer vol gedachten die alle kanten uit gaan
- de mogelijkheid om structuur aan te brengen
- niet meer uitstellen, gewoon aan de dingen beginnen en die nog afmaken ook
in praktijk krijg je dan dit:
- mijn huishuoden was een grote teringzooi, altijd al geweest. maar nu kon ik dus gestructureerd schoonmaken, heb alles een voor een aangepakt, ben 2 en halve week bezig geweest totdat alles brandschoon was. en ik kan het nog bijhouden ook.
- hetzelfde voor mijn administratie, was een meter grote berg los papier, heb een paar dagen nodig gehad om alles netjes te ordenen.
- en dan ook overzicht in mijn financieen voor het eerst in mijn leven. ik maak begrotingen, hou de inkomsten en uitgaves bij. alle vaste lasten onder de loep genomen en zaken er uit gegooid die ik niet nodig heb, dat bespaart me ongeveer 100 euro per maand
- geen kant en klaar of friet shoarma halen, gewoon zelf koken. en dan ook nog de aanbiedingen in de gaten houden
- ik was 100 kilo bij 1,85 meter, was wat veel dus ik besloot af te vallen, en dat ging retesnel, 20 kilo in 2,5 maand. nu nog steeds 80 kilo.
- ik verlies mezelf niet meer in de dingen die ik leuk vind, oftewel afname van de superfocus. mijn gameverslaving was van het ene op het andere moment genezen.
- maar ik kan me nu dus wel concentreren bij zaken die ik niet leuk/interessant vind.
met andere woorden, nu kan ik dus wel een normaal leven leiden. en dat dus allemaal door een of ander medicijntje, waar ik zelfs niet ook maar een bijwerking van heb. en dat terwijl therapie mij nooit ook maar een streep verder heeft gebracht.
in mijn geval is dat toch echt totaal anders. al die jaren therapie heb ik eigenlijk niks aan gehad maar medicatie veranderde mijn leven van de een op de andere dag:
- geen overprikkeld hoofd meer vol gedachten die alle kanten uit gaan
- de mogelijkheid om structuur aan te brengen
- niet meer uitstellen, gewoon aan de dingen beginnen en die nog afmaken ook
in praktijk krijg je dan dit:
- mijn huishuoden was een grote teringzooi, altijd al geweest. maar nu kon ik dus gestructureerd schoonmaken, heb alles een voor een aangepakt, ben 2 en halve week bezig geweest totdat alles brandschoon was. en ik kan het nog bijhouden ook.
- hetzelfde voor mijn administratie, was een meter grote berg los papier, heb een paar dagen nodig gehad om alles netjes te ordenen.
- en dan ook overzicht in mijn financieen voor het eerst in mijn leven. ik maak begrotingen, hou de inkomsten en uitgaves bij. alle vaste lasten onder de loep genomen en zaken er uit gegooid die ik niet nodig heb, dat bespaart me ongeveer 100 euro per maand
- geen kant en klaar of friet shoarma halen, gewoon zelf koken. en dan ook nog de aanbiedingen in de gaten houden
- ik was 100 kilo bij 1,85 meter, was wat veel dus ik besloot af te vallen, en dat ging retesnel, 20 kilo in 2,5 maand. nu nog steeds 80 kilo.
- ik verlies mezelf niet meer in de dingen die ik leuk vind, oftewel afname van de superfocus. mijn gameverslaving was van het ene op het andere moment genezen.
- maar ik kan me nu dus wel concentreren bij zaken die ik niet leuk/interessant vind.
met andere woorden, nu kan ik dus wel een normaal leven leiden. en dat dus allemaal door een of ander medicijntje, waar ik zelfs niet ook maar een bijwerking van heb. en dat terwijl therapie mij nooit ook maar een streep verder heeft gebracht.
#7
Ik zei toch ook dat het niet voor elke adhd’er geldt.@De Dunne
in mijn geval is dat toch echt totaal anders. al die jaren therapie heb ik eigenlijk niks aan gehad maar medicatie veranderde mijn leven van de een op de andere dag:
- geen overprikkeld hoofd meer vol gedachten die alle kanten uit gaan
- de mogelijkheid om structuur aan te brengen
- niet meer uitstellen, gewoon aan de dingen beginnen en die nog afmaken ook
in praktijk krijg je dan dit:
- mijn huishuoden was een grote teringzooi, altijd al geweest. maar nu kon ik dus gestructureerd schoonmaken, heb alles een voor een aangepakt, ben 2 en halve week bezig geweest totdat alles brandschoon was. en ik kan het nog bijhouden ook.
- hetzelfde voor mijn administratie, was een meter grote berg los papier, heb een paar dagen nodig gehad om alles netjes te ordenen.
- en dan ook overzicht in mijn financieen voor het eerst in mijn leven. ik maak begrotingen, hou de inkomsten en uitgaves bij. alle vaste lasten onder de loep genomen en zaken er uit gegooid die ik niet nodig heb, dat bespaart me ongeveer 100 euro per maand
- geen kant en klaar of friet shoarma halen, gewoon zelf koken. en dan ook nog de aanbiedingen in de gaten houden
- ik was 100 kilo bij 1,85 meter, was wat veel dus ik besloot af te vallen, en dat ging retesnel, 20 kilo in 2,5 maand. nu nog steeds 80 kilo.
- ik verlies mezelf niet meer in de dingen die ik leuk vind, oftewel afname van de superfocus. mijn gameverslaving was van het ene op het andere moment genezen.
- maar ik kan me nu dus wel concentreren bij zaken die ik niet leuk/interessant vind.
met andere woorden, nu kan ik dus wel een normaal leven leiden. en dat dus allemaal door een of ander medicijntje, waar ik zelfs niet ook maar een bijwerking van heb. en dat terwijl therapie mij nooit ook maar een streep verder heeft gebracht.
#8
ok, maar ik wil gewoon aangeven dat is sommige gevallen medicatie dus echt een wereld van verschil kan zijn.
#9
De criteria voor alcoholverslaving bevatten geen aantallen consumpties per week, dat is een wijdverspreid misverstand. De DSM (Diagnostical Statistical Manual) versie 5 (en versie 4 overigens ook) hanteert andere criteria, zie onder meer: https://www.jellinek.nl/vraag-antwoord/wanneer-ben-je-verslaafd-aan-alcohol-of-drugs/de instanties spreken al van alcoholverslaving bij 6+ glazen per week
#10
@MacLeod
mijn dank. dan is er dus weinig aan de hand:
De 11 criteria zijn:
die grens van 6 glazen per week is behoorlijk standaard bij zelftesten bij sites/groeperingen die je willen helpen met stoppen van het nuttigen van alcohol.
mijn dank. dan is er dus weinig aan de hand:
De 11 criteria zijn:
- Vaker en in grotere hoeveelheden gebruiken dan het plan was.
- Mislukte pogingen om te minderen of te stoppen.
- Gebruik en herstel van gebruik kosten veel tijd.
- Sterk verlangen om te gebruiken
- Door gebruik tekortschieten op het werk, school of thuis.
- Blijven gebruiken ondanks dat het problemen meebrengt in het relationele vlak
- Door gebruik opgeven van hobby’s, sociale activiteiten of werk
- Voortdurend gebruik, zelfs wanneer je daardoor in gevaar komt
- Voortdurend gebruik ondanks weet hebben dat het gebruik lichamelijke of psychische problemen met zich mee brengt of verergert.
- Grotere hoeveelheden nodig hebben om het effect nog te voelen oftewel tolerantie.
- Het optreden van onthoudingsverschijnselen, die die minder hevig door meer van de stof te gebruiken
die grens van 6 glazen per week is behoorlijk standaard bij zelftesten bij sites/groeperingen die je willen helpen met stoppen van het nuttigen van alcohol.
#11
Oorzaak en gevolg benoemen is gevaarlijk in wetenschapsland. :P De theorieën die gebruikt worden om ADHD te beschrijven en verklaren zijn nog steeds theorieën. Je kunt prima zeggen dat de meeste mensen met een diagnose ADHD een lager dopamineniveau hebben en dat ritalin daar effect op heeft, maar niet direct dat de gedragsklachten worden verklaard door het lage dopamineniveau want dat weet je nooit zeker.
Voor een deel ben ik het met je eens maar voor een deel ook niet. Anders zou dit topic ook helemaal niet interessant zijn als iedereen het maar met elkaar eens is
Feit is dat adhd mensen een lager (verschilt pp) dopamineniveau hebben.
Feit is ook dat menselijk gedrag beïnvloed word door je hormoonhuishouding. Dus een lager dopamineniveau kan prima zorgen voor gedrachtsklachten.
De moeilijkheid zit hem erin dat die gedrachtsklachten bij veel mensen anders zijn. Dus niet iedere adhder heeft dezelfde klachten. Waar dit precies door komt is natuurlijk de grote vraag. En ik denk ook dat dit is wat jij wil zeggen met dat de klachten niet verklaard kunnen worden door het dopamine verschil.
Gedrag word ook nog steeds beïnvloed door omgeving en wat je meemaakt etc. Daardoor is het te verklaren dat ieder adhder verschillende gedrachtsklachten heeft. En een aantal exact dezelfde lichamelijk klachten, vergeetachtigheid, niet kunnen concentreren etc. Ook zit er al een verschil in welke geslacht je bent hoe de gedrachtsklachten zich uiten.
Ik denk dat veel mensen een verkeerde diagnose voor ADHD hebben. Druk gedrag en aandachtsproblemen kunnen door voeding komen, door slaapproblemen, een instabiele thuissituatie, somberheid, angst, en de allerbelangrijkste is nog wel vroeg trauma. Dat moet je ALLEMAAL uitsluiten voor je een diagnose kunt stellen. In dat kader denk ik dat veel mensen aan symptoombestrijding doen met ritalin ja...
Ben ik het van de ene kant mee eens. Dat de klachten door verschillende oorzaken kunnen komen.
Aan de andere kant zijn er ook al studies geweest die juist aantonen dat er veel mensen zonder diagnose rondlopen, nu het beter begrepen word krijgen meer mensen de diagnose. Maar dan heb ik het ook over de volwassenen groep en niet zozeer over de kinderen.
Ik denk inderdaad ook dat het makkelijk is voor ouders om er een pilletje in te stoppen en problemen voorbij. Ipv te kijken hoe de situatie thuis is en of daar iets verandert kan worden. Mensen willen nou eenmaal niet graag horen dat ze fout bezig zijn.
In Nederland krijg je de diagnose niet zomaar, volgens mij gaat dat in Amerika bijvoorbeeld veel makkelijker.
#12
Voor een deel ben ik het met je eens maar voor een deel ook niet. Anders zou dit topic ook helemaal niet interessant zijn als iedereen het maar met elkaar eens is.
Feit is dat adhd mensen een lager (verschilt pp) dopamineniveau hebben.
Feit is ook dat menselijk gedrag beïnvloed word door je hormoonhuishouding. Dus een lager dopamineniveau kan prima zorgen voor gedrachtsklachten.
De moeilijkheid zit hem erin dat die gedrachtsklachten bij veel mensen anders zijn. Dus niet iedere adhder heeft dezelfde klachten. Waar dit precies door komt is natuurlijk de grote vraag. En ik denk ook dat dit is wat jij wil zeggen met dat de klachten niet verklaard kunnen worden door het dopamine verschil.
Gedrag word ook nog steeds beïnvloed door omgeving en wat je meemaakt etc. Daardoor is het te verklaren dat ieder adhder verschillende gedrachtsklachten heeft. En een aantal exact dezelfde lichamelijk klachten, vergeetachtigheid, niet kunnen concentreren etc. Ook zit er al een verschil in welke geslacht je bent hoe de gedrachtsklachten zich uiten.
Feit is dat mensen met een diagnose ADHD volgens de DSM, in 99% van de gevallen een lager dopamineniveau hebben. Daar is nog steeds 1% (en mogelijk meer, als je daadwerkelijk een willekeurige steekproef zou nemen van alle mensen op deze wereld) waarbij dat NIET het geval is. Er zijn altijd uitzonderingen, en die hebben ook waarde.
Dit betekent ook dat in zo'n onderzoek enkel de mensen zijn meegenomen die exact aan de diagnose ADHD (DIE WIJ ZELF HEBBEN BEDACHT) voldoen. Een diagnose ADHD is slechts de beschrijving van probleemgedrag. Dat stoppen we in een hokje. En daar gaan we vervolgens weer onderzoek mee doen.....
Feit is dat menselijk gedrag beïnvloed wordt door de hormoonhuishouding. Dus een lager dopamineniveau KAN zorgen voor gedragsklachten. HOEFT niet altijd.
Nee, dat was niet per sé wat ik probeerde te zeggen. Ik had het over verklarende factoren, niet over het zichtbare gedrag. Het spreekt (mijn inziens) bijna voor zich dat het waarneembare probleemgedrag per persoon verschilt, want iedereen is anders.
Het één sluit het ander niet uit. Ik zeg niet dat ADHD niet bestaat. Het is extreem lastig als je zulke aandachtsproblemen hebt en zeker in de kindertijd kan het leiden tot heftige gedragsproblemen. Dat is óók iets wat veel mensen zich niet realiseren, juist omdat kinderen al snel het label ADHD krijgen als ze wat onrustig zijn. ADHD is een serieuze gedragsstoornis. Het label uitdelen aan mensen die niet daadwerkelijk aan de criteria voldoen bagatelliseert het probleem indirect voor mensen die er veel last van hebben. En juist die mensen kunnen ook precies veel baat hebben bij medicatie.Ben ik het van de ene kant mee eens. Dat de klachten door verschillende oorzaken kunnen komen.
Aan de andere kant zijn er ook al studies geweest die juist aantonen dat er veel mensen zonder diagnose rondlopen, nu het beter begrepen word krijgen meer mensen de diagnose. Maar dan heb ik het ook over de volwassenen groep en niet zozeer over de kinderen.
Ik denk inderdaad ook dat het makkelijk is voor ouders om er een pilletje in te stoppen en problemen voorbij. Ipv te kijken hoe de situatie thuis is en of daar iets verandert kan worden. Mensen willen nou eenmaal niet graag horen dat ze fout bezig zijn.
In Nederland krijg je de diagnose niet zomaar, volgens mij gaat dat in Amerika bijvoorbeeld veel makkelijker.
#13
Caps gebruiken heeft weinig meerwaarde dan dat je erg bot en drammerig overkomt op me, alsof je me als een klein kind ziet wat weinig verstand heeft.
Ik ben bij deze dus ook klaar om hierover te praten met je.
Ik ben bij deze dus ook klaar om hierover te praten met je.
#14
Oh lol, dat was helemaal niet bot en drammerig bedoeld naar jou. Ik frustreer me hier geregeld over in het algemeen. Psychiatrie moet anders. En wetenschap over psychiatrie is altijd dubbel.Caps gebruiken heeft weinig meerwaarde dan dat je erg bot en drammerig overkomt op me, alsof je me als een klein kind ziet wat weinig verstand heeft.
Ik ben bij deze dus ook klaar om hierover te praten met je.
#15
Ikzelf heb ook add en heb net als jij acht.zes, veel baat bij medicatie (dextro-amfetamine).@De Dunne
in mijn geval is dat toch echt totaal anders. al die jaren therapie heb ik eigenlijk niks aan gehad maar medicatie veranderde mijn leven van de een op de andere dag:
- geen overprikkeld hoofd meer vol gedachten die alle kanten uit gaan
- de mogelijkheid om structuur aan te brengen
- niet meer uitstellen, gewoon aan de dingen beginnen en die nog afmaken ook
in praktijk krijg je dan dit:
- mijn huishuoden was een grote teringzooi, altijd al geweest. maar nu kon ik dus gestructureerd schoonmaken, heb alles een voor een aangepakt, ben 2 en halve week bezig geweest totdat alles brandschoon was. en ik kan het nog bijhouden ook.
- hetzelfde voor mijn administratie, was een meter grote berg los papier, heb een paar dagen nodig gehad om alles netjes te ordenen.
- en dan ook overzicht in mijn financieen voor het eerst in mijn leven. ik maak begrotingen, hou de inkomsten en uitgaves bij. alle vaste lasten onder de loep genomen en zaken er uit gegooid die ik niet nodig heb, dat bespaart me ongeveer 100 euro per maand
- geen kant en klaar of friet shoarma halen, gewoon zelf koken. en dan ook nog de aanbiedingen in de gaten houden
- ik was 100 kilo bij 1,85 meter, was wat veel dus ik besloot af te vallen, en dat ging retesnel, 20 kilo in 2,5 maand. nu nog steeds 80 kilo.
- ik verlies mezelf niet meer in de dingen die ik leuk vind, oftewel afname van de superfocus. mijn gameverslaving was van het ene op het andere moment genezen.
- maar ik kan me nu dus wel concentreren bij zaken die ik niet leuk/interessant vind.
met andere woorden, nu kan ik dus wel een normaal leven leiden. en dat dus allemaal door een of ander medicijntje, waar ik zelfs niet ook maar een bijwerking van heb. en dat terwijl therapie mij nooit ook maar een streep verder heeft gebracht.
Ik herken de rust in mijn hoofd, de mogelijkheid om structuur te creëren en de vermindering van mijn uitstelgedrag. Ook in mijn geval bracht therapie me niet op hetzelfde punt als medicatie dat doet. Maar zoals hierboven reeds werd gezegd: iedereen is anders.
Ik heb wel wat ervaring met mdma en cocaïne, maar zou me niet verslavingsgevoeliger noemen omwille van m’n add.
#16
Ik hoorde pas toen ik 50 jaar was dat ik ADHD had. Dat wist ik al jaren en de mensen om me heen ook.Originele post door : Robdebob op 15 jan 2009 03:37
Ik heb een stukje geschreven over mijn bevindingen over AD/HD in verband met verslaving. Hier staat de pdf-versie
ADD en verslaving
Ik lees al enige tijd mee op dit forum en het is me opgevallen dat veel mensen hier de diagnose AD/HD hebben. Ik heb wat research gedaan en ben tot de conclusie gekomen dat AD/HD vaak samengaat met drugsgebruik en –verslaving. Er zijn onderzoeken gedaan waaruit blijkt dat bijna 50% van de mensen met AD/HD een drugsverslaving heeft of heeft meegemaakt. Ook is het zo dat tussen de 15 en 25 procent van de mensen die in therapie gaan voor een verslaving AD/HD hebben.
Ik zal eerst wat vertellen over AD/HD. Vervolgens zal ik vertellen waarom deze mensen gevoelig zijn voor verslavingen. Daarna zal ik uitleggen waarom behandeling gunstig kan zijn voor de problemen.
AD/HD
AD/HD staat voor Attention Deficit Hyperactivity Disorder. Deze stoornis is nog niet zo lang geleden ontdekt en er word op het moment nog veel onderzoek naar gedaan. Het is een neurobiologische stoornis die wordt veroorzaakt door afwijkingen in bepaalde hersengebieden en neurotransmitters. De gebieden in de hersenen die aandacht en de controle over gedachtes regelen werkt minder goed als bij normale mensen. Er bestaan verschillende soorten AD/HD, waarvan ADHD en ADD het bekendst zijn. Bij ADHD is er sprake van hyperactiviteit, bij ADD is dit niet het geval. Bij beide types is er sprake van een concentratiestoornis. Beide stoornissen gaan gepaard met veel andere symptomen die niet altijd voor buitenstaanders te zien zijn.
Gevoeligheid voor verslavingen
Mensen met AD/HD hebben bepaalde afwijkingen in hun hersenen waardoor ze gevoelig zijn voor verslavingen. Er zijn verschillende theorieen over de oorzaak, maar de meeste hiervan concluderen dat er een tekort is aan de neurotransmitter dopamine. Mensen met AD/HD zijn hierdoor eigenlijk altijd op zoek naar middelen om meer dopamine te produceren. Dit kan bereikt worden door eten, spannende situaties, sport en drugs. Omdat drugs zo gemakkelijk een grote hoeveelheid dopamine kunnen vrijmaken is het niet meer dan logisch dat mensen met AD/HD hier erg vatbaar voor zijn. Drugs worden in het begin dan vooral gebruikt als zelf-medicatie. De drugs zorgen er voor dat deze mensen zich eindelijk ‘normaal’ voelen. Dit kan resulteren in overmatig gebruik en een verslaving.
Behandeling van AD/HD
De meest toegepaste behandeling voor AD/HD is het gebruik van psychostimulantia, zoals methylfenidaat (Ritalin, of Rilatine in Belgie) en dextro-amfetamine. Deze middelen verhogen de dopamine productie en zorgen er voor dat er meer dopamine in de hersenen aanwezig is. Hierdoor kan de persoon zich beter concentreren en ervaart een rust in zijn hoofd. Doordat er niet langer een tekort is aan dopamine zal er minder behoefte zijn aan middelen die ook dopamine vrijmaken. In theorie zou hierdoor de drugsverslaving beter onder controle gehouden kunnen worden. Uit onderzoeken is gebleken dat kinderen die behandeld werden met psychostimulantia minder kans hebben om later een drugsprobleem te ontwikkelen.
Veel behandelaars zijn echter sceptisch om stimulantia te geven aan mensen met een drugsprobleem, omdat ze bang zijn dat deze verkeerd worden gebruikt. Er bestaat nog veel onenigheid over de juiste behandeling, maar voor mensen met AD/HD én een verslaving is het van belang om in ieder geval hulp te zoeken bij het behandelen van AD/HD.
Heb ik AD/HD?
Het probleem met de diagnose van AD/HD is dat er geen perfect gestandaardiseerde test is om te ontdekken of iemand de stoornis heeft. De symptomen van de stoornis zijn heel erg uiteenlopend en bestaat uit dingen waar iedereen wel eens last van heeft. Aan de hand van de volgende vragen zou er misschien een lichtje moeten gaan branden en zou je er meer informatie over kunnen opzoeken of een test doen.
- Ben je heel erg vergeetachtig en ben je vaak belangrijke spullen kwijt?
- Word je snel afgeleid?
- Kan je niet goed met kritiek omgaan?
- Krijg je vaak te horen dat je beter kan presteren?
- Ben je vaak te laat bij belangrijke afspraken?
- Heb je heel erg veel moeite met het bijhouden van administratieve zaken, zoals financieen?
- Ben je geneigd om spannende situaties op te zoeken?
- Stel je je werk altijd tot op het laatste moment uit?
- Vind je het moeilijk om je aandacht bij een saai onderwerp tehouden, maar kan je je juist heel goed concentreren als je iets leuk of interessant vind?
- Krijg je vaak te horen dat je afwezig of ongeinteresseerd overkomt?
- Heb je erg weinig geduld en ben je snel teleurgesteld?
Er zijn nog veel meer symptomen die worden veroorzaakt door AD/HD, er zijn verschillende sites waarop je meer informatie kunt vinden:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Adhd
http://www.levente.nl/
Op deze site kan je een vragenlijst invullen om jezelf te testen:
http://www.de-poort.be/cgi-bin/Vragentest.pl?id=3
Conclusie
Ik denk dat het belangrijk is dat op dit forum aandacht wordt besteed aan dit onderwerp. Misschien zijn er heel veel mensen die nog niet de diagnose AD/HD hebben en problemen hebben met hun verslaving. Het lijkt me goed als iedereen die kampt met een drugsprobleem voor zichzelf gaat uitzoeken of hij wellicht AD/HD heeft.
Bronnen:
- Substance Abuse in Patients With Attention-Deficit/Hyperactivity DisorderOscar Bukstein, MD, Associate Professor, Medscape J Med. 2008; 10(1): 24.
- A qualitative review of issues arising in the use of psycho-stimulant medications in patients with ADHD and co-morbid substance use disorders. Kollins SH. Department of Psychiatry 2008 May;24(5):1345-57
Alle credits naar Robdebob!
#17
Mijn mening is ook dat je soms je eigen diagnose makkelijker kan stellen in plaats van al die doorzichtige tests /psychiaters etc.Ik hoorde pas toen ik 50 jaar was dat ik ADHD had. Dat wist ik al jaren en de mensen om me heen ook.
#18
Mijn mening is ook dat je soms je eigen diagnose makkelijker kan stellen in plaats van al die doorzichtige tests /psychiaters etc.
Denk je? Dan hebben we straks allemaal één of meerdere stoornissen...
#19
Dat zou alleen zijn als er daadwerkelijk ook iets mis is in psychisch functioneren en dat omgeving en dus ook de persoon zelf het in de gaten heeft dat het anders werkt als bij anderen mensen. Natuurlijk kan je niet je eigen diagnose stellen maar wel sterk beïnvloeden door de doorzichtige tests die worden uitgevoerd is mijn ervaring en die van velen andere.Denk je? Dan hebben we straks allemaal één of meerdere stoornissen...
#20
Dat zou alleen zijn als er daadwerkelijk ook iets mis is in psychisch functioneren en dat omgeving en dus ook de persoon zelf het in de gaten heeft dat het anders werkt als bij anderen mensen. Natuurlijk kan je niet je eigen diagnose stellen maar wel sterk beïnvloeden door de doorzichtige tests die worden uitgevoerd is mijn ervaring en die van velen andere.
Wat bedoel je dan precies? Want het is toch best logisch dat diagnostische tests je diagnose beïnvloeden? Waarbij men ervan uitgaat dat je geholpen wil worden en dus eerlijk bent. Ik zeg niet dat ik me kan vinden in de manier waarop diagnoses gesteld worden in de psychologie/psychiatrie maar ben wel benieuwd waarom je het zo ziet.