#1
Ik dacht ook, ik ga eens proberen om deze bizarre DMXE ervaring in plaatjes te krijgen. De eerste pogingen zijn nog niet echt succesvol. Je moet echt wel heel goed vertellen wat je wilt als je niet at random wat leuke plaatjes wilt.
Ik moet zeggen, ze zijn van 'in de buurt' tot ronduit belachelijk 😂
Deze vind ik dan nog het best gelukt. Komisch dat de hond hier mijn gezicht niet likt, maar als een mens mijn hand vasthoudt 😂
Nee software.... Ik lag op de grond... Niet de hond 😂
De achtergrond is dan wel weer supervet vind ik.
Wat is hier gebeurd?
Oke, nu wordt het gewoon raar....
Ik moet zeggen, ze zijn van 'in de buurt' tot ronduit belachelijk 😂
Ik had een op het oog afgemeten hoeveelheid geplugd. Was vergeten dat ik dat gedaan had en ging toen de hond uitlaten.
Tijdens die (hele korte) wandeling werd alles steeds zwaarder. Tot ik bijna door m'n benen zakte. Ik begon ook wat visuals te krijgen, alles trilde en zoemde een beetje. Ik heb de voordeur net gered, en daar zakte ik tegen de verwarming in elkaar. Ben even out geweest. De hond wist me weer bij kennis te likken. Toen ik bijkwam stond de voordeur nog wagenwijd open (2 uur snachts ofzo).
Ik kreeg het niet voor elkaar omhoog te komen en ik snapte niet waarom alles zo zwaar was.
En toen kreeg ik een soort ingevingen. De zwaartekracht was toegenomen met een factor 5 tot 10. En dat kon maar één ding betekenen. De aarde was uit zijn baan geraakt. Het hele universum stond op klappen. Dit was het dan, het einde der tijden.
Na een tijdje kreeg ik het voor elkaar omhoog te komen. En ik wilde eigenlijk mensen bellen om te vragen hoe het daar ging. Dit heb ik (gelukkig) niet gedaan.
Een tijdje later stond ik in de kamer en wilde de deur naar de gang openen. Daar nam alles weer in hevigheid toe en ik werd weer naar de grond getrokken. Met m'n hand op de deurklink heb ik daar zeker een kwartier bevroren gestaan.
Nu zou de aarde door een wormhole gaan. "Zouden we dit wel overleven?". In eerste instantie een angstaanjagende gedachte. Maar ik werd overspoeld met geluk en liefde. En toen bedacht ik me dat iedereen dit tegelijk mee moest maken. Toen voelde ik zo'n intens gevoel van eenheid/saamhorigheid. Het was heel geruststellend dat heel de wereldbevolking nu hetzelfde doormaakte. Op dat moment leek het ook echt of ik (en de tijd) bevroren was. Ik kon me met geen mogelijkheid bewegen, maar bleef deze keer wel overeind staan.
Dit ebte langzaam weg en na een tijdje kwam het besef terug hoe bizar onwerkelijk en onrealistisch deze 'ingevingen' waren.
Ik was er in het moment oprecht van overtuigd dat dit allemaal echt gebeurde. Het kwam geen moment in me op dat ik drugs gebruikt had 😂
Misschien moet ik hier nog eens een wat gedetailleerder tripreport van schrijven 🤔
Ja dissos's zijn bijzondere stofjes...
Deze vind ik dan nog het best gelukt. Komisch dat de hond hier mijn gezicht niet likt, maar als een mens mijn hand vasthoudt 😂
Nee software.... Ik lag op de grond... Niet de hond 😂
De achtergrond is dan wel weer supervet vind ik.
Wat is hier gebeurd?
Oke, nu wordt het gewoon raar....
