#1
@Mindless
Je zegt dat ik dingen op jou projecteer maar alles wat ik zeg, komt direct voort uit jouw eigen uitspraken!!! Ik volg alleen de logica die jij zelf aandraagt!!
En precies daar gaat het mis.
1. Jij introduceert de kooi en beschuldigt mij van projectie.
Je bent nooit in de kooi geweest. Niemand is dat. Het is een illusie.
Maar jij was degene die het beeld van de "kooi van denken" gebruikte in eerdere reacties. Nu schuif je dat concept ineens op mij af, alsof het mijn projectie is.
2. Jij stelt vragen die alleen kloppen als je veronderstelt wat je probeert te ontkennen
"Wie wil eerst iets anders voordat hij kijkt naar wat nu is?"
Deze vraag impliceert exact datgene wat je zegt te willen overstijgen: een ‘wie’, een verlangen, een richting. Maar zodra ik daarop wijs, doe je alsof ik gevangen zit in denken.
Dan zeg ik: je zit zelf in de kooi die je ontkent.
3. Jij zegt: "stop met meegaan in gedachten" maar dat is ook een gedachte
Je advies is: “observeer zonder interpretatie”. Maar het idee dat dat mogelijk is, is zelf een interpretatie.
Je zegt: “verblijf in niet-denken” maar het verlangen om niet te denken, is al een gedachte.
Zie je het? Je entire instructie is zelf een denkvorm. Je verkoopt ontsnapping aan de kooi… door een nieuwe kooi voor te stellen en hem “leegte” te noemen.
4. Je stelt dat je "0,0 meer weet dan wie dan ook" maar antwoordt steeds alsof jij ziet wat ik niet zie
Je zegt dat ik ook al ben wie ik ben, ook zonder denken. Maar toch blijf jij degene die moet uitleggen hoe ik dat in moet zien. Jij weet het zogenaamd niet beter, maar jij weet wél dat ik nog “in interpretatie zit”.
Dat is dus tóch een vorm van hiërarchie. Alleen noem je het “gedeelde grond” zodat het spiritueler klinkt.
5. Je zegt: “woorden schieten tekort” maar blijft schrijven
En dit is het pijnlijkste: telkens wanneer ik je op deze tegenstrijdigheden wijs, zeg je:
“Dat is het nadeel van taal.”
“Het is niet in woorden uit te leggen.”
“Ik kan alleen verwijzen.”
Maar wat jij doet is geen verwijzen. Het is een semantisch labyrint waarbinnen elke vraag wordt uitgelegd als “de verkeerde houding”, elke poging tot begrip als “gevangen zijn in denken”, en elk bezwaar als “persoonlijke projectie”.
Dus laten we dit scherp stellen:
Je voert een gesprek waarin jij bepaalt wat wel en niet geldig is. Je stelt vragen die zichzelf ondermijnen, gebruikt begrippen die je daarna ontkent, en als iemand daar op wijst, is hij “nog niet vrij genoeg” om het te snappen.
Dat is geen mystiek. Dat is een gesloten systeem.
Dus mijn vraag:
Is er ook maar één zin die jij hebt gezegd — die je niet zelf meteen ontkent, terugdraait of ondefinieerbaar maakt zodra iemand hem serieus neemt?
En als die er niet is, waar spreken we dan over?
Want als alles betekenisloos wordt zodra ik het letterlijk neem,
dan is de enige constante in dit gesprek jouw vermogen om jezelf onschadelijk te maken met vaagheid.
Tot slot voor de helderheid:
Niets in mijn reactie is bedoeld als aanval op jou als persoon.
Ik reageer uitsluitend op wat jij hebt geschreven, en gebruik daarbij jouw eigen termen en redeneringen als uitgangspunt.
Als zelfs dát wordt afgedaan als “denken”, “projectie” of “onbegrip”,
dan stel ik de vraag of jouw visie überhaupt overdraagbaar is
en dus nog wel geschikt voor een gesprek waarin betekenis gedeeld kan worden.
Want als de enige geldige positie die van jou is en alles wat daarop reageert automatisch wordt afgewezen als 'gevangen in denken'
dan blijft er geen dialoog over, maar enkel een eenrichtingsverkeer dat zichzelf onaanraakbaar heeft gemaakt
Je zegt dat ik dingen op jou projecteer maar alles wat ik zeg, komt direct voort uit jouw eigen uitspraken!!! Ik volg alleen de logica die jij zelf aandraagt!!
En precies daar gaat het mis.
1. Jij introduceert de kooi en beschuldigt mij van projectie.
Je bent nooit in de kooi geweest. Niemand is dat. Het is een illusie.
Maar jij was degene die het beeld van de "kooi van denken" gebruikte in eerdere reacties. Nu schuif je dat concept ineens op mij af, alsof het mijn projectie is.
2. Jij stelt vragen die alleen kloppen als je veronderstelt wat je probeert te ontkennen
"Wie wil eerst iets anders voordat hij kijkt naar wat nu is?"
Deze vraag impliceert exact datgene wat je zegt te willen overstijgen: een ‘wie’, een verlangen, een richting. Maar zodra ik daarop wijs, doe je alsof ik gevangen zit in denken.
Dan zeg ik: je zit zelf in de kooi die je ontkent.
3. Jij zegt: "stop met meegaan in gedachten" maar dat is ook een gedachte
Je advies is: “observeer zonder interpretatie”. Maar het idee dat dat mogelijk is, is zelf een interpretatie.
Je zegt: “verblijf in niet-denken” maar het verlangen om niet te denken, is al een gedachte.
Zie je het? Je entire instructie is zelf een denkvorm. Je verkoopt ontsnapping aan de kooi… door een nieuwe kooi voor te stellen en hem “leegte” te noemen.
4. Je stelt dat je "0,0 meer weet dan wie dan ook" maar antwoordt steeds alsof jij ziet wat ik niet zie
Je zegt dat ik ook al ben wie ik ben, ook zonder denken. Maar toch blijf jij degene die moet uitleggen hoe ik dat in moet zien. Jij weet het zogenaamd niet beter, maar jij weet wél dat ik nog “in interpretatie zit”.
Dat is dus tóch een vorm van hiërarchie. Alleen noem je het “gedeelde grond” zodat het spiritueler klinkt.
5. Je zegt: “woorden schieten tekort” maar blijft schrijven
En dit is het pijnlijkste: telkens wanneer ik je op deze tegenstrijdigheden wijs, zeg je:
“Dat is het nadeel van taal.”
“Het is niet in woorden uit te leggen.”
“Ik kan alleen verwijzen.”
Maar wat jij doet is geen verwijzen. Het is een semantisch labyrint waarbinnen elke vraag wordt uitgelegd als “de verkeerde houding”, elke poging tot begrip als “gevangen zijn in denken”, en elk bezwaar als “persoonlijke projectie”.
Dus laten we dit scherp stellen:
Je voert een gesprek waarin jij bepaalt wat wel en niet geldig is. Je stelt vragen die zichzelf ondermijnen, gebruikt begrippen die je daarna ontkent, en als iemand daar op wijst, is hij “nog niet vrij genoeg” om het te snappen.
Dat is geen mystiek. Dat is een gesloten systeem.
Dus mijn vraag:
Is er ook maar één zin die jij hebt gezegd — die je niet zelf meteen ontkent, terugdraait of ondefinieerbaar maakt zodra iemand hem serieus neemt?
En als die er niet is, waar spreken we dan over?
Want als alles betekenisloos wordt zodra ik het letterlijk neem,
dan is de enige constante in dit gesprek jouw vermogen om jezelf onschadelijk te maken met vaagheid.
Tot slot voor de helderheid:
Niets in mijn reactie is bedoeld als aanval op jou als persoon.
Ik reageer uitsluitend op wat jij hebt geschreven, en gebruik daarbij jouw eigen termen en redeneringen als uitgangspunt.
Als zelfs dát wordt afgedaan als “denken”, “projectie” of “onbegrip”,
dan stel ik de vraag of jouw visie überhaupt overdraagbaar is
en dus nog wel geschikt voor een gesprek waarin betekenis gedeeld kan worden.
Want als de enige geldige positie die van jou is en alles wat daarop reageert automatisch wordt afgewezen als 'gevangen in denken'
dan blijft er geen dialoog over, maar enkel een eenrichtingsverkeer dat zichzelf onaanraakbaar heeft gemaakt
